Aan de ouderen onder ons.

Vaak denk ik na over de gezinshuishouding van vroeger en nu. Vroeger kon je het als man alleen verdienen. Van al mijn vriendjes werkte de vader en of hij nou achter de vuilniswagen liep of zes kinderen had, ik heb nog nooit een gezin zien verhongeren.

En ik zit dan te zoeken naar het verschil in uitgavenpatroon en volgens mij heb ik het gevonden. Mijn vader (G.h.z.z.) was administrateur (da's nog eens even wat anders dan maar gewoon boekhouder) en verdiende de kost alleen. En met succes want ik en mijn broertje en zusje zijn allemaal groot geworden. Wij gingen 1 keer per jaar vier weken op vakantie naar Zuid-Frankrijk en we hadden ook redelijk vaak een nieuwe auto.
En alleen al die drie dingen die ik opnoem, drie kinderen, 1 keer per jaar vier weken op vakantie en de nieuwe auto zijn volgens mij tegenwoordig onbetaalbaar. En dan kregen we met Sinterklaas ook nog allemaal kadootjes.

En als ik dan nu even kijk naar de dingen die ik nu wel heb en mijn vader vroeger niet dan zijn dat, een werkende vrouw, een mobiele telefoon, regelmatig bezorgshoarma als avondeten en een koophuis.
Ergo, als mevrouw Mack stopt met werken, ik doe mijn mobieltje de deur uit, eet iets vaker gekookt eten en ga in een huurhuis wonen, dán kunnen we er rustig nog twee kinderen bij nemen.

Ik was er al bang voor.

'Wat vindt u nou van het overtuigende 'Nee' van de kiezer?'

'Laten we beginnen vast te stellen dat de opkomst hoog is. En dat is goed. Het is een teken dat Europa leeft bij de kiezer en dat het referendum op zich een succes is.'

NEE STOMME DOOS! Europa leeft helemaal niet bij de kiezer, ze zijn jullie gewoon zo zat dat ze nee hebben gestemd omdat jullie allemaal graag wilden dat het een 'ja' werd.
Nooit, nooit, nooit zullen ze het begrijpen.

Volgende keer als er weer een referendum komt, dan graag over iets wat ik kan overzien.
Bijvoorbeeld salarisverhoging voor kamerleden, verlaging van wettelijke bijdragen voor ziektekostenverzekeringen, verhoging van benzineprijzen, programmering voor commerciële en niet-commerciële zenders, afschaffing van het referendum. Dat soort dingen.

Papa is niet zo handig met foto’s en computers.

Dit is Hans slapend op ons bed. Hij vindt dat stukken beter dan de wieg waar ik dus nu zelf maar in slaap omdat het zonde is zo'n mooie wieg ongebruikt te laten.
Deze zelfde wieg stond 35 jaar geleden in Utrecht en werd toen gebruikt als slaapplaats voor de papa van Hans. (oke, de bekleding is wel nieuw.)
De papa van Hans heeft zich nooit voor fotografie geïntresseerd en klooit maar wat aan met de scanner en het 'paint' programma van Windows.
Maar vanavond zijn de opa en oma van Hans geweest en die hebben foto's gemaakt met een digitale camera. Ongetwijfeld stuurt Hans' oma een scherpe foto via de mail zodat hij binnenkort hier weer te bewonderen zal zijn zonder dat u het gevoel heeft dat u aan de bril moet.

Mack’s ongezouten mening over verkiezingen.

Onderstaand stukje is saai en serieus bedoeld. Er staat slechts één grapje in en ik geef mijn mening over verkiezingen alsof die belangrijk is. Als u dat (terecht) niet vindt, stopt u hier met lezen.

Verkiezingen. Ik maak me er altijd makkelijk vanaf. Ik stem alleen tijdens de tweede-kamer verkiezingen en dan nog met tegenzin.
Het kan mij allemaal niet zo boeien. Ik heb nog nooit verschil gemerkt of er nu groen, blauw of rood aan de macht was. Het enige geluid wat ik van politici hoor is het gegooi met modder naar een collega omdat die een domme uitspraak heeft gedaan. Gaan voor eigen glorie over de rug van een ander heet dat in het gewone leven. Bovendien, stel dat je hebt gestemd op een programma (en niet zoals ik op een persoon waar je je vertrouwen aan geeft) dan zie je na vier jaar dat er niets is terecht gekomen van dat programma.
En dan weet je nu ook al dat over vier jaar alle oppositiepartijen de modderschep weer ter hand nemen om te blèren dat er niets is terecht gekomen van het partijprogramma en dat zij het zelf stukken beter zouden hebben gedaan.

