De trage evolutie.

Als ik zou moeten goedmaken wat ik dit weekeinde heb misdaan, dan zou ik drie marathons achter elkaar moeten lopen. Want wat een gevreet en gezuip. Bah! De calorieën binnen krijgen, dat kan elke boerenlul, maar ze weer verbranden, daar zit hem de kneep. Een lichaam weet niet wat hem overkomt en slaat wanhopig alle reserves op uit vrees dat er een hongersnood komt. Maar wanneer was de laatste grote hongersnood in West-Europa? Dan hebben we het toch al gauw weer over zeventig jaar geleden en dat was nog niet eens een hongersnood door gebrekkige oogsten, nee die was de schuld van de Duitsers.

Dus klopt het nog wel, wat het lichaam doet, evolutietechnisch gezien? De evolutie kan het West-Europese tempo op geen stukken na bij houden natuurlijk. Want ons lichaam zou nu toch alles wat teveel binnenkomt onmiddellijk uit moeten braken, of om moeten zetten in schone lucht. Maar ik geef het je te doen, shoarma omzetten in schone lucht. Zelfs evolutie’s grootste concurrent, de religie, zou dat niet kunnen. Nee, in plaats daarvan worden de verzadigde vetten opgeslagen op voor de mens vernederende wijze, en ook duidelijk laat zij zien dat het om verzadigde vetten gaat. Van die vetten waarvan de hele camping denkt: wat moet je met die blubber?

Natuurlijk heeft de evolutie ervoor gezorgd dat de hersenen ook een sein krijgen als er een teveel aan verzadigde vetten in het lichaam wordt opgehoopt. De hersenen geven een waarschuwing dat er ingegrepen moet worden nu het nog kan. En de mens reageert dankbaar voor zulke verstandige hersenen en zweert bij zichzelf dat hij de komende drie maanden alleen nog maar sla eet. Helaas duurt de bezinning slechts tot de volgende morgen, als de hersenen weer een tegenstrijdig en verkeerd signaal afgeven, namelijk dat het lichaam honger heeft. En omdat wij geleerd hebben te luisteren naar ons lichaam, begint de jacht op verzadigde vetten weer van voor af aan. Nee, de evolutie is bepaald nog niet klaar. Of eigenlijk wel, maar tegen de zondige mens is toch geen kruid gewassen.

Feestje

Als ik zo op Facebook de statussen lees van mijn jonge vrienden, dan ben ik blij dat ik nooit jong ben geweest. Ze rollen van het ene feest in het andere, op elke foto hebben ze dezelfde feestelijke uitdrukking in hun gezicht, en ze verheugen zich nu alweer op koninginnenacht. Q-night, zoals zij dat noemen. Ik ben potverdorie blij dat ik naar mijn bed kan zo. Goed, het zijn de verleidelijke meisjes die ervoor zorgen dat ze wakker blijven, maar hoe blijven die meisjes wakker, vraag ik mij dan af?

Vrijdagavond gaf mijn zwager een feest ter ere van zijn veertigste verjaardag. Er kwam een heuse zanger uit de c-categorie, die weliswaar heel goed Amsterdamse smartlappen kon zingen, maar ik heb nog liever dat je die verkeerd zingt. Dan zijn ze stukken beter aan te horen. Hij zou maar een uur blijven, maar zoals met alle ellende in de wereld die niet uit te roeien is, liep dit ook nog flink uit. Ik overwoog serieus om mijn autosleutels aan Linda te geven en 8 kilometer in alle rust naar huis te lopen maar ik vond dat ik dat niet kon maken.

Toen hij opgetieft was en er weer een beetje te praten viel deed de zus van mijn zwager nogal een ongewoon voorstel waardoor ik in verlegenheid werd gebracht. Ik bedankte en ze was beledigd. Dan is het echt de hoogste tijd om naar huis te gaan. Bij de voordeur voltrok zich nog een drama van een verdrietige vrouw die getroost moest worden door vriendinnen terwijl haar botte vriend ernaast stond te balen dat hij al die tijd dat zij huilde geen bier meer had.

Nee, het is maar zelden dat ik niet uitgepraat raak over een feestje. Dit was er weer eentje, zoals duidelijk mag zijn.

