De stier van de lage landen

Stel nu eens dat het stierenvechten niet in Spanje maar in Nederland was uitgevonden. Hoe zou het er dan uitgezien hebben? Ten eerste hadden we niet ranke José gehad die in felgekleurd tenue en met achterovergekamde, gladde haren het strijdperk betrad, maar houten Klaas in boerenkiel. De stier was niet een zwarte, afschrikwekkende vechtstier uit de Spaanse binnenlanden maar een roodbonte bolle uit Klazienaveen. De stier zou geen lange hoorns hebben zo scherp als speren, maar botte, korte hoorns waarmee niemand werd doorboord. Klaas zou geen muleta gebruiken maar zijn blote armen om de nek van de stier leggen om hem niet meer los te laten. Geen banderilla’s met gemene weerhaken zouden de nek van de stier pijnigen maar houten klompen zouden in de zij van de stier schoppen. Een gevecht zou niet binnen twintig minuten eindigen met de dood van de stier, de stier van de lage landen zou na tien minuten verveeld gaan staan grazen in een hoek. Het publiek zou geen “olé”, maar “hup” roepen.

Zou een stier niet goed genoeg bevonden worden voor een gevecht, zou dat geen aantasting van de eer van de boer zijn. Want eer, daar zijn wij te nuchter voor. De stier zou simpelweg weer in de trailer gedreven worden en per Mercedes 190 terug naar de wei gebracht worden. Lamborghini zou zijn modellen niet Gallardo of Murcielago genoemd hebben, maar Sunny Boy of Lucas. Lamborghini zou waarschijnlijk standaard trekhaken monteren. Osborne sherry zou niet aangeprezen worden met een Spaans temperament maar met Drentse nuchterheid. Eigenlijk zou er geen zak aan zijn, dat hele stierenvechten niet.

Maar als Klaas de stier had overwonnen, dan zou hij Geertje ten dans kunnen vragen in het dorpshuis. En iedereen zou zeggen dat Klaas zo sterk als een paard was. En Klaas zou toch een soort van ego ontwikkelen terwijl de stier het geen bal interesseert of hij nou wint of verliest. Een win-win situatie. Behalve dan voor alle José’s in Spanje die hun moed en bloeddorst niet meer konden tonen aan het volk. Maar ja, je kunt wel winnen van een stier, maar als je toch een meisjesnaam hebt, word je toch achter je rug om uitgelachen. Misschien moeten we ze het gewoon eens vertellen in Spanje. Dat ze meisjesnamen hebben.

Sperweruil

Wat ik me nu afvraag als ik een horde vogelaars van heinde en verre zie afkomen op een zeldzame vogel: hoe weten ze dat dat die vogel daar blijft? Als ik een bijzonder vogeltje zie in de tuin en ik roep Linda, is de vogel alweer gevlogen. En dan heb ik het nog maar over een roodborstje of een Vlaamse gaai. Maar een Sperweruil, prachtig beest trouwens, blijft kennelijk zitten waar hij zit totdat mensen uit Tilburg de reis naar Zwolle hebben voltooid om zich te laten bewonderen. Ik vind het trouwens een vreemde hobby, vogelaar. Een soort vliegtuigspotter maar dan van Groen Links. Neemt niet weg dat ik het ook wel interessant vind, zo’n uil, maar ik laat het graag aan anderen om hem op de foto te zetten. Dan zoek ik het later wel op op internet.

De meest zeldzame vogel die ik ooit gezien heb moet de ijsvogel zijn. Er schijnen er ongeveer 200 te zijn in Nederland. En pas laat in mijn twintiger jaren zag ik mijn eerste ooievaar. Toen nog heel bijzonder, maar tegenwoordig niet meer zo. Wat wel noemenswaardig is, u wist het waarschijnlijk niet, is dat het geboortecijfer en de ooievaarspopulatie in een land een identiek verloop hebben. Zo was rond 1980 het aantal ooievaars in Nederland gedaald tot een dieptepunt, maar vanaf dat moment nam de populatie en het geboortecijfer weer toe. Sommigen zeggen dat dit aantoont dat correlatie niet altijd een causaal verband hoeft te hebben. Nuchter, maar ook star. Want natuurlijk is er een causaal verband als er correlatie is. In dit geval is het alleen andersom. Een kind wordt geboren, de buren zetten een lok-ooievaar in de tuin en wat gebeurt er? Simpel toch? Zo is er altijd een causaal verband, maar moet je soms even andersom denken.

