De Echoput

Ik ben voor weinig materiele zaken gevoelig en zelden werkt een reclame op mijn bezitsdrang. Meestal vind ik reclame irritant en een minachting van mijn intelligentie. En de reclamejongens vind ik arrogant omdat die volhouden dat als ze Tineke Schouten inzetten, dat ik dan toch naar de C-1000 ga, ook al wil ik dat niet. Ondertussen ontkennen ze dat AH een supermarktmanager heeft ingezet, die mij probeert over te halen naar AH te komen. Het staat weer gelijk, het effect van Tineke en de supermarktmanager is weer teniet gedaan, de bedrijven zijn alleen enkele miljoen euro’s armer. Geeft niet, gewoon volhouden! Dit verschijnsel treedt ook op in de kernwapenwedloop en bij het voetbal waarbij beide teams de hulp van God inroepen om tot de overwinning te komen.

Maar toch gebeurt het wel eens dat ik ook verleid word. Nou ja, of het tot een aankoop komt is nog de vraag, maar mijn interesse is gewekt. Langs de Amersfoortse weg tussen Apeldoorn en Nieuw Milligen, wat misschien wel het mooiste stuk weg is wat er in Nederland te vinden is, staat hotel gastronomique de Echoput. Misschien wel het mooiste restaurant wat er in Nederland te vinden is. Restaurant de Echoput ligt op 100 meter hoogte en dankt zijn naam aan de nabij gelegen 62 meter diepe put, gegraven door krijgsgevangenen van Napoleon, die drinkwater wilde hebben voor de paarden van zijn legers die over de Amersfoortse weg trokken. Prachtig verhaal toch? Ik rij daar dagelijks dezelfde weg als Napoleon ooit aflegde! Ben ik daarvoor helemaal naar de Route Napoléon in Zuid-Frankrijk gereden! Maar ik dwaal af. Hotel Gastronomique (1 michelinster) heeft een bord langs de weg staan (een sjiek bord, niet een met krijt beschreven bord met daarop de soep van de dag) waarop staat: Prachtig Terras. En dan een pijl erbij die aangeeft dat het terras achter het restaurant ligt. Nou, daar wil ik een keer zitten als het mooi weer is. Lekker tussen de snobs. De reclame heeft zijn werk gedaan.

Andere aspecten van het voetbal.

Gisteren werd anti-voetbal gespeeld volgens de tegenstanders. Wat logisch is, daar zijn het immers tegenstanders voor. Voorstanders zijn niet anti, die zijn pro. Vanavond ging het beter.

Gisteren viel mij in een bepaald fase op dat de spelers van Barcelona massaal en tegelijktijdig de grensrechter hielpen door allemaal de kant die aangeeft wie mag ingooien, op te wijzen. Het gebeurde keer op keer, terwijl heel raar, de grensrechter juist anders besliste. Het was een koddig gezicht, om steeds vijf, zes armen richting het doel van Chelsea te zien wijzen. Dat ze niet door hebben dat de grensrechter daaraan juist ziet dat er gelogen wordt!

Vanavond viel me een ander aspect op. Real kreeg een penalty doordat er hands werd gemaakt door de tegenstander. Maar zelfs in de derde herhaling zag ik geen mogelijkheid voor die verdediger om die handsbal te voorkomen. Het is een regel die niet helemaal strookt. Ik merk het ook op met verdedigende acties. Soms gaat het zo snel dat een verdediger in een reactie iets doet, dat hij niet gedaan zou hebben als hij iets langer kon nadenken. Maar dan is het al te laat, gele kaart. Hoe voorkom je zoiets? Onmogelijk volgens mij. De verdediger moet naar mijn mening één seconde ontoerekeningsvatbaar kunnen worden verklaard. Want ik sla ook wel eens in een reflex van mij af als iemand mij vriendelijk benadert, en ik de toenadering als bedreiging inschat. Doe je niks aan. Hiervoor zou er misschien een blauwe kaart getrokken kunnen worden. De ontoerekeningsvatbaarregel. Twee blauwe kaarten, en de volgende is geel. Mij lijkt het wel wat. Of zou het teveel administratieve lastenverzwaring opleveren?

Beklag

Mijn iphone (even pochen) ging. Ik schrik me dan rot, want hoe neem je zo’n ding op? Er zit geen knop op maar je moet over het scherm vegen. Mijn hele scherm onder de vegen! Het was Linda. Die begon te lachen omdat er iets heel ergs was gebeurd. Twee minuten verder kwam het eruit. Ze had de gordijnen gewassen en nu hingen ze als de broek van Michael Jackson. Ik was best kwaad, maar door haar lach maakte dat geen indruk. De gordijnen waren al een keer door de werkster in de fik gezet, we kregen toen bij de gratie van Interpolis nieuwe, dus de gordijnen waren eigenlijk het enige object in de huiskamer dat niet aan vervanging toe was.

