Penalties

Les 1 van het trainersschap moet zijn: nooit een publiekswissel vlak voor tijd bij een 1-0 stand. Dat keert zich tegen je. Waar Bayern 20 hoekschoppen kreeg zonder er een te verzilveren, deed Chelsea het met slechts eentje. Didier Drogba kopte zoals alleen een superspits dat kan, een bal loeihard in de goal, terwijl het amper een kans was. En later bij zijn penalty wachtte hij, zoals alleen de besten dat kunnen, lang genoeg om te zien wat de keeper deed en schoot in de andere hoek. Zonder Drogba had Chelsea het nooit gered.

De andere kant, onze eigen Arjen Robben, met z’n eigenaardige wandelgang, miste de kans op onsterfelijkheid door een penalty te missen. De keizer van Duitsland, Franz Beckenbauer had al eerder kritiek geuit op Robben toen hij een penalty miste. Later dacht Robben wraak te hebben genomen door er weer een te benutten, maar de keeper zat daar nog aan, en dan is het geen overtuigende penalty. Waardoor deze misser eraan zat te komen, ik voorspelde het al, want ik vind de penaltyserie bepaald geen loterij. Dus Robben mag zich weer opmaken voor de pesterij van Der Kaiser.

Ik geef het je te doen, voor een vol stadion vanaf 11 meter te scoren. De goal lijkt piepklein, de keeper lijkt de bal al te hebben voor je hem genomen hebt. Hoe heb je je zenuwen onder bedwang, daar gaat het om. Braziliaan David Luiz schoot onhoudbaar hard en hoog. Zo goed zie je ze niet vaak genomen worden.

Tandartspraktijken.

Meer dan veertig jaar lang was mijn gebit prima. Eén keer een gaatje in een verstandskies gehad, maar die werd gevuld met wit vulsel dus dan telt het niet. Mijn tandarts was een vrolijke man. Drie minuten zat ik in zijn stoel, dan zei hij dat het weer perfect was en kon ik gaan. Maar hij is gestopt en ik ging vandaag voor het eerst naar een andere tandarts. Een praktijk met meerdere tandartsen, bijna allemaal meisjes van net twintig die je niet het gevoel geven dat ze er verstand van hebben. Een meisjestandarts die de indruk gaf nog nooit uit de ban gesprongen te zijn deed de controle met het haakje. Daarna moesten er foto’s gemaakt worden. Nog nooit gebeurd bij mij. Ik kreeg een fotocamera in mijn mond die ik er tot vijf keer toe uit kokte. Ik kok bij het minste of geringste. Toen het echt niet lukte, en ik dacht eronder uit te komen, had ze een ander apparaat voor me wat de foto kon maken. En ja hoor, twee gaatjes! Twee! In veertig jaar nooit iets, je komt bij een net (hoop ik) afgestudeerde en je hebt ineens twee gaatjes. Ik voel niks, ik heb nergens last van, ik heb helemaal geen gaatjes!

Daarna deed ze nog een gevoelige tandvleescontrole, ook nog nooit gehad en afsluitend een tandsteenbehandeling. Dat heb ik dan wel eens vaker gehad, dus vooruit. De rekening bedroeg meer dan 100 euro, voor een halfuurtje in die shitstoel. En dan moet het boren nog beginnen. Ik vind het niet meer normaal. Maar ja, je bent overgeleverd aan de grillen van de tandarts. Ik overweeg nooit meer te gaan, want ik heb nu het gevoel dat er gaten gezocht worden. En straks worden er een paar bijgeboord.

