God, wat is Mack (de echte) toch een lui varken. Ik speel iedere avond een kwartiertje met hem met de bal.
Toen we daar een paar jaar terug mee begonnen gooide ik de bal nog weg en ging hij hem halen. Nu houdt hij de bal in z'n bek en beukt tegen mij aan. En omdat dat voor mij minder leuk is dan voor hem pak ik altijd nog een bal zodat ik een beetje kan voetballen.
Vanavond deed de buurhond ook mee en probeerde de bal te pakken die Mack niet vast had. Mack is te lui om z'n tweede bal te verdedigen dus al liggend gromt hij van tien meter afstand naar de buurhond, ten teken dat die van de bal af moet blijven. En het lukt hem ook nog, de luie flikker.
In mijn positie!
Vandaag kreeg ik een brief van de belastinginspecteur die beweerde dat ik 900 euro te weinig loonbelasting heb afgedragen over 2003.
Dat is toch belachelijk! Ze weten daar toch onderhand wel dat ik geen fouten maak. Het is precies hetzelfde als tegen Garry Kasparov zeggen dat ie een paardensprong maakte met z'n dame.
Morgen zal ik ze eens even een brief schrijven. Met een verwijzing naar de boekhoudcommando's erbij. Dat zal ze leren!
En anders gebruik ik gewoon mevrouw Van der Valk's geniale commentaar toen het Van der Valk-concern begin jaren '90 werd beschuldigd van ontduiking van de omzetbelasting: "Weet u eigenlijk wel hoeveel belasting wij iedere maand al betalen?"
Mannetje
Zo. Dit kleine mannetje zorgde er gisteren voor dat ik drie van de vier doelpunten heb gemist door het op een krijsen te zetten. Als hij heel erg huilt lijkt het precies op het geblaat van een lammetje.
Mack (de echte) ging er van blaffen en Sophie (de poes) kwam even een nieuwsgierig kijkje nemen. Vandeweek gaf ze Hans een liefdesbeet die ze heeft moeten bekopen met een enkele reis van de trap af zonder de treden te raken.
Vannacht werd ik wakker en zag mevrouw Mack wanhopig rechtop zittend in bed met Hans tegen zich aan. Hans keek me aan en zette een brede glimlach op. Hij krijgt het lachen langzaam door.
De Mack
Nu woon ik toch al zo'n 22 jaar op de Veluwe, en dacht dat ik inmiddels de hele fauna hier wel kende.
Maar vandaag zag ik een tot nog toe onbekend beestje. Omdat ik de ontdekker ben van deze nieuwe soort noem ik hem 'de Mack'.
Morgen staat dit in alle kranten en kom ik op de radio. Tevens ben ik voorgedragen voor de Nobelprijs.
Ik word langzaam steeds beroemder.
78 euro bespaard meneer.
Sinds 1 januari van dit jaar moet iedereen van 14 jaar of ouder een identiteitsbewijs kunnen tonen als de politie daar om vraagt. (boete 50 euro)
Tevens stond laatst in de krant dat er extra controles op loslopende honden gaan plaatsvinden. (boete 28 euro.)
Ik heb Mack (de echte) altijd loslopen. Hij kán niet eens aan de riem lopen. Hij rent nooit weg, stoort zich nergens aan, hooguit in een dominante bui, wil hij wel eens op een kat afstormen mits die kat zich in een straal van 5 meter van Mack bevindt.
Vanavond liet ik Mack weer uit bij zijn favoriete veldje, komt er ineens een Volkswagenbusje van de politie aanrijden. Het busje stopt, het raam gaat open en de agent spreekt mij aan.
"Hallo, de hond aan het uitlaten?"
"Ja meneer."
"Hij is niet zo snel hè?"
"Nee meneer, soms moet ik hem 's avonds z'n mand uit sleuren."
"Is-ie al oud?"
"Ja, hij is 9. Voor een bulldog al een behoorlijke leeftijd."
"Doet ie z'n behoefte ook wel?"
"Ja meneer, soms wel vier keer op een avond."
"Oh? Da's wel veel hè?"
"Ja, hij heeft wat problemen met z'n darmen en moet er wat vaker uit dan de meeste honden."
"Oh, doet-ie het nooit in huis dan?"
"Nee meneer, hij blaft ons bij voorkeur 's nachts wakker dat-ie eruit moet."
"Dat is minder. Nou, fijne avond nog."
"Dankuwel meneer, hetzelfde."
U ziet, ineens was ik een stuk minder bijdehand. Maar dat scheelde wel even 78 euro.
Oh oh
Daarnet liep ik een rechthoekje met Mack (de echte) en ik was een beetje in gedachten verzonken.
Ergens bij Mack's favoriete veldje deed ik een stap en hoorde een krakend geluid onder mijn voet.
Toen ik verschrikt naar beneden keek zag ik dat ik op een slak was gaan staan. Om me heen nog zeker 20 slakken.
Omdat de situatie uitzichtloos was en de kans op herstel nihil ben ik nogmaals op de slak gaan staan. Om 'm voor de zekerheid uit z'n lijden te verlossen.
En voor de zekerheid heb ik ook even gecontroleerd wanneer hij voor het laatst is gesignaleerd.
29 april. 36 dagen geleden.
Eveneens voor de zekerheid heb ik even gecontroleerd hoe hard een slak kan. 691,2 meter per etmaal. Dus dat is in 36 dagen bijna 25 kilometer.
Oef!
*slaakt zucht van verlichting*

Vertrekadres: Schouwen-Duiveland – Dreischor (NL, 4315)
Bestemming: Epe – Vaassen (NL, 8171)
Afstand: 190,9 km.