En dit is niet de eerste keer. Toen ze mij net kende heeft ze ook een keer mijn (vrijgezellen) gordijnen gewassen. Toen wilde ze haar huisvrouwcapaciteiten aan mij tonen. Daarna heb ik ruim een jaar aan andere mensen moeten vertellen dat de vloer verzakt was. Goed, in haar verdediging, op onze wasmachine kun je het aantal graden niet meer zien. Het is gokken op de temperatuur. Maar goed, gebruik dan de gordijnen niet als inzet. Rien ne va plus!

Toen ik thuiskwam had ze een tactisch etentje met haar werk. Er stond voor mij een pizza klaar, met op een briefje de instructies om hem gaar – heet dat gaar bij een pizza?- te krijgen. Vorige week was het mij namelijk niet gelukt omdat ik het deurtje van de oven had opengedaan en daardoor niet in de gaten had dat de oven daardoor stopte met verhitten. En verder had ik hem op de bodem gelegd in plaats van op een rooster. Maar nu lag hij op een rooster! Dat had Linda vast geregeld. Dus ik hield me aan alle instructies dus kon het deze keer niet misgaan. Als hij in het midden warm was, was hij klaar, volgens de instructie. Ik probeerde het, en ja hij was warm. Ik haalde hem eruit en merkte dat de bodem karton was in plaats van krokant, zoals Mario altijd zei. Nadere inspectie leerde mij dat iemand ook echt vergeten was het karton onder de pizza vandaan te halen. Pleuris. Gelukkig had de buurvrouw nog bami over.

Barcelona-Chelsea

Als ik ergens niks mee kan, dan is het wel genieten van prachtig spel van de tegenstander. Zo heb ik me een keer dood lopen ergeren aan een collega die genoten had van de 4-1 nederlaag die Nederland ooit tegen Engeland opliep. De neutrale toeschouwer, bah! Het gaat hem om het oogstrelende voetbal, en niet om het resultaat. Barcelona speelt vaak oogstrelend voetbal, en ook vanavond was ze de enige ploeg die wilde voetballen. Ze was ook duidelijk de betere. Maar daar hebben we geen boodschap aan, Chelsea is door, door voortreffelijk in de verdediging te gaan hangen. Vanuit kansloze positie met tien man terugkomen tegen de beste ploeg ter wereld, dat is karaktervoetbal. Ik hoor de buurman altijd als een achterlijke schreeuwen als Barcelona of Ajax scoort, dus ik kon het niet laten even flink van me te laten horen bij het laatste doelpunt van Chelsea. De vraag of Chelsea het verdiende vind ik onbelangrijk. Die stel ik nooit bij gewenst resultaat. Alleen als Nederland verloren heeft wil ik nog wel eens vinden dat de tegenstander het niet verdiend heeft. Want hallo zeg, voetbal is oorlog. Als je de oorlog uit het voetbal haalt, kun je ook wel naar een wedstrijdje badminton gaan kijken. Dat is pas oogstrelend trouwens. Nee, voetbal is partij kiezen. Degene die het vaakst scoort, wint.

Kinderwagen

Wij probeerden vandaag een pracht van een kinderwagen te verkopen. Voor een spotprijs en we hadden er eerlijk bij vermeld dat het voorwiel soms niet helemaal goed draaide. Een vriendelijke Turkse vrouw die vol verwachting zat, kwam met haar bijna volwassen dochter en haar man een kijkje nemen. Ze waren enthousiast omdat de kinderwagen geheel compleet was en er nog zo goed uitzag. Ze probeerden nog wel af te dingen, maar de prijs was al besproken, dan wordt het een principekwestie. Maar goed, de afgesproken prijs was ook niet echt een probleem, maar toen het gesprek op het voorwiel kwam begon ze te twijfelen. Haar dochter en haar man zagen het probleem niet zo, maar goed, zij moet er mee rijden. Ik verzekerde haar dat er niet iets bewust kapot was, dat het waarschijnlijk een afstelling was of iets dergelijks. Maar ze zag er vanaf. Haar goed recht.

Dus nu heb ik olie in het voorwiel gespoten, hij draait weer als een kermisattractie en nu staat hij voor de dubbele prijs op MP. Nog steeds een stuk goedkoper dan vergelijkbare kinderwagens, maar met die stijgende olieprijzen moesten we wel.

