Belangrijke gebeurtenissen van vandaag:

Ik mis voor de tweede achtereenvolgende keer de formule 1 race, deze keer omdat mijn nichtje van ruim 1 af moest zwemmen voor haar guppiediploma. (Soms begrijp ik mezelf niet.)

De Fransen stemmen massaal tegen de europese grondwet. Mooi. Dan heeft Nederland zich weer eens volslagen belachelijk gemaakt omdat onze uitslag er nu helemaal niet meer toe doet.

The Stig stelt het Top-gear ronderecord scherper met ééntiende van een seconde in een Maserati MC12. Hierdoor werd de Ferrari Enzo van de eerste plaats verdreven.

Mack verwijdert een gisterenavond geplaatst logje met een plaatje van gezonde en van rokerslongen, omdat hij zelf (niet veel) rookt en toch niet tegen de confrontatie kon.

Kleine Hans heeft vanavond zijn eigen record 'wakker blijven' scherper gesteld en staat nu op vier uur, 11 minuten en 34 seconden.

Mack (de echte) keert na een afwezigheid van anderhalve week terug in huize Mack en heeft nog geen enkele belangstelling getoond voor de nieuwe bewoner. Ik verdenk hem ervan dat het hem nog helemaal niet is opgevallen.

Weer onder de levenden

Beste mensen,

Allereerst moet ik u allen bedanken voor het meeleven en de felicitaties, ik zou webloggen bijna leuk gaan vinden. Iedere dag kwam Mack in het ziekenhuis en kreeg ik weer uitgebreid verslag wie wat had geschreven op zijn site. Op zich heeft het ook wel wat, webloggen, want veel bekenden van ons zijn via deze site op de hoogte gebleven van alle "toestanden".
En het was me wat…… Ik had rekening gehouden met een zware bevalling, dat zit namelijk nogal in de familie, maar nog is het tegengevallen. Vier dagen weeën is niet leuk….. En dan nog een keizersnee… Lichtelijke tegenvaller.
Ik heb woensdag wel 5 gynaecologen tussen mn benen gehad. Doodziek werd ik ervan. "Hij moet het nog leren, mag hij ook even??" Grrrrrrr……
Toch, door alle "slechte berichten" over de toestand van Hans, was ik dit alweer snel vergeten, behalve dan de moeheid. We zijn ook blij dat Hans het zo goed doet nu. De uitslagen wachten we af, maar als hij al wat mankeert, dan heeft hij daar nu geen last van.
En wat is hij lief…. En wat is hij mooi….. En papa heeft in een paar dagen tijd zijn vadergevoel gevonden en doet lekker mee. Heerlijk.
De kraamzorg is vertrokken, we doen het nu lekker met z'n drieeën en ook dat bevalt prima. Ik kan niet anders zeggen dat ik nu aan het bijkomen ben en natuurlijk aan het genieten.
Nou, achter de pc zal ik denk ik niet zo vaak meer zitten maar jullie zijn nu op de hoogte, ik ben er weer. Nu ga weer even slapen want ik moet me nu aan de tijden van mijn zoon houden (wat klinkt dat he!!).

Bedankt.

Een week papa.

Morgen is het al de laatste dag dat de kraamzorg bij ons is. Ik heb al aardig wat dingetjes geleerd wat betreft Hans, maar een ding wil niet. Temperaturen.
Ik weet zelf nog hoe het voelde vroeger als er zo'n ding je gat in werd gedouwd, dus met de zweetdruppels op m'n voorhoofd duw ik voorzichtig de thermometer naar binnen.
Dan is het een eeuwigheid wachten voordat dat ding begint te piepen en ondertussen komt de spuitpoep van Hans op gang. Kun je het weer opnieuw doen. Uiteindelijk heb ik een veel te lage temperatuur gemeten, moet het opnieuw omdat dat ding er niet ver genoeg in heeft gezeten.
En Hans maar krijsen.
Gelukkig hoeft het nu wat minder vaak en neemt mevrouw Mack deze ondankbare taak voor haar rekening.

De boekhoudcommando-opleiding was zwaar, maar zo'n klein babytje verlegt opnieuw alle grenzen.

Schoolbank.nl

Afgelopen weekend kreeg ik een mailtje van een meisje dat ik 25 jaar niet heb gezien, en dat destijds bij mij in de klas zat.
Ze vroeg of ik nog steeds in Drunen woonde (nee!!) en ik vond dat op een of andere manier niet zo'n slimme vraag. (Ik weet namelijk precies welke 14.655 inwoners er behalve mij nog meer in mijn huidige woonplaats wonen.) Maar maakt ook niet uit, ze was kapster geworden maar was inmiddels gestopt met werken om voor haar twee kinderen te zorgen. Voorbeeldig. Kan niet beter.

In elk geval, ze vertelde dat ze het laatst met mijn beste vriendje uit die tijd nog over mij heeft gehad. En inderdaad, twee weken geleden begon mijn neus ineens te jeuken.
En dat vond ik mooi, twee mensen uit het verleden die met elkaar over mij spraken. Gewoon alsof ik een beetje beroemd ben. (Ben ik ook wel een beetje natuurlijk)
Ze noemde verder nog de namen van een stuk of zes ex-klasgenootjes die ze nog steeds wel eens tegenkomt. Ik heb haar gevraagd om ze allemaal de groeten te doen. Want er zaten best lekkere wijven bij.

natuurlijk.

marina van dongen :: 22 mei 2005 00:36 :: website
——————————————————————————–
Mack, ik heb een ernstige behoefte aan nog veel meer foto's van Hans…

mevrouw de P. :: 25 mei 2005 08:16
——————————————————————————–
Mack, mogen we nog een foto…?

Wat een dag.

Het was een echte jankdag. Achteraf blijkt weer dat je iets pas moet geloven als je zeker weet dat het zo is, of als het tegendeel nooit bewezen kan worden.

Mevrouw Mack belde mij in tranen en stamelde iets over een afwijking in z'n longetjes wat ze op de foto hadden gezien. Ik snelde naar het ziekenhuis waar wij om vijf uur een afspraak met de kinderarts hadden. Om kwart over zes komt ze opdagen en vertelt ons dat het meest waarschijnlijke is dat Hans een klein enfyzeem onderin z'n rechterlongetje heeft.

Het hele meconium aspiratie verhaal wordt ineens weer ingetrokken. Terwijl ik zelf gezien heb hoe ze die troep uit hem zogen. En wij begrepen er maar geen bal van. Eerst was de foto niet duidelijk, toen moest hij naar een ander ziekenhuis voor een scan omdat die meer te zien zou geven, daarop was niets te zien behalve meconium, en nu zeggen ze op basis van een foto weer dat het geen meconium is maar een aangeboren afwijking.
Hoe deze verwarring allemaal ontstaan is heeft ze me uitgelegd en ik heb er ook wel begrip voor. Het enige wat ik nu dus wel weet is dat het enfyzeem nu het meest waarschijnlijke is, maar dat ik het pas geloof als het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht de diagnose bevestigt.

Het allerbelangrijkste is dat Hans er nu geen last van ondervindt, en er geen levensgevaar dreigt en dat hij morgen wel gewoon naar huis mag. En mocht de diagnose nu wel kloppen dan is dat nog geen paniek. Maar het is wel ons kind en wij zijn vreselijk geschrokken.

Hans niet, die dronk gewoon 85 cc in één keer, en heeft me ook nog ondergepoept.
Het is een kleine lieveling en laat het in Godsnaam allemaal meevallen.

Een engeltje op z’n schouder.

Het is moeilijk om dit logje niet te emotioneel te maken, maar ik zal wel een poging doen. Vijf minuten geleden zat ik nog te vechten tegen de tranen. (postnatale vaderschapshormonen, is een term die ik maar even snel verzin.)

Ik zocht op internet naar "meconium bevalling", hetgeen er met Hans is gebeurd. De baby krijgt het tijdens de weeën eventjes benauwd (de navelstreng wordt bijvoorbeeld dichtgeknepen) en laat daardoor zijn eerste ontlasting (meconium) al in de baarmoeder gaan, terwijl de bedoeling is dat ze dat direct na de geboorte doen.
Als dit gebeurt is er een kans dat hij dit in z'n longetjes krijgt. Afhankelijk van hoe lang het geleden is dat de baby dat gedaan heeft, (dagen of uren) zal hij meer of minder binnen krijgen.
Zolang hij nog in de baarmoeder aan de navelstreng zit, geeft het geen problemen maar zodra hij eruit is stopt de werking van de navelstreng en moet hij gaan ademen.

Ik heb mij laten vertellen dat het smerig spul is, een teerachtige substantie die zich overal aan vast hecht. Het kan er vaak ook niet allemaal uitgezogen worden omdat het te diep kan zitten en de longetjes anders beschadigen door te sterk zuigen.
Je kunt je dus voorstellen dat de baby het erg benauwd kan krijgen doordat zijn longetjes vol zitten.

Ik had nog nooit van Meconium Aspiratie gehoord, maar je schrikt van het aantal keren dat je erover kan lezen op internet. Ouders die schrijven over hun ervaringen, of hun baby het overleefd heeft of niet en of de baby er iets aan heeft overgehouden of niet. En site's gewijd aan een overleden baby, waar ik dus terecht kwam, zijn helemaal niet zonder droge ogen te lezen.

Hans lijkt er zonder kleerscheuren te zijn doorgekomen. Ik zal nooit meer hopen op een prijs in de staatsloterij.

P.S. 1: Studenten, gebruik dit niet voor uw scriptie, ik weet wel veel maar ik ben natuurlijk geen arts.
P.S. 2: Vaste lezers, U moet maar even doorbijten, de laatste paar logjes zijn geschreven door een emotionele vader, Mack zoals u hem kent komt vanzelf weer terug.