Reisduur slak: 6628 uur 47 minuten.
Aan de ouderen onder ons.
Vaak denk ik na over de gezinshuishouding van vroeger en nu. Vroeger kon je het als man alleen verdienen. Van al mijn vriendjes werkte de vader en of hij nou achter de vuilniswagen liep of zes kinderen had, ik heb nog nooit een gezin zien verhongeren.
En ik zit dan te zoeken naar het verschil in uitgavenpatroon en volgens mij heb ik het gevonden. Mijn vader (G.h.z.z.) was administrateur (da's nog eens even wat anders dan maar gewoon boekhouder) en verdiende de kost alleen. En met succes want ik en mijn broertje en zusje zijn allemaal groot geworden. Wij gingen 1 keer per jaar vier weken op vakantie naar Zuid-Frankrijk en we hadden ook redelijk vaak een nieuwe auto.
En alleen al die drie dingen die ik opnoem, drie kinderen, 1 keer per jaar vier weken op vakantie en de nieuwe auto zijn volgens mij tegenwoordig onbetaalbaar. En dan kregen we met Sinterklaas ook nog allemaal kadootjes.
En als ik dan nu even kijk naar de dingen die ik nu wel heb en mijn vader vroeger niet dan zijn dat, een werkende vrouw, een mobiele telefoon, regelmatig bezorgshoarma als avondeten en een koophuis.
Ergo, als mevrouw Mack stopt met werken, ik doe mijn mobieltje de deur uit, eet iets vaker gekookt eten en ga in een huurhuis wonen, dán kunnen we er rustig nog twee kinderen bij nemen.
Ik was er al bang voor.
'Wat vindt u nou van het overtuigende 'Nee' van de kiezer?'
'Laten we beginnen vast te stellen dat de opkomst hoog is. En dat is goed. Het is een teken dat Europa leeft bij de kiezer en dat het referendum op zich een succes is.'
NEE STOMME DOOS! Europa leeft helemaal niet bij de kiezer, ze zijn jullie gewoon zo zat dat ze nee hebben gestemd omdat jullie allemaal graag wilden dat het een 'ja' werd.
Nooit, nooit, nooit zullen ze het begrijpen.
Volgende keer als er weer een referendum komt, dan graag over iets wat ik kan overzien.
Bijvoorbeeld salarisverhoging voor kamerleden, verlaging van wettelijke bijdragen voor ziektekostenverzekeringen, verhoging van benzineprijzen, programmering voor commerciële en niet-commerciële zenders, afschaffing van het referendum. Dat soort dingen.
Papa is niet zo handig met foto’s en computers.
Dit is Hans slapend op ons bed. Hij vindt dat stukken beter dan de wieg waar ik dus nu zelf maar in slaap omdat het zonde is zo'n mooie wieg ongebruikt te laten.
Deze zelfde wieg stond 35 jaar geleden in Utrecht en werd toen gebruikt als slaapplaats voor de papa van Hans. (oke, de bekleding is wel nieuw.)
De papa van Hans heeft zich nooit voor fotografie geïntresseerd en klooit maar wat aan met de scanner en het 'paint' programma van Windows.
Maar vanavond zijn de opa en oma van Hans geweest en die hebben foto's gemaakt met een digitale camera. Ongetwijfeld stuurt Hans' oma een scherpe foto via de mail zodat hij binnenkort hier weer te bewonderen zal zijn zonder dat u het gevoel heeft dat u aan de bril moet.
Mack’s ongezouten mening over verkiezingen.
Onderstaand stukje is saai en serieus bedoeld. Er staat slechts één grapje in en ik geef mijn mening over verkiezingen alsof die belangrijk is. Als u dat (terecht) niet vindt, stopt u hier met lezen.
Verkiezingen. Ik maak me er altijd makkelijk vanaf. Ik stem alleen tijdens de tweede-kamer verkiezingen en dan nog met tegenzin.
Het kan mij allemaal niet zo boeien. Ik heb nog nooit verschil gemerkt of er nu groen, blauw of rood aan de macht was. Het enige geluid wat ik van politici hoor is het gegooi met modder naar een collega omdat die een domme uitspraak heeft gedaan. Gaan voor eigen glorie over de rug van een ander heet dat in het gewone leven. Bovendien, stel dat je hebt gestemd op een programma (en niet zoals ik op een persoon waar je je vertrouwen aan geeft) dan zie je na vier jaar dat er niets is terecht gekomen van dat programma.
En dan weet je nu ook al dat over vier jaar alle oppositiepartijen de modderschep weer ter hand nemen om te blèren dat er niets is terecht gekomen van het partijprogramma en dat zij het zelf stukken beter zouden hebben gedaan.
En zo gaat dat maar door. Vier jaar in, vier jaar uit. Dus ik roep altijd dat ik niet ga stemmen omdat het me niet interesseert. En dat is altijd weer goed voor reacties in de trend van: 'Je moet stemmen. Het is je democratische plicht.' en 'In Afrika mogen ze niet stemmen.'
En ik ben blij met die geluiden. Dat zijn de mensen die vechten voor de democratie.
Maar ik zou wel eens willen dat er een keertje niemand ging stemmen. (oke, behalve de SGP'ers) Gewoon als signaal dat je er de balen van hebt. Is dat nou zo erg, één keertje niet stemmen?
Den Haag zal zich rot schrikken en beterschap beloven en smeken tot het volk of er nieuwe verkiezingen uitgeschreven mogen worden. En van mij mag dat. En dan zal ik de eerste zijn die gaat stemmen omdat het mijn democratische plicht is.
Maar in de tussentijd mag van mij de koningin gewoon de baas zijn.
