Gras (3)

Gras maaien is leuk. In mijn achtertuin ligt 12 vierkante meter maar vóór ligt een veldje van 2500 vierkante meter. Dat is helaas niet mijn voortuin, maar een veldje van de gemeente.
Heb ik van de week gelijk maar even meegenomen met de handmaaier.
De gemeentemeneer zette vanochtend zijn zitmotormaaimachine stil, keek verwonderd om zich heen, maakte een wegwerpgebaar en droop gefrustreerd af.

Echte (auto)liefde

Uren kon ik vroeger doorbrengen met een stapel autotijdschriften. Gek op auto's was ik. Ik maakte grafieken met acceleratietijden van Porsches, BMW's en Ferrari's. Ik kende van alle auto's het aantal pk's, de topsnelheid, de acceleratie tot 100 uit mijn hoofd. Ik fietste door dure wijken om mooie auto's te zien, mijn droom was ooit een snelle auto te bezitten.
Ik kon over niets anders praten dan door mij gemaakte ritten in snelle auto's.
In 1994 kocht ik mijn eerste GTI, een Peugeot 205. Vier jaar heb ik erin gereden en bijna elke zaterdagavond tipte ik de 200 aan op de A50. Diesels , MPV's, SUV's en stations vervloekte ik.
Ik moet echt onuitstaanbaar zijn geweest, toen.
Drie jaar geleden kocht ik mijn huidige auto, een Fiat Punto turbo met een top van meer dan 210 km/u. En wat heb ik er allemaal aan? Geen hol.
Mijn vrouw zucht een keer diep als ik het gas in trap en als ik een stoplichtsprintje doe noemt ze me 'kind', en vraagt of ik er misschien rekening mee wil houden dat zij óók voor lul zit.
Ze houdt evengoed van me, al koop ik een Smart. Nou ja, dat is een beetje overdreven. Een Fiat Panda dan.

Drie zaterdagkranten

Drie zaterdagkranten had ik vandaag maar liefst. De Stentor, De Volkskrant en de Telegraaf. De Stentor daar ben ik op geabonneerd, de Volkskrant ben ik toe gedwongen, en de Telegraaf kreeg ik gratis bij het tankstation waar ik tankte en de Volkskrant haalde.
Nou verdwijnen de Volkskrant en de Telegraaf weer grotendeels ongelezen bij het oud papier, maar wat ik mij nou afvraag, heb ik die Telegraaf nou gratis bij de Volkskrant of bij de benzine?

Het zou mij niet verbazen als het bij de Volkskrant was. Zo'n tactiek om Volkskrantlezers op andere gedachten te brengen. Ik lees de Telegraaf niet omdat ik ondertussen uitgekeken ben op Hagar en Garfield, en de Volkskrant niet omdat die veel te moeilijk voor me is.
Eigenlijk hou ik helemaal niet van kranten. Behalve de voorpagina en de sport bij het ontbijt. En wat regionale aanrijdinkjes. En wát zijn die kleredingen dik op zaterdag.
Maar om hem op te zeggen…Nee, dat gaat wat ver. Je moet toch een krant hebben. Dan maar liever ongelezen weggooien.

Dodenherdenking 2 jaar geleden

Twee jaar geleden was het prachtig weer op 4 mei en mack en ik dachten: Laten wij eens naar mn schoonzus fietsen…
We hebben dit gedaan en het was heel gezellig. Zo gezellig dat we bleven eten en het iets later werd dan we hadden verwacht.
We zaten lekker in de tuin, zo rond 19.45. Nu ben ik nogal fel op die 2 minuten stilte. Ik begrijp niet dat er mensen zijn die dat niet doen. Ook al vind je de reden niet (meer) relevant, dan nog vind ik dat je genoeg fatsoen in je reet moet hebben om even stil te zijn. Het is zo'n kleine moeite.
Zo rond 19.58 krijgen mijn man en zijn zus de slappe lach. En niet zo'n klein beetje, echt heel erg. En natuurlijk door die 2 minuten heen. Ik heb me helemaal dood zitten ergeren. Nu moet ik erbij zeggen dat het ook niks voor hun was want hun hebben zeker wel fatsoen, ze konden er weinig aan doen. Achteraf kan ik er ook wel om lachen, maar op dat moment, gggrrrrr…..
Nu weet mack hoe serieus ik 4 mei 20.00 neem en is altijd muisstil. Zal hij anders ook wel zijn geweest denk ik maar ik weet nu dat dit niet snel weer zal gebeuren.
Duidelijkheid voor alles!!

