Vanochtend overleed Guy, een Zweedse jongen die ik in de jaren ’80 leerde kennen doordat hij vaak in de vakanties een bezoek bracht aan zijn Nederlandse oom en tante. De laatste keer dat ik hem sprak, een jaar of twee geleden was hij al ziek, maar daar merkte je niks van. Vrolijk, charismatisch en intelligent. Hij had een hersentumor en aanvankelijk was zijn levensverwachting zes weken. Dat zijn toch nog een paar jaren geworden maar uiteindelijk moest ook hij het opgeven. Guy was 41 en laat een vrouw en twee kinderen na.
Schuldsanering?
Ik wilde eigenlijk iets zeggen over Griekenland en de crisis. Maar ik ben nog nooit in Griekenland geweest. Dus ik weet niet of het dan telt. Ik heb wel een paar Grieken oppervlakkig ontmoet en ik moet zeggen, charmante mensen. Zo was er ooit de Griekse meneer die mij vertelde dat je citroen moest eten om je lichaam te ontgiften. Geloof me, het werkt. Een bedorven mossel kan geen enkele kwaad meer als je daarna een citroen eet. En er was natuurlijk de eigenaar van het Griekse restaurant, die met zijn grijze haardos en zijn slanke lichaam een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op vrouwen van middelbare leeftijd. Nee, ik vind het charmante mensen.
Maar nu dan? Ze zijn lui, corrupt en ze willen voor een dubbeltje op de eerste rang. Hele intelligente Nederlanders vinden ineens dat ze gratis op vakantie mogen in Griekenland omdat ze die vakantie al ‘betaald’ hebben. Ik geloof best dat er vuur is als je rook ziet. Maar de vraag is wat we opschieten met die constatering. En wat het gros van de bevolking kon doen aan de crisis. Feit is dat veel Grieken ineens onder de armoedegrens leven. Ze moeten letterlijk uit de vuilnisbak eten. En dat ze zonder hulp niet meer uit deze crisis komen. Het zijn nota bene Europeanen. We zamelen geld in voor Haïti en Indonesië, maar mede-Europeanen laten we verrekken? Ik vind dat heel vreemd en ook wel wat egoïstisch. Ik weet niet wat we eraan zouden kunnen doen, maar ik vind gewoon niet dat de Griekse bevolking er met dit bijna onoverkomelijke probleem alleen voor moet komen te staan.
Ergens iets van vinden gaat me makkelijk af. Maar de oplossing lijkt me ook niet heel moeilijk. Het kost alleen geld, en Griekenland zal voortaan ook sluitende begrotingen moeten aanleveren. En die begrotingen moeten dan maar eens beoordeeld worden door mensen die wél van tevoren zien dat er over een paar jaar iets misgaat. Waar maak je anders een begroting voor? Is dus de EU niet gewoon mede-verantwoordelijk voor het niet op tijd signaleren en ingrijpen?
Als iemand de kans krijgt om een ernstige fout ongedaan te kunnen maken, dan doet hij dat en is hij voortaan extra beducht om die fout niet nogmaals te maken? Ik zeg, nu oplossen die Griekse crisis.
Amsterdam omgezaagd.
In het bedrijf waar ik werk houden ze van vieren. Ze houden zo van vieren dat ze elk kwartaal vieren. Zo ben ik laatst meegeweest naar de viering van het 4e kwartaal, en nu staat de viering van het eerste kwartaal alweer gepland. Het tweede kwartaal echter, gaat ineens wat minder. Misschien is er een verband met mijn aantreden op 2 april, maar het kan ook met al die vieringen te maken hebben. In elk geval, er is een nieuwe CEO en die is toch iets meer op de kosten. En daarom wordt nu het eerste kwartaal wat goedkoper gevierd dan gebruikelijk. Of het heeft te maken met mijn reactie op het zien van de rekening van de viering van het 4e kwartaal, dat kan ook.
In elk geval, er gaat nu een boot worden gehuurd en er gaat gevaren worden in de grachten van Amsterdam. Als ik iets afgezaagd vind, is het wel Amsterdam. Iedereen die er bij wil horen gaat naar Amsterdam, maar er is in Amsterdam niks wat je bijvoorbeeld in Vaassen niet hebt. Hier kun je ook prima varen op de Grift, of in de Egelbeek, en het is stukken origineler. Ik vind eigenlijk dat Amsterdam zijn langste tijd als hoofdstad wel heeft gehad. Het biedt al jaren niks nieuws meer, er vinden alleen nog herhalingen van zetten plaats door nieuwe generaties.
