Van het kleine grut

Hans, die wordt al groot. Bijna zeven alweer. Gelukkig is hij ook nog een klein jongetje, maar ik vind het allemaal wel snel gaan. Natuurlijk, je groeit er in mee en dit is ook leuk maar ik weet nog toen hij twee was en hij wel eens bang was midden in de nacht en hij me huilend riep. Ik snelde dan naar hem toe en vroeg wat er was, waarop hij zei dat hij geschrokken was. En dat ik hem dan even vasthield tot hij weer stil was, en dat hij dan zachtjes “jah” zei als ik vroeg of hij weer ging slapen.
Tammar heeft de leeftijd nog net, drie is ze nu, en ik ben gek op haar smoesjes. Midden in de nacht roept ze me soms voor iets onbeduidends, ze is haar “lappie” kwijt terwijl die naast haar ligt, of gewoon omdat ze naar de wc moet. Aan haar vraag ik voor de zekerheid altijd even of ze m’n liefie nog is en dat bevestigt ze nog altijd. Alhoewel ze laatst een keer vroeg waarom ik dat altijd vroeg en dat ik dat niet meer moest doen. Hoe ze daar nu bij kwam weet ik niet, maar volgens mij is het weer vergeten. Maar ook zij wordt groter. “als ik geen snoepje mag, ben ik ook niet meer jouw vriendin,” zegt ze soms lachend, maar wel in de hoop dat ze een snoepje krijgt. Eén keer pakte ik haar in al mijn domheid terug door te zeggen dat ik dan ook niet meer haar vader was. Niet zo’n hele bijdehandte opmerking van mezelf. Ik ben voor ééns en altijd haar vader.

Nu slapen ze allebei in Hans z’n kamer. Vinden ze leuk. Ik leg Tammar straks terug omdat ze anders morgenochtend veel te vroeg wakker zijn. Voorlopig zijn ze allebei nog kind. Op dit moment is dat zo. Ik laat de tijd niet ongemerkt aan me voorbij schieten anders zijn ze straks in één keer groot. Je moet soms de tijd even vastzetten. Gelukkig heb ik leren schrijven.

Hoera

Mijn ingezonden gedicht voor de dodenherdenking werd afgekeurd. Ik had me een dag vergist volgens het Comité. Jammer, verder vonden ze het erg goed.

Hoera, het is vijf mei, we zijn allen blij, want de Duitsers marcheren niet meer in een rij. Hun schietgeweer doet het niet meer. We zijn weer vrienden en alles is vergeven en vergeten en niemand heeft meer last van zijn geweten. Nee, een oorlog is niet fijn maar nu kunnen we weer vrienden zijn. Hoera, het is vijf mei, we zijn weer vrij, de Duitsers vechten niet meer zij aan zij. Hitler is dood, hoera hoera, de koningin hoeft niet meer te vluchten met de boot. De luftwaffe bestaat nog wel, maar dat staat nu onder navo-bevel. Hoera, de bezetter is verjaagd en alle kopstukken zijn aangeklaagd. Ze zijn opgehangen aan hun nek, hoera, hoera, dat vonden we te gek. Geen razzia’s meer een geen verdwenen fiets, nee oorlog vind ik niets.

Uitdaging

Misschien moet ik eens even evalueren. Mijn nieuwe baan, weet u. Ik ben zojuist door mijn proeftijd heen. Sinds vandaag kan ik het me nu ook veroorloven te winnen van mijn baas met tafelvoetbal. Want dat is een verplichting in dit bedrijf, of je het nu druk hebt of niet, de baas komt mededelen dat je moet voetballen tegen hem.

Niet dat ik bang was voor die proeftijd, want wil je in je proeftijd ontslagen worden, moet je het wel heel bont maken. Andersom moeten werkgevers het ook heel bont maken als je in je proeftijd ontslag neemt, maar ik ken iemand die het wel eens gedaan heeft.

