Mack – Pagina 152 – Et maintenant les carottes sont cuites

Huisartsen

Houding, ik moet op mijn houding letten, dat is wat ik mij inprent. Het lijkt toch wel erg op een hernia wat ik nu heb, hoewel het weinig zin heeft te speculeren. Vorig jaar had ik exact hetzelfde, dat is toen over gegaan met fysiotherapie en met tijd. Ik had toen een maandje of anderhalf nodig. Vorig jaar begon het met een vreemd gevoel in mijn rug waarvan ik dacht: even oppassen, maar al snel was het te laat en zat het in mijn been. Nu zat er al weken pijn in mijn rug, daar is het nu weg en nu zit het sinds een week of twee in mijn been.

Ik heb nu een doorverwijzing naar een orthopeed in een privékliniek, daar kon ik kennelijk sneller terecht. Ik ben niet zo gek op privéklinieken maar waarom weet ik eigenlijk niet. Misschien omdat ze over mijn rug concurreren met het ziekenhuis, maar dat zal ik zelf wel verzinnen.

“Vertrouwen,” zei mijn huisarts. “Je moet een beetje vertrouwen hebben. Hoe lang kennen wij elkaar nu al,” vroeg hij? Ik antwoordde dat het ergens eind jaren 90 geweest moet zijn. “Ik maakte me toen best zorgen om je. Ik zei ’s avonds nog tegen mijn vrouw, ik heb er nu één die wil in het zicht van de finish opgeven. Die wil zes jaar studie weggooien, wat moet ik daar nu mee?” (zijn vrouw is ook huisarts) “Maar je hebt je toch behoorlijk goed door die periode heen geslagen. Ik heb helemaal niet het idee dat je er nog veel last van hebt.” Ik beaamde dat het een heel stuk beter ging. “Dat is voor mij ook goed om te zien, dat het toch goed kan komen, ook al twijfel je daar aan. Ik lig zelf ook wakker van dingen, maar het is goed om soms gewoon wat vertrouwen te hebben.”

Mijn vorige huisarts heeft me door de moeilijkste tijd geholpen, van hem was ik al fan, maar dat was een echte ouderwetse huisarts met een prachtig grijs kapsel en een strakke scheiding. Deze is het tegenovergestelde, als je het niet zo weten zou je denken dat hij de dorpsgek is. Maar dat is hij niet. Hij heeft lak aan het huisartensprotocol, dat is alles. Maar hij heeft me eveneens altijd goed geholpen in moeilijke tijden. Hij zei dat hij tegenwoordig een hele leuke psychologe in dienst had en dat als ik dat laatste beetje duidelijkheid nog eens wilde hebben ik gerust een keer met haar mocht komen praten. Maar ik zei tegen hem dat ik al blij was dat ik tegenwoordig met ouderwetse lichamelijke klachten kwam in plaats van met geestelijke. Misschien een andere keer. Maar met lichte lichamelijke klachten naar de dokter is zoveel leuker dan met depressies of angsten. Ieder zijn leed zeggen ze wel eens. En toch is het wel eens goed om te kijken naar waar je allemaal doorheen bent gekomen. En naar wie je daarbij geholpen hebben.

En nee, ik ben nog niet lang niet uitontwikkeld. Maar als dit geen inspiratie was dan weet ik het niet meer. Nu weer in de houding.

One more day

Totaal inspiratieloos. Heb geen zin te vertellen over mijn zere been, niet over wat ik meemaak want dat is niks, niet over wat ik zie, wat ik doe, wat ik lees, het is compleet op. Ik weet niet of het weer terugkomt, kan me niet voorstellen van niet, maar al meerdere avonden ben ik gestrand in wat hopeloze zinnetjes. Dit probleem had ik nooit. Ik ben een beetje zwartgallig, afgestompt en ik baal dat ik al twee maanden niks tot weinig kan. Vanavond vond ik dat er een einde aan moest komen en ik liep een rondje. Maar na tweehonderd meter moest ik nog terug dus dat ging strompelend. Er zit iets klem, was ik maar een marktkoopman op een zaterdagochtend. Wie maakt me los? Een zenuw die me zeer doet en die mijn been in slaap maakt als ik erop sta. Gek word je ervan. Ik slik pijnstillers bij het leven, ik lijk eindelijk op Elvis. Niet dat het iets uitmaakt…

Maar maakt u zich geen zorgen hoor, dit is om mij te laten inzien hoe het is om iets te mankeren. En dat als je niks mankeert, dat je dan een gezegend mens bent. Dat snap ik ook wel. Ik ga nu slapen, dan is het morgenochtend vast wel weg. Of niet en dan wachten we nog een dagje langer. Bah. Tijd voor mijn lijflied.

1930

In 1930 had de Nederlandse regering het beste plan wat ze ooit gehad heeft, namelijk het binnenvallen van Duitsland wegens het gevaar van het opkomend nationaal socialisme. Van het plan is afgezien omdat een aantal mensen het gevaar niet zag. Maar hadden ze het maar gedaan. Ik roep zo vaak dat het moet gebeuren, nog steeds. Tien jaar later gebeurde het ons, en niet alleen ons. Wij werden overwoekerd door een gezwel uit de Duitse geschiedenis, en we hadden het kunnen voorkomen. Het mooie vind ik dat je in die tijd zulke plannen nog gewoon kon maken. Tegenwoordig mag de Nederlandse regering niks meer op eigen houtje beslissen, niet eens over wat er in eigen land gebeurt, laat staan over het binnenvallen van een buurland. Charmante tijd.

Probleem dat opgetreden zou zijn mocht Nederland haar briljante plan uitgevoerd hebben, was dat de Nazi’s verslagen zouden zijn voordat het gevaar aan de wereld was duidelijk geworden. Wij zouden de boeman zijn en Duitsland het slachtoffer. Wij konden wijzen op de gevaren zoals Bush en Blair dat tijdens de Irak oorlog deden, maar achteraf zou niemand ons geloven. En van de Nazi’s weten we intussen dat als die aan de verliezende hand zijn, ze nergens van weten. Dus zouden wij ze beschuldigen van nationaal socialisme, zouden ze het ontkend hebben en wij stonden als boeman te kijk op het wereldtoneel. Terwijl we in werkelijkheid de wereld hadden behoed voor een ramp van ongekende omvang. Maar ja, om daar achter te komen moet je het dus eerst fout laten lopen en dan is het te laat. Maar goed, het had zo mooi kunnen zijn.

Evolutie

Ik dacht, laat ik eens tegendraads doen en zelf de dokter bellen in plaats van hij mij voor de uitslag van de rugfoto’s. Een aantal mensen hoopte dat er iets op te zien zou zijn, zodat ze me eens van mijn rugklachten af konden helpen. Ik hoopte dat uiteraard niet. Ik stel me liever aan dan dat ik echt wat heb. En gelukkig, er was niks te zien. Het zag er prima uit, dus ik was blij. Het enige was nog, de pijn. Ik was juist gestopt met Ibuprofen, want dat schijnt zooi te zijn. Maar ook daar had de dokter en oplossing voor, een andere pijnstiller, Tramedol. En dat lijkt nu ineens te werken. Vorig jaar kreeg ik ze ook, toen merkte ik niks. De pijn treedt vooral op bij even staan, en soms ontkom je daar niet aan. Ook lopen gaat niet goed. Liggen gaat, maar is niet geweldig, alleen zitten is goed uit te houden. Tegenstrijdig volgens deskundigen, deze klachten zijn tegengesteld aan wat je zou verwachten bij rugpijn. Misschien is het dan wel buikpijn.

Nu is pijn natuurlijk relatief. Radbraken, dat deed pijn. En zo moet je het ook zien. Alles is relatief. Die pijnstiller zorgt ervoor dat de pijn verminderd bij de hersenen aankomt, las ik zojuist. Dan hoop ik dat dat ook alleen voor pijn geldt en niet dat er ook andere dingen niet meer aankomen. Ik zou het immers niet in de gaten hebben. Want hoe moet je iets in de gaten hebben dat je hersenen niet bereikt? Dat is natuurlijk een groot probleem, niet alleen voor mij, maar dagelijks voor miljarden mensen. Op de radio hoor je drommen mensen die dingen niet in de gaten hebben doordat het hun hersenen niet bereikte. Vanmiddag nog een gereformeerde die kwam klagen over het optreden van de koning en de koningin tijdens de Olympische Spelen. Dat het niet hoorde, en dat ze niet op zondag hadden mogen vliegen. En dat de koning niet met Poetin een pilsje had moeten drinken, vanwege de mensenrechten die veel meer omvatten dan alleen de homorechten. Gevoelsprikkels komen niet aan bij de hersenen.