Zo is er dus ook een causaal verband tussen de verblijftijd op één plek van een vogel en de zeldzaamheid van die vogel. Want ja, een mus blijft niet zitten en een sperweruil wacht tot alle vogelaars hem hebben gezien. In het hoge Noorden is het andersom. Daar is de mus zeldzaam en blijft dus veel langer op één plek zitten. Dit is overigens een voorspelling die volgt uit het gestelde causaal verband. Maar wat is nu het causale aan het verband? De zeldzame vogel neemt de nieuwe omgeving in zich op. Als een toerist in een vreemde stad die blijft daar om alles te bekijken terwijl de lokalen in en uit krioelen.

Over mussen gesproken, nog zo’n leuk weetje: Een mus in de handen van een jonge vrouw staat symbool voor wulpsheid. Een mus in de bek van een kat staat symbool voor levenloosheid van de mus, maar dat terzijde. In het tweede geval is het causaal verband misschien wat duidelijker dan in het eerste, maar er moet ook een causaal verband zijn tussen de wulpsheid van een jonge vrouw en de mus in haar hand. Ik raak daar tenminste enorm opgewonden van, een jonge vrouw met een mus in haar hand. Ik sta niet voor mezelf in mocht ik haar tegenkomen.

Sir_Edward_John_Poynter_lesbia_and_her_sparrow

Een gerectificeerd gezicht.

Nee, het was hem niet. Onlangs liet ik aan mijn moeder de foto zien van professor van der Meer, internist aan de VU maar ze herkende hem niet. Ik weet dat aan het feit dat het 30 jaar geleden was en dat ze hem maar een paar keer had gezien, want hij moest het zijn. Zijn naam klopte, zijn beroep, en de tijd dat hij aan de VU werkte. Maar wat wil nu het toeval? Er waren twee professors van der Meer aan de VU in die tijd. En ik had J. gevonden maar ik moest C. hebben. Cees. Foto’s zijn er bijna niet te vinden, maar misschien vond ik nog wel iets beters, en dat was een film gemaakt ter gelegenheid van zijn afscheid op 65 jarige leeftijd in 1987, ruim twee jaar na het overlijden van mijn vader. De professor die ik eerst gevonden had, J, komt ook nog aan het woord. Het is een filmpje van een half uur, maar in de eerste minuut komt hij al in beeld. Ik kan me voorstellen dat u geen filmpje van een half uur gaat zitten bekijken, ik raad dat ook niet aan, maar ik moest het wel even rectificeren voor een juiste weergave van de geschiedenis. In 2011 is de professor overleden, hij heeft de hoge leeftijd van 89 jaar bereikt.

Samenhang

Het zijn golfbewegingen. Vroeger was niet alles beter en de wereld gaat er niet aan. Vroeger waren sommige dingen beter en de wereld verhardt momenteel. Maar het gaat ook weer goed komen. De natuur zelf grijpt keihard in, ook zonder dat we het in de gaten hebben. Nu is er een horkenoverschot maar dat herstelt zich wel. Momenteel worden er alleen lieve kindjes geboren. De tijd van de Ricardo’s is voorbij, ze krijgen weer minder agressieve namen. Het duurt nog een jaar of twintig en de balans slaat weer de andere kant op. Misschien was de hippie beweging wel een correctie op hetgeen twintig jaar daarvoor gebeurde.

Ikzelf ben uit de laatste maanden van de jaren zestig, want ook de hippie beweging moest een halt worden toegeroepen. Het was best een poosje leuk natuurlijk, maar met sandalen en bloemen in je haar ga je het uiteindelijk ook niet redden. De schoorsteen moet ook roken, tenslotte. Eigenlijk komt het hier op neer, je kunt doen wat je wilt, het maakt allemaal niks uit, geen situatie blijft altijd bestaan. Op een dag is er een overdosis van de situatie en vanaf dat moment is het tegengif in de maak. Evenwicht is er slechts voor hele korte perioden, de balans slaat dan uit naar de ene, dan weer naar de andere kant. Tussen al dat geweld wordt van de mens gevraagd evenwichtig te blijven. Maar de menselijke hersenen werken daar niet aan mee, die zijn geprogrammeerd op overleven, en niet op het erop na houden van principes. De schaakgrootmeester en ik kunnen dezelfde zet doen, alleen is hij in gedachten al zestien zetten verder, ik moet mijn volgende zet laten afhangen van de beoordeling van het bijgewerkte schaakbord. Maar toch deden we dezelfde zet, het resultaat is gelijk. Een mens kan heel lang het zelfde standpunt innemen, de argumenten ervoor kunnen totaal verschillend zijn.