Nee, het gaat uitermate goed op mijn werk. Ik hoef maar een gil te geven of er wordt geregeld wat ik wil hebben. Op de eerste dag werden twee verkopers uit hun kantoor gezet omdat ik daar kwam te zitten, en dan is de toon gelijk gezet. Als ik een nieuwe printer vraag, staat hij er twee dagen later. Als ik een scanner vraag, volgende dag geleverd. Als ik kantoorspullen vraag, diezelfde dag nog. Bovendien krijg ik meer dan ik vraag. Heb je dat ook niet nodig? Nou, niet perse. Ach, we doen het erbij. En hoppakee, een extra breed beeldscherm.

Heel prettig werken. Nu ervaar ik mijn werk ook als een hoge kunstvorm. Alles moet sluiten en verklaard kunnen worden. Op elk moment moet er inzicht zijn in de cijfers. Alles moet op elk moment terug te vinden zijn. En ééns in de maand moet het resulteren in een sluitende rapportage waarin alle cijfers verklaard worden. Ik ben niet zo van het woord “uitdaging” omdat dat woord teveel oneigenlijk gebruikt wordt in, zoals Laurent het ooit prachtig verwoordde, ontegenzeggelijke kutsituaties door mensen die het probleem zelf niet hoeven op te lossen, maar dit zie ik echt als een uitdaging. Bijna een feest.

Aandachtengels

Natuurlijk wordt mij taalpurisme verweten, omdat ik me verzet tegen het gebruik van aandachtengels in de Nederlandse taal. Laat ik even vooropstellen dat ik geen verstand heb van taal, ik heb het niet gestudeerd, het enige wat ik voor ogen hou is de gouden regel van mijn vroegere leraar Nederlands: staat er ook wat je bedoelt te zeggen? In mijn nieuwe werk gebruik ik veel meer Engels. Ik vind het ook geen enkel probleem als mensen Engelse leenwoorden gebruiken. Het probleem ontstaat pas als mensen Engelse woorden gebruiken terwijl de Nederlandse variant gewoon in het woordenboek staat. Kids, commercial, sales, queensday enz. Het gebruik van die woorden heeft geen andere functie dan het aandacht willen vragen voor zichzelf, en een poging te wagen zich te onttrekken aan de Hollandsche plattelandsgronden terwijl iedereen de klei nog achter je oren ziet zitten. En is het misschien waar dat de mensen zich vroeger trachtten te onderscheiden met de Franse taal, maar dat werd niet door de commercie gevoed, maar door de elite. Want daar zit het grote kwaad. De commercie heeft namelijk lak aan principes, en kan daar in alle gevallen onderdoor, als dat naar verwachting meer geld in het laatje brengt. Well, I don’t give a fuck! Kijk, dat is schrikken hè?

Als televisie en internet niet bestonden, had ik het helemaal niet geweten hoor, van het aandachtengels. Want de meeste mensen die ik in real life spreek, praten normaal Nederlands, al dan niet met een accent. En dat een van TV bekende Nederlander een iets andere taal wil spreken dan de onopvallende grijze muis, begrijp ik ook nog wel. Het wordt pas irritant als de grijze muis ineens doet alsof hij een roze olifant is en dat hij ineens zegt: Dat was abso-fucking-lutely-great! Eigenlijk zegt hij op dat moment: het was aardig, maar ik zou het niet nog eens doen als er geen mensen keken.

Nee, er zal ook in Nederland een taalstrijd gaan uitbreken tussen de aandachtengelstaligen en degenen die het bij het rechte eind hebben. Voorlopig is de kant aan welke ik sta, in de minderheid. Maar dat is niet erg, dat is een kwestie van bewerken. De andere kant loopt namelijk vrij makkelijk over. Dat hebben ze eerder bewezen. Misschien ben ik straks wel de enige die mijzelf nog verstaat. Dat zou pas awesome zijn!