Onder mijn toekomstige regime is Amsterdam dan ook niet langer meer de hoofdstad van Nederland, ik ben er echter nog niet uit welke stad die rol op zich mag gaan nemen. Ik vind Apeldoorn wel wat. Willem Alexander moet dan van mij op het Loo gaan wonen. Want hij mag dan koning zijn, ik ben de baas. En daar gaat hij zich gewoon weer bezig houden met zaken waar een koning zich zoal mee bezig houdt. Paardrijden, jagen en op de troon zitten. Het belastingkantoor -afdeling ontvanger- is onder handbereik, en die kan hij dan mooi aansturen vanuit zijn paleis. Bovendien ligt Apeldoorn veel meer in het midden van het land dan Amsterdam, dus het land kan ook veel gelijkmatiger geregeerd worden. Nee Amsterdam, geniet nog maar even van je hoofdstadstatus, binnenkort moet je het weer op eigen kracht doen. AGOVV, het nieuwe Ajax.
Oerkracht
Ik heb al een tijd geen serieuze rugpijn meer gehad. Ik klop dit niet af, want ik had een vrouwelijke collega die elke dag vijf keer iets afklopte, en dat vond ik een uiterst irritante gewoonte. Alsof ze geloofde dat het hielp, afkloppen. En de laatste keer dat ik serieuze rugpijn had, een jaartje geleden, duurde het ook maar een dag of twee. Ik ben al een paar keer een dag in de tuin aan het werk geweest, normaal gesproken toch wel goed voor flink kromlopen, maar nu niet.
Je wordt, herstel, ik word, er overmoedig van. Liefst zou ik een olifant optillen om te laten zien wat ik kan, maar aangezien ik geen olifant voor handen heb, doe ik maar niks. Maar het is een vreemde ervaring, 42 zijn en je sterker voelen dan toen je 35 was. Als het lot een beetje speling heeft, heb ik morgen weer pijn natuurlijk. Maar ik heb wel vertrouwen in Lot. Het lot lijkt mij gunstig gezind te zijn. De oerkrachten keren terug.
Blauw voor een vrouw.
De drogist en de bloemist, alsmede Blokker en de Hema, allemaal hoopten ze mij vandaag naar binnen te lokken om een moederdagkadootje te kopen. Ik liep ze echter allemaal voorbij en sloeg mijn slag in een ijzerhandel. Ik was de eerste ooit die daar zijn moederdagkadootje haalde. Linda, prototype vrouw, wilde een zaklamp. En niet zomaar een zaklamp, nee, meer een zoeklicht. Om ’s avonds wilde dieren mee te kunnen zien in het donker. Omdat ik me een beetje schaamde zei ik tegen de meneer dat ik bij de commando’s zat en dat ik een goeie lamp voor mijn werk nodig had. Hij fluisterde: ’t is voor moederdag he? Ik bekende.
Hij demonstreerde me een lamp. Het was de beste die hij had. Stevig, een lichtbundel waarmee je een vliegtuig gevangen kon houden, en een oplaadbare accu. Hij pakte hem uit de verpakking en scheen in mijn ogen. Dat had hij niet moeten doen. Verblind informeerde ik naar de prijs. Hij zocht het op in de computer en zei toen: 110 euro. Voor een zaklamp!! Dat vond ik toch wel iets te gek worden. Hij liet me wat andere modelletjes zien. Uiteindelijk is het dezelfde lamp geworden, maar dan met gewone batterijen. 40 euro. Belachelijk, voor een lamp. Moederdagpapier hadden ze niet, ik kon kiezen uit groen of blauw. Blauw dan maar. Blauw voor een vrouwelijke vrouw.
Japanners.
Sorry, maar ik ben daarnet enorm in de zeik genomen door twee jeugdige betweters, die mij steeds een stap voor waren en ik maar niet begreep hoe ze dat deden. Gelukkig is me de truuk verteld want ik werd gek. Nu ben ik weer rustig.
Kan ik eindelijk beginnen aan dit logje, 0:20 is het inmiddels, maar het volgende moet even besproken worden. Want over 1000 jaar zijn er geen Japanners meer. Hun sterftecijfer is hoger dan hun geboortecijfer. En nu kunnen we onze schouders ophalen en denken, ik ging toch zelden naar de Japanner, maar hetzelfde lot gaat alle volken vroeg of laat treffen.
Toch weerleg ik de voorspelling eenvoudig. Want er wordt een vreemde denkfout gemaakt. Stel dat er over 999 jaar nog twee Japanners over zijn. Laten we de ene Adamhito en de andere Evasaki noemen. Dan begint het gewoon weer van voor af aan. Volkomen logisch. Ik snap alleen niet waarom die sterftecijferonderzoekers dat zelf niet verzinnen.
Iemand!
Weblog heeft last van concurrentie. Eerst was daar Hyves, toen was daar Facebook, vervolgens instagram, pinterest, wordfeud, drawsomething, en rummikub. Oh ja, en Twitter, zou je haast vergeten want daar hoor ik niet zoveel meer over. Concurrentie is goed. Het houdt in theorie de aanbieders scherp en de prijzen laag. Het nadeel is dat de weblogger met de minder sterke ruggengraat buigt bij het minste of geringste en verandert in een webhopper. En daar heb ik last van. Want ik zoek al ik weet niet hoe lang naar leuke, mooie of interessante weblogs. Soms denk ik er één gevonden te hebben, die link ik dan enthousiast, maar kom er al snel achter dat het toch niet helemaal was wat ik zocht.
Het kan toch niet zo zijn dat ik nu in de vorm van uw weblogs al de crème de la crème te pakken heb? Ja, natuurlijk wel, maar ik bedoel de volledige crème de la crème. Er moeten toch nog onontdekte weblogs zijn, die nog nooit door mensen zijn gesignaleerd? Van die weblogs die je meevoeren, die je van je eigen bewustzijn onbewust maken, die vanzelf lezen in plaats van dat je je er werkelijk doorheen moet persen? Ja, die zijn er nog ja. Die moeten er zijn.
Kijk, ik weet nu al dat ik van alle webloggers het loggen het langste vol ga houden. Als u er al lang niet meer bent, dan zit ik op 114-jarige leeftijd nog steeds verongelijkt logjes te schrijven en Alfa Romeo’s aan te prijzen. Misschien dat ik tegen die tijd nog steeds dictator wil worden, je weet het niet.
Echte liefde
Je komt het niet vaak meer tegen, maar ex-formule 1 coureur Ricardo Patrese bewijst dat het nog bestaat. Hij neemt zijn vrouw mee voor een rondje op het circuit in een snelle auto. Welke vrouw zou daar niet van in katzwijm vallen? Let eens op zijn glimlach. Hij moet wel heel veel van zijn vrouw houden. En het is nog goed voor je Italiaans ook.
Avondspits
Ik kende het programma niet, maar nu ik soms wat later thuiskom hoor ik in de auto wel eens Avondspits met presentator Joost Eerdmans. Nu haalt het in geen velden of wegen het niveau van Avondspits van Frits Spits, maar toch viel het programma me in positieve zin op. Dat komt zo. Er wordt een stelling geponeerd waarop de luisteraars dan kunnen reageren. Op zich niks nieuws, want Sjors Frölich deed het hem al eens voor, maar Joost poneert vrij stellige stellingen. Bijvoorbeeld vandaag dat de Europese Unie en de Euro mislukt zijn. Hij laat daarbij zijn bellers redelijk goed uitpraten, al komt dat ook vaak omdat hij er gewoon niet tussenkomt, zo opgewonden reageren de luisteraars. Ik googlede even op het programma en kwam te weten dat Eerdmans eerder politicus was. Niet een hele belangrijke, anders had ik het wel geweten. Maar het programma is een grappig tegengeluid. De stellingen zou ik omschrijven als rechtse vrijetijdsbesteding, wat natuurlijk ook wel eens leuk is tussen zoveel linkse hobbies. Met het populisme valt het mee, want Joost is niet helemaal wereldvreemd. Dus als u een keer om half zeven in de auto zit, of u bezit de gave om gewoon thuis naar de radio te luisteren, dan moet u het maar eens op u in laten werken. Misschien krijgt u zelfs wel de behoefte te reageren.
Cruijff’s cadeau
Johan Cruijff heeft ter gelegenheid van zijn 65e verjaardag een boekje geschreven. Dat was zijn traktatie. Nu ben ik een enorme fan van Cruijff, maar schrijven is zeg maar niet echt zijn ding. Ik worstelde me door de eerste hoofdstukken heen en ik besloot het op te geven. Hier zou ik niet doorheen komen. Maar toen sloeg zijn onnavolgbaarheid toe. Hij legde iets uit over hoe hij een corner verdedigde in zijn tijd als coach bij Barcelona.
Zijn team bestond uit allemaal dwergen. Dat is nog steeds zo bij Barcelona, het lijkt wel of ze erop geselecteerd worden. Ik zie Wesley Sneijder er ook nog wel eens heen gaan. Maar hoe goed je ook bent, als je klein bent wordt het verdedigen van een corner een lastige zaak. In de eerste plaats, zei Cruijff, liet ik het team ver voor de goal verdedigen zodat je weinig corners weggaf. Zodat ik nog maar twee problemen per wedstrijd had, en niet tien. Maar als er dan toch een corner kwam, liet hij Laudrup, Romario en Stoichkov voorin staan. De tegenstander was dan gedwongen minimaal vijf verdedigers achterin te houden, omdat ze met zo’n aanvalstrio het risico op een counter niet aandurfden. Vervolgens had de enige lange speler, keeper Zubizaretta- schitterende naam- een veel beter speloverzicht en was het voor hem een stuk makkelijker te verdedigen.
Ik bedoel maar. Dat komt dan zomaar even uit Betondorp. In het voetbal en waarschijnlijk ook daarbuiten hoogbegaafd. Ik vind het werkelijk briljant van eenvoud.
Mack 