Muzikaal

Gisterenavond kwam ik in gesprek met een muzikant. Hij had even daarvoor op het feest een paar nummers gezongen en gegitaard, en we raakten in gesprek over muziek. Hij had twee nummers van Elvis gespeeld, Mean woman blues en Jailhouse Rock, dus ik voelde een klik. En hoe langer we praatten hoe meer we tot de ontdekking kwamen dat we van dezelfde muziek hielden. Enige verschil, hij is muzikaal, ik niet. “Soms zeggen mensen dat ze niet muzikaal zijn en dan bedoelen ze dat ze geen instrument bespelen”, zei hij. “Maar iemand die kan dansen op de maat is al muzikaal.” Ik zei dat ik bij een polonaise nog uit de maat liep. In een ritmische klappende zaal klap ik vals. “Maar als ik hoor van welke muziek je houdt, en wat je weet, zou je toch zeggen dat je muzikaal bent.” Ja, dat zou je zeggen, maar nee. Ik kan alleen horen of ik muziek mooi vind, voor de rest niet. Dat is natuurlijk ook het enige belangrijke. Voor mij is het belangrijk dat anderen muziek maken. Want ik hou wel van muziek. Het komt wel goed mijn hersenen binnen volgens mij. Thank you for the Music zou ik bijna zeggen om maar eens een heel muzikaal kwartet aan te halen. Ik zal er geen youtube linkje aan wagen want dan raakt één van mijn lezers over de zeik, maar muzikant en ik waren het wel over Abba eens.

Later op de avond kwam hij wat voorbij dansen met een glas bier in zijn hand. Hij danste niet bijzonder goed, maar hij viel niet uit de toon. Ik had niet genoeg bier gedronken om muzikaal te worden maar toch werd ik op een gegeven moment de dansvloer op getrokken. Ik voel mij daar als een vis op het droge. Een houten klaas ben ik en ik stond ook verschrikkelijk voor schut tussen al die muzikalen om mij heen. Maar is muzikaliteit dan misschien gewoon een kwestie van de schroom van je afgooien en erin opgaan? Zoals ik Elvis moves kan imiteren als niemand kijkt? Of zoals ik Herman van Veen kan imiteren onder de douche? Toen we weggingen legde ik mijn hand op zijn schouder en zei gedag. “Leuk je ontmoet te hebben”, zei hij. Ja, dat vond ik nu ook.

Eenzaamheid

Eenzaamheid is volgens dagblad Trouw een groot probleem onder Turken. Ze baseert zich op cijfers van het RIVM. Daaruit zou blijken dat zeven op de tien Turken zich in meer of mindere mate eenzaam voelt.

Luister nu naar dit fragment (doorspoelen naar 1:10): http://nos.nl/audio/560137-turken-eenzaam-lariekoek.html Het wordt door de Turkse schrijver Özcan Akyol afgedaan als lariekoek, omdat hij vindt dat er als er één hechte groep is in Nederland, het wel de Turken zijn. Ze komen bij elkaar in moskees, cafe’s, koffiehuizen en voetbalverenigingen en zijn erg naar binnen gekeerd en hebben aandacht voor elkaar. Dat is natuurlijk mooi, maar mij klinkt het in de oren als ontkenning van feiten. Niet dat ik de feiten kan staven, maar de manier waarop het wordt afgedaan heeft wat weg van Mohammed Al Sahaf, al leek die een stuk duidelijker niet in z’n eigen verhaal te geloven. De eenzaamheid waaraan wordt gerefereerd zou zich zomaar eens voor kunnen doen onder vrouwen. Ik weet niet of die veel in koffiehuizen en moskees komen, maar dat zou wel eens het probleem kunnen zijn. In elk geval lijkt het niet handig om dit veronderstelde probleem af te doen als lariekoek.

