Godswonder

De afgelopen 10 jaar ben ik slimmer geworden. Ik weet het zeker. Hoe dat kan weet ik niet want je hoort op je twintigste het slimst te zijn, maar ik dus niet. Alle grote geleerden leverden hun beste prestaties toen ze begin twintig waren. Einstein heeft na zijn relativiteitstheorieën eigenlijk niks meer gepresteerd.

Bij mij is waarschijnlijk wat anders aan de hand. Mijn hersenen waren op mijn twintigste in topvorm, net als bij iedereen, alleen was ik toen te dom om ze te gebruiken. Ik had ze voor andere doeleinden nodig, en nadenken over leerstof was bijzaak. Mijn hersenen maakten zich drukker over mijn omgeving en mijn imago dan over wiskunde. Mijn iq mag dan niet in de buurt komen van dat van Einstein, mijn brein heeft wel evenveel rekenkracht. Ik kon bijvoorbeeld prima bepalen of iemand mij aardig vond of niet. Einstein interesseerde dat niet, dus gebruikte hij dat deel om één of andere vage theorie uit te denken, en uitsluitend door die desinteresse wordt hij nu geroemd en ik niet.

Nu kan ik gelijk verklaren hoe het komt dat ik slimmer denk te zijn geworden. Met de loop der jaren is het mij ook minder gaan interesseren of iemand mij mag! Er kwam dus ook extra capaciteit vrij, die ik nu ook gebruik om mij uit de naad te denken. Van het team waarin ik zit ben ik de op drie of vier na oudste. Als ik het in zou moeten schatten denk ik dat ze mij als bovengemiddeld bekwaam zien. Ik krijg veel vragen die ik voor ze probeer op te lossen. Zelf zie ik het anders. Ik ben soms verbaasd over de snelheid waarmee jongere collega’s een probleem doorgronden. Ik ben niet zo’n snelle denker. Ik doe er wat langer over, maar ik ga dieper het probleem in en kom uiteindelijk met de oplossing naar boven.

Ik overzie de hele situatie dus niet, ik begrijp slechts een detail, wat mij lukt met geduld en doorzettingsvermogen. Dat ik hier af en toe een samenhangend verhaal weet te schrijven mag een godswonder heten.

Een duur dieet.

Ik moest in Nijmegen zijn voor een kerstdiner. Ik ging onvoorbereid, gaf op de navigatie het adres in, maar de Navi kon het niet vinden. Ik riep Google maps te hulp, en het werd me duidelijk dat het midden in de stad was en ik mijn auto niet kon parkeren. Een kwartier te laat kwam ik binnen nadat ik mijn auto in een achterafstraatje had geparkeerd waarvan ik vreesde dat ik het nooit meer terug zou vinden.

Men was inmiddels begonnen en ik kon nog net een gedroogde paprika proeven. Het was mij niet duidelijk wat de paprika was want er stak een stukje papier uit allemaal zwarte kiezelstenen waarvan ik bijna dacht dat dat de gedroogde paprika was, maar die eer was voorbehouden aan het stukje papier. Toen wist ik, oh God, ik zit weer in zo’n restaurant.

De volgende gangen waren allemaal net zulke onzin, en elke keer kwamen de bedienden vertellen wat er op ons bord lag. Ik haat dat. Altijd iets met een bedje, gerijpt op eikenhout, met tonen van munt, kervel en weet ik wat voor flauwekul. Ik wil niet ondankbaar lijken, maar rot toch op met je minuscule opsmuk. Ik ben er intussen wel klaar mee, iedereen weet dat je hier dingen te vreten krijgt die je vroeger uit armoede moest eten maar hier doen ze er duur over. Het hoofdgerecht bestond uit twee hele kleine stukjes vlees, het was eigenlijk zonde om de olifant daar voor aan te snijden.

Dan komt er nog een ijsje dat één derde is van een bolletje bij de ijscoman, er zit een dusdanig ondefinieerbare smaak aan dat je blij bent dat het zo klein is, en aan het eind krijg je nog een truffel. Niet van chocola hoor, welnee, dat zou te makkelijk zijn, maar van een vulling waarvan je zeker weet dat het ademanalyseapparaat van de politie groot alarm slaat, mocht je gepakt worden.

Nee, ik heb nog nooit lekker gegeten in een dergelijke tent, en met collega’s die wel aan iedereen moeten laten blijken hoe lekker het is, heb ik het gelijk gehad. Het moet ook ruime marges geven, de helft van de ingrediënten tegen dubbele prijzen. Eigenlijk zou er een waarschuwing van de overheid op de deur moeten hangen.

Gelukkig voor mij zat de vrouw van een collega naast mij die mijn grapjes uiterst vermakelijk vond en elke keer mijn arm vastpakte als ze moest lachen want van de humor van de ober moesten we het niet hebben. Geniet ervan zei hij steeds, als hij weer iets had uitgelegd over het eten. Doen we! Als mijn smaakpapillen tenminste in de gaten hebben dat er iets voorbij kwam.

Mijmeringen

Als jong volwassene, wat ik voor mijn gevoel ben, en dat is niet omdat ik me zo jong voel, maar omdat het nog maar pas geleden is dat ik kind was, denk ik wel eens na over hoe de wereld was toen ik dat kind nog was. En dat is heel lastig om je dat in te beelden, want de wereld was statisch. Waarmee ik bedoel dat mijn indruk van andere mensen een momentopname was, en dus was het goed. Of slecht, maar meestal goed.

Waar dit naar toe gaat of hoe ik het moet uitleggen weet ik nog niet, want het zijn flarden. Ik was in elk geval het middelpunt van het heelal en de rest was er om mijn gevoelens te ordenen. Als ik een oude man zag, dan was hij een gelukkige oude man, want hij zat in mijn moment. Al liep hij met een stok, dan was hij voor mij een man met een stok die in mijn plaatje paste. Ik hoefde niet na te denken over zijn lot, hij was gewoon onderdeel van mijn bestaan en hij was tevreden met zijn situatie. Wat natuurlijk helemaal niet zo hoefde te zijn vanuit zijn perspectief.

Een man en vrouw die bij elkaar hoorden waren per definitie gelukkig met elkaar, want zo zag ik dat. Ze dachten niet aan iemand anders en hadden geen gevoelens behalve voor elkaar, want zo was dat moment door mij bepaald.

Een zanger die op televisie optrad was een zanger, hij had geen leven buiten het zingen. Hij had een lied geschreven en stond daar volledig achter, en daarom bracht hij het ten gehore. Zijn lach was echt, hij kende geen verdriet en hij had ook geen commercieel belang. Hij zong gewoon over dat hij niet wist hoe, of over les gens heureux. Dat was zijn lied en zijn enige taak was om dat lied aan mij ten gehore te brengen.

Kerst was een feest waar iedereen simpelweg gelukkig was, en niemand stress had over hoe die dagen door te komen of over familiebeslommeringen. Iedereen in mijn leven had een vaste rol en iedereen was zoals hij was, of zoals ik bepaald had dat hij was. Vaak te typeren met één woord. Het was een overzichtelijke wereld waarin ik me prima voelde.

Toen ik ouder werd en het statische dynamisch werd, werd het ineens ingewikkeld. Het vergde een andere denkwijze en ineens was niks meer zeker. De oude man kon wel eens heel eenzaam zijn, de vrouw van het stel voelde stiekem vlinders als die welbespraakte buurman naar haar zwaaide, de zanger had, als hij niet zong, ruzie met z’n manager en hij dronk teveel en veel mensen zouden kerst liever overslaan als ze de keus hadden.

Dus niets was meer zoals het leek, of althans het kon ook anders zijn. En dat maakte mijn wereldbeeld bepaald niet makkelijker nu ik wist dat overal een verhaal achter school dat ik niet zomaar kon negeren. Alles bleek twee of meer kanten te hebben en ik kon niet meer het middelpunt van het bestaan zijn. Ik kwam meer aan de zijkant, en hoe ouder ik word, hoe verder van het speelveld maar hoe beter ik de treurnis van het spel begrijp.

Het hoort onvermijdelijk bij de ontwikkeling die een mens doormaakt, maar zo mooi als ik het vroeger maakte, wordt het niet meer.

Therapie

Het voordeel van zo’n plotseling invallende koude is dat het de collectieve aandacht opeist waardoor de dagelijkse drukdoenerij even naar de achtergrond verdwijnt. Evolutionair bepaald waarschijnlijk, toen we nog in hertenhuiden gekleed gingen en we nog geen huizen hadden, en zo’n vrieskou een gevaar was. Om te overleven moest je je warm zien te houden, wellicht door eten te delen en dicht tegen elkaar te kruipen.

Dat zit nog steeds in ons systeem omdat we eenmaal veel langer in hertenhuiden rondzwierven dan dat we in huizen wonen. Bij deze vrieskou, de temperatuur is hier niet boven nul geweest vandaag, zegt ons oerinstinct ons om beter op een ander te letten. Loopt iemand niet te lang buiten en heeft hij wel warme kleding aan?

Om dat te controleren startte ik de auto en reed even een rondje. Nou ja, eigenlijk deed ik het om te controleren of mijn achterruitverwarming het wel deed. Omdat mijn collega’s toch allemaal in de zorgstemming waren, deed ik dat onder werktijd. Even een kwartiertje therapeutisch rijden door de winter, over verlaten wegen tot de olie goed warm is. Mijn achterruit ontdooide snel. Gelukkig maar, anders werkt de therapie niet.

Zeventien

Toen ik zeventien was kon ik veel dingen niet die mijn zeventienjarige zoon wel kan. Die liggen vooral op het sociale vlak en het betreft vooral zijn zelfverzekerdheid. Echter, andersom zijn er ook honderd dingen die ik beter kon destijds. Bijvoorbeeld een band plakken. Toen hij wat jonger was heb ik hem er twee of drie keer bijgehaald maar omdat ik zag dat het kansloos was heb ik vanaf toen zelf die banden maar geplakt.

Nu is hij zeventien en ik gaf het nog een poging. Het is werkelijk ongelofelijk maar het lijkt gelukt. Ik gaf hem een aantal instructies waar ik er drie van zal uitlichten.

1. Knip dat stuk plakkervel doormidden. Daar kan weinig aan misgaan maar toch maakte hij er driekwart van zodat ik één te grote plakker had en één die weggegooid kon worden.

2. Schuur met dat schuurpapiertje lichtjes over de band om de plek schoon te maken. Ik zal erbij vermelden dat het papier slechts aan één kant schuurpapier bevatte. Goed.

3. Pomp de band een heel klein beetje op. Hij begint te pompen en ik sta hem aan te kijken of hij het expres doet. Maar nee. Ik bleef hem aankijken en wachtte tot hij door zou hebben dat die pomp nergens aan vast zat en hij de atmosfeer aan het vullen was. Toch wel na een seconde of tien.

Hij lacht er zelf keihard om, maar je kunt het niet eens twee linkerhanden noemen. Ik ken mensen die aan de rechterkant een softenon handje aan hun elleboog hebben die handiger zijn. Maar fijn dat hij weer achter z’n PlayStation weg was.

Sorry, mijn naam is Corry.

Excuses vanwege de slavernij worden niet geaccepteerd als daar geen herstelbetalingen aan de nazaten bij zitten. Herstelbetalingen worden wel geaccepteerd als daar geen excuses bij zitten. Die betalingen worden dan gedaan van belastinggeld dat afgedragen is van inkomen uit tegenwoordige arbeid. Dus niet met inkomen uit vroegere arbeid. Ik moet bloeden voor misstanden uit het verleden die geen garantie bieden voor een betere relatie met de nazaten van de tot slaaf gemaakten. Integendeel. De nazaten willen een stem in hoe die excuses gemaakt moeten worden. Desnoods door de rechter afgedwongen. Dan spreekt Nederland de welgemeende excuses uit die door anderen gedicteerd zijn. Waarmee alle oprechtheid eruit gehaald wordt. Nou ja, die excuses waren sowieso niet oprecht, maar om van het gezever af te zijn, vermoed ik.

En dan de Marokkanen. Wat een geweldig elftal en wat kunnen hun fans feesten hè? Standaard na elke overwinning spreekt de politie van een feestelijke sfeer, op wat optredens van de mobiele eenheid na, die de stemming weer moeten verzieken. Dat is dan weer jammer. Wat kan er nu tegen een paar mooie vuurwerkbommen zijn? En anders kunnen we toch excuses van de Marokkaanse gemeenschap krijgen? Misschien met wat herstelbetalingen erbij.

Ja, we hebben Nederland dan opgebouwd met slaven en gastarbeiders (dit woord wordt niet herkend door de spellingcontrole dus het zal wellicht niet mogen) maar met gestolen goed kun je nooit iets goeds opbouwen, dus wordt het in rap tempo afgebroken. Alleen uit de gestolen rib van Adam kwam iets goeds. Tenminste zo denken wij Nederlanders daarover.

Roemloos

Ik ga liever helemaal niet naar het WK dan zo roemloos ten onder. Ik heb geen enkele wedstrijd van Oranje emotie gevoeld, zelfs niet toen we 2-0 achterkwamen. Maar toen begon het en uiteindelijk heb ik toch een kwartier in opperste spanning gezeten door een wonderbaarlijke wederopstanding zoals ik die nog nooit had gezien.

Maar als je vervolgens in de verlenging weer inkakt, zoals we deden, en bij de penalties ga je er kansloos af, en je strandt in de kwartfinale, moet je dan trots zijn? Welnee, een wanprestatie! We zijn zo vaak in de kwartfinale of nog verder gekomen. Waarom speel je de verlenging ook niet alles of niets? Omdat je dan het risico loopt dat je achter komt? Dan speel je toch gewoon weer alles of niets?

Uiteindelijk hadden we een speler van het niveau Bergkamp nodig om langs Argentinië te komen. Toen we ver kwamen in 2010 en 2014 hadden we spelers als Robben, Sneijder en van Persie. In 1988 hadden we wereldtop. Dus waar was die gedachte dat we nu wereldkampioen zouden worden eigenlijk op gebaseerd? Op Louis van Gaal, de briljante coach, die dit de beste groep vond waar hij ooit mee had gewerkt. Hij zegt wel vaker iets opmerkelijks.

Het fenomeen

Ik heb het al een beetje gehad met die zogenaamde seleção zoals het Braziliaanse elftal nu door de Nederlandse commentator lyrisch wordt genoemd. Volgens Google betekent dat gewoon selectie en kun je het Portugese elftal dus ook zo noemen. Zo bijzonder vond ik ze nu ook weer niet en al die peroxidekoppen hebben de gunfactor ook niet bepaald.

Ik heb gisteren, na het bekijken van diverse filmpjes, definitief besloten wie ik de beste ooit vind. Lang dacht ik dat dat Maradona was, en waarschijnlijk was hij dat ook, maar er is er eentje wiens dribbels ik nog mooier vond om naar te kijken. Hij was niet zo compleet als Messi, niet zo krachtig als Gullit, niet zo effectief als Beckenbauer en niet zo’n tovenaar als Ronaldinho, maar hoe hij met een bliksemsnelle schijnbeweging de verdediger letterlijk liet omvallen was onovertroffen. Hij bewoog naar rechts, ging naar links en was er al voorbij. Hij gebruikte twee verdedigers in zijn voordeel door tussen ze door te duiken en ze elkaar in de weg liepen. Razendsnel, drie scharen in twee seconden en altijd die bal als aan een elastiekje aan zijn voet.

Volgens Wikipedia geboren op 18 september, maar dat klopt niet. Tenminste, in zijn paspoort staat 22 september, net als ondergetekende. Ik heb het over Ronaldo Luis Nazário de Lima. Bijgenaamd R9 of het fenomeen.

Teringzooi

Een van mijn grootste ergernissen, afgezien van de mensheid in het algemeen, zijn mensen die hun zooi in de natuur flikkeren. Ik zag een keer tot twee keer toe hetzelfde tuig hun McDonald’s troep uit de auto gooien, een keer naast mij bij het stoplicht, dan ben je al verbouwereerd, en even daarna op de snelweg toen ik achter ze reed. In plaats van dat ik mijn auto in hun achterkant boorde, want zo witheet was ik wel, belde ik de politie. Dat is een zodanig lang proces (met de politie van welke plaats wilt u doorverbonden worden? Ik heb u niet goed verstaan. Spreek de naam van de plaats in waarvan u met de politie wilt spreken) dat het al kansloos wordt. Je probeert het nummerbord te onthouden en tegen de tijd dat je ze spreekt krijg je al door dat het weinig prioriteit heeft en dat ze je melding eigenlijk belachelijk vinden.

Op de parkeerplaats in het bos waar ik de hond uitlaat, hebben ze ook schijt aan de natuur. Letterlijk volgens mij want er liggen papieren zakdoekjes. Van de week stond er een leeggezopen fles sterke drank, en een paar dagen later vier lege bierblikjes. Lekker in het donker op de parkeerplaats zuipen en je zooi onbekommerd achterlaten, want niemand ziet je.

Vandaag dacht ik eraan om een vuilniszak mee te nemen en even wat zooi op te ruimen. Zoals gezegd, een fles, vier blikjes, papier dat ik al weken zag liggen bleek een luier te zijn en een mondkapje wat ik al dagen zag liggen bleek een inlegkruisje. Omdat ik alleen die fles en die blikjes in mijn hoofd had, had ik er niet aan gedacht om handschoenen mee te nemen, en een mondkapje gaat nog wel, maar een inlegkruisje tussen je vingertoppen is toch smerig. Een luier is ook geen pretje.

Uiteindelijk belandt die zooi in mijn container, die naar ik heb begrepen per lediging aan mij in rekening wordt gebracht, dus die aso’s met hun teringzooi kosten mij nog geld ook. Geen wonder dat niemand anders het opruimt. Eigenlijk zou je geld toe moeten krijgen als je afval uit het bos opruimt, maar op z’n minst zou het storten van afval gratis moeten zijn. Of zet even een afvalbak op die parkeerplaats zodat we de troep van dat onverbeterlijke tuig sneller kunnen opruimen.

Sensationeel

Dat was een spannende WK avond in groep E, waar alle vier de deelnemers nog door konden en ook alle vier landen op een bepaald moment virtueel door zijn geweest. Het leek eerst een een-tweetje te worden voor Spanje en Duitsland, maar dat veranderde toen tegenstanders Japan en Costa Rica tegen scoorden en deze twee landen ineens virtueel door waren naar de k.o. fase. Een ongekende sensatie, want een wereldkampioen en een viervoudig wereldkampioen zouden zijn uitgeschakeld door twee vooraf kansloos geachte landen.

Duitsland kwam echter terug van een achterstand en zorgde zo dat Spanje, dat ook achter stond tegen Japan, alsnog door was ten koste van Costa Rica. Echter, Duitsland zelf, werd daarmee afhankelijk van Spanje, dat nu zelf door was, en nog één doelpunt moest scoren om Duitsland ook door te laten gaan. Dat gebeurde niet, en daarmee lag Duitsland eruit en eindigde het op de derde plaats.

Goed, dat heeft u allemaal zelf kunnen zien, maar waar het mij om gaat is dit: de wedstrijd tussen Spanje en Japan was drie minuten eerder klaar dan die van Duitsland tegen Costa Rica. Als ik de coach van Duitsland was, had ik in die laatste drie minuten Costa Rica drie keer laten scoren om zo Spanje een loer te draaien. Of je nu als 3e of als 4e het tournooi verlaat, dat maakt dan ook niet meer uit.