College Robbert Dijkgraaf

Heeft u het college van Robbert Dijkgraaf gezien? Wát een college, de oerknal in 45 minuten. Wat kan die man mooi vertellen. Op zich hoorde ik weinig nieuws, want ik heb al zo vaak over de oerknal gelezen, maar snappen doe ik het in tegenstelling tot de professor allemaal niet. Bijvoorbeeld de snaartheorie, die kan ik vijf keer bestuderen, dan nog begrijp ik niet waar dat over gaat. Wat ik echt niet wist was hoe groot de omvang van het heelal vlak voor de oerknal was. Ongeveer zo groot als een sinaasappel. Ik dacht veel kleiner. Maar alle atomen waar het heelal uit bestaat, en dat zijn er veel, zaten samengeperst in die sinaasappel. Nu hoor ik de ongelovigen al denken, dat kan nooit, ik geloof het niet, maar geloof mij nu maar, als professor Dijkgraaf het zegt, dan is het zo. 13,7 miljard jaar geleden, zonne grote vuurbal jonguh! .

En wat ook hij ook zo mooi beschreef was de geschiedenis van het heelal in de vorm van een veertiendelige encyclopedie, waarbij elk deel stond voor een miljard jaar, elke pagina voor een miljoen jaar, en dat wij, moderne mensen, pas op het eind van de laatste pagina, voor het eerst genoemd worden. Hij was zichtbaar blij dat hij in een tijd leefde waarin hij in staat was dit soort dingen te begrijpen. Wat ik eerlijk gezegd weer niet heel slim vond, want leefde hij in een eerdere tijd, had hij geen besef gehad van de hoeveelheid die hij niet begreep. En zou hij later leven, begreep hij weer wat meer dan nu en zou hij er niet aan moeten denken in deze tijd geleefd te hebben.
Wat ik ook een mooi detail vond was dat de grootste wetenschapper die ooit leefde, Albert Einstein, op zijn beurt een Nederlander, Lorenz, als de grootste wetenschapper aller tijden beschouwde. En omdat Einstein de grootste is, en dus altijd gelijk heeft, is Lorenz de grootste.

Nee, in logica zijn ze niet erg goed, maar verder briljant, die natuurkundigen.

Belasting

Examen nummer zes van zeven is binnen. Een nette zeven ook nog voor het onderdeel Omzetbelasting. In 2010 begon ik aan dit geintje zonder te beseffen wat een belasting het zou zijn op ons sociale leven. Ik heb Linda sinds die tijd ook niet meer in real life gezien. Via Facebook onderhouden we contact en zijn we op de hoogte van elkaars reilen en zeilen. En het laatste vak, erfbelasting, schenkbelasting, overdrachtsbelasting en assurantiebelasting zijn er eigenlijk vier. Ik zie op tegen dit laatste vak omdat het echt dood- en doodsaai is, en omdat het de laatste loodjes zijn.

Aan de andere kant, als ik klaar ben en ik heb het diploma, dan ben ik trots op de prestatie die ik geleverd heb. Want studeren naast een baan is nog wel te doen, maar studeren naast een gezin, dat is pas echt stevig. Maar goed, daarna kan ik me weer verdiepen in de wereld.

Guy

Vanochtend overleed Guy, een Zweedse jongen die ik in de jaren ’80 leerde kennen doordat hij vaak in de vakanties een bezoek bracht aan zijn Nederlandse oom en tante. De laatste keer dat ik hem sprak, een jaar of twee geleden was hij al ziek, maar daar merkte je niks van. Vrolijk, charismatisch en intelligent. Hij had een hersentumor en aanvankelijk was zijn levensverwachting zes weken. Dat zijn toch nog een paar jaren geworden maar uiteindelijk moest ook hij het opgeven. Guy was 41 en laat een vrouw en twee kinderen na.

Schuldsanering?

Ik wilde eigenlijk iets zeggen over Griekenland en de crisis. Maar ik ben nog nooit in Griekenland geweest. Dus ik weet niet of het dan telt. Ik heb wel een paar Grieken oppervlakkig ontmoet en ik moet zeggen, charmante mensen. Zo was er ooit de Griekse meneer die mij vertelde dat je citroen moest eten om je lichaam te ontgiften. Geloof me, het werkt. Een bedorven mossel kan geen enkele kwaad meer als je daarna een citroen eet. En er was natuurlijk de eigenaar van het Griekse restaurant, die met zijn grijze haardos en zijn slanke lichaam een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op vrouwen van middelbare leeftijd. Nee, ik vind het charmante mensen.

