Cursus zelfverdediging voor vrouwen.

Goedenavond, welkom op de cursus zelfverdediging voor vrouwen. Vrouwen worden het zwakke geslacht genoemd, maar dat slaat nergens op. Aan domme kracht heb je niks als de tegenstander het slim aanpakt. Statistisch gezien zitten er meer vrouwen in een blijf-van-mijn-lijfhuis dan mannen, maar dat komt omdat mannen van nature wat minder aan huis gekluisterd zijn dan vrouwen. Mannen die slachtoffer zijn geworden van huwelijksgeweld gaan eerder naar het blijf-van-mijn-lijfcafé of naar het kom-aan-mijn-kruishuis.

Na deze korte introductie gaan we over tot de praktijk. Voor mijn eerste demonstratie heb ik een vrijwilligster nodig. U daar, met dat zwaar opgemaakte rechteroog, komt u maar even naar voren. Stel, u loopt naakt door het bos. Bijvoorbeeld om de hond uit te laten. Het kan immers voorkomen dat de hond zo ontzettend nodig moest, dat u geen tijd meer had om u aan te kleden. In de verte komt een man met zijn hond wat ongemakkelijk op u af lopen. Wat moet zo’n man dan daar precies op het moment dat u daar loopt? Dat is al natuurlijk al verdacht. U bent dus op uw hoede. En ja hoor, op het moment dat u elkaar kruist ziet u de man beschaamd wegkijken. De lafaard durft u niet eens in de ogen te kijken. Een groet kan er niet meer vanaf en u weet eigenlijk al dat, als hij u voorbij is, hij zich zal omdraaien om uw gat te bekijken. Kijk, ik speel even de man, ik loop langs, ik kijk u niet aan, ik ben u voorbij en ik kijk naar uw gat. Wat doet u dan op zo’n moment? Iemand een idee? U daar, met die zonnebril. “Ik zou een stok zoeken, en hem een klap in de ballen geven.”
Heel goed mevrouw, maar het kan simpeler. U heeft namelijk voorkennis. U weet al dat de man zich gaat omdraaien, dus precies op dat moment, draait u zich ook om, wijst in de lucht en zegt: kijk, een lijster!” De man kijkt omhoog en ziet uiteraard niets, maar u houdt vol. Kijk nou goed! Daar zit-ie. Hoor hem toch eens prachtig fluiten! De man zal zich concentreren op de lijster en eigenlijk is op dat moment de dreiging al weg. Sterker nog, het kan zelfs nog gezellig worden en als de man een vogelliefhebber is, kan het zo maar uitmonden in een lang gesprek en misschien nodigt hij u wel uit om met hem verder te wandelen en daarna even naar het café te gaan voor een gezellig kopje koffie. Ik bedoel maar. U wendt het gevaar volledig af en weet de bedreigende situatie nog om te zetten in uw voordeel.

Dit was het einde van de les. Volgende week behandelen we bedreigende situaties met naakte vrouwen in een café. Wel thuis allemaal, en bedenk vanavond als u in uw blijf-uit-mijn-bed ligt: het gevaar is pas bedwongen, als de lijster heeft gezongen. Weltrusten en tot volgende week.

Molen.

Kijk, dit is ook Vaassen. 30 jaar geleden stond er een molen zonder wieken. Er hing toen een groot spandoek aan met de tekst: “kom over een poar joar ‘ns kiek’n, dan he’k weer wiek’n.” Dat was niet alleen een dijenkletser, het klopte ook nog, de molen had weer wieken. Weer een paar jaar later kwam er naast de molen een sporthal met de toepasselijke naam: De Wieken. Ook een klein grapje. We hebben er nog één, die heet “De Koekoek” maar dat slaat nergens op. Nog nooit is er een koekoek gesignaleerd in deze omgeving.