App

Zo. Dit is nu de wordpress app. Typen op een mobieltje is afzien. Geen doen eigenlijk. Eigenlijk alleen geschikt voor noodgevallen. Mocht ik verdwalen in donker Afrika, dan kan ik u op de hoogte houden van mijn locatie en kunt u de reddingsploeg op mij afsturen. Tenzij u het wel lekker rustig vindt natuurlijk, maar dan gebruik ik het ingebouwde kompas.

De Echoput

Ik ben voor weinig materiele zaken gevoelig en zelden werkt een reclame op mijn bezitsdrang. Meestal vind ik reclame irritant en een minachting van mijn intelligentie. En de reclamejongens vind ik arrogant omdat die volhouden dat als ze Tineke Schouten inzetten, dat ik dan toch naar de C-1000 ga, ook al wil ik dat niet. Ondertussen ontkennen ze dat AH een supermarktmanager heeft ingezet, die mij probeert over te halen naar AH te komen. Het staat weer gelijk, het effect van Tineke en de supermarktmanager is weer teniet gedaan, de bedrijven zijn alleen enkele miljoen euro’s armer. Geeft niet, gewoon volhouden! Dit verschijnsel treedt ook op in de kernwapenwedloop en bij het voetbal waarbij beide teams de hulp van God inroepen om tot de overwinning te komen.

Maar toch gebeurt het wel eens dat ik ook verleid word. Nou ja, of het tot een aankoop komt is nog de vraag, maar mijn interesse is gewekt. Langs de Amersfoortse weg tussen Apeldoorn en Nieuw Milligen, wat misschien wel het mooiste stuk weg is wat er in Nederland te vinden is, staat hotel gastronomique de Echoput. Misschien wel het mooiste restaurant wat er in Nederland te vinden is. Restaurant de Echoput ligt op 100 meter hoogte en dankt zijn naam aan de nabij gelegen 62 meter diepe put, gegraven door krijgsgevangenen van Napoleon, die drinkwater wilde hebben voor de paarden van zijn legers die over de Amersfoortse weg trokken. Prachtig verhaal toch? Ik rij daar dagelijks dezelfde weg als Napoleon ooit aflegde! Ben ik daarvoor helemaal naar de Route Napoléon in Zuid-Frankrijk gereden! Maar ik dwaal af. Hotel Gastronomique (1 michelinster) heeft een bord langs de weg staan (een sjiek bord, niet een met krijt beschreven bord met daarop de soep van de dag) waarop staat: Prachtig Terras. En dan een pijl erbij die aangeeft dat het terras achter het restaurant ligt. Nou, daar wil ik een keer zitten als het mooi weer is. Lekker tussen de snobs. De reclame heeft zijn werk gedaan.

Andere aspecten van het voetbal.

Gisteren werd anti-voetbal gespeeld volgens de tegenstanders. Wat logisch is, daar zijn het immers tegenstanders voor. Voorstanders zijn niet anti, die zijn pro. Vanavond ging het beter.

Gisteren viel mij in een bepaald fase op dat de spelers van Barcelona massaal en tegelijktijdig de grensrechter hielpen door allemaal de kant die aangeeft wie mag ingooien, op te wijzen. Het gebeurde keer op keer, terwijl heel raar, de grensrechter juist anders besliste. Het was een koddig gezicht, om steeds vijf, zes armen richting het doel van Chelsea te zien wijzen. Dat ze niet door hebben dat de grensrechter daaraan juist ziet dat er gelogen wordt!

Vanavond viel me een ander aspect op. Real kreeg een penalty doordat er hands werd gemaakt door de tegenstander. Maar zelfs in de derde herhaling zag ik geen mogelijkheid voor die verdediger om die handsbal te voorkomen. Het is een regel die niet helemaal strookt. Ik merk het ook op met verdedigende acties. Soms gaat het zo snel dat een verdediger in een reactie iets doet, dat hij niet gedaan zou hebben als hij iets langer kon nadenken. Maar dan is het al te laat, gele kaart. Hoe voorkom je zoiets? Onmogelijk volgens mij. De verdediger moet naar mijn mening één seconde ontoerekeningsvatbaar kunnen worden verklaard. Want ik sla ook wel eens in een reflex van mij af als iemand mij vriendelijk benadert, en ik de toenadering als bedreiging inschat. Doe je niks aan. Hiervoor zou er misschien een blauwe kaart getrokken kunnen worden. De ontoerekeningsvatbaarregel. Twee blauwe kaarten, en de volgende is geel. Mij lijkt het wel wat. Of zou het teveel administratieve lastenverzwaring opleveren?

Beklag

Mijn iphone (even pochen) ging. Ik schrik me dan rot, want hoe neem je zo’n ding op? Er zit geen knop op maar je moet over het scherm vegen. Mijn hele scherm onder de vegen! Het was Linda. Die begon te lachen omdat er iets heel ergs was gebeurd. Twee minuten verder kwam het eruit. Ze had de gordijnen gewassen en nu hingen ze als de broek van Michael Jackson. Ik was best kwaad, maar door haar lach maakte dat geen indruk. De gordijnen waren al een keer door de werkster in de fik gezet, we kregen toen bij de gratie van Interpolis nieuwe, dus de gordijnen waren eigenlijk het enige object in de huiskamer dat niet aan vervanging toe was.

En dit is niet de eerste keer. Toen ze mij net kende heeft ze ook een keer mijn (vrijgezellen) gordijnen gewassen. Toen wilde ze haar huisvrouwcapaciteiten aan mij tonen. Daarna heb ik ruim een jaar aan andere mensen moeten vertellen dat de vloer verzakt was. Goed, in haar verdediging, op onze wasmachine kun je het aantal graden niet meer zien. Het is gokken op de temperatuur. Maar goed, gebruik dan de gordijnen niet als inzet. Rien ne va plus!

Toen ik thuiskwam had ze een tactisch etentje met haar werk. Er stond voor mij een pizza klaar, met op een briefje de instructies om hem gaar – heet dat gaar bij een pizza?- te krijgen. Vorige week was het mij namelijk niet gelukt omdat ik het deurtje van de oven had opengedaan en daardoor niet in de gaten had dat de oven daardoor stopte met verhitten. En verder had ik hem op de bodem gelegd in plaats van op een rooster. Maar nu lag hij op een rooster! Dat had Linda vast geregeld. Dus ik hield me aan alle instructies dus kon het deze keer niet misgaan. Als hij in het midden warm was, was hij klaar, volgens de instructie. Ik probeerde het, en ja hij was warm. Ik haalde hem eruit en merkte dat de bodem karton was in plaats van krokant, zoals Mario altijd zei. Nadere inspectie leerde mij dat iemand ook echt vergeten was het karton onder de pizza vandaan te halen. Pleuris. Gelukkig had de buurvrouw nog bami over.

Barcelona-Chelsea

Als ik ergens niks mee kan, dan is het wel genieten van prachtig spel van de tegenstander. Zo heb ik me een keer dood lopen ergeren aan een collega die genoten had van de 4-1 nederlaag die Nederland ooit tegen Engeland opliep. De neutrale toeschouwer, bah! Het gaat hem om het oogstrelende voetbal, en niet om het resultaat. Barcelona speelt vaak oogstrelend voetbal, en ook vanavond was ze de enige ploeg die wilde voetballen. Ze was ook duidelijk de betere. Maar daar hebben we geen boodschap aan, Chelsea is door, door voortreffelijk in de verdediging te gaan hangen. Vanuit kansloze positie met tien man terugkomen tegen de beste ploeg ter wereld, dat is karaktervoetbal. Ik hoor de buurman altijd als een achterlijke schreeuwen als Barcelona of Ajax scoort, dus ik kon het niet laten even flink van me te laten horen bij het laatste doelpunt van Chelsea. De vraag of Chelsea het verdiende vind ik onbelangrijk. Die stel ik nooit bij gewenst resultaat. Alleen als Nederland verloren heeft wil ik nog wel eens vinden dat de tegenstander het niet verdiend heeft. Want hallo zeg, voetbal is oorlog. Als je de oorlog uit het voetbal haalt, kun je ook wel naar een wedstrijdje badminton gaan kijken. Dat is pas oogstrelend trouwens. Nee, voetbal is partij kiezen. Degene die het vaakst scoort, wint.

Kinderwagen

Wij probeerden vandaag een pracht van een kinderwagen te verkopen. Voor een spotprijs en we hadden er eerlijk bij vermeld dat het voorwiel soms niet helemaal goed draaide. Een vriendelijke Turkse vrouw die vol verwachting zat, kwam met haar bijna volwassen dochter en haar man een kijkje nemen. Ze waren enthousiast omdat de kinderwagen geheel compleet was en er nog zo goed uitzag. Ze probeerden nog wel af te dingen, maar de prijs was al besproken, dan wordt het een principekwestie. Maar goed, de afgesproken prijs was ook niet echt een probleem, maar toen het gesprek op het voorwiel kwam begon ze te twijfelen. Haar dochter en haar man zagen het probleem niet zo, maar goed, zij moet er mee rijden. Ik verzekerde haar dat er niet iets bewust kapot was, dat het waarschijnlijk een afstelling was of iets dergelijks. Maar ze zag er vanaf. Haar goed recht.

Dus nu heb ik olie in het voorwiel gespoten, hij draait weer als een kermisattractie en nu staat hij voor de dubbele prijs op MP. Nog steeds een stuk goedkoper dan vergelijkbare kinderwagens, maar met die stijgende olieprijzen moesten we wel.

Meesterwerk

Veel mensen zullen het al wel gelezen hebben, het boekje “Taal is zeg maar echt mijn ding” van Paulien Cornelisse, maar ik ben er net in begonnen. Ik herken het als een meesterwerk, te vergelijken met Das Kapital of met The General Theory of Employment, Interest and Money. Want Paulien doorziet wat er gaande is en verstaat de kunst het ook zo op te schrijven dat het voor de lezer duidelijk is. Haar theorie gaat over de taal, maar meer nog over de psychologie erachter. Over wat iemand nu echt bedoelt als hij bijvoorbeeld in een discussie zegt: “grappig dat u dat zegt.” Namelijk dat het verre van grappig is, integendeel. Ik ben behoorlijk uit het veld geslagen door wat u zojuist zei, maar ik noem het grappig om me eruit te redden.

Zo staat het boekje vol met interessante observaties. Voorbeelden van woorden die oorspronkelijk een andere betekenis hadden maar op een gegeven moment door iemand opgewaardeerd zijn tot de nieuwe betekenis. Bijvoorbeeld dat oké tegenwoordig ja betekent in plaats van dat je het er mee eens bent. Dus als iemand een verhaal vertelt dan kun je achter elke zin “oké” zeggen ten teken dat je het verhaal aan het volgen bent. Het ligt er dan nog aan hoe je het uitspreekt want het kan ook juist betekenen dat je het niet met iemand eens bent als die een gewaagde uitspraak doet. Okeeeejjj??!!

Ik zou zeggen, lees dit ontmaskerende boek. Nee, bestudeer het en help mee van Nederland weer het land te maken zoals het ooit bedoeld was, namelijk het land van doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Levon Helm

In een vroegere periode van slapeloosheid ging ik ’s avonds maar niet naar bed, maar bleef op de bank liggen met Discovery de hele nacht aan. Dat werkte nog het beste om toch in slaap te vallen. Gedurende de nacht was er dan reclame en één van die reclames ging over een cd met jaren 60 muziek. Eén nummer viel mij altijd in positieve zin op. Het was The Weight van The Band. Het kwam door de zorgvuldige opbouw in het refrein, de meerstemmigheid en als het hoogtepunt was geweest bij and…and..and…you put the load, werd het lied door de drum weer terugbegeleid naar het volgende couplet.

Gisteren overleed de drummer van the Band, Levon Helm. Ik zou zijn naam niet hebben geweten als hij niet gisteren was overleden, maar wat ik wel wist is dat hij drumde en zong tegelijk. En als mij iets moeilijk lijkt, dan is het dat wel. Dat twee handen onafhankelijk van elkaar in een ander ritme bewegen, maar dat de stem ook nog even meedoet ergens in dat ritme. Ik ken The Band verder amper, maar als ik het allemaal zo lees, is de band behoorlijk legendarisch. Robbie Robertson ken ik uit mijn jaren ’80-periode maar nooit geweten dat die uit The Band kwam. Nico Dijkshoorn uit DWDD bracht al een mooi eerbetoon aan Levon, voor hem was hij echt een held. Voor mij ook, al kende ik hem niet, maar hij bracht me in de slaap waar ik naar zocht.