En zo gaat dat maar door. Vier jaar in, vier jaar uit. Dus ik roep altijd dat ik niet ga stemmen omdat het me niet interesseert. En dat is altijd weer goed voor reacties in de trend van: 'Je moet stemmen. Het is je democratische plicht.' en 'In Afrika mogen ze niet stemmen.'
En ik ben blij met die geluiden. Dat zijn de mensen die vechten voor de democratie.

Maar ik zou wel eens willen dat er een keertje niemand ging stemmen. (oke, behalve de SGP'ers) Gewoon als signaal dat je er de balen van hebt. Is dat nou zo erg, één keertje niet stemmen?

Den Haag zal zich rot schrikken en beterschap beloven en smeken tot het volk of er nieuwe verkiezingen uitgeschreven mogen worden. En van mij mag dat. En dan zal ik de eerste zijn die gaat stemmen omdat het mijn democratische plicht is.
Maar in de tussentijd mag van mij de koningin gewoon de baas zijn.

Belangrijke gebeurtenissen van vandaag:

Ik mis voor de tweede achtereenvolgende keer de formule 1 race, deze keer omdat mijn nichtje van ruim 1 af moest zwemmen voor haar guppiediploma. (Soms begrijp ik mezelf niet.)

De Fransen stemmen massaal tegen de europese grondwet. Mooi. Dan heeft Nederland zich weer eens volslagen belachelijk gemaakt omdat onze uitslag er nu helemaal niet meer toe doet.

The Stig stelt het Top-gear ronderecord scherper met ééntiende van een seconde in een Maserati MC12. Hierdoor werd de Ferrari Enzo van de eerste plaats verdreven.

Mack verwijdert een gisterenavond geplaatst logje met een plaatje van gezonde en van rokerslongen, omdat hij zelf (niet veel) rookt en toch niet tegen de confrontatie kon.

Kleine Hans heeft vanavond zijn eigen record 'wakker blijven' scherper gesteld en staat nu op vier uur, 11 minuten en 34 seconden.

Mack (de echte) keert na een afwezigheid van anderhalve week terug in huize Mack en heeft nog geen enkele belangstelling getoond voor de nieuwe bewoner. Ik verdenk hem ervan dat het hem nog helemaal niet is opgevallen.

Weer onder de levenden

Beste mensen,

Allereerst moet ik u allen bedanken voor het meeleven en de felicitaties, ik zou webloggen bijna leuk gaan vinden. Iedere dag kwam Mack in het ziekenhuis en kreeg ik weer uitgebreid verslag wie wat had geschreven op zijn site. Op zich heeft het ook wel wat, webloggen, want veel bekenden van ons zijn via deze site op de hoogte gebleven van alle "toestanden".
En het was me wat…… Ik had rekening gehouden met een zware bevalling, dat zit namelijk nogal in de familie, maar nog is het tegengevallen. Vier dagen weeën is niet leuk….. En dan nog een keizersnee… Lichtelijke tegenvaller.
Ik heb woensdag wel 5 gynaecologen tussen mn benen gehad. Doodziek werd ik ervan. "Hij moet het nog leren, mag hij ook even??" Grrrrrrr……
Toch, door alle "slechte berichten" over de toestand van Hans, was ik dit alweer snel vergeten, behalve dan de moeheid. We zijn ook blij dat Hans het zo goed doet nu. De uitslagen wachten we af, maar als hij al wat mankeert, dan heeft hij daar nu geen last van.
En wat is hij lief…. En wat is hij mooi….. En papa heeft in een paar dagen tijd zijn vadergevoel gevonden en doet lekker mee. Heerlijk.
De kraamzorg is vertrokken, we doen het nu lekker met z'n drieeën en ook dat bevalt prima. Ik kan niet anders zeggen dat ik nu aan het bijkomen ben en natuurlijk aan het genieten.
Nou, achter de pc zal ik denk ik niet zo vaak meer zitten maar jullie zijn nu op de hoogte, ik ben er weer. Nu ga weer even slapen want ik moet me nu aan de tijden van mijn zoon houden (wat klinkt dat he!!).

Bedankt.

Een week papa.

