Bonje-riskeer-log.

Mevrouw mack vond dat ik gisterenavond een lief logje had geschreven. Nou, daar komt ze dan vandaag wel van terug, want ik zal eens een paar geheimpjes prijsgeven. Ik heb haar leren kennen eind 2000, ze woonde toen na 10 jaar samengewoond te hebben met een formule-1 fan (goeie gozer) weer bij haar ouders op de zolderkamer. Ik e-mailde in die tijd veel met haar. Wij waren "gewoon vrienden". Zij noemde dat zo, maar ik had natuurlijk allang gezien dat ze hoteldebotel was.
Zometeen zal ik daarvoor het bewijs leveren.
Een van haar mailtjes aan mij ging ongeveer zo:

"Hee hallo,"
"Heb je goed geslapen? Naah, zal wel weer niet, je slaapt zo slecht de laatste tijd."
"Die cd van de Beatles die jij hebt, heb ik ook gekocht en die is erg goed."
"Wil je met me trouwen?"

Dat vroeg ze dus, ik had haar net 3 keer gezien ofzo. Wist zij veel dat ik ruim 4 jaar later 'ja' zou zeggen.

Kijk hier maar eens. Gegarandeerd virusvrij en authentieke beelden.

Mevrouw mack voelt zich een beetje nutteloos.

Mevrouw mack maakte zich vanavond een beetje zorgen. Ze is momenteel alleen nog maar bezig met schoonmaken, Hans voeden en vermaken en slapen. De dagen vliegen voorbij.

En dat noemt ze nutteloos. Ze zorgt voor Hans en nog op een manier dat ie de hele dag lacht ook. Ik moest vannacht maar eens extra lief voor haar zijn…

…Shit. Slaapt al.

Het lied van de zeilschippers

Het boek wat ik in de vorige eeuw het vaakst heb gelezen is 'Het lied van de zeilschippers' van Marinus van Goeree uit 1958. Ik heb het boek gekregen van mijn moeder, die het in haar jeugd weer vaak gelezen heeft. Het verhaal speelt in de 19e eeuw en gaat over een jongen, Nico Donkelaar, die niet als arbeider op het land wil eindigen, maar het schippersvak wil leren. Uiteindelijk lukt het hem om schippersknecht te worden bij een schipper die bekend staat als een van de beste zeilers uit het vak. Met veel pech, kou, wachten, honger en ellende doorstaan ze de winters terwijl ze 's zomers het mooiste beroep ter wereld hebben.
Uiteraard wilde ik ook binnenvaartschipper worden. En piloot, en politieagent, nieuwslezer, Cruijff, autocoureur en de hele hutsefluts.
Vandaag liep ik tussen de middag een rondje langs de Arkervaart en zag daar diverse schepen aangemeerd liggen. Op eentje was een schipper bezig met onderhoud terwijl de zon lekker scheen. Twee enorme scheepskatten hadden hun toevlucht aan wal gezocht. Toen ik ze naderde, haastten ze zich om weer aan boord te komen. Ik keek ze na terwijl ze de kajuit in verdwenen en wist het ineens weer zeker: Ik wil schipper worden.

Met de wind in de zeilen,
met een bries in het want,
over brede rivieren
door dit sappige land.

UPDATE 24-6-05: En vandaag tussen de middag zag ik allemaal van dat lichtgroene bikinispul op de boten ronddartelen, dus nu wil ik helemaal schipper worden.

laatbloeier.

We zijn nu bijna 5 weken onderweg en nog steeds is Hans niet zindelijk.
Hij moet nu echt opschieten want ik heb vandaag het laatste pak luiers aangebroken.
Net zoals zijn vader zal hij het wel weer op het laatste moment laten aankomen; Zodra ik hem de allerlaatste luier om wil doen vraagt ie om z'n potje. Je zult het zien.

Grrmpphh

Nou slaap ik de laatste tijd wat minder, en vanochtend was het in de auto bloedheet, bovendien ontstond er ook nog een file. Alle ingrediënten aanwezig voor een chagrijnige Mack achter het stuur.
Maar het allerergste zijn dan die ongelofelijke hufters met hun ontiegelijk lelijke kutkoppen die altijd maar weer vinden dat zij niet in de file hoeven te staan en twee kilometer voor de afslag over de vluchtstrook rijden met hun knipperende richtingaanwijzer aan, zo van: "Ik moet er over twee kilometer af, bovendien ben ik belangrijker dan jullie dus ik mag hier rijden."

En dat soort overbodige types gun ik op zo'n moment een plotseling de vluchtstrook oprijdende vrachtwagen.
Ik ben slecht, ik weet het.

Slechte kraamhulp.

Gisteren waren we bij mijn zus(je) en Hans mocht ook mee. Omdat hij daar zijn huiluurtje had liep ik een paar rondjes met hem door de tuin om hem stil te krijgen. Tevens verschoonde ik in record-tempo zijn luier.
Mijn zus zei dat ze me erg handig vond met baby-Hans.

Thuis heb ik hem al aantal keren in het badje gedaan, zoeentje als op de foto, en ook dat ging me prima af. Daarnet deed mevrouw Mack het en ineens zag ik dat ze het water via de stop eruit liet lopen, in een eronder geplaatste emmer.
Daar kwam ik dan vandaag achter, dat er een stop in zat. Ik iedere keer maar met dat zware badje naar de douche sjouwen om het leeg te gooien.