Maar nu dan? Ze zijn lui, corrupt en ze willen voor een dubbeltje op de eerste rang. Hele intelligente Nederlanders vinden ineens dat ze gratis op vakantie mogen in Griekenland omdat ze die vakantie al ‘betaald’ hebben. Ik geloof best dat er vuur is als je rook ziet. Maar de vraag is wat we opschieten met die constatering. En wat het gros van de bevolking kon doen aan de crisis. Feit is dat veel Grieken ineens onder de armoedegrens leven. Ze moeten letterlijk uit de vuilnisbak eten. En dat ze zonder hulp niet meer uit deze crisis komen. Het zijn nota bene Europeanen. We zamelen geld in voor Haïti en Indonesië, maar mede-Europeanen laten we verrekken? Ik vind dat heel vreemd en ook wel wat egoïstisch. Ik weet niet wat we eraan zouden kunnen doen, maar ik vind gewoon niet dat de Griekse bevolking er met dit bijna onoverkomelijke probleem alleen voor moet komen te staan.

Ergens iets van vinden gaat me makkelijk af. Maar de oplossing lijkt me ook niet heel moeilijk. Het kost alleen geld, en Griekenland zal voortaan ook sluitende begrotingen moeten aanleveren. En die begrotingen moeten dan maar eens beoordeeld worden door mensen die wél van tevoren zien dat er over een paar jaar iets misgaat. Waar maak je anders een begroting voor? Is dus de EU niet gewoon mede-verantwoordelijk voor het niet op tijd signaleren en ingrijpen?

Als iemand de kans krijgt om een ernstige fout ongedaan te kunnen maken, dan doet hij dat en is hij voortaan extra beducht om die fout niet nogmaals te maken? Ik zeg, nu oplossen die Griekse crisis.

Amsterdam omgezaagd.

In het bedrijf waar ik werk houden ze van vieren. Ze houden zo van vieren dat ze elk kwartaal vieren. Zo ben ik laatst meegeweest naar de viering van het 4e kwartaal, en nu staat de viering van het eerste kwartaal alweer gepland. Het tweede kwartaal echter, gaat ineens wat minder. Misschien is er een verband met mijn aantreden op 2 april, maar het kan ook met al die vieringen te maken hebben. In elk geval, er is een nieuwe CEO en die is toch iets meer op de kosten. En daarom wordt nu het eerste kwartaal wat goedkoper gevierd dan gebruikelijk. Of het heeft te maken met mijn reactie op het zien van de rekening van de viering van het 4e kwartaal, dat kan ook.

In elk geval, er gaat nu een boot worden gehuurd en er gaat gevaren worden in de grachten van Amsterdam. Als ik iets afgezaagd vind, is het wel Amsterdam. Iedereen die er bij wil horen gaat naar Amsterdam, maar er is in Amsterdam niks wat je bijvoorbeeld in Vaassen niet hebt. Hier kun je ook prima varen op de Grift, of in de Egelbeek, en het is stukken origineler. Ik vind eigenlijk dat Amsterdam zijn langste tijd als hoofdstad wel heeft gehad. Het biedt al jaren niks nieuws meer, er vinden alleen nog herhalingen van zetten plaats door nieuwe generaties.

Onder mijn toekomstige regime is Amsterdam dan ook niet langer meer de hoofdstad van Nederland, ik ben er echter nog niet uit welke stad die rol op zich mag gaan nemen. Ik vind Apeldoorn wel wat. Willem Alexander moet dan van mij op het Loo gaan wonen. Want hij mag dan koning zijn, ik ben de baas. En daar gaat hij zich gewoon weer bezig houden met zaken waar een koning zich zoal mee bezig houdt. Paardrijden, jagen en op de troon zitten. Het belastingkantoor -afdeling ontvanger- is onder handbereik, en die kan hij dan mooi aansturen vanuit zijn paleis. Bovendien ligt Apeldoorn veel meer in het midden van het land dan Amsterdam, dus het land kan ook veel gelijkmatiger geregeerd worden. Nee Amsterdam, geniet nog maar even van je hoofdstadstatus, binnenkort moet je het weer op eigen kracht doen. AGOVV, het nieuwe Ajax.

