IJlen

Na een intensieve dag brachten we Tammar gisteren koortsig naar bed. Één rode wang heeft ze dan, dan weten we wel hoe laat het is. Na een poosje riep Hans ons in paniek en we rennen naar boven. Twee snikkende kinderen die kennelijk geschrokken waren. Tammar leek wel te ijlen doordat ze naar dingen wees die wij niet zagen. Een kwartiertje later gebeurde er weer hetzelfde. Tammar huilend en in paniek, klappertandend en weer wartaal uitslaand. Ik hield haar handje vast tot ze weer in een onrustige slaap viel.

Midden in de nacht, ik sliep net, gilde ze weer en ik spoedde erheen. Het waren jongens die haar pestte, zei ze. Ik hield haar even vast, maar als ik uit mijn remslaap kom weet ik niet juist te handelen. Ik probeerde haar weer terug te leggen maar dat resulteerde alleen maar in nog harder gegil en ze wees naar een jongetje dat er niet zat. “Die mag mij niet pesten,” gilde ze. Linda kwam eraan, zoals altijd bij de moeilijkere klussen. Tammar smeekte bijna of ze bij ons in bed mocht, met een stemmetje dat mij nog zou overhalen om een misdrijf te begaan. Linda zag dat ze aan mij niks had in deze situatie en nam Tammar over. Ik ging terug naar bed, en ik weet niet precies hoeveel later kwam Linda, zonder Tammar en de nacht was weer stil.

Stelligheid.

Met bewondering luister ik vaak naar politici. Niet zozeer om wat ze zeggen, maar om de stelligheid waarmee ze iets zeggen. Soms hoor je er twee iets tegenstrijdigs zeggen, maar beiden met dezelfde stelligheid. Terwijl er een van die twee dus ongelijk heeft. Of misschien wel staat te liegen. Ik vind dat knap. Als ik dat zou kunnen, had ik nu een hele hoge functie gehad.

Mark Rutte bijvoorbeeld, loog gisteren op de radio dat hij ontzettend trots was in een land te wonen waarvan de inwoners het begroten in het bloed zit. Waarvan de inwoners instinctief aanvoelen dat ze het begrotingstekort moeten terugdringen. Wat zijn dat voor flauwekulpraatjes? Die man gelooft er zelf niet in, en als hij het wel doet, is hij te dom om nog langer premier te zijn.

En Geert Wilders dan, die beweert dat de teruggang naar de gulden goedkoper is dan doorgaan met de euro. Die weet toch ook niet waar hij het over heeft. Ik bedoel, afgezien van dat hij gelijk heeft dan. Want tegenstanders roepen met eenzelfde stelligheid dat we niet meer terug kunnen en dat de euro ons veel gebracht heeft. Wat precies, dat weet echter niemand. En zolang je dat maar kunt volhouden, dat niemand het weet, kun je eigenlijk roepen wat je wilt.

Krom

Zou het nu echt zo zijn dat Anders Breivik, de meutemoordenaar niet toerekeningsvatbaar is? Wat is er anders aan zijn hersenen dat hem zijn daad niet aangerekend kan worden? Heeft hij niet beseft wat hij deed? Jawel, hij heeft het juist heel goed beseft. Het was tot in de puntjes voorbereid en hij heeft geen spijt. Hoe duidelijk wil je het hebben als openbaar ministerie?

Kunnen u en ik ook op zeker moment ontoerekeningsvatbaar worden? Met u bedoel ik de vaste reageerders, niet degenen die vanuit de TBS-kliniek hier meelezen. Kan het zo zijn dat er figuurlijk iets knapt in je hoofd zodat je niet meer beseft wat je doet? Ik heb het nog nooit meegemaakt. Nou ja, één keer dan. Één keer was ik zo kwaad op Linda dat ik een zakdoek naar haar toe heb gesmeten. Gelukkig mis, want je moet er toch niet aan denken wat er gebeurt als die zakdoek raak was geweest. Maar dat was een actie waarbij ik ontoerekeningsvatbaar was. Anders gooi je wel met iets dat harder aankomt.

Nee, ik sta er van te kijken, van de ontoerekeningsvatbaarverklaringsbereidheid (wordfeud: 3987 punten) van het Noorse openbaar ministerie. Gedwongen opname in een psychiatrische kliniek, dat is dezelfde straf als die iemand kan krijgen zonder ook maar één misdrijf te hebben gepleegd. Het lijkt me ook niet echt handig hoor, om Breivik ontoerekeningsvatbaar te verklaren. Ten eerste is hij het niet, ten tweede is hij schuldig, en ten derde lacht hij zich dan kapot. Een kogel door zijn hart, dat moet hij krijgen. Niet door de doodstraf hoor, daar ben ik op tegen. Maar gewoon door iemand die het recht in eigen handen neemt.