Eenzaamheid is een probleem waar we ooit allemaal eens mee te maken krijgen, in meer of mindere mate. En aangezien er vaak wordt gezegd dat mensen kuddedieren zijn, is het voor mensen niet prettig om alleen te zijn en je verhaal niet kwijt te kunnen. Honden kunnen niet tegen alleen zijn, wat net weer anders is dan eenzaam. Sommige mensen kunnen uitstekend alleen zijn, maar niemand kan uitstekend eenzaam zijn. Eenzaam betekent dat je je verlaten voelt, dat je je onbegrepen voelt, of dat er niet naar je geluisterd wordt. In die zin kun je je in een groep eenzaam voelen. Dat komt in de beste families voor en het gevoel is nooit permanent, maar het kan leiden tot ernstige depressies. Om dan te doen alsof het in jouw gemeenschap niet voorkomt, daar kan ik slecht tegen. Dat doet me ernstig denken aan een vroegere streng gereformeerde baas, een eikel eerste klas, en niet omdat hij gereformeerd was, die zei dat scheidingen in hun kringen niet voorkwamen. Waarmee hij wilde zeggen dat hun huwelijken beter waren. Ik voelde me altijd ernstig eenzaam als ik bij hem in de auto zat.

Ontwikkeling

Hans mocht een bal uitzoeken en hij koos een PSV bal. Net als zijn PSV shirtje roept dat hier in het land van de potten en pannen wat weerstand op. Want hier zijn ze voor de succesvolste, Ajax. Nu verdienen de prestaties van Ajax ook groot respect, maar met hun supporters kan ik nogal eens botsen. Want zelfs op de training van de F2 pupillen werd er tegen Hans gezegd dat hij dat shirt niet mocht dragen. Hij dacht dat het serieus was en vertelde thuis dat hij dat shirt niet meer aan mocht. Ik legde hem uit dat het een grapje was van de trainer, en dat als hij dat nog een keer zei, hij maar moest zeggen dat PSV 4-0 heeft gewonnen van Ajax.

Gisteren liep hij met de bal aan zijn voet van de winkel naar huis. Onderweg zei een man dat hij de verkeerde bal had uitgezocht. Ik legde uit dat Eindhoven wat ver verwijderd is van Vaassen en dat er daarom niet zoveel mensen voor PSV zijn. En dat Vaassen vlak naast Amsterdam ligt. Hoe zuidelijker je komt, hoe beter het wordt. Maar de meeste mensen zijn nu eenmaal voor Ajax. Als jij liever voor Ajax bent vind ik dat ook goed hoor. Nee, ik ben liever voor PSV want die hebben toch 4-0 gewonnen van Ajax?

Kortom, je rolt er ook maar in als kind. Door mij heeft hij nu een voorkeur voor PSV terwijl dat hier op niet veel sympathie kan rekenen. Ook mijn voorkeur voor Alfa’s weet hij al, ook niet het makkelijkste merk om fan van te zijn. Linda heeft de schone taak om hem voor Elvis te behoeden. Vroeger toen ik klein was kon dat nog, als kind Elvisfan zijn maar later op de middelbare school was het beter om voor Doe Maar te zijn. Hoe dan ook, ik wil niet dat hij door mij op deze leeftijd al beïnvloed wordt met Elvis.

Gers Pardoel, daarvan is zijn eerste zelf uitgezochte CD. En ik had je nog wel zo lekker genomen, zingt hij vrolijk mee. Nou ja, het is beter dan Gé Reinders, waar ik dan weer waardering voor heb. Maar toen ik samen met mijn zwager naar een optreden ging omdat Linda écht niet mee wilde, voelde ik me wel wat opgelaten tussen alle bejaarden die kwamen kijken. En ik vecht nog wel terug als ik uitgelachen wordt, maar Hans kan ik niet met zulke dingen opzadelen op school. Dus Gers is prima. Gé ook, maar niet voor Hans.

Hoe kon dat nou?