En nou ik even.

Ik heb nooit in een ziekenhuis gelegen. Goed, toen ze mij met de vacuumpomp moesten halen een paar daagjes, maar dat tel ik even niet mee.
Twee jaar geleden is er bij mij een enorme angst voor ziekenhuizen, bloed, narcose en dood ingeslagen. Ik weet zelf ongeveer waarom maar dat wil ik even voor mezelf houden.
Laten we het erop houden dat het heftig was, en dat ik er angstremmende middelen voor kreeg, en dat ik ervoor onder behandeling ben. Mijn "grapjes" over de angst voor de bevalling waren dus ook niet zomaar, ik ben er behoorlijk angstig voor geweest. Van tevoren had ik al verteld dat ik geen navelstreng wilde doorknippen en geen nageboorte wilde zien en zeker zou ik niet kijken naar de operatie mocht het een keizersnee worden. En toen ging er nog vanuit dat alles goed zou verlopen.

Nu heb ik een behoorlijk zware bevalling die uiteindelijk resulteerde in een keizersnee meegemaakt. Alle aanwezige artsen en zusters hadden de aantekening "vader angstig" meegekregen. Ik werd tijdens de bevalling bijna net zo scherp in de gaten gehouden als mevrouw Mack en de baby. Om de tien minuten werd mij gevraagd of het nog ging en de anesthesist zei me dat als het niet ging bij de keizersnee dat ik op de grond moest gaan liggen.

Uiteindelijk heb ik alleen maar gezegd "met mij gaat het goed." Toen Hans ter wereld kwam was er snel handelen nodig omdat hij even niet kon ademen en ik stond er bij toen ze hem intubeerden en zuurstof toedienden. Toen dat klaar was heb ik het navelstreng doorknippen toch opgeëist. Ik zag de nageboorte naast mij liggen en heb aan de dokter gevraagd of ik Hans heel even aan moeder mocht laten zien. Dat mocht, twee tellen, en toen ik erheen liep zag ik perongeluk haar buik nog openliggen. Daarna moest Hans snel naar de couveuseafdeling waar wederom zijn luchtpijp werd schoongezogen.
Al mijn angsten zijn weggebleven. Dankzij de begripvolle zusters en doktoren ( je kunt ze niet genoeg prijzen) en ook omdat ik vond dat ik niet degene was die het zwaar had maar mevrouw Mack en de baby. De gyneacoloog zei me later dat zo'n schokeffect soms wel eens hielp om iemand van zijn angsten af te helpen. Ik weet wel beter. De op dat moment veel belangrijkere doktoren en zusters dan angstige ik, hadden ook nog eens begrip voor mij. Dát heeft me er doorheen geholpen.

Ik schaamde mij een beetje voor de complimenten die ik na afloop kreeg en deed ze op dat moment met een voorzichtig knikje af.
Ik dacht nog: De complimenten haal ik later op mijn weblog wel op.

Nog wat ziekenhuispraat.

Weer een "Hans updatelogje", waarvoor mijn excuses voor iedereen die het al zat wordt, ik hoop dat ik ooit weer eens over iets anders kan praten.
Hans doet het goed en drinkt gulzig en ik ben trots op hem als ik op de monitor bij saturatie (zuurstofopname) af en toe 100% zie staan. Met die nog onvolledige longcapaciteit van hem.
Hij krijgt wat extra zuurstof in de couveuse om het voor hem wat makkelijker te maken, maar iedere keer als hij de 100% haalt komt er een aardige zuster de extra zuurstoftoevoer iets naar beneden zetten. Hij speelt gewoon een spelletje met ze. (Goedzo jongen, pak ze maar in.)

Mevrouw Mack voelde zich vandaag wat beter en begint al te klagen over het eten. Vannacht heeft ze overgegeven en dat komt volgens haar daarvan. Ze is een zeikerd met eten en stuurt mij rustig op pad om bij Bakker Bart een broodje eiersalade en een broodje ei met rauwkost te halen. Morgen maakt ze het nog erger en stuurt mij weg voor een frietje of voor een broodje shoarma, ik weet het zeker.
De familie waar ik uit kom heeft altijd geleerd dat je respect hebt voor de dokter, de pastoor, de politie en de onderwijzer. Mevrouw Mack vraagt rustig aan de gyneacoloog die haar heeft behandeld of, nu hij er toch staat, hij even kan helpen om haar bed samen met mij terug te rijden naar een andere afdeling. In ruil daarvoor kreeg hij dan wel een stuk chocola moet ter hare verdediging gezegd worden. Deze gyneacoloog was een beetje mijn type, d.w.z. hij kon geen nee zeggen. Ze is dus aan de beterende hand.
U begrijpt hieruit vast wel dat ik een zwaar leven heb bij haar. Maar ik blijf natuurlijk wél gewoon de baas in huis.