Spooky

Ik was gisteren even op een kamer waar een geest woont. Heel even maar, want je wilt de geest ook niet zijn woongenot ontnemen. Misschien denkt u:” huuuh, eng geesten!” maar ik vind dat niet. Geesten hebben geen geheimen voor mij. Ik kijk dwars door ze heen. Deze geest kende ik niet, maar het was weer van hetzelfde laken een spook. Ze mokken wat en zijn een beetje gefrustreerd. En daarom vallen ze ons lastig. Want de geest zit in het vagevuur. Het stadium tussen mens en ziel in.

Hoe ik het weet, van die geest? Nou, de betreffende kamer was ooit van een vriendje van Hans. Het arme kind kon nooit slapen en klaagde over een meneer die daar woonde. Toen is er iemand bijgehaald die verstand van onderhuurders had, en die heeft beaamd dat er een meneer woonde. Het kind is toen naar een andere slaapkamer gegaan en heeft nooit meer last gehad van de overledene. Nou ja, het is een kwestie van wie de oudste rechten heeft. Wat dat betreft was het kind kansloos tegen de driehonderdjarige.

De kamer zag er doodgewoon uit. Maar ja, wat wil je ook als er een dode woont? Een logeerbed, een computer, een zwevend toilet en een vliegend tapijt. Niks bijzonders. Bovendien lag zijne doorzichtigheid gewoon in een hangmat. Niks zweven of door muren heen lopen. Wat dat betreft leiden ze maar een saaie dood. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Die stappen in een auto en rijden tegen het verkeer in en jagen zo de tegenliggers de stuipen op het lijf. En tegen de tijd dat de politie komt, vliegen ze snel weg. De spookrijder is niet aangetroffen, hoor je dan op de radio.

Een verdorven beeld

Gisteren zag ik Joris Luyendijk bij DWDD. Joris heeft een hoofd waar de intelligentie van af straalt. Dat heb je soms met hoofden. Qua aangezichtsintelligentie scoort Joris hoger dan Einstein denk ik. Ronald Plasterk, die heeft het ook. Waar het dan in zit, ik heb geen idee, want ze lijken niet op elkaar.
Goed. Terug naar Joris. Die houdt een bankiersblog bij. Het gaat over het hoe en waarom van het bankierswezen. Joris kan er heel boeiend over vertellen. Het beeld dat hij schetste, en wat volgens hem ook de werkelijkheid is, doet mij met m’n oren klapperen.
Werknemers bij een Amerikaanse bank, werken van 9 uur ’s ochtends tot 1 uur ’s nachts, en kunnen binnen vijf minuten ontslagen worden. Soms hebben collega’s niet eens in de gaten dat het gebeurd is. Omdat ze zoveel werken is de kans dat hun vrouw bij hen is uit liefde, praktisch nihil. Dus die ben je dan ook kwijt. In vijf minuten kan hun leven volledig op z’n kop staan.

Nu zal het vast niet in alle sectoren zo gaan, maar je moet er toch niet aan denken in Amerika te wonen? Ik bedoel, dat dat mag! Obama kan wel leuk liedjes zingen op feestjes, maar zou hij hier niet eens mee aan de slag moeten? U weet waarschijnlijk dat ik de dictatuur een warm hart toe draag, maar de dictator moet wel een beetje goed zijn voor zijn volk. Dit is pure terreur als je het mij vraagt. Ik bedoel, van vrijwilligheid kun je toch niet meer spreken als je dagelijks tot 1 uur ’s nachts werkt. Welk recht heeft een bank om het leven van haar werknemers in vijf minuten tot een hel te maken? Valt er nog wat te kiezen voor werknemers in Amerika? Of is loondienst daar gelijk aan betaalde slavernij?

Ik denk toch wel dat we hier het meest schijnheilige land ter wereld te pakken hebben hoor. Met de bijbel zwaaiend, maar de boodschap nooit begrepen. Jezelf opwerken ten koste van anderen en daarna trappen naar beneden. Bankiers hebben geen gezin of thuis nodig, alleen geld. Een compleet verdorven samenleving, dat beeld kreeg ik van Joris. Het kwaad hangt over het hele land. Het is dat ik geen moslimfundamentalist ben, anders zou je toch ten strijde trekken. Maar goed, laten wij Nederlanders niks zeggen met onze onvrijwillige euthanasiepraktijken. Dagelijks worden hier honderden bejaarden vermoord, als je de Amerikanen moet geloven. En de rest heeft drugs in hun klompen.

Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch

Op 53° 13′ N, 4° 11′ W ligt het mooie plaatsje Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Spreek uit als http://www.youtube.com/watch?v=JNN3Cpnur1k. Wales, we zijn er een keer doorgeen gereden om de boot naar Ierland te halen. Er zijn meer prachtige plaatsen in Wales zoals gtwgyhgjj en jksuyfgtewll, ook niet te versmaden. De inwoners van Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, de zogenaamde Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogochers zijn maar wat trots op het feit dat ze wonen in de langste plaatsnaam van Europa. Maar erg praktisch is het natuurlijk niet. Zo hebben ze in Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch speciale maten enveloppen om de afzender kwijt te kunnen. En ook de ansichtkaarten met groeten uit Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch vallen op door hun lengte. Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogochers krijgen voor kleine vergrijpen nooit een bekeuring. Er is namelijk geen agent die de naam kan schrijven. Laat staan dat hij er tijd voor heeft. Humor hebben ze ook wel in Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Hun zustergemeente is namelijk het plaatsje Y in Frankrijk. De Ypsiloniens (inwoners van Y) krijgen trouwens voor elke scheet een bekeuring. De Ypsiloniens werken nu ook aan een wetsvoorstel dat het verplicht maakt om op het proces-verbaal, ook de naam van de zustergemeente te vermelden. Het voltallige politiekorps van Y, bestaande uit een deeltijd commissaris en een deeltijd agent is op Weelse les gestuurd. Hij komt nu tot LLanfairpwllg. De wethouder van Y verwacht niet dat de wet er deze gemeenteraadsperiode nog door komt.

Het rijtje der onverstoorbaren.

Rutger Castricum, ik mag hem niet, dat zie ik aan zijn kop. Hele volksstammen vinden hem geweldig en kijken naar Powned. Vanavond zat hij bij DWDD, waarschijnlijk uitgenodigd omdat hij Cohen had weggepest. Nou ja, hij had het Cohen in elk geval niet makkelijker gemaakt door hem steevast neer te zetten als iemand die niet met Castricum om kon gaan. Waarop Felix Rottenberg -ook in de zaal- zich ermee bemoeide door te zeggen dat het Cohen’s taak ook niet was om met Castricum om te gaan. Wat Castricum deed was cabaret en had niks met het journalistiek te maken. De persoon naast Castricum bemoeide zich er ook mee, en Castricum ging in de aanval. Maar hij was niet in zijn element want hij hield de microfoon niet vast en hij overviel de geïnterviewde niet.

Maakte hij ook nog de fout om Matthijs en Jan Mulder te willen inpakken, en dat was dom. Als je heden ten dage het gevecht aangaat, is het de bedoeling zelf zo cool mogelijk te blijven en de scherpe woorden van de tegenstander lachend van je af te laten glijden. Zo is het helaas. Maar Matthijs en Jan waren niet onder de indruk en straalden dat ook uit zonder hem werkelijk onderuit te halen. Castricum had het moeilijk, dat zag je aan zijn ietwat angstige blik. Want politici zijn misschien prooidieren en vrezen zijn camera, maar dat gold niet voor Matthijs en Jan. Waarmee Rutger voor mij toch geen plaats kan nemen in het rijtje der onverstoorbaren, zoals daar zijn: Maarten van Rossum, Jort Kelder, Johan Derksen en Hugo Borst. Dat kunnen ook etters zijn, maar wel etters met karakter.

The land of the free and the home of the brave

Mij kwam daarnet een boodschap onder ogen. Het was een positieve boodschap. Een veel te positieve boodschap, zo een die u misschien wel kent. Een boodschap die nergens op slaat, maar die de teneergeslagen medemens innerlijke kracht moet geven. Het kwam erop neer dat je alleen nog dingen moest doen waar je zin in had, en dat soort Amerikaans gezever. Je zou, als je in zo’n boodschap gelooft, alleen nog maar maar verder in de put raken omdat jij er als enige niet in geslaagd lijkt je doelen verwezenlijkt te hebben. Ik dacht er over na. Niet inhoudelijk over de boodschap, maar over wat zo’n boodschap met een mens kan doen. Ineens begreep ik waarom Amerika de enig overgebleven grootmacht is. Ze noemen zichzelf het land van de onbegrensde mogelijkheden, omdat je daar kunt bereiken wat je wilt. Als je maar wilt.

Het is een haast religieuze boodschap. Ook in religie worden veel beloftes gedaan, maar als je ze niet krijgt, is het je eigen schuld. Amerika steunt op dit gegeven. Amerika is het hogere doel en de mensen worden zoet gehouden met een boodschap. Je kunt immers alles bereiken in Amerika, als je hard genoeg werkt. En als je het niet bereikt, heb je niet hard genoeg gewerkt. De Amerikaanse overheid helpt regelmatig een armoedzaaier aan rijkdom, om het volk het voorbeeld te geven waar het om vraagt. Want in Amerika meet men succes af aan geld.

Misschien ben ik wat negatief, maar ik heb een hekel aan dit soort boodschappen. Als een mens in de put zit en steun nodig heeft, moet hij dit krijgen van mensen die hem kennen. Af- en aangepast naar zijn situatie. Zodat hij de lat niet te hoog gaat leggen. Je kunt nu eenmaal niet alles bereiken wat je wilt. Er kan er bijvoorbeeld maar één tegelijk president worden. En dan nog alleen die ene uit het selecte groepje dat geschikt is om president te worden.

Heupen

De dames van de kapperszaak hadden het vandaag op hun heupen. Of het het naderend carnaval was, of gewoon de tijd van het jaar, ik weet het niet. Feit was wel dat er allerlei wilde fantasieën de kop op staken. Iets met knippen met een happy end. Had iets met de crisis te maken zeiden ze, maar ik begreep wel wat ze bedoelden. Giechel, giechel. Ik werd in het gesprek betrokken. De eigenares, die mij nooit knipt, bleek ook ineens mijn voornaam te kennen. Ze had nog een gigolo nodig en of ik nog een baantje zocht.

Ik wist me echter geen raad met de situatie. Normaal ben ik ad rem, maar nu zat ik het aan te horen en wist niet hoe te reageren. Een beetje schaapachtig lachen, verder kwam ik niet. Stille wateren hebben diepe gronden, vond de kapster die mij knipte. (Vergeleken bij kapsters ben ik stil als water) Gelukkig zat er een man naast me die beter met de situatie overweg kon.
Ja, daar zit je dan ineens hulpeloos in de stoel van de kapper. Je kunt niet weg voordat ze klaar zijn. Want zolang je geknipt wordt, moet je stilzitten.

SAZU

Dit is het oude academisch ziekenhuis van Utrecht, aan de Catharijnesingel 101. Ik ben er vroeger een aantal keren geweest omdat mijn vader er een week of zes heeft gelegen i.v.m. een risicovolle rugoperatie. Het rook er ouderwets naar ether, zodat je wist dat je in goede handen was. Ik zat in die tijd ingekwartierd bij kennissen in Drunen, en zag de overige gezinsleden gedurende die zes weken alleen in het weekend, want zij verbleven in Utrecht, waar mijn vader lag. Ik herinner me er niet meer zoveel van, behalve dan toen hij net geopereerd was en stil moest liggen. Ik liep naar hem toe en hij stak zijn hand uit met een van pijn vertrokken gezicht. Hij hield mijn hand lang vast. Achteraf denk ik dat het de eerste keer was dat ik hem zag huilen. Het was zijn tweede rugoperatie en de kans was aanwezig dat hij verlamd zou raken. De uiteindelijke schade was slechts een zwakke enkel. De artsen waren zelfs in de jaren zeventig al knap. Ik herinner me het gebouw als mooi, zoals de hele stad Utrecht mooi was. Utrecht was een belangrijke stad, want wij kwamen er vandaan.

De tweede keer dat ik hem zag huilen was toen we verhuisden van Drunen naar Vaassen. Ik zat bij hem in de auto, mijn moeder, broertje en zusje reden achter ons. Ik zag de traan toen we de straat uit reden en de buren ons uitzwaaiden. En waarom eigenlijk? Om twee jaar te gaan werken in een ander deel van het land en om daarna dood te gaan.

De derde en laatste keer dat ik het gezien heb, was hem net door de huisarts verteld dat hij kanker had. 39 was hij toen pas. Ik zag hem omarmd met mijn moeder op bed zitten. Zij wisten toen al wat kanker betekende, ik nog niet. Nee, huilen deed hij niet zoveel, mijn vader. Ik heb het drie keer gezien in 15 jaar. Ik weet zeker dat het meer geweest is. Het gebouw van het Sazu is nu grotendeels afgebroken. Het statige hoofdgebouw is echter verbouwd tot appartementencomplex. De bewoners hebben geen idee. Hun onwetendheid is ook wel weer mooi.