Vlak voor het ontstaan van de huidige mens, of misschien nog wel tegelijkertijd was er de homo erectus. Het was een andere soort die uiteindelijk werd verdreven door de homo stapenis. Maar vind je het gek zeg, homo’s die de hele dag schaamteloos met een erectie lopen, die had ik ook verdreven. Waar zijn ze gebleven, vraagt de wetenschap zich af. Waarschijnlijk in Rusland. Hij is er ook de oorzaak van dat ik lage rugklachten heb. Gelukkig net niet laag genoeg voor de homo erectus, maar omdat hij zo nodig rechtop moest gaan lopen, deze erectus homofilus, gelukkig hebben we hem verdreven. Echter, zijn wij Sapiens ook zo’n beetje aan het eind van onze houdbaarheid, volgens de paleontologen. Langzaam ontwikkelt zich een nieuwe soort en als u goed om u heen kijkt weet u dat ik gelijk heb. Hij ontwikkelt kleinere hersenen omdat hersenen nu eenmaal veel behoefte aan energie hebben, en zijn ruggengraat wordt flexibeler, om rugklachten te voorkomen. Wij kunnen denken dat het domme mensen zijn van wie je niet op aan kunt, maar het tegendeel is waar. Ze zijn bezig zich te wapenen tegen de toekomst. De homo cerebellum flexibus.

Dag Sophie

sophie snoepjes tekening sophie Een kleine twee weken heeft ze het nog uitgehouden, poes Sophie. Vandaag lieten we haar inslapen wegens een ongeneeslijke erfelijke en dodelijke nierziekte. Haar nieren waren haar aan het vergiftigen en ze maakte grote vochtzakken aan, die inmiddels keihard waren geworden. Ze is maar 11 geworden, dit kleine katje waarvan ik dacht dat ze stokoud zou worden. De laatste maanden werd ze magerder en twee weken geleden gingen we naar die dierenarts die al voelde dat er iets goed mis was. We lieten nog een foto maken om te kijken of het echt goed mis was, en dat was het. Alleen op dat moment zei de dierenarts dat hij geen idee had hoe lang het nog zou duren, kon nog wel een half jaar zijn. Maar ze leek het doodsvonnis te begrijpen en ging versneld achteruit. Het was tijd om te gaan.

Hans en Linda hadden er het meeste moeite mee. Tammar een beetje en ik had me wat afgesloten. Gisterenavond lag ze hier naast me op zolder en toen ik naar beneden ging lag ze gekruld, alsof ze haar laatste nacht nog redelijk lekker lag. Vanochtend ging ik voor ik naar mijn werk ging nog even bij haar kijken, het was immers de laatste keer en ik aaide haar. Even later kwam ze naar beneden en ging de kattenbak op. Daarna ging ze bij haar voerbak zitten en ik heb haar nog een plakje worst gevoerd. Ik vond het zielig maar het was beter zo.

Vlak voor Linda en Hans naar de dierenarts gingen zag ik een status op facebook. Een foto van Sophie die voor het laatst snoepjes kreeg en een tekening van Hans die met haar meegaat als ze gecremeerd wordt. Die tekening brak me. Ik zat op mijn werk en dacht aan al die keren dat Sophie bij Hans op bed lag als hij ging slapen. En vanavond toen ik hem naar bed bracht lag hij alleen op zijn kussen te huilen. Dat is wat het zo dramatisch maakt. Sophie is beter af zo en haar afwezigheid is kortstondig pijnlijk. Maar het jongetje dat zijn lievelingskat moet missen dat doet mij zeerder. Ik had voor beiden een schetsblok gekocht om de pijn te verzachten. Het hielp wel even tijdelijk. Het zijn geen rampen, maar grijpt me toch meer aan dan ik dacht. Morgen is het wel weer over. Dag Sophie, ik vond je stiekem best leuk.

Een kerstverhaal

Vandaag besloot ik dat het kerstmis was. In huis hangen nog steeds door de kinderen gemaakte kerstdecoraties en we hadden destijds een film opgenomen die ik nog niet gekeken had, A Christmas Carol. Ik vond het een mooie dag om die samen met de kinderen te bekijken. Het was de Disney uitvoering uit 2009, een van de betere. Hij was ondertiteld dus nog wat lastig te begrijpen voor Hans en Tammar maar ik kon ze uitleggen waar het over ging. Over een chagrijnige, gierige oude boekhouder die zijn kantoor niet uitkwam en die niet geïnteresseerd was in zijn medemens. Hij kreeg bezoek van zijn vroegere compagnon en van drie kerstgeesten om hem te waarschuwen voor het lot dat hem te wachten stond als hij zijn leven niet beterde. Het is mijn favoriete kerstfilm en Hans vond hem geweldig. Hij liet blijken dat hij snapte wat er gebeurde. Tammar zat tegen mij aan en vond het wat eng allemaal met die geesten. Op een gegeven moment haakte ze ook af maar ik had het juiste gevoel te pakken. Zondagochtend samen met de kinderen een mooie film kijken. Dat is waar het allemaal om te doen is als je vader bent.

Momenteel ben ik een vrij nutteloze vader die al vanaf de echte kerst pijn in zijn rug heeft en niet veel kan. De rugpijn voel ik niet meer maar het is de uitstraling naar mijn linkerbeen. Erop staan gaat amper alleen zitten en liggen gaat, hoewel ik vannacht wakker werd van een pijnlijk been. Ik klaag niet, het gaat weer over, niks aan de hand. Ben gewoon twee maanden per jaar minder valide, dat is alles. Mijn hoofd werkt nog goed, en maakt al plannen om mijn lichaam beter bestand te maken tegen deze laffe aanval in de rug. Maar dan moet het eerst beter worden.

Maar het is kerstmis vandaag. We hadden bezoek en haalden friet. Mijn zwager reed en ik zette de cd aan, een Elvis kerst cd die er ook sinds kerst niet meer uit geweest is. Maar wat geeft dat, die kun je het hele jaar draaien en zwager en ik hebben al besloten dat deze cd mee gaat tijdens de zomervakantie naar Frankrijk. Je kunt er geweldige imitaties bij doen, ik van Elvis, hij van de Jordanaires. Je komt er van in een prima kerststemming. Ik ga zo nog even naar de nachtmis en morgen beter ik mijn leven.

Wiebes

Als er een nieuwe staatssecretaris van Financiën aantreedt, volg ik dat met iets meer belangstelling dan normaal. Hij wordt immers de baas van de belastingdienst, en omdat ik een studie belastingrecht heb gedaan, moet ik wel even in de gaten houden wie de kar trekt. Willem Vermeend, prima. Wouter Bos, fantastisch. Jan Kees de Jager, super plus ultra. Maar toen kwam Weekers. Een docent zei destijds al dat we met hem de oorlog niet zouden winnen. En ja, ik moet hem gelijk geven. En nu een voor mij onbekende wethouder, Eric Wiebes.

Laat ik voorop stellen dat ik de man niet ken, maar ik heb hem even vluchtig gescreend. In Delft geboren en werktuigbouwkunde gestudeerd. Dat roept een vraag op. Ligt zijn interesse wel op het juiste vlak? Werktuigbouwkunde is toch iets heel anders dan belastingrecht. Waarom niet iemand met verstand of op zijn minst affiniteit met belastingen? Waarom is de beste man geen werktuigbouwkundige geworden? Waar dienen die studies anders voor? In de politiek is het echter niet ongebruikelijk dat een minister wisselt van departement. Je kunt vandaag minister van Binnenlandse zaken zijn, morgen die van Defensie. Maakt kennelijk allemaal niet uit. Of toch wel? Jan Kees had economie en recht gestudeerd, dat noem ik affiniteit. Wouter Bos economie en politicologie. Hoppa. Willem Vermeend, hoogleraar fiscaal recht, tjakkaa. Weekers, economie, econometrie en rechten. Hmm, gaat dus niet helemaal op.

Goed, deze meneer Wiebes, we wachten het even af, maar hij moet denk ik alleen even op de winkel passen. En hoe lang die winkel nog open is weet ik niet, maar ik zie het geen koopavond worden.

Beenlengteverschil

Het is potverdorie gewoon een ordinair beenlengteverschil! Ik maar denken waar het allemaal aan zou kunnen liggen, stress, te weinig beweging, te lang zitten, nee hoor, beenlengteverschil. Daar ben je dus mooi klaar mee. Ik snapte al nooit waarom iedereen me Seyss-Inquart noemde, maar daar komt de aap uit de mouw. Heb jij een beenlengteverschil, vroeg ze me? Eh, nu je het zegt, volgens mij heeft de schooldokter dat wel eens gezegd. Maar ik heb er geen aandacht aan geschonken, ik dacht dat dat ene been nog niet uitgegroeid was.

Sporten zou kunnen helpen zei ze, want vroeger toen je nog sportte compenseerden je spieren je scheefstand, maar die tijd is voorbij. Fitness zou goed zijn, maar ook een bootcamp, en dat schijnt weinig met boten van doen te hebben. Maar eerst maar eens even kraken. Permission to unleash your back, vroeg ze en kedeng! Krakkrak. Eindelijk gekraakt. Dit hebben therapeuten eerder bij me geprobeerd maar nu voelde ik het knakken. Alleen al dat het mogelijk is bij mij is een overwinning. Ik was net zo verbaasd als toen een verdoving bleek te werken. Ik bedoel, ik ben ongevoelig voor drugs, alcohol en hypnose, dus dit was opmerkelijk. Misschien dat ik dus toch gewoon een sterfelijk persoon ben.

Mijn klachten vond ze wat vreemd. Ik gaf aan pijn te hebben op momenten dat ze het niet verwachtte en andersom. En ik vind het zelf ook vreemd. Het gaat mijn hele onderrug en benen door. Eerst zat het rechts, nu zit het links. Dat moet met mijn besluiteloosheid te maken hebben. Nooit eens een duidelijk standpunt innemen, dat is mijn makke.

Krakkemikkig

Ik moet nederig op mijn knieën. Ruim een maand geleden kreeg ik rugpijn en zei ik dat ik niet naar een genezer zou gaan omdat het niet zou helpen. Een week later was het over en haalde ik tevreden mijn gelijk. Vier dagen daarna kwam het terug om niet meer weg te gaan. Van pijn wordt je nederig. De laatste tijd hoorde ik steeds de naam van een nieuwe wonderdokter vallen en die heb ik nu gebeld. Ik mag er dinsdagavond heen. De aanhoudende pijn wint.

Ik was er een beetje klaar mee met de therapeuten, ik dacht dat ze je behandelden net zo lang tot het over zou zijn, maar dat je lichaam dezelfde tijd nodig zou hebben om vanzelf te genezen. Vroeger had je Piralvex, tegen aften. Je stipte de aft aan, je bek vertrok van de pijn en vier dagen later was het weg. Stipte je het niet aan was het eveneens in vier dagen weg, het scheelde je alleen de pijn van het aanstippen.

Erger dan de pijn vind ik het feit dat ik me al een maand beweeg als een stokoude man, dat ik ’s ochtends als ik op mijn werk kom moeilijk uit de auto kom en dat ik nu het punt heb bereikt dat ik denk dat het nooit meer goedkomt. Op een gegeven moment weet je ook niet meer wat je precies voelt. Vandaag ben ik gaan zwemmen met de kinderen, een collega die alles weet via Wikipedia zei me dat ik bepaalde spieren niet gebruikte en dat die door zwemmen weer geactiveerd werden. Hij moet ergens gelijk hebben gehad want na het zwemmen was de pijn nog erger en het lopen nog moeilijker. Het lijkt ook vooral naar mijn bovenbenen uit te stralen, eerst alleen naar het rechter, na het zwemmen ook naar het linker. Een flauwe, zeurende pijn.

Tot overmaat van ramp ging Hans ook door zijn rug en hij is natuurlijk veel te jong voor deze grappen. Hij is bij mijn oude fysiotherapeut, omdat de huisarts je daar standaard naartoe doorverwijst, en hoewel hij wel weer redelijk ter been is, wilden wij toch vooral weten hoe het nou kon bij zo’n jong kind en wat hij precies had. Niets van dat alles, je gaat gewoon de behandeltafel op alsof je een man van 44 bent die de hele dag zit en bij wie het heel normaal is dat hij met rugklachten op de tafel ligt. Een dokter moet in de eerste plaats vertrouwen geven. Vertrouwen is het begin van de genezing. Een mens is niet gemaakt om te zitten, daar ben ik wel achter. Ook niet om te lopen want dan krijgt hij blaren en van liggen krijgt hij doorligplekken. Zwemmen valt na vandaag ook af dus blijft vliegen over. Een mens is gemaakt om te vliegen, alleen zijn we nog niet zover. Gewichtloosheid dat zou het beste zijn. Dan hadden we helemaal geen ruggengraat meer nodig, wat een steeds groter lijkend deel van de mensheid goed zou uitkomen, maar voorlopig hebben we hem en moet hij onderhouden worden om weerstand te kunnen bieden aan het kwade. Volgende week meer.

Fietjepietje

En ineens heb je een ontroostbaar jongetje in je armen. Hij vroeg nog opgetogen of hij mee mocht naar de dierenarts met de twee katten voor hun jaarlijkse inenting. Nu had Linda al wel door dat er iets niet goed was met Sophie. Ze mauwde veel en werd mager. Ik vond haar vooral vervelend de laatste tijd, je kon niet gaan zitten of liggen of ze zat bij je. Gelijk maar even melden bij de dierenarts, die constateerde dat ze een grote tumor in haar achterlijf heeft. Inentingen hadden geen zin meer. Ik heb haar vaak vervloekt als ik weer een vis kwijt was, of als ze weer met een dood of levend beest het huis in kwam, maar daar bleef het bij. Ik ben ook degene geweest die haar niet weg wilde doen toen iemand haar heel graag wilde hebben en Linda dat voorstelde. Ik vind, je hebt een huisdier, dan neem je je verantwoordelijkheid en zorg je ervoor tot het einde. Maar ik had niks met haar.

Ik weet nog dat ze kwam, ik wist van niks, ik kwam op een dag thuis, Linda was even weg en er stond een grote doos op tafel. Uit de doos kwam gemiauw en er bleek een onoverlegde grijze kitten in te zitten. Een prachtig poesje als van de Whiskas reclame. Wij hadden Mack (de echte) nog, die was destijds de baas. Sophie werd op haar plaats gezet door Mack. Toen Mack doodging werd ze brutaler. Ze mauwde luid als het haar iets niet zinde, gedrag dat door Mack onmiddellijk met een charge werd afgestraft. Maar toen haar bovengeschikte er niet meer was, greep ze de macht. Ik heb haar vaak “onze huisnazi” genoemd. Later kwam Bob erbij, een rode kater, een goedzak en veel liever dan Sophie. Bob was ouder, we weten niet hoe oud precies, maar het ziet er nu naar uit dat Bob haar gaat overleven.

Hoe erg het precies is dat Sophie dood gaat weet ik niet. Ik weet wel dat Hans bijna ontroostbaar was. Tammar sliep al en weet het nog niet, maar Hans lijkt wat gevoeliger voor dit soort dingen. Sophie was er natuurlijk al toen hij geboren werd en vaak sliep ze bij hem op bed. Ik had Hans in mijn armen toen ik hem naar bed bracht en hij huilde onophoudelijk. Ik weet inmiddels dat het voorbijgaand verdriet is, maar ik zei het niet. Ik probeerde niet de dingen te zeggen die vaders in boeken altijd zeggen. “We kopen wel een nieuwe kat”, “beter Sophie dan een van ons”, dat soort dingen die mij vroeger ook niet hielpen. Ik zei tegen Hans dat we in elk geval in de gaten gaan houden dat ze geen pijn heeft. Maar dat ze niet meer beter wordt en doodgaat. Mijn parkietje ging dood en ik was ontroostbaar. Voor een dag. Daarna ging het snel weer beter. Ik heb er een paar gehad en ik weet niet eens meer hoe ze heetten. Maar dat doet er niet toe. Er is geen vergelijk. Nu is het erg voor Hans, en weet ik niet hoe hem te troosten.