Haatgevoelens

Meneer de P. zette op zijn weblog een mopje over Duitsers en de tweede wereldoorlog.
En als vliegen op een hoop stront komen criticasters erop af om te vertellen dat zoiets niet kan. Er zou haat mee gezaaid worden, en als zulke moppen verteld worden heeft iemand het doel van dodenherdenking niet begrepen.

Ik heb er eens over nagedacht. Mijn opa en oma vertellen vaak hun oorlogservaringen. Zij horen niet tot de zwaarst getroffenen van de oorlog maar hebben wel honger gekend en moesten van Utrecht naar Zwolle fietsen (op houten banden, voegt mijn opa daar steevast aan toe) om eten te halen. Mijn vader (geboren 18-aug-1944) moesten ze bij een zus achterlaten en erop vertrouwen dat de zus de melk bestemd voor mijn vader, niet aan haar eigen kind zou geven.
Mijn oma heeft onderweg difterie gekregen en heeft haar leven te danken aan een Duitser die haar naar het ziekenhuis bracht. Zij is niet haatdragend naar Duitsers toe. Volgens haar hoefde je als jonge vrouw 's avonds op straat nooit bang te zijn dat een Duitser zich aan je zou vergrijpen.

Mijn oma heeft het verhaal altijd zo verteld, aan haar kinderen en kleinkinderen en allemaal snappen we dat de meeste Duitsers niet slecht waren maar werden gedwongen. En waarom snappen we dat? Omdat we zelf na kunnen denken en gevoel hebben. En we snappen zeker dat Duitsers van nu geen schuld hebben.

Zo was het altijd. Tot de mop van meneer de P. Nu haten mijn oma en ik de Duitsers. Wat Hitler niet is gelukt is hem wel gelukt.

Dodenherdenking

Toen ik nog niet zo lang op mezelf woonde (1995) hoorde ik midden in de twee minuten stilte een ambulance met sirene voorbij vliegen.
De volgende dag hoorde ik dat er in een buurdorp 4 jonge mensen waren verongelukt doordat hun auto tegen een boom was gebotst. Twee ervan kwamen uit één gezin.
Vlak daarna is er op de plek des onheils een gedenksteen langs de weg gezet, waar áltijd fleurige bloemen liggen. Nooit heb ik gezien dat er geen bloemen lagen en ik kom daar toch minimaal 1 keer in de drie weken.
Op de terugweg van mijn werk moest ik eraan denken, en ik ben anders gereden dan normaal om te kijken. Bij de steen lagen vier bossen bloemen. De jongelui hebben dodenherdenking voor hun ouders een dubbele betekenis gegeven. En ik ben eigenlijk een ramptoerist.

Operatie ‘luiers verschonen’.

Zaterdag heb ik voor het eerst in mijn leven een luier verschoond. Ik hoopte stiekem op spuitpoep omdat ik dan het luiers verschonen in de zwaarste categorie kon oefenen. Het bleek slechts een extreem natte luier. Maar vol goede moed heb ik de aanwijzingen gevolgd en het tot een einde gebracht. Het eindresultaat? Gezakt. De luier zat veel te laag.
Het moest dus opnieuw. Mevrouw Mack wilde wel graag dat ik het tot een goed einde zou brengen. De tweede keer ging tot haar opluchting beter. Het was voor haar ook geen pretje zo liggend op de commode met haar benen omhoog.

Het nederlands gedachtegoed.

Zondag ben je vrij en het is een subtropische dag.
Dan ga je natuurlijk niet achter je pc zitten! Nee, stel je voor zeg. Dat zou toch belachelijk zijn. Nee, dan ga je wat doen. Lekker in een hete auto een stukje rijden. Of naar een strand waar de halve Randstad zich heeft verzameld. Of minimaal in je tuin zitten zweten.
Maar je gaat niet in je koele computerkamer achter je pc zitten. Of in je koele huiskamer een filmpje kijken. Want dan ben je toch niet helemaal in orde hoor. Je moet eruit! Anders denkt men straks nog dat je loser bent.

Oh ja, en vergeet niet massaal te barbecueën vanavond. Anders ziet men u alsnog voor loser aan.

Gras (2)

Het kan zijn dat vanochtend toen u wakker werd alles net iets anders leek dan normaal. Dat komt zo; Vorig jaar hebben wij een schutting geplaatst en ik merkte dat een van mijn twee grasveldjes daardoor wat weinig zon kreeg. Omdat mijn plan om de schutting weg te halen wat weinig bijval kreeg, heb ik vannacht de baan van de aarde licht moeten wijzigen. Vandaar.
Excuses voor het ongemak.