De keerzijde van de erkenning

Het heeft Hare Majesteit behaagd …… te benoemen tot lid in de orde van Oranje Nassau. Met deze woorden werden onlangs weer duizenden Nederlanders blij gemaakt met een koninklijke onderscheiding voor vrijwilligerswerk. Nu is het natuurlijk best leuk, een lintje van de koningin, maar erg veel heb je er niet aan. Bovendien vind ik een lintje een beetje kinderachtig. Alsof je een slinger omgehangen krijgt omdat je jarig bent. Nee, dan heb ik liever dat de Majesteit me tot ridder slaat. Ook daar koop je uiteindelijk niks voor, maar het is tenminste erkenning voor buitengewone moed, beleid en trouw aan het vaderland. Dat is mooi.

Keerzijde van de onderscheiding is natuurlijk dat niet iedereen in de positie is er een te verdienen. Er zijn duizenden landgenoten die hun lot in stilte dragen en daar niet over uitwijden. Er zijn vaders die hun kroost beschermen tegen verkeerde invloeden en er zijn moeders die met weinig inkomen zorgen dat het hun kinderen aan niets ontbreekt. Er zijn webloggers die loggen voor het behoud van het vaderland en er zijn twitteraars die hun account opheffen. Er zijn wijze mannen en vrouwen die anderen inspireren en er zijn mensen die koninginnedag zullen blijven vieren, ondanks aanslagen en ski-ongelukken. Wel, voor zulke onopvallende mensen is er geen erkenning. Hooguit na hun dood, als ze geloven dat God het gezien heeft.

De trage evolutie.

Als ik zou moeten goedmaken wat ik dit weekeinde heb misdaan, dan zou ik drie marathons achter elkaar moeten lopen. Want wat een gevreet en gezuip. Bah! De calorieën binnen krijgen, dat kan elke boerenlul, maar ze weer verbranden, daar zit hem de kneep. Een lichaam weet niet wat hem overkomt en slaat wanhopig alle reserves op uit vrees dat er een hongersnood komt. Maar wanneer was de laatste grote hongersnood in West-Europa? Dan hebben we het toch al gauw weer over zeventig jaar geleden en dat was nog niet eens een hongersnood door gebrekkige oogsten, nee die was de schuld van de Duitsers.

Dus klopt het nog wel, wat het lichaam doet, evolutietechnisch gezien? De evolutie kan het West-Europese tempo op geen stukken na bij houden natuurlijk. Want ons lichaam zou nu toch alles wat teveel binnenkomt onmiddellijk uit moeten braken, of om moeten zetten in schone lucht. Maar ik geef het je te doen, shoarma omzetten in schone lucht. Zelfs evolutie’s grootste concurrent, de religie, zou dat niet kunnen. Nee, in plaats daarvan worden de verzadigde vetten opgeslagen op voor de mens vernederende wijze, en ook duidelijk laat zij zien dat het om verzadigde vetten gaat. Van die vetten waarvan de hele camping denkt: wat moet je met die blubber?

Natuurlijk heeft de evolutie ervoor gezorgd dat de hersenen ook een sein krijgen als er een teveel aan verzadigde vetten in het lichaam wordt opgehoopt. De hersenen geven een waarschuwing dat er ingegrepen moet worden nu het nog kan. En de mens reageert dankbaar voor zulke verstandige hersenen en zweert bij zichzelf dat hij de komende drie maanden alleen nog maar sla eet. Helaas duurt de bezinning slechts tot de volgende morgen, als de hersenen weer een tegenstrijdig en verkeerd signaal afgeven, namelijk dat het lichaam honger heeft. En omdat wij geleerd hebben te luisteren naar ons lichaam, begint de jacht op verzadigde vetten weer van voor af aan. Nee, de evolutie is bepaald nog niet klaar. Of eigenlijk wel, maar tegen de zondige mens is toch geen kruid gewassen.

Feestje

Als ik zo op Facebook de statussen lees van mijn jonge vrienden, dan ben ik blij dat ik nooit jong ben geweest. Ze rollen van het ene feest in het andere, op elke foto hebben ze dezelfde feestelijke uitdrukking in hun gezicht, en ze verheugen zich nu alweer op koninginnenacht. Q-night, zoals zij dat noemen. Ik ben potverdorie blij dat ik naar mijn bed kan zo. Goed, het zijn de verleidelijke meisjes die ervoor zorgen dat ze wakker blijven, maar hoe blijven die meisjes wakker, vraag ik mij dan af?

Vrijdagavond gaf mijn zwager een feest ter ere van zijn veertigste verjaardag. Er kwam een heuse zanger uit de c-categorie, die weliswaar heel goed Amsterdamse smartlappen kon zingen, maar ik heb nog liever dat je die verkeerd zingt. Dan zijn ze stukken beter aan te horen. Hij zou maar een uur blijven, maar zoals met alle ellende in de wereld die niet uit te roeien is, liep dit ook nog flink uit. Ik overwoog serieus om mijn autosleutels aan Linda te geven en 8 kilometer in alle rust naar huis te lopen maar ik vond dat ik dat niet kon maken.

Toen hij opgetieft was en er weer een beetje te praten viel deed de zus van mijn zwager nogal een ongewoon voorstel waardoor ik in verlegenheid werd gebracht. Ik bedankte en ze was beledigd. Dan is het echt de hoogste tijd om naar huis te gaan. Bij de voordeur voltrok zich nog een drama van een verdrietige vrouw die getroost moest worden door vriendinnen terwijl haar botte vriend ernaast stond te balen dat hij al die tijd dat zij huilde geen bier meer had.

Nee, het is maar zelden dat ik niet uitgepraat raak over een feestje. Dit was er weer eentje, zoals duidelijk mag zijn.

App

Zo. Dit is nu de wordpress app. Typen op een mobieltje is afzien. Geen doen eigenlijk. Eigenlijk alleen geschikt voor noodgevallen. Mocht ik verdwalen in donker Afrika, dan kan ik u op de hoogte houden van mijn locatie en kunt u de reddingsploeg op mij afsturen. Tenzij u het wel lekker rustig vindt natuurlijk, maar dan gebruik ik het ingebouwde kompas.

De Echoput

Ik ben voor weinig materiele zaken gevoelig en zelden werkt een reclame op mijn bezitsdrang. Meestal vind ik reclame irritant en een minachting van mijn intelligentie. En de reclamejongens vind ik arrogant omdat die volhouden dat als ze Tineke Schouten inzetten, dat ik dan toch naar de C-1000 ga, ook al wil ik dat niet. Ondertussen ontkennen ze dat AH een supermarktmanager heeft ingezet, die mij probeert over te halen naar AH te komen. Het staat weer gelijk, het effect van Tineke en de supermarktmanager is weer teniet gedaan, de bedrijven zijn alleen enkele miljoen euro’s armer. Geeft niet, gewoon volhouden! Dit verschijnsel treedt ook op in de kernwapenwedloop en bij het voetbal waarbij beide teams de hulp van God inroepen om tot de overwinning te komen.

Maar toch gebeurt het wel eens dat ik ook verleid word. Nou ja, of het tot een aankoop komt is nog de vraag, maar mijn interesse is gewekt. Langs de Amersfoortse weg tussen Apeldoorn en Nieuw Milligen, wat misschien wel het mooiste stuk weg is wat er in Nederland te vinden is, staat hotel gastronomique de Echoput. Misschien wel het mooiste restaurant wat er in Nederland te vinden is. Restaurant de Echoput ligt op 100 meter hoogte en dankt zijn naam aan de nabij gelegen 62 meter diepe put, gegraven door krijgsgevangenen van Napoleon, die drinkwater wilde hebben voor de paarden van zijn legers die over de Amersfoortse weg trokken. Prachtig verhaal toch? Ik rij daar dagelijks dezelfde weg als Napoleon ooit aflegde! Ben ik daarvoor helemaal naar de Route Napoléon in Zuid-Frankrijk gereden! Maar ik dwaal af. Hotel Gastronomique (1 michelinster) heeft een bord langs de weg staan (een sjiek bord, niet een met krijt beschreven bord met daarop de soep van de dag) waarop staat: Prachtig Terras. En dan een pijl erbij die aangeeft dat het terras achter het restaurant ligt. Nou, daar wil ik een keer zitten als het mooi weer is. Lekker tussen de snobs. De reclame heeft zijn werk gedaan.