Morgen is het al de laatste dag dat de kraamzorg bij ons is. Ik heb al aardig wat dingetjes geleerd wat betreft Hans, maar een ding wil niet. Temperaturen.
Ik weet zelf nog hoe het voelde vroeger als er zo'n ding je gat in werd gedouwd, dus met de zweetdruppels op m'n voorhoofd duw ik voorzichtig de thermometer naar binnen.
Dan is het een eeuwigheid wachten voordat dat ding begint te piepen en ondertussen komt de spuitpoep van Hans op gang. Kun je het weer opnieuw doen. Uiteindelijk heb ik een veel te lage temperatuur gemeten, moet het opnieuw omdat dat ding er niet ver genoeg in heeft gezeten.
En Hans maar krijsen.
Gelukkig hoeft het nu wat minder vaak en neemt mevrouw Mack deze ondankbare taak voor haar rekening.

De boekhoudcommando-opleiding was zwaar, maar zo'n klein babytje verlegt opnieuw alle grenzen.

Schoolbank.nl

Afgelopen weekend kreeg ik een mailtje van een meisje dat ik 25 jaar niet heb gezien, en dat destijds bij mij in de klas zat.
Ze vroeg of ik nog steeds in Drunen woonde (nee!!) en ik vond dat op een of andere manier niet zo'n slimme vraag. (Ik weet namelijk precies welke 14.655 inwoners er behalve mij nog meer in mijn huidige woonplaats wonen.) Maar maakt ook niet uit, ze was kapster geworden maar was inmiddels gestopt met werken om voor haar twee kinderen te zorgen. Voorbeeldig. Kan niet beter.

In elk geval, ze vertelde dat ze het laatst met mijn beste vriendje uit die tijd nog over mij heeft gehad. En inderdaad, twee weken geleden begon mijn neus ineens te jeuken.
En dat vond ik mooi, twee mensen uit het verleden die met elkaar over mij spraken. Gewoon alsof ik een beetje beroemd ben. (Ben ik ook wel een beetje natuurlijk)
Ze noemde verder nog de namen van een stuk of zes ex-klasgenootjes die ze nog steeds wel eens tegenkomt. Ik heb haar gevraagd om ze allemaal de groeten te doen. Want er zaten best lekkere wijven bij.

natuurlijk.

marina van dongen :: 22 mei 2005 00:36 :: website
——————————————————————————–
Mack, ik heb een ernstige behoefte aan nog veel meer foto's van Hans…

mevrouw de P. :: 25 mei 2005 08:16
——————————————————————————–
Mack, mogen we nog een foto…?

Wat een dag.

Het was een echte jankdag. Achteraf blijkt weer dat je iets pas moet geloven als je zeker weet dat het zo is, of als het tegendeel nooit bewezen kan worden.

Mevrouw Mack belde mij in tranen en stamelde iets over een afwijking in z'n longetjes wat ze op de foto hadden gezien. Ik snelde naar het ziekenhuis waar wij om vijf uur een afspraak met de kinderarts hadden. Om kwart over zes komt ze opdagen en vertelt ons dat het meest waarschijnlijke is dat Hans een klein enfyzeem onderin z'n rechterlongetje heeft.

Het hele meconium aspiratie verhaal wordt ineens weer ingetrokken. Terwijl ik zelf gezien heb hoe ze die troep uit hem zogen. En wij begrepen er maar geen bal van. Eerst was de foto niet duidelijk, toen moest hij naar een ander ziekenhuis voor een scan omdat die meer te zien zou geven, daarop was niets te zien behalve meconium, en nu zeggen ze op basis van een foto weer dat het geen meconium is maar een aangeboren afwijking.
Hoe deze verwarring allemaal ontstaan is heeft ze me uitgelegd en ik heb er ook wel begrip voor. Het enige wat ik nu dus wel weet is dat het enfyzeem nu het meest waarschijnlijke is, maar dat ik het pas geloof als het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht de diagnose bevestigt.

Het allerbelangrijkste is dat Hans er nu geen last van ondervindt, en er geen levensgevaar dreigt en dat hij morgen wel gewoon naar huis mag. En mocht de diagnose nu wel kloppen dan is dat nog geen paniek. Maar het is wel ons kind en wij zijn vreselijk geschrokken.

Hans niet, die dronk gewoon 85 cc in één keer, en heeft me ook nog ondergepoept.
Het is een kleine lieveling en laat het in Godsnaam allemaal meevallen.