Gevraagd: wijze.

In 1999 was de laatste gesproken column van GBJ Hilterman op de radio. Een half jaar later overleed Hilterman, waardoor je kunt concluderen dat “de toestand in de wereld” zijn levenswerk was. Hilterman was een stabiele factor die zelden verzaakte en wekelijks zijn visie gaf op de wereldpolitiek. Dat deed hij op dusdanig subtiele wijze dat je hem wel moest geloven. Hij maakte voor de luisteraar de toestand in de wereld begrijpelijk en logisch. Misschien was hij wel een collectief geweten.

Toen Hilterman ermee ophield, was de logica weg en ging iedereen zijn eigen conclusies maar trekken. Met de opkomst van het populisme als gevolg. Niet toevallig dat Pim Fortuyn vlak daarna zijn hoogtijdagen vierde. En nog steeds zitten we met de gebakken peren. Over elk onderwerp wordt eindeloos gediscussieerd, men vangt elkaar vliegen af, er zijn meer experts dan ooit tevoren, en nu zitten we dus zonder fatsoenlijke regering. Ik zie het ook wat somber in voor de volgende formateur, en als het al lukt, dan zie ik het weer somber in voor de duur van de regeerperiode van het volgende kabinet.

Ik denk dus dat het komt omdat we geen Hilterman meer hebben. Er is geen collectief meer. En dat als we willen bouwen aan dit land, dat de eerste stap moet zijn een nieuwe Hilterman aan te stellen. Zodat in elk geval de meeste neuzen weer dezelfde kant op gaan wijzen. Nu is het hier net zo’n op hol geslagen kompas.

Lieke

Tammar wilde een spelletje voordat ze naar bed moest. Ik wilde dat niet. Dan wilde ze een boekje. Ik zei: “Nee, ik ga een verhaaltje vertellen.” Het verhaaltje ging over Lieke.

Lieke ging barbecueën samen met haar broertje en haar vader en moeder. Lieke vond de komkommer zo lekker dat ze steeds een stukje pakte, maar haar vlees at ze niet op. Haar mama zei: “Lieke, blijf nu van de komkommer af en eet eerst je vlees op.” Lieke luisterde echter niet, en pakte weer een stukje komkommer. En toen gooide ze haar drinken om. Zo op haar bord. (Tammar luisterde aandachtig met haar duim in haar mond) Mama werd boos. Na het eten wilde Lieke nog even buiten spelen. Papa zei: “dat is goed, maar als ik je roep, gaan we zonder zeuren naar bed!” “Oke,” zei Lieke. Maar toen papa riep, luisterde Lieke niet. Nee, ze rende weg en papa moest haar vangen! (Hier begonnen Tammar’s ogen te stralen) En toen papa haar had, begon ze heeeeel hard te gillen. En ze riep: “Laat me los, ik wil zelf lopen!” Maar toen papa haar losliet, rende ze weer weg. (Hier had ze door dat het over haar ging) Papa pakte haar en sleurde haar de trap op. Lieke wilde niet uitkleden dus papa moest haar uitkleden. Dat ging nog niet makkelijk. Lieke ging in elkaar gedoken zitten zodat papa haar niet kon uitkleden. (Dat ben ik, zei Tammar) En toen hij haar eindelijk uitgekleed had, zette hij haar onder de douche. Lieke begon te krijsen. “Heet heet, koud, koud,” en ze sprong weer onder de douche vandaan. En toen viel Lieke. Boem. En Lieke begon nog harder te krijsen. “Eigen schuld,” zei papa. (Dat ben ik, riep Tammar weer) Papa waste haar haren. “Handdoek, handdoek, riep Lieke die prik in haar ogen had gekregen. (Dat ben iihhiiik, zei Tammar)

Ben jij dat, Tammar? Nee hoor, dit gaat over Lieke. Tammar gaf mij een kus en een knuffel en liet zich niet meer horen nadat ik de deur achter haar dicht trok.

Opoffering

Het zal allemaal wel, dat Pinkpopgeweld, maar ik maak me zorgen. Linda staat er al de hele dag, vooraan, houdt het bijna niet meer vol en kan geen kant op. Ze is er niet eens voor zichzelf maar ze bewijst de overbuurman, een groot Springsteen-fan, een dienst. Overbuurman is visueel gehandicapt en heeft ook een slecht gehoor. Hij mag niet autorijden en in het donker ziet hij niks. Degene die eerst met de buurman zou gaan haakte af, en de overbuurvrouw zag Pinkpop ook niet zitten. Ik zou er ook niet aan moeten denken, maar Linda zwichtte voor de zwaar teleurgestelde buurman en bood aan om dan met hem mee te gaan. Hij heeft in het donker begeleiding nodig en moet vooraan staan om toch iets mee te krijgen van zijn grote idool. Nu is het niet zo dat Linda Bruce Springsteen niet leuk vindt, maar de hele dag in de hitte opééngepakt staan in afwachting van The Boss, daar zag ze toch wel tegen op.

Uit haar sms-jes maak ik niet op dat het wel meevalt. Hopelijk heeft Bruce een beetje haast en houdt hij zich aan de eindtijd, die dacht ik om half elf is. Daarna mag je proberen je auto terug te vinden en daar weg te komen. Als het allemaal meezit, is ze om vier uur vannacht terug. Morgen mag ze weer werken. Wat mensen zichzelf aandoen voor een beetje muziek is al niet te geloven, maar wat Linda doet is pure opoffering. Dit kost haar zeker tot het weekend om weer van bij te komen. Dat ze maar gauw weer thuis mag zijn.

Wie houdt wie voor de gek?

Met mijn nieuwe baan ben ik wel in een beetje in een tricky omgeving terecht gekomen. Als je niet uitkijkt (en dat deed ik gelukkig wel) zit je op een klantendag van een leverancier in een zaal te luisteren naar een speech van een futuroloog die voorziet dat over dertig jaar niemand in de zaal nog hetzelfde werk zal doen. (Gelieve de factuur binnen dertig dagen te betalen.) En verder mogen belangrijke mensen hun visie geven aan een groepje mensen. Zo was er een directeur die zijn verhaal kwam houden, alleen was het probleem dat er maar acht mensen zich hadden opgegeven om te komen luisteren naar diens visie. Maar geen nood, om de directeur en zichzelf niet in verlegenheid te brengen, had de organisator snel een man of dertig van haar eigen werknemers opdracht gegeven in de zaal plaats te nemen. Ja, die mannen hebben het ver geschopt allemaal, met hun visies.

Kinderopvangtoeslag.

Er gaat iets veranderen in onze kinderopvang, en dus aan mij de schone taak, als bijna afgestudeerd fiscaal adviseur om dat varkentje eens even te wassen op http://www.toeslagen.nl. Veel mensen vinden zoiets lastig, maar ik natuurlijk niet. De situatie is dat per 16 juli Tammar niet meer naar de kinderopvang gaat, maar naar de BSO (buitenschoolse opvang) en dat Hans per die datum nog maar een dag naar de BSO gaat in plaats van drie. Oh ja, en ze gaan naar een andere BSO. Volkomen duidelijk.

De belastingdienst vraagt dan of er iets verandert in uw leven. Ja dus. Vervolgens kun je kiezen uit 11 veranderingen, maar bovengenoemde verandering staat er niet bij. Geen nood, we zoeken even verder. Ah, wijziging over 2012 doorgeven, dat moet het zijn. Ik kan kiezen uit 9 wijzigingen waarvan “u wilt u toeslag stopzetten” nog het dichtste bij komt. Weet je wat, dan ga ik het het huidige maar stopzetten en dan vul ik daarna de juiste gegevens wel in. Stopzetten gaat ontzettend makkelijk. Ik vulde de datum in, 16-06-2012, en het was gepiept. Oh, wacht even, dat is een maand te vroeg. Even herstellen. U wilt kinderopvangtoeslag wijzigen, per welke datum? Ik vul in: 16-6-2012. Volgens onze gegevens ontvangt u per 16-6-2012 geen kinderopvangtoeslag, u kunt geen wijziging doorgeven. Grrrr.