Meesterwerk

Veel mensen zullen het al wel gelezen hebben, het boekje “Taal is zeg maar echt mijn ding” van Paulien Cornelisse, maar ik ben er net in begonnen. Ik herken het als een meesterwerk, te vergelijken met Das Kapital of met The General Theory of Employment, Interest and Money. Want Paulien doorziet wat er gaande is en verstaat de kunst het ook zo op te schrijven dat het voor de lezer duidelijk is. Haar theorie gaat over de taal, maar meer nog over de psychologie erachter. Over wat iemand nu echt bedoelt als hij bijvoorbeeld in een discussie zegt: “grappig dat u dat zegt.” Namelijk dat het verre van grappig is, integendeel. Ik ben behoorlijk uit het veld geslagen door wat u zojuist zei, maar ik noem het grappig om me eruit te redden.

Zo staat het boekje vol met interessante observaties. Voorbeelden van woorden die oorspronkelijk een andere betekenis hadden maar op een gegeven moment door iemand opgewaardeerd zijn tot de nieuwe betekenis. Bijvoorbeeld dat oké tegenwoordig ja betekent in plaats van dat je het er mee eens bent. Dus als iemand een verhaal vertelt dan kun je achter elke zin “oké” zeggen ten teken dat je het verhaal aan het volgen bent. Het ligt er dan nog aan hoe je het uitspreekt want het kan ook juist betekenen dat je het niet met iemand eens bent als die een gewaagde uitspraak doet. Okeeeejjj??!!

Ik zou zeggen, lees dit ontmaskerende boek. Nee, bestudeer het en help mee van Nederland weer het land te maken zoals het ooit bedoeld was, namelijk het land van doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Levon Helm

In een vroegere periode van slapeloosheid ging ik ’s avonds maar niet naar bed, maar bleef op de bank liggen met Discovery de hele nacht aan. Dat werkte nog het beste om toch in slaap te vallen. Gedurende de nacht was er dan reclame en één van die reclames ging over een cd met jaren 60 muziek. Eén nummer viel mij altijd in positieve zin op. Het was The Weight van The Band. Het kwam door de zorgvuldige opbouw in het refrein, de meerstemmigheid en als het hoogtepunt was geweest bij and…and..and…you put the load, werd het lied door de drum weer terugbegeleid naar het volgende couplet.

Gisteren overleed de drummer van the Band, Levon Helm. Ik zou zijn naam niet hebben geweten als hij niet gisteren was overleden, maar wat ik wel wist is dat hij drumde en zong tegelijk. En als mij iets moeilijk lijkt, dan is het dat wel. Dat twee handen onafhankelijk van elkaar in een ander ritme bewegen, maar dat de stem ook nog even meedoet ergens in dat ritme. Ik ken The Band verder amper, maar als ik het allemaal zo lees, is de band behoorlijk legendarisch. Robbie Robertson ken ik uit mijn jaren ’80-periode maar nooit geweten dat die uit The Band kwam. Nico Dijkshoorn uit DWDD bracht al een mooi eerbetoon aan Levon, voor hem was hij echt een held. Voor mij ook, al kende ik hem niet, maar hij bracht me in de slaap waar ik naar zocht.

Jongetje

Na een hoop ellende op de school van Hans, die een paar maanden geleden begon met het vertrek van juffrouw Kim, hebben we nu besloten hem naar een andere school te doen. Eerst wilden we er niet aan en hoopten we dat de situatie zou verbeteren, maar hij leek alleen maar te verslechteren. In het begin was er een hoop onrust onder de ouders, maar de meesten kozen eieren voor hun geld, slechts drie kinderen vertrekken. Uit de klas van Hans nog een jongetje, zodat het aantal jongetjes in die klas nu daalt naar drie. Het waren er twee geweest als er in de loop van het schooljaar niet nog een jongetje was bijgekomen.

Dat jongetje dat erbij is gekomen, heeft een vreemde naam. Zo’n naam waarvan je denkt dat die niet veel goeds belooft. De moeder van het jongetje is overleden en zijn vader is vrachtwagenchauffeur en dientengevolge heel weinig thuis. Eerst dachten wij dat de vader een nieuwe relatie had, want het jongetje woont bij een vrouw die elke ochtend haar kinderen met een dikke Mercedes met een asbak vol peuken naar school brengt over een afstand van wel 700 meter. Maar het jongetje blijkt officieel op een camping te wonen, met zijn vader in een caravan.
Het lijkt alsof de vrouw het jongetje liever kwijt dan rijk is, want regelmatig vraagt ze of het jongetje bij Hans mag spelen, en als ze het niet vraagt, vraagt het jongetje het zelf. Met als gevolg dat hij hier elke woensdag- en vrijdagmiddag is. Hans en het jongetje kunnen goed met elkaar opschieten.

Maar nu kwam het jongetje ter ore dat Hans van school gaat en hij was teleurgesteld. Ik vond het spijtig voor hem, toen ik het hoorde. Kom je midden in het jaar op een andere school, vind je een vriend en dan gaat hij weg. Het ging al even door mijn hoofd om het jongetje te adopteren, al heb ik hem nog nooit gezien, maar dat zal wel niet zo’n goed plan zijn. Maar verhalen van kinderen die niet in veilige havens terecht zijn gekomen blijven uitermate triest.

De tekortkoming van een beschaafd land.

Het proces in Noorwegen tegen Breivik kan ik niet helemaal volgen. Logisch, want het is onder werktijd, maar afgezien daarvan heb ik moeite met de advocaten die Breivik verdedigen. Terwijl ik normaal vind dat iedereen recht heeft op een eerlijk proces, en ik mijn hoofd schud als iemand ongenuanceerd roept dat die en die opgeknoopt moet worden. Maar nu? Er staat een monster voor de rechter, vergelijkbaar met Adolf Hitler. Hoe kun je als advocaat nu nog iets proberen te regelen voor deze man? Hoe kun je met hem praten of vriendelijk tegen hem zijn? Ik kan mijn wraakgevoelens niet uitschakelen in deze situatie. Er spelen hier belangen van nabestaanden die in alle opzichten zwaarder lijken te wegen dan de totaal misplaatste grootheidswaanzin van Breivik. Waarom geven ze hem niet wat hij wil? Een kort proces en een militaire executie. En dan begraven op een geheime plek omdat zijn graf anders zonder twijfel een bedevaartsoord wordt voor levensgevaarlijke gekken.

Dat hij zijn daden mag toelichten in de rechtzaal vind ik al te ver gaan. Waarom zou iemand die onzin moeten aanhoren? Waarom zou meegewogen moeten worden of er eventueel iets is waardoor hij ontoerekeningsvatbaar verklaard kan worden? En waarom is er een burgerrechter weggestuurd? Uitsluitend om de schijn van partijdigheid weg te nemen. Alsof niet iedere andere rechter dénkt wat de gewraakte op zijn facebook geschreven had. Alsof we dat niet weten. Nou ja, ik weet het in elk geval niet meer. Hoe moet je hier als beschaafd land nou mee omgaan? Want iedereen weet dat de zwaarste straf die volgens de wet mogelijk is, opgelegd moet worden, en tegelijkertijd weet iedereen dat als de wetgever deze daad van tevoren ook maar voor mogelijk had gehouden, hij een zwaardere straf in het wetboek had opgenomen. Eigenlijk moeten dit soort zaken buiten de wet om worden geregeld. Bijvoorbeeld dat er in scène gezet wordt dat er straks een bewaker doordraait en hem in de rechtzaal doodschiet. En dat er dan van te voren met de bewaker wordt afgesproken dat hij drie jaar cel krijgt, waarvan twee voorwaardelijk en daarna nog een financiële genoegdoening. Nee, een oplossing kan ik niet aandraven. Maar wederom ben ik blij dat ik geen rechter ben.

Vragen, vragen, vragen.

Sinds ik zelfstandig over dingen nadenk, nu toch alweer de nodige jaren, heb ik me er al tegen verzet en nog steeds ben ik niet op de leeftijd dat ik het ermee eens ben. Nu krijgt de wereldbank een nieuwe leider. Een voormalig arts en wetenschapper. Wat ik mij dan afvraag is waarom een bank niet geleid hoeft te worden door iemand met een bankiersdiploma? Vervolgens vraag ik mij af wat het bankiersdiploma eigenlijk voor waarde heeft als de hoogste postie uitgeoefend kan worden door iemand die het niet heeft. Om me daarna af te vragen of ik morgen ergens kan solliciteren als arts of als wetenschapper? Of is het misschien zo dat die baan van topman van de wereldbank zo weinig voorstelt dat iedereen het kan? Of is de functie van de wereldbank zo onbelangrijk dat het niet erg is als het misgaat? Kan het spreekwoord over die schoenmaker maar beter uit de boeken? Of snap ik het gewoon niet?