Oerkracht

Ik heb al een tijd geen serieuze rugpijn meer gehad. Ik klop dit niet af, want ik had een vrouwelijke collega die elke dag vijf keer iets afklopte, en dat vond ik een uiterst irritante gewoonte. Alsof ze geloofde dat het hielp, afkloppen. En de laatste keer dat ik serieuze rugpijn had, een jaartje geleden, duurde het ook maar een dag of twee. Ik ben al een paar keer een dag in de tuin aan het werk geweest, normaal gesproken toch wel goed voor flink kromlopen, maar nu niet.

Je wordt, herstel, ik word, er overmoedig van. Liefst zou ik een olifant optillen om te laten zien wat ik kan, maar aangezien ik geen olifant voor handen heb, doe ik maar niks. Maar het is een vreemde ervaring, 42 zijn en je sterker voelen dan toen je 35 was. Als het lot een beetje speling heeft, heb ik morgen weer pijn natuurlijk. Maar ik heb wel vertrouwen in Lot. Het lot lijkt mij gunstig gezind te zijn. De oerkrachten keren terug.

Blauw voor een vrouw.

De drogist en de bloemist, alsmede Blokker en de Hema, allemaal hoopten ze mij vandaag naar binnen te lokken om een moederdagkadootje te kopen. Ik liep ze echter allemaal voorbij en sloeg mijn slag in een ijzerhandel. Ik was de eerste ooit die daar zijn moederdagkadootje haalde. Linda, prototype vrouw, wilde een zaklamp. En niet zomaar een zaklamp, nee, meer een zoeklicht. Om ’s avonds wilde dieren mee te kunnen zien in het donker. Omdat ik me een beetje schaamde zei ik tegen de meneer dat ik bij de commando’s zat en dat ik een goeie lamp voor mijn werk nodig had. Hij fluisterde: ’t is voor moederdag he? Ik bekende.

Hij demonstreerde me een lamp. Het was de beste die hij had. Stevig, een lichtbundel waarmee je een vliegtuig gevangen kon houden, en een oplaadbare accu. Hij pakte hem uit de verpakking en scheen in mijn ogen. Dat had hij niet moeten doen. Verblind informeerde ik naar de prijs. Hij zocht het op in de computer en zei toen: 110 euro. Voor een zaklamp!! Dat vond ik toch wel iets te gek worden. Hij liet me wat andere modelletjes zien. Uiteindelijk is het dezelfde lamp geworden, maar dan met gewone batterijen. 40 euro. Belachelijk, voor een lamp. Moederdagpapier hadden ze niet, ik kon kiezen uit groen of blauw. Blauw dan maar. Blauw voor een vrouwelijke vrouw.

Japanners.

Sorry, maar ik ben daarnet enorm in de zeik genomen door twee jeugdige betweters, die mij steeds een stap voor waren en ik maar niet begreep hoe ze dat deden. Gelukkig is me de truuk verteld want ik werd gek. Nu ben ik weer rustig.

Kan ik eindelijk beginnen aan dit logje, 0:20 is het inmiddels, maar het volgende moet even besproken worden. Want over 1000 jaar zijn er geen Japanners meer. Hun sterftecijfer is hoger dan hun geboortecijfer. En nu kunnen we onze schouders ophalen en denken, ik ging toch zelden naar de Japanner, maar hetzelfde lot gaat alle volken vroeg of laat treffen.

Toch weerleg ik de voorspelling eenvoudig. Want er wordt een vreemde denkfout gemaakt. Stel dat er over 999 jaar nog twee Japanners over zijn. Laten we de ene Adamhito en de andere Evasaki noemen. Dan begint het gewoon weer van voor af aan. Volkomen logisch. Ik snap alleen niet waarom die sterftecijferonderzoekers dat zelf niet verzinnen.