Maar nu dan! Razendknap wat hier gebeurt. De molen wordt een meter of vier verhoogd omdat hij anders uit het zicht verdwijnt en geen wind meer vangt door de skyline die ze hier aan het bouwen zijn. Vaassen, mensen, Vaassen. Parel van de Veluwe, al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat elk dorp op de Veluwe die bijnaam voert. Hoe doe je dat dan, een molen ophogen? Nou, het principe is heel simpel. Je zaagt gewoon onderin een gat en plaatst daar een krik met wielen. Vervolgens doe je aan de andere kant hetzelfde, en zo vort en zo vort. Deze truuk herhaal je net zolang totdat je de hele molen los hebt van de fundering en hij compleet op de krikken rust. Dan sleep je de molen een eind opzij en metselt een mooi rond muurtje van vier meter hoog op de funderingen. Vervolgens rij je hem terug, krik je hem op, een beetje secondenlijm ertussen en klaar. Het is een simpel principe, en zoals ik het uitleg, stort-ie onherroepelijk in. Ik vind dit knapper dan het bouwen van de piramides van Gizeh, of dat van de Chinese muur, want die zijn constructief toch stukken simpeler. En dan dat bord erbij…briljant.

Naïef

Ik had vanavond een afscheid van mijn werk. Er gebeurde iets opmerkelijks. Mijn baas is een man van weinig woorden, de speech laat hij graag aan iemand anders. En gelijk heeft hij. Maar die iemand anders is een betrekkelijk nieuwe medewerker van een ander bedrijf, dat bij ons in het pand is gevestigd. Hij is het commerciële type, en dat botst traditioneel een beetje met mij. De commerciëlen passen alle marketing tools toe, ik beweer dan rustig dat bepaalde dingen niet werken. Zo is er bij hem het heilige geloof dat hij meer kan verkopen in een non-foodwinkel als hij er een bepaalde kunstmatige geur laat hangen, ik vind dat onzin.

Goed, daarover werden we het nooit eens, maar dat geeft verder ook niet. Maar in de speech pakte hij me terug door te zeggen dat “ze” mijn naïviteit gaan missen. Normaal zou ik er direct opgevlogen zijn, maar ik dacht: ach, afscheidsspeech. Even verderop wist hij te melden dat ze wel hielden van mijn aanwezigheid, en dat ze me na verloop van tijd in hun midden hadden opgenomen. Waarop ik opmerkte dat wij hém in ons midden hadden opgenomen, hij werkt er tenslotte pas een half jaar, ik vijf.

Goed, het is zo’n voorbeeldje waaruit blijkt dat sommige mensen er een hele eigen waarheid op na houden. Ik vroeg na afloop even aan mijn baas of hij meegewerkt had aan de speech, maar dat was niet zo. Het was geheel voor rekening van de spreker. Mooi. Ik vind naïef prima, maar niet als bindende kwalificatie vanwege het feit dat iemand geen voet aan de grond krijgt. Maar goed. Voor één keer hield ik mijn mond.

Het concert dat eruit sprong.

Yukiko schreef een logje over haar, laat ik zeggen, aparte muzieksmaak. En dat ze wel wist dat haar muzieklogjes niet gewaardeerd worden door haar trouwe aanhang. (Bedoelt ze mij mee.) Ze meldt dat ik geen muzieksmaak heb, maar voor het geval dat de andere lezer van haar blog thuis is, laat ze een hele kleine mogelijkheid open dat het aan haar zou kunnen liggen.

Nu is met muzieksmaak iets vreemds aan de hand. Over smaak valt prima te twisten, je moet het alleen niet willen opdringen aan een ander. Ik zou dat ook nooit doen, sterker nog, ik zal u eens een geheim vertellen. Ik ben Elvisfan. Daar hoort u van op hè? Muzieksmaak is al net als een politieke keuze. Je moet en zal je overtuiging delen met een ander in plaats van er zelf van te genieten. En natuurlijk, ik vraag me ook wel eens af of sommigen op hun gehoor af gaan of op hun muzikale omgeving. Maar ja.

Het was denk ik in 2004 dat ik naar een concert van Gé Reinders ben geweest. Nou ja, concert, een theateroptreden. Gé Reinders hoorde ik midden jaren negentig voor het eerst en hij is altijd blijven hangen. Ik liet zijn naam hier en daar vallen en niet veel later stond hij op nummer 67 in de top 2000. Om weer niet veel later nog door te stoten naar de 27e plaats. Maar ook in mijn omgeving bleef mijn bewondering voor Gé niet onopgemerkt. Voor mijn verjaardag kreeg ik twee kaarten voor zijn theatertoer. Linda natuurlijk hartstikke blij, totdat ze zich realiseerde dat Gé wel eens niet goed zou kunnen vallen in haar concertreeks van Guns n’ Roses, AC/DC, Metallica, Dreamtheater, Nickelback, David Gilmour, Deep Purple en welke harde rockers ik allemaal vergeten ben. Dus liet ze op het laatste moment verstek gaan. Gelukkig was daar mijn zwager en mede-Elvisfan die met mij mee ging naar Gé. En hij vond het geweldig. Natuurlijk waren wij de enige fans die het concert zonder rollator betraden, maar dat mocht de pret niet drukken. De advocaat met slagroom vloeide rijkelijk en er werd stevig gelachen om Gé’s grapjes tussendoor. Ook backstage ging het er wild aan toe. Gé deed nog een handtekeningensessie maar veel fans moesten teruggeduwd worden naar hun bustocht, dus heel erg laat werd het niet. Maar ik heb zelden zo ontspannen kunnen genieten van muziek als bij Gé. Een aanrader. Ik zou bijna zeggen, een must!

Konijn.

Wij zijn sinds vandaag hoeder en houder van een konijn. De eigenaren zochten een oppas voor een jaartje omdat ze tijdelijk in Curaçao gaan wonen, en wij dachten: leuk voor de kinderen. We kregen er een nieuw hok bij, eten, gaas en geld voor zijn verzorging. Het gaas was al een probleem, want de pinnen waarmee je het gaas aan de grond vastmaakt, gaan niet door onze tegels heen. Een uiterst wankele constructie. Maar het beest zit al de hele dag onder in zijn hok. Zijn eten en drinken staat boven, maar dat lijkt hij niet te beseffen. Daarnet deed ik een poging om het beest in zijn nekvel te grijpen en bovenin te deponeren, maar die moest ik bekopen met een slagaderlijke bloeding. De eigenaren hadden ons nog gewaarschuwd, hij is uiterst agressief.

Nou zal het allemaal wel loslopen, alhoewel het hok goed dichtzit, maar waarom gaat dat beest niet naar boven? Hij gaat toch niet op de eerste nacht al verhongeren? Het dochtertje van de eigenaars was bij het afscheid al ontroostbaar, dus we moeten hem over een jaar wel weer in goede staat afleveren. Hij gaat toch wel een keer uit zichzelf naar boven hè?

Bill Gates belt met de NOS.

Bill Gates zelf belde met de NOS om onze politici op te roepen niet te bezuinigen op ontwikkelingshulp. Hij prees ons land vanwege het feit dat we altijd relatief de hoogste bijdrage aan ontwikkelingshulp leverden, en dat we daarmee andere landen ook aanspoorden tot het leveren van hogere offers. Prachtig gezegd, maar waar bemoeit de man zich mee? Het is nobel hoor, maar hebben wij niet een sluitende begroting te maken? Vindt Gates dan dat de rest hier maar in de soep moet lopen, zolang we maar onze relatief hoge contributie aan ontwikkelingssamenwerking betalen? Het gaat hem geen zak aan! Dat vind ik. Hij heeft makkelijk praten met zijn 60 miljard waarmee hij de eerstvolgende 100 hongersnoden in zijn eentje kan oplossen. En als het hier nu allemaal van een leien dakje ging, maar ik hoor verdorie niet anders dan dat er steeds meer mensen in financiële shit terecht komen. En ik weet het, we hebben hier nog gewoon te eten, maar daar gaat het niet om. Wij hebben een bepaalde luxestandaard nodig, want anders worden we depressief. En dat is geen grapje, zo werkt het. Iedereen wil hebben wat Bill Gates en Steve Jobs verkochten, en mede daardoor hebben we geen geld meer voor andere dingen.

Als we echt solidair willen zijn met ontwikkelingslanden doen we allemaal twee stapjes terug. Want als we het allemaal doen, zitten we allemaal in het zelfde schuitje en is het ook niet erg. In Sudan maalt niemand erom dat hij geen iPhone heeft. En wees eerlijk, als u de enige was in Nederland die er een zou hebben, wie zou u dan whatsuppen?

Nee, ik vind dat Gates zich niet moet bemoeien met onze zaken. Die regelen we zelf wel. En als hij dan toch vindt dat we de hoogste relatieve bijdrage moeten blijven leveren om een voorbeeld voor andere landen te zijn, dan past hij de tekorten die we verder hebben toch even van eigen bankrekening bij? Of hij koopt het Nederlanderschap en stelt zich verkiesbaar?

Wij trekken onze portemonnee wel als er geld opgehaald moet worden voor een natuurramp of een hongersnood. Daar zorgt onze eigen John de Mol dan wel weer voor. Wij laten ze niet verrekken in de derde wereld. Zo zijn we niet. Dat hoeft Gates ons niet te leren. Laat hem verdorie met Obama bellen dat die Syrië eens te hulp schiet.

Oud.

Ik zat te denken, als men tegenwoordig vindt dat je langer moet doorwerken omdat mensen nu eenmaal ouder worden, dan is het toch ook logisch dat nu de dagen gaan lengen, dat je ’s avonds langer doorwerkt? Tja, komop, dat is toch gewoon een logisch gevolg? Persoonlijk vind ik het allemaal een beetje onzin dat langer doorwerken. Zeker nu je als 40 plusser oud wordt gevonden. Het vervelendst schijnt het te zijn als je als oudere werknemer een jonge en dynamische leidinggevende hebt. Want die vindt je dan stug, niet flexibel en duur. En aangezien je nergens meer aan de bak komt zul je moeten slikken wat snotneus zegt. En onder die vernedering moet je dan nog langer doorwerken. Ik bedoel, 20 jaar is dan al lang, maar vijfentwintig of zelfs achtentwintig is onder die omstandigheden onmenselijk.

Het vervelende is dat ze de grens nu telkens opschuiven. Ik bedoel, ik ben nu 42 en moet tot mijn 68e. Maar als ik 50 ben moet ik tot mijn zeventigste, en ben ik 69 moet ik gewoon door totdat ik een keer dood achter mijn pc zit. En allemaal omdat de AOW niet meer te betalen is? Wat een onzin. Dat is een kwestie van prioriteiten stellen.

Ik zag gisterenavond het programma De Rekenkamer. Dat ging over de kosten van bejaarden in verzorgingshuizen. Alles werd in minuten uitgedrukt, dus zoveel minuten wassen, zoveel minuten per week naar buiten, zoveel minuten eten, ik werd er een beetje naar van. Waarom zouden ze je nog in leven houden in die omstandigheden? Steunkousen, een po-stoel, een keer per week gedouched worden, en dat allemaal voor 130 euro per dag. Een gevangene kost het dubbele van dat bedrag, maar die komt voor dat geld dan wél elke dag buiten. Nu word je tegenwoordig bij het minste of geringste van populisme beschuldigd, maar dit wordt me toch een beetje te gortig hoor. Het zal wel zo zijn dat er meer bejaarden dan gevangenen zijn, en dat het niet veel zoden aan de dijk zet om te bezuinigen op de kosten van gevangenen, maar op deze manier vraag je er toch om dat bejaarden er alles aan gaan doen om in de gevangenis terecht te komen? Daar hebben ze het tenslotte veel beter. Demjanjuk had het nog helemaal niet zo gek bekeken als je het mij vraagt. Misdaad loont op latere leeftijd.

Alstublieft

Gisteren had ik mijn laatste werkdag bij mijn huidige werkgever, en ’s avonds kon ik gelijk al aanzitten aan het diner bij mijn nieuwe werkgever. In Haarlem moest ik zijn, de PVV had er ook wat die avond. Het was een restaurant met Michelinster, dus dan weet je het wel. 9 gangen. Ik vind het allemaal wat overdreven, maar er zijn mensen die er graag komen. De mevrouw die het eten opdiende legde heel professioneel bij elk gerecht uit wat het was, hoe het bereid was en in welke volgorde je het moest eten. Elke uitleg sloot ze op een onverwacht moment af met een nederig “alstublieft.” Je verwachtte dat er nog iets kwam maar nee, “alstublieft.” Dat vond ik mooi. Bovendien maakte ze een mooi verhaal bij de wijnen. 2005 was een moeilijk Port-jaar, dat heb ik onthouden. Waarom kom je dan met Port uit 2005 aan, vroeg ik me af. Maar goed, ik was toch met de auto, bleef niet overnachten zoals de meesten, dus ik kon overslaan.

Dat overnachten daar heb ik trouwens een hekel aan. Het zal soms nog wel eens gebeuren in mijn nieuwe werk schat ik zo in, maar ik drink liever niet en rij nog anderhalf uur door de nacht, zodat ik thuis nog even een glimp van mijn slapende kinderen kan opvangen, om vervolgens in bed te stappen naast een zacht slapende Linda, dan te overnachten in zo’n kille hotelkamer waar je enige vriend de afstandsbediening van de televisie is. In Zweden vonden ze me een typische Finance man. Treft dat even.

Een schaap

Ik heb liever niet dat mijn kinderen het woord “scheet” gebruiken. Ik ben wat ouderwets, maar kleine onschuldige kinderen moeten het woord “wind” gebruiken. Het is een kansloze missie, vooral omdat ik zelf altijd in de lach schiet als het over scheten gaat, maar ik blijf het proberen. Ik vond ook dat ze drukken moesten zeggen, maar daar ben ik inmiddels vanaf. Zelfs de huisarts zegt poepen, dus dan moet het geoorloofd zijn. Maar goed, vooral Tammar haalt de begrippen scheetje (dat klinkt al stukken beter) en windje nog wel eens door elkaar. “oho, je mag geen windje zeggen,” zegt ze dan.

Het is overigens verbazingwekkend wat ze allemaal kan laten. Zo laat ze regelmatig een hik en laatst zei ze zelfs dat ze een schaap liet. Dat was een scheet en een gaap tegelijk. Dat zijn toch van die contaminasmen die je maar zo moet laten. Wat ik ook een mooie vind, is dat ik van haar een beetje moet “doorschieten” als ik niet snel genoeg ga. De leeftijd waarop je dingen moet gaan verbeteren heeft ze nog niet bereikt. Ook is dat afhankelijk van wat ze zeggen. Zo heeft Hans het nog steeds over een Golfwagen als hij een VW bedoelt. En de Formule 1 is de familie 1. En soms is het afhankelijk van hoe je ze het geleerd hebt. Zo is hij nog altijd verbaasd als wij ingehaald worden door een Audi. Want die zijn heel langzaam, zo is mijn leer. Ach ja, je kunt ze alles wijsmaken. Maar toch, ook weer niet alles. Want regelmatig krijg ik te horen dat ik dom ben. Zelf dacht ik vroeger dat mijn vader geen bekeuringen kon krijgen omdat hij bij de marechaussee was geweest. “Je mag hier niet parkeren,” zei mijn moeder dan. “Ik wel,” was dan steevast zijn antwoord.

Ach ja, zo word je groot met een heel verkeerd beeld van de werkelijkheid. Aan de andere kant, de werkelijkheid verandert ook elk uur. Dus ik vind dat als een kind een schaap laat, dat je best zo kunt laten.