Misschien heb ik een poging tot filosofie gedaan, maar misschien ben ik gewoon zo moe dat mijn gedachten niet meer helder zijn. Of ik maakte briljante moderne kunst of ik morste per ongeluk met verf. Ik gaf de bal een trap en hij belande in de kruising of ik richtte op de kruising na jarenlange training. We weten het niet. Het komt vast wel goed.

Elk huisje heeft zijn kruisje

De derde week zonder mijn favoriete collega gaat in. Ze is ziek en we weten niet wat ze heeft. Ik heb haar een paar keer gesproken maar mij wordt het ook niet duidelijk. Ik kreeg vanavond een mailtje waarin stond dat het waarschijnlijk langdurig is. En daar word ik niet vrolijk van. Dan ga je ineens vrezen of je haar ooit nog terugziet. Thuis gaat het gelukkig goed. Elk huisje heeft zijn kruisje. Linda heeft een dagje op de eerste harthulp rondgebracht wegens pijn op haar borst. Gezien haar medische verleden wordt ze dan direct doorgestuurd naar het ziekenhuis waaruit ze in de loop van de middag weer mocht vertrekken wegens niks aan de hand. Hart en longen goed bevonden.

Ze kreeg wel een standje mee, want ze gebruikt sinds eind 2007 geen medicijnen meer, dat had niet gemogen. Er was toestemming om er tijdelijk mee te stoppen in verband met de komst van Tammar, maar daarna had ze er weer aangemoeten. Ook niemand die dat in de gaten houdt… Maar ja, ze zijn ook zo onduidelijk in zo’n ziekenhuis. Litteken was niet meer te vinden, nooit zekerheid geweest over het hartinfarct, twijfel bij de doktoren over een vernauwing, dus wij vertaalden dat maar als: het zal wel meegevallen zijn. Nu deed het dat ook wel, maar volgens de assistent cardioloog moest ze niet denken dat ze geen hartinfarct heeft gehad, want dat was wel zo. Had dat dan in 2005 gelijk gezegd! In elk geval, nu is ze wederom hartpatiënt, de rest van haar leven aan de medicijnen. Maar ik was blij dat ik haar weer ongeschonden terug had.

Tijdwinst

Kijk meneer Hamilton, ik moest vanavond naar Zevenaar omdat wij daar geweest waren en Tammar erachter kwam dat ze haar lappies had laten liggen. Nu heeft ze veel lappies, maar haar roze is haar favoriete en dus was ze ontroostbaar. Dus wat doe je dan als vader? Je strijkt over je hart en je rijdt terug van Vaassen naar Zevenaar. Een auto van de zaak scheelt in zo’n geval ook, anders wordt het wel een hele dure grap voor een lap. Maar de routeplanner geeft aan 41 minuten. Ik zou normaal zeggen: drie kwartier. Dus heen, aanbellen, en terug, gauw anderhalf uur. Volgens routeplanner 82 minuten, maar zonder aanbelstop. Om 19:41 vertrok ik, en om 20:41 parkeerde ik weer op de parkeerplaats. Maar liefst 22 minuten winst door stevig door te rijden. Hoogst gehaalde snelheid: 180 op een klein stukje. Dat valt dus mee. Er zit ook nog een stuk trajectcontrole bij dus daar kom je niet boven de honderd. Maar de echte winst haal je door goed te anticiperen. Dus niet de gebruikelijke afslag Oberhausen (zoals de borden je leiden) maar eentje ervoor, Arnhem Noord. Dat is korter, maar mijn vrouw bestrijdt dat. Je moet wel de stoplichten mee hebben, maar ’s avonds heb je dat. En flink het gas erop op de op- en afritten, scheelt je zo weer een halve minuut. Verder de hele weg gebruiken en niet te lang achter een treuzelaar blijven zitten. Banden hebben slechts twee keer gepiept. Dan kan Koos Spee wel zeggen dat het geen fluit uitmaakt of je hard rijdt of niet, maar die man beweert wel meer. Maar liