Doe iets, zong Frank Boeijen vanochtend toen ik naar de stort reed. Het is zo’n brave huisvadersklus, naar de stort rijden op zaterdag. Zeker als je met een gezinsauto gaat. Maar wat niemand aan mij ziet is waar ik aan denk. Een rode Alfa Romeo Giulietta. De meest verleidelijke auto van het moment. Ik kijk op de site en ik laat mij gek maken. Wat zou Frank er van vinden?
De lente komt eraan.
Het staat volgende week weer te gebeuren, de lente komt eraan op 20 maart. Hebben we geluk dat het een schrikkeljaar is, anders was de lente nog een dag langer weggebleven. Het schrikkeljaar is uitgevonden omdat een gewoon jaar te kort duurt. Na 365 dagen stopt het jaar er al mee, terwijl het dan eigenlijk nog vijf uur te gaan heeft. Waarom ze de seconden dan niet langzamer hebben laten tikken, zodat de dag wel precies 24 uur duurt is een raadsel. Het vermoeden bestaat dat de atletiekbond erachter zit. De 100 meter zou anders om de haverklap in een wereldrecordtijd worden gelopen.
In elk geval, de lente begint op het moment dat de dag en de nacht precies even lang duren. Dat heeft weer te maken met de hellingshoek van de rotatie-as van de aarde, het is nogal een ingewikkeld verhaal, maar het is wel volkomen logisch. Die hoek bedraagt 23,5 graden en juist die hoek veroorzaakt de seizoenen. Was er geen hoek, waren er geen seizoenen. Astronomen kunnen allerlei precieze berekeningen maken waardoor we weten wanneer een seizoen aanvangt. Meteorologen snappen daar niks van, hebben ook geen zin zich er in te verdiepen en spreken af dat de lente gewoon op 1 maart begint. Flauwekul natuurlijk, maar zoals met alle flauwekul die maar lang genoeg wordt volgehouden, op een gegeven moment gelooft iedereen het. Kwalijke zaak, want precies diezelfde laksheid werd vroeger gebezigd door de daglengtebepalers, met als gevolg dat we nu een keer per vier jaar met 29 februari zitten opgescheept.
Overigens was dit voor mij een heel lastig te beredeneren logje, vergelijkbaar met het bepalen van of je nu te vroeg of te laat komt als je verslaapt als gevolg van het vergeten de klok terug te zetten als de wintertijd aanbreekt. Dus als er niks van klopt, even goede vrienden.
Pruillip. Klusje voor papa.
Gisterenavond, het was twaalf uur, ik zat nog achter de pc, hoorde ik Hans naar de wc lopen. Het lijkt erop dat hij nu echt zindelijk is. Toen hij terugliep fluisterde hij naar boven (ik zit op zolder) “weltrusten papa”. Misschien meende hij het, misschien wilde hij de aandacht vestigen op het feit dat hij naar de wc was geweest, maar het klonk wel heel aandoenlijk.
Vanavond daarentegen, was het pruillipavond. Hij wilde een spelletje doen voor het naar bed gaan, maar ik had daar niet zo’n zin in. Ik bood aan om een verhaaltje voor te lezen uit zijn boek Pinkeltje. Maar dat wilde hij niet. Dan niet, weltrusten Hans! Op het moment dat je dan bijna zijn kamer uit loopt wil hij ineens toch wel. Maar dan is het te laat. Moet je maar geen nee zeggen. Ik ben niet achterlijk.
Dus ik sta vlak daarna dat boek voor te lezen, moet hij ineens naar de w.c. Poepen nog wel. Alsof ik alle tijd van de wereld heb. Ik liep naar hem toe met het boek, en met mijn neus dichtgeknepen las ik door. Dat vond hij erg grappig. Toen hij zijn billen afveegde en ik de bruine vegen zag, liet ik onder het lezen, nog altijd met dichtgeknepen neus, mijn walging merken. Nou, dan komt-ie helemaal niet meer bij. Ja, mijn grapjes werken nog steeds…
Ierland
Bijna tien kilo geleden waren wij op vakantie in Ierland. Ik licht de foto’s even toe, u moet zelf maar beslissen welke omschrijving bij welke foto hoort.
1. U ziet mij naast mijn grote idool, mede mogelijk gemaakt door Guinness. In Ierland snappen ze welke muziek je in een kroeg moet draaien om je klandizie in een opperbeste stemming te houden. En, a Guinness a day, keeps the doctor away.
2. Toen ik op de toppen van mijn lichamelijke vermogens zat, werd ik uitgedaagd door die Ierse koppen om mee te doen aan het visegrip-krachtspelletje. Het was een apparaatje waarvan de werking me onduidelijk was, maar dat ze zo konden instellen dat het steeds moeilijker werd om het met één hand dicht te knijpen. Op die Ier met die dikke kop na, was ik de winnaar.
3. De enige foto ooit waarop ik de pose van een fotomodel aanneem. Helaas ziet u mij alleen op mijn rug, maar die houding is een schoolvoorbeeld van poseren.
F1 en de zes kampioenen.
Dit weekend gaat het formule 1 seizoen weer van start. Wie wel eens een Formule 1 in het echt voorbij heeft zien razen, weet wat dat losmaakt. Voor het eerst in de geschiedenis doen er in 1 seizoen zes wereldkampioenen mee. Schumacher, Alonso, Vettel, Hamilton, Button en Kimi (The Iceman) Raikkonen is terug van weggeweest. Kimi is de snelste van allemaal, als het tenminste op pure coureurskwaliteit aankomt. In 1994 reed er, nadat Senna verongelukte, geen enkele wereldkampioen mee. Dat was ook niks. Zes is misschien weer een beetje veel van het goeie.
De F1 carrière van Michael Schumacher heb ik van het begin tot het eind meegemaakt. Ik ga er tenminste vanuit dat we nu ongeveer aan het einde zitten. Later, als Hans groter is, en hij leest in de boeken over Michael Schumacher, de enige coureur ooit die zeven keer wereldkampioen werd, en praktisch alle records brak die er te breken vielen, en hij wil van mij weten hoe goed deze man wel niet was, dan zal ik hem antwoorden: In 1994 en 1995 reed hij met verboden technische hulpmiddelen, daardoor was hij zo snel dat Senna -de beste ooit- zich door hem in een fout liet dwingen en verongelukte. Was dat niet gebeurd, had hij geen enkel record dat op zijn naam staat gepakt. In zijn jaren bij Ferrari had hij de beste auto, het hoogste budget, kreeg hij alleen teamgenoten die in dienst van hem reden en desondanks soms toch nog sneller waren, en overtrad hij de nodige regels om zich van het kampioenschap te verzekeren.
Nu, in de nadagen van zijn carrière rijdt hij weer voor een van de teams met het hoogste budget, wordt hij zoekgereden door zijn teamgenoot en is hij al een paar jaar niet op het podium geweest. Jos Verstappen versloeg hem altijd met karten. Nee, het is een behoorlijk overschatte coureur, Hans.
Waar de doden zijn…
Ik ben nu ouder dan mijn vader ooit geworden is. Daarnet las ik nog eens zijn afscheidsbrief aan mij, en is hij weer dichtbij. Hij was veertig toen hij hem schreef voor zijn vijftienjarige zoon. Het gevoel dat het oproept is niet prettig. Het voert terug naar de zware tijd die volgde, en waarvan ik geen idee had hoe ik er door moest komen. Dat hij hoopte dat mijn verdere studie prettig zou verlopen, dat schreef hij. Nou, niet dus. Het was hel, en ik stopte er al snel mee. Ik was zwaargewond geraakt aan mijn hart maar geen ambulance kwam mij halen. Ik liep door omdat ik niet anders kon.
Het is heel raar. Vaassen, januari 1985 staat er boven de brief. En hij eindigt met: ga niet emigreren, blijf in de buurt van je moeder. Het zal onbewust wel meegespeeld hebben. Nooit ben ik uit haar buurt geweest. Nog steeds niet. De letters vervagen, de impact na al die jaren niet. Het zelfherstellend vermogen van de mens is wonderbaarlijk. Een gebroken hart groeit weer aan elkaar. Het litteken zit van binnen, het moet haast zichtbaar zijn. Het hart functioneert weer als vanouds, je voelt de pijn alleen nog als je op het litteken drukt.
Het is vreemd, wat zo’n brief ineens weer losmaakt. Ik heb mijn vader aan een vliegertouw, op gepaste afstand reist hij mee. Nu is de klos ineens weer opgerold en hou ik de vlieger in mijn hand.
Uitdaging
Zo, ik heb zojuist per e-mail laten weten dat ik het doe, die nieuwe baan. Mensen die hier al lang lezen weten misschien nog van vijf jaar geleden, dat ik ook aankondigde dat ik een nieuwe baan had. Dat werd niet zo’n succes. Dat is zwak uitgedrukt. Ze lokten me binnen met een goed salaris, mooie praatjes en met een vriendelijke glimlach. Binnen drie dagen zat ik in een Duits-Zwitsers-Oostenrijkse tang en ze hadden me klemvast. In het weekend knepen ze iets minder, maar ik zat nog steeds vast. Foute boel dus. 27 dagen later, op de valreep, de laatste dag van mijn proeftijd tekende ik bij mijn huidige werkgever en wist ik te ontsnappen aan de Duitsers, waarvan ik nu weet dat ze zich heel anders voor kunnen doen dan dat ze zijn. Het zijn vleesetende planten en jij bent de vlieg.
Nu zijn het Zweden, waarvoor ik ga werken. Dat wil zeggen, een Nederlandse dochter van een Zweedse moeder. Het betreft een klant van ons kantoor waarvoor ik al ruim vier jaar de maandrapportages en de jaarrekeningen maak. Vorige week ben ik in Zweden geweest voor de sollicitatie. HR manager/vice president, CFO/vice president en controller. Drie Zweden tegenover je. Vooral mevrouw de HR manager deed aan kritische ondervraging. Ik was blij toen ik weer thuis was. Sommige mensen zien in alles een uitdaging, ik ben altijd opgelucht als het weer goed gegaan is.
De afgelopen vijf jaar waren weer uiterst leerzaam. En ik wens mijzelf meer succes dan bij de Duitsers. De studie die ik doe maak ik af, tenminste, daar ga ik vanuit. Ik heb onlangs het vijfde certificaat binnengehengeld, nog twee te gaan. Daarna ben ik Fiscaal Adviseur. Met een titel die ik waarschijnlijk nooit ga gebruiken, en met fiscale kennis die veel verder reikt dan die ik in mijn nieuwe baan nodig heb. Tja, het kan verkeren. Ik doe ook maar wat.
De wereld is mooi en de mens is goed.
Regelmatig krijgt Israël de schuld van veel ellende in de wereld. Van Moslims en van linkse groeperingen. Bij Christenen en joden kan het echter geen kwaad doen. En niet bij Wilders en niet bij Amerika. Ik heb nooit ene moer begrepen van wat de invloed van Israël nu is, in de wereld. Twan Huys, wie kent hem niet, zat gisteren zelfs te beweren dat Israël een belangrijke invloed heeft op wie de volgende president van Amerika wordt. Dat gaat mij toch enigszins ver. Waarom dan, vroeg ik me af. Het had volgens Twan Huys te maken met de grote aantallen joden in Amerika, die de president wel achter zich moest hebben, anders zou hij nooit de verkiezingen kunnen winnen.
Ik liep naar mijn joodse collega en vroeg hem in hoeverre hij luisterde naar het stemadvies van Netanyahu. Ik lichtte mijn vraag toe en ik werd enigszins kritisch. Hoe kan het dat Israël zoveel touwtjes in handen heeft, en waarom hebben ze een eigen stuk grondgebied op Schiphol? Hij begon te lachen. Wie heeft je dat verteld, van dat eigen grondgebied? Dat is onzin. En als Israël echt iets te vertellen had, dan hadden de buurlanden al niet meer bestaan. Dat vond ik eigenlijk wel plausibel. Maar ook wel een beetje agressief.
Om op Twan terug te komen, die vertelde dat het niet goed voor Obama zou zijn als Israël op dit moment besloot om bijvoorbeeld Syrië aan te vallen. Want dan zou Obama gedwongen kunnen worden tot uitspraken die hem zijn verkiezingsoverwinning zou kosten. Dat vond ik toch vreemd. Dat er raketten op een dorpje neerkomen, honderden onschuldige slachtoffers, en Obama denkt aan de verkiezingen? Nee, natuurlijk niet. Obama is een verstandige man, en die doet dus was hij denkt dat het beste is, ongeacht de verkiezingen. Toch?
De verdwenen passage
Ik was maandag ernstig ziek. Dinsdagavond was ik pas weer beter. Vlak na de sirenes van 1 maart braakte ik een emmer wat voller. In tegenstelling tot bij dieren gaat het overgeven bij mensen nooit in één keer, maar in een keer of vijf. En na elke samentrekking doe je ook nog even: tuf tuf tuf. Het zweet breekt je uit. U weet misschien wel uit de bijbel dat God de vrouw strafte voor haar nieuwsgierigheid en dat Hij het baren van een kind vanaf dat moment veel zwaarder maakte. Nu wil ik het baren niet bagatelliseren maar ik denk dat er een zin is weggevallen uit het oude testament. Namelijk dat het braken bij mensen, en met name bij mannen, ook voortaan veel zwaarder zou zijn dan bij dieren. Ja, dat denk ik.
Vraag is alleen, waarom? Wat deed de man dan fout? Het enige is dat hij zich liet verleiden door de vrouw, dus hij was hooguit medeplichtig maar beslist geen hoofdschuldige. Dat bleef de vrouw. Vandaar ook die zwaardere straf. Goed, laten we eerlijk zijn, geen enkele man zou een bevalling fysiek aankunnen. Ik bedoel niet bevallingstechnisch, maar qua pijngrens. Vrouwen doen daar wel eens lacherig over. En zeker als een man griep heeft hoor je ze allemaal zeggen: “ze zijn zo zielig als ze ziek zijn en ze kunnen gelijk niks meer!” Daar heeft de vrouw ook best gelijk in, alleen denk dan voortaan wel even aan die verdwenen passage uit de bijbel, die het gedrag van de zieke man verklaart. Wij boeten voor Adam.
Please cross the line
Er zijn soms van die programma’s die je ogen openen. Over de streep van de KRO is er zo een. Over scholieren die ogenschijnlijk scholier zijn, maar in wier hoofd en verleden veel speelt. Als weinig anderen weet ik hoe het is om een masker te dragen. Een masker dat je kwetsbare kant verbergt voor je medescholieren omdat met hen nu eenmaal alles goed gaat. Hun leven was één grote facebookpagina, al zat Mark Zuckerberg nog in de luiers. En dus moest je meedoen aan die facebookpagina om niet al bij voorbaat buiten de boot te vallen. Je zou immers marinier worden, straaljagerpiloot of algemeen directeur zoals dat toen nog heette.
Het zou mij best geholpen hebben als iemand had ingegrepen. Als iemand in de gaten had gehad dat ik toneel speelde. Of dat ik loog als ik zei dat mijn vader ook ergens werkte. Het zou heel wat onzekerheid, eenzaamheid en angst hebben gescheeld. Over de streep haalt figuren als ik er feilloos uit. Maar niet om ze te vernederen, vooral om te laten zien dat je niet de enige bent. Dat was toch wel de grootste fout die ik maakte, te denken dat ik de enige was en dat de rest geen toneel speelde.
Het masker heb ik al lang niet meer. Ik begreep op zekere dag dat het leven niet zonder dalen verloopt. En dat het stukken beter gaat als je jezelf bent. Het is zo’n cliché, maar ook zo’n diepe valkuil.
Thank you, please return.
Mack 