Ik zou wel eens inzicht willen hebben in de geldstromen van de BV Nederland. Want er gaat het een en ander mis. Er komt niet meer genoeg binnen, en aan de andere kant wordt het geld aan verkeerde dingen uitgegeven en wordt er gesneden in zaken waar we als land ooit trots op waren. Want hadden wij hier niet een prachtig ziektekostenstelsel voor een schijntje, een mooie opvang voor WAO’ers en WW’ers, hadden we geen geld voor musea en cultuur en konden we op redelijke leeftijd met pensioen? Hadden we hier niet de grappen over ambtenaren die zeker een kern van waarheid bevatten? Had je niet zekerheid van een baan voor het leven bij sommige bedrijven? Allemaal weg. En dat is natuurlijk doodzonde, want we leefden in een Walhalla.

En hoe kon dat nou en waarom kan het nu niet meer? Volgens mij zijn er meerdere antwoorden goed, maar eentje wil ik eruit lichten. In vergelijking met de overheid waren de burgers arm en snel tevreden. Maar omdat de overheid rijk was hoefden we ons geen zorgen te maken want de overheid kon voor ons zorgen als er iets mis ging. Niks aan het handje. Alsof je een spaarrekening bij de bank had met daarop genoeg geld om je geen zorgen te maken. Nu zijn de burgers rijk en de overheid arm. Als het misgaat kan de overheid niet meer voor ons zorgen en vallen we in een diep dal. Alsof je aandelen in bouwbedrijven hebt. Alleen zij die met weinig genoegen nemen hebben geen last van het dal. En daar zit nu het grote verschil met vroeger. Tenminste, dat concludeer ik even zonder er wetenschappelijk bewijs voor te hebben, maar dit is weblog, geen universiteit.

Hoe gaan we eruit komen? Niet eenvoudig. Stapjes terug, maar collectief. Collectief een stapje terug is zoveel makkelijker dan dat je het alleen moet doen. En doe het stapje terug allang voor de noodzaak aanbreekt, zodat het slechts een klein stapje hoeft te zijn en de noodzaak wegblijft. Webloggen is vooruitkijken. En een minder breedlachende premier zou ook helpen. Hij moet veel Bassie en Adriaan gekeken hebben vroeger. (Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.) Ik wil een iets serieuzere premier. Ik heb het nu wel gezien met die conferences die opgevoerd worden in de Tweede Kamer.

En dan die vliegtuigen. Koop ze niet. Tenminste niet nu. Er is geen enkele noodzaak voor en degene die zegt dat de F16’s verouderd zijn moet maar eens in een veldje gaan liggen en zich laten beschieten door een F16. Het veld ziet er daarna uit of er een reuzenmol en elf bevers twee jaar lang ongestoord hebben mogen graven en knagen. Bovendien is de vijand niet meer de overzichtelijke Rus. Het zijn kleine groeperingen die, je als je eenmaal weet waar ze zich schuilhouden, uitstekend te lijf kunt met een 40 jaar oude straaljager. Sta ze weer toe door de geluidsbarriere te mogen vliegen. Ik mis die knal. Niet doen dus die JSF. Straks als we weer wat reserves hebben mogen de heren hun speeltjes weer hebben. Oh ja, de politie moet wel terug in Porsches. Want toen de politieporsche van de snelweg verdween ging het snel bergafwaarts met de mentaliteit hier.

Beschaafd en tolerant

Met redelijk veel plezier luister ik naar Avondspits op radio 1, een programma van Joost Eerdmans. Het gaat mij te ver om hem voormalig politicus te noemen, maar hij heeft in de kamer gezeten voor de LPF. Eerdmans is een echte rechtse rakker, met wie ik het soms ééns ben, soms niet. Hij beseft zelf dat hij soms wat kort door de bocht gaat en hij heeft ook respect voor meer gematigder meningen van de linkerkant, en heel soms geeft hij zelfs gelijk weg. Dat is ook de enige manier waarop je naar iemand met een uitgesproken mening kunt luisteren.

Zijn stelling van vanavond: schrap de privacy van misdadigers. Naar aanleiding van de strafvermindering voor de “kopschoppers” wat een naar woord is. En dan gaat het los op de radio. Half rechts Nederland hangt aan de lijn om te zeggen dat het het ermee eens is. Misdadigers moeten aan de schandpaal. Ze willen het ook niet over verdachten hebben, maar over misdadigers, want op de beelden is duidelijk te zien dat er een misdaad begaan wordt. Een advocaat met een tegengeluid zei: dat vind jij. Maar het gaat erom dat de rechter ook vindt dat er op de beelden een misdaad gepleegd wordt, en pas dan mogen de beelden gebruikt worden als opsporingsmethode. Niet als schandpaalmethode.

Wat ik steeds vaker aan mezelf merk. Ik ben niet zo gek op mensen die roepen dat iemand aan de hoogste boom moet of in dit geval aan de schandpaal. Niet omdat ik daar iets van vind, maar omdat ik vind dat we dat aan de rechter moeten overlaten. Dat vind ik niet alleen, dat is ook zo. De rechters gaan daarover, de mensen niet, dus waarom zouden ze het roepen? Rechters hanteren wetten. Die wetten zijn er in de loop der jaren gekomen omdat we daar om gevraagd hebben. Veel mensen zijn het er niet mee eens dat de rechter de wet hanteert, daar komt het op neer. En daarin schuilt gevaar. Mensen denken zo te komen tot een staat waar geen misdaad meer is, maar er zijn geen staten waar geen misdaad is. En degene die er het dichtst bij komen, zouden we daar willen wonen?

Uiteraard schreeuw ik moord en brand als de misdaad dichter in mijn buurt komt. Ik ben dus geen haar beter. Maar zolang dat niet het geval is, waan ik mij beschaafd en tolerant.

Contradictie

Vorige week, wat later op de avond reed ik terug naar huis en had de radio aan. Er was een interview met een oudere man die ik niet kende en ik heb zijn naam niet onthouden. Ik geloof dat hij een tekenaar was. Maar een deel van zijn verhaal maakte indruk en dat was het deel dat ik onthouden heb. Dat hij als kind zag gebeuren dat een leeftijdsgenootje onder een vrachtwagen kwam. De vrachtwagen reed met een wiel over de buik van het jongetje heen. Hij beschreef hoe het jongetje opstond, met gekromde handen huilend naar huis liep en daar als troost een koekje kreeg. De volgende dag was het jongetje dood omdat inwendig alles kapot was. De geïnterviewde kreeg destijds nog de schuld van het ongeluk, hij zou het jongetje geduwd hebben, maar hij stond aan de overkant van de straat. Hij was ook de enige die het had zien gebeuren.

Alles uit het leven van die man, tot en met zijn afstandelijke maar toch sympathieke stem toe, leek gevormd door die ene tragische gebeurtenis. Het gezicht van het jongetje was snel vervaagd, maar een aantal jaren geleden weer teruggekomen, en nu kon hij hem weer haarscherp tekenen. Het jongetje had overbijt, vertelde hij. Ik weet niet wat de strekking is en waarom ik dit schrijf, maar het was zo’n indrukwekkend verhaal. Zo’n droeve gebeurtenis die iemand zijn leven lang met zich meesleept. En het arme jongetje dat met een koekje werd afgescheept door zijn moeder die waarschijnlijk ook niet beter wist. Het zijn van die tragische passages uit iemand’s leven maar tegelijkertijd zo meeslepend en mooi. De hemel mag dan zonder ellende kunnen, de wereld kan dat zeker niet.

Niets is wat het lijkt.

Laurent plaatste op Facebook een verborgen-camera filmpje over hoe mensen in het conservatieve Texas reageerden op een serveerster die op haar beurt onbeschoft reageerde op een homostel in haar restaurant. De serveerster en het homostel (en hun kinderen) waren allen acteurs, het ging om de reactie van de mensen in het restaurant. Dezelfde act werd ook in het progressieve New York opgevoerd. Wat bleek? De mensen in Texas spraken de serveerster aan en namen het op voor het homostel, en de mensen in New York bemoeiden zich er niet mee. Precies de reactie die je kon verwachten, al zou je denken van niet. In Texas is men conservatiever, en voor een groter gedeelte gelovig. Ondanks dat de bijbel gemeenschap tussen homo’s afkeurt zagen zij het homostel als medemensen en vonden zij het niet gerechtvaardigd hoe de serveerster reageerde. In New York, waar de religie van mindere invloed is, vonden de mensen het prima wat de serveerster deed, of misschien niet, maar ze grepen niet in, omdat ze meer met zichzelf bezig waren. Het beeld wat de media trachten te schetsen, namelijk dat in Texas alleen maar godsdienstwaanzinnige, racistische, homofobe mensen wonen, lijkt niet helemaal te kloppen. In New York waar ze progressief geacht worden te denken, knijpt men sneller een oogje toe. In Nederland geldt waarschijnlijk hetzelfde, een SGP’er komt er in het straatbeeld bekaaid vanaf, maar dat komt omdat ze voor de camera alleen gevraagd wordt naar een extreme wat als situatie. Soms weigert men ook het goede in een mens te zien als men een gekleurd beeld heeft van zijn herkomst.

Iets wat hier in de verte wel raakvlakken mee heeft, las ik zaterdag in de krant. Het ging over het wonder van de Joden in Denemarken in de oorlog. In Nederland wordt soms laatdunkend gedaan over het hoge aantal joden dat uit Nederland is weggevoerd, alsof we ze allemaal stuk voor stuk verraden hebben, terwijl er van de Deense joden er tussen de tien en de twintig zijn omgekomen. (Niet duizend, tussen de tien en twintig). Achteraf bleken het onvergelijkbare situaties, Nederland was bezet, Denemarken ook, maar milder. Nederland had 100.000 joden, Denemarken 6000. De Deense politie was niet onder Duitse controle en de opdracht tot jodenvervolging kwam daar pas een jaar later dan in Nederland. Ze zagen het daar wat beter aankomen en konden vluchten naar het Neutrale Zweden onder de ogen van de Duitsers die op dat moment nog niet ingrepen. Ik zal ongetwijfeld wat fouten in de feiten hebben gemaakt, want ik schrijf dit even uit de herinnering, maar de strekking klopt met het verhaal in de krant.

Er zijn overeenkomsten tussen deze twee gebeurtenissen. Ze hebben te maken met cynisme, vooroordelen en over één kam scheren. En daar moet een mens mee oppassen.

BMW 650i coupé

Vandaag kreeg ik de kans om een grote ronde te rijden in een 450 pk auto, een BMW 650i coupe. Ik heb gepaste waardering voor BMW’s maar ik vind het wel hoerensloepen. Zeker zo’n zes serie past totaal niet bij een boekhouder met een paar druppels benzine in zijn aderen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik er wel een rondje in wil rijden. 450 pk, meer vermogen in een personenauto heb ik nog niet bestuurd. En het is veel, heel veel. Evenveel als een Porsche 959 van vroeger. Zouden me vroeger verteld hebben dat ik later in een auto met net zoveel vermogen als een Porsche 959 zou rijden, zo ik mij nooit depressief hebben gevoeld. Ik zou gek geworden zijn van blijdschap.

Inmiddels is mijn enthousiasme voor auto’s wat afgenomen ten opzichte van vroeger, maar het is er nog steeds bovengemiddeld. Zo’n 650 ziet er natuurlijk niet uit, maar dat vind ik slechts. Misschien vindt u hem wel prachtig. Van binnen is het ook allemaal niet om heel blij van te worden, begrijp me niet verkeerd, ergonomisch klopt het allemaal, behalve de start/stop knop, die kon ik niet vinden. De afwerking zal top zijn, maar het is wat vreugdeloos allemaal. Er zaten nog net geen zwart leren stoelen in, dan was het helemaal doods geweest.

De sprint is even slikken. Maar niet toegeven en gewoon het pedaal gevloerd houden. Binnen de kortste keren rij je meer dan twee keer zo hard als mag. Mijn medepassagier vond het wat spannend allemaal, maar ja, ik had hetzelfde toen ik naast hem zat. Zijn pech was dat ik hem moest overtreffen en dat ik de bochten al kende. Overweldigend snelle acceleratie. Bruut geluid van de V8.

En toch…het is het niet. Het was met afstand de snelste auto die ik ooit gereden heb, de nummers twee en drie hadden “slechts” 300 pk, maar het is allemaal wat steriel en wat lomp. Ik voel me ook helemaal niet thuis is zo’n auto. Te groot, de duur, te zwaar en te schreeuwerig. Na afloop stapte ik snel uit, want hoe langer je erin blijft, hoe groter de kans dat je je wel gaat thuis voelen in een BMW, en als je eenmaal zover bent, ben je een end van huis.

Veranderingen

Als een soort sluipmoordenaar heeft het hier toegeslagen en ik heb het niet gezien. Nu ik het zie kom ik in opstand maar is het te laat. Ik kreeg bijna ruzie met Linda omdat zij de vijand binnenliet. En nu is hij binnen en ben ik de oude chagrijn achter de geraniums omdat ik me verzet. KPN heeft een doos afgeleverd en vrijdag wordt hier glasvezel aangesloten. Illegale Polen hebben twee maanden geleden gangen onder dit dorp gegraven en de kabels getrokken. “Goedemorgen”, dat was het enige wat ze konden zeggen, zo vaak als je wilde. Soms vijf keer op het stukje van mijn huis naar mijn auto. Omdat “goede” in het Pools iets als “kut” betekent, zo grappig vonden ze dat. Denk je dat het beleefde mensen waren, welnee, werd je gewoon uitgescholden.

Maar goed, ik kwam er op mijn verjaardag achter en constateerde dat we vanaf vrijdag dus voorlopig geen internet meer hebben. Want KPN en aansluiten, laat mij alsjeblieft niet lachen. De laatste keer dat ik daar intrapte zat ik drie weken zonder internet, en achteraf volkomen onnodig. Maar pas na drie weken dring je door tot degene die snapt dat hij een knopje om moet zetten, en die drie weken daaraan voorafgaand krijg je alleen te horen dat er een monteur komt die hier de boel fysiek moet aansluiten. Maar dat is niet zo, die monteur komt hier zodat hij kan bellen naar een collega dat hij een knopje om moet zetten, en dan werkt het weer. Prutsers, losers, hufters, NSB-ers. En zo gaat het vrijdag weer.

Ik ging dus uit mijn plaat en het werd nog erger gemaakt doordat er dan gesteld wordt dat ik een oude man ben die niet tegen veranderingen kan. En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel dat slappe argument van de meningloze meelopers die alles mooi vinden als het maar nieuw is. Want laat mij even heel duidelijk één ding stellen: veranderingen zijn nooit bedoeld om het beter te maken voor degenen die de meeste gevolgen ondervindt van de verandering, ze spekken uitsluitend de kas van degene die de verandering doorvoert. Het nieuwe Operating System van Apple? Het maakt de lay-out anders zodat de meningloze meelopers weer blij zijn, maar wat het werkelijk doet is je telefoon onbruikbaar langzaam maken zodat je een nieuwe moet kopen. En omdat ik dat soort dingen door heb, ben ik een Fred Schuit, een Johan Derksen, en noem nog eens iemand op die veranderingen verwelkomt zolang het verbeteringen zijn. (synoniem voor nadenken)

En natuurlijk, ik ben ook een oude man. Wel 44 jaar, en ik kan heel veel dingen nog 44 keer als het moet. Ha! Maar omdat ik toevallig een aquarium heb en graag naar mijn guppy’s kijk, heb ik het gedaan! Een prachtige glazen bak met een heus verwarmingselement erin zodat de guppy’s zich prettig voelen en levendig rondzwemmen. Ik had tot afgelopen zaterdag geen verwarmingselement en de guppy’s gingen steeds dood. En wat vertelde de meneer van de dierenwinkel mij? Dat ik een verwarmingselement moest kopen want dat was de reden dat ze steeds dood gingen. En ja, daar had hij zelf ook voordeel bij, maar dat is toch een verandering, of niet soms! Een hele verbetering zelfs! Ik omarm dat, ik verwelkom dat.

En of het godsamme nog niet erg genoeg was, werd ik door mijn bloedeigen zus even afgedaan als een ouwe lul omdat ik op mijn verjaardag pantoffels droeg. In mijn eigen huis nota bene! Je hoeft hier niet te zijn hoor, zus! Pantoffels staan symbool voor gezelligheid en dat herkennen ze gewoon niet meer. Nee, ze houden niet van gezelligheid, zo moet ik het zeggen. En het is best een probleem als je als enige de situatie nog juist inziet en de rest zich als makke schapen laat leiden in de val van John de Mol, die symbool staat voor al het kwaad dat er in Nederland is. Want door hem is dat oude lul imago de wereld ingebracht en hij heeft er miljarden mee verdiend. En nu zit-ie nondejuu zelf met z’n pantoffels op z’n leren bankstel van € 80.000 mij uit te lachen. Het wordt tijd dat ik keihard ga terugslaan. Als ik de baas ben van dit land is het eerste wat ik doe de pantoffelwet invoeren. Ha! gezelligheid kent geen tijd. Heb ik eigenlijk een categorie: Mack windt zich ergens over op? Nee? Dan ga ik die nu aanmaken.

Op zijn plaats vallen

Er vielen vandaag een aantal dingen op zijn plaats. Een overbuurvrouw die ik al wat langer ken, maar de laatste tijd wat beter omdat haar dochter in het voetbalelftal van Hans zit, en die er goed uitziet, strak haar heeft, make-up gebruikt en een goed figuur heeft, blijkt stewardess te zijn bij KLM. Dat laatste wist ik tot vandaag niet maar het was precies wat er aan schortte tot gisteren. Ik zag haar zo voor me op het vliegveld, lopend in haar hemelsblauwe stewardessenpak, tussen nog wat stewardessen en twee piloten.

Een andere voetbalmoeder heeft altijd gehockeyed hoorde ik vandaag en ook dat klopte exact met haar figuur en gezicht. Toen ik het nog niet wist was er ook niks aan de hand, maar dit maakte het plaatje kloppend. Ik kon haar haast zien rennen met een stick, poloshirtje en rokje. Ze zou zo in het Nederlands damesteam passen.

Een paar weken terug had ik het met haar man, een vrolijke, goeduitziende, jonge sportieve man. Hij komt vaak zijn kinderen naar school brengen in hardloopoutfit. Ik vond het altijd een tikje aanstellerig, totdat ik hoorde dat hij rechercheur was. Hoe ik verbanden leg weet niemand, maar ik snapte ineens dat hij in conditie moest zijn voor zijn werk. Het valt allemaal op zijn plaats.

De stewardess en de hockeyspeelster vroegen wat ik deed. Waarop ik aangaf dat ik boekhouder was. Voor hen stortte de wereld in. Ik zag ze schrikken. Ze hadden alles verwacht, rockster, piloot, commando, astronaut, F1 coureur, maar boekhouder, nee dat niet. Zij zitten met losse puzzelstukjes, terwijl de mijne in elkaar pasten.