Dan maar even opnieuw aanvragen. Voor welk jaar wilt u kinderopvangtoeslag aanvragen? Ik vul in: 2012. U of uw partner ontvangen al kinderopvangtoeslag over 2012. U kunt niet opnieuw kinderopvangtoeslag aanvragen. $##%&*

Achteraf had ik dus op de keuze “kinderen” moeten klikken in plaats van kinderopvangtoeslag stopzetten. Dan was ik waarschijnlijk wat later pas vastgelopen.
Het zal allemaal wel aan mij liggen hoor. Ik behoor nu eenmaal niet tot de slimsten.

Gaffelbok

Vanavond dwaalden mijn gedachten af naar de gaffelbok. Misschien heeft u dat ook wel eens. Je bent bezig met niks bijzonders en ineens denk je aan de gaffelbok, terwijl je eigenlijk nog nooit van zo’n beest hebt gehoord. Google en Wikipedia hielpen mij verder. Na weblog zijn dat de grootste verdiensten van het hele internet. Want hoe fijn is het niet dat je alles wat je wilt weten zomaar even op kunt zoeken? De gaffelbok blijkt nauw verwant aan zijn Afrikaanse neef, de swaffelbok. De gaffelbok leeft echter in Amerika. Maar weet u wat ik nu het meest fascinerende vind aan de gaffelbok? Dat hij behoort tot de snelste landzoogdieren ter wereld. Volgens Wikipedia haalt hij met gemak 70 km/u. En dat is even snel als een jachtluipaard, want die haalt ook met gemak 70 km/u.

Vakanties, creditcards en annuleringsverzekeringen.

Na mijn studie, als u mij allen met mijn titel aanspreekt, gaan we op zomervakantie naar Frankrijk. Want zo doen we dat al jaren en dus doen we het nu nog zo. Ik legde vanavond aan Hans uit dat ik vroeger ook altijd al naar Frankrijk ging met Opa Hans, oma Klok, ome Arthur en tante Anouk. Maar dat wij er drie dagen over deden, en dat we geen telefoon bij ons hadden, geen airco hadden en geen dvd-schermpjes achterin, zelfs geen Nintendo. Waarop Hans half concludeerde, half vroeg dat/of vakantie vroeger dus niet zo leuk was. En waarop wij in de lach schoten. Maar helemaal geen gekke gedachte want de vakantie van mijn ouders was ook afzien. Op de brommer van Utrecht naar Voorthuizen, ik geef het je te doen.

Goed, ik ben dik tevreden met die ene keer per jaar op vakantie, maar de aanbiedingen verleiden de vrouw. Nooit de man. Want ik hoor Linda regelmatig iets zeggen over dat ze wel eens een weekje weg wil. Decadent gedoe! Maar goed, onlangs is er in dit huis de creditcard aangeschaft. Want, eerlijk is eerlijk, op vakantie wordt er nogal eens om gevraagd en is het een gedoe als je er niet een hebt. Maar een decadente nazomervakantie is er natuurlijk ook zo mee geboekt. Zo’n creditcard kost geld. Alleen al de doorlopende annuleringsverzekering die ik nu moet sluiten.

Verandermanagement

Managers, tot u spreekt futuristisch veranderingsgoeroe…. veranderen is niet eng, verander mee, want alles wordt anders, alles wordt anders! Misschien heeft u het spotje wel eens gehoord op de radio, ik vind hem grappig. Ten eerste omdat het tij misschien aan het keren is. De manager van de laatste 20 jaar kon immers ongestoord zijn vernietigende werk doen met verandermanagement. Als je bezwaar had werd je voor “niet meer van deze tijd” versleten, als er na de verandering geen enkele verbetering optrad werd je kritiek doodgezwegen totdat uiteindelijk niemand meer om de afbraak heen kon en de manager de aftocht moest blazen met een gouden handdruk.

Als je met ten eerste komt, moet er ook altijd een ten tweede volgen. Ten tweede, omdat de veranderingsgoeroe’s belachelijk worden gemaakt, en dat is maar goed ook, want iedereen die zichzelf goeroe noemt moet uitgejouwd worden, maar deze ten tweede is erg nauw verbonden met mijn ten eerste. Dus ik geef het toe, ik had geen ten tweede.

Ik heb geen toekomstvisie voor de lange termijn, dat is wel eens jammer. Want een toekomstvisie voor de lange termijn is het ultieme machtsmiddel. Want de lange termijn is immers zo ver weg dat niemand het kán controleren, en mocht die termijn verstreken zijn en het heeft toch allemaal iets anders uitgepakt, dan is de enige die zich de woorden van de visionair herinnert, de visionair zelf. En die brengt het niet meer ter tafel, dat zou immers ten koste gaan van zijn positie.

Hierop voortbordurend denk ik dat de waarde van Facebook in de komende twee jaar zal dalen tot een schijntje van wat het nu is, al is er al flink ingeleverd vandaag. Ik adviseer Bono Vox van U2 dan ook dringend zijn pakket gisteren te verkopen. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat het over twee jaar nog populair is, Facebook, want er is dan immers allang iets anders. Tenzij het tij daadwerkelijk gekeerd is en er een periode van bezinning aanbreekt. Dat men denkt: dat oude, vertrouwde Facebook.

Wees gegroet Maria.

Het proces van de Rooms-katholieke heiligverklaring is een mooi proces. Het is eigenlijk hetzelfde als de lintjesregen die we in Nederland kennen, alleen heeft het dan niet de koningin behaagd, maar de Paus. Eerst wordt je voorgedragen bij het bisdom door de mensen die je graag heilig verklaard zouden willen zien. Het Bisdom verdiept zich dan in jouw leven, op dat moment ben je Dienaar Gods. De resultaten daarvan worden naar Rome gestuurd en als je daar niet in de prullenbak belandt krijg je de Eerbiedwaardige status. Als er vervolgens een wonder aan je kan worden toegeschreven, kan de Paus je zalig verklaren. Lukt dat kunstje nog een keer, kun je door de Paus heilig verklaard worden, wat inhoudt dat men aanneemt dat je de weg naar de hemel hebt gevonden, en dat je van daaruit invloed kunt uitoefenen op het aardse bestaan, en dat je daarom aanbeden mag worden. Allen die in de hemel zijn zijn echter heilig, alleen om tot het canon der heiligen toe te treden, moet de Paus je wandelgangen kennen.

Het proces van de heiligverklaring start pas na iemands dood, hij of zij zou immers nog in zonden kunnen vervallen. Over het algemeen moet je 12 jaar dood zijn en mogen er niet de geringste schandalen over je bekend zijn geworden en moeten je wonderen niet zijn ontmaskerd binnen die tijd. Dus David Copperfield heeft een reële kans. Paus Johannes Paulus II, Wojtyła, voor intimi, beviel het maar niks dat er in zijn tijd zo weinig heiligen bijkwamen. Ondanks dat ze al dood waren, werden ze bedreigd met uitsterven. Hij heeft daarom de regels wat versoepeld, en sindsdien loopt het weer storm met de heiligen. Ondanks dat ik het een prachtig ritueel vind, roep ik weinig heiligen aan. Want ik weet wel zeker dat er een aantal oplichters tussen zit. Zoals altijd moeten de heiligen weer onder de afvalligen lijden. Maria is de enige heilige uit het canon die ik ooit vereerde. En nog altijd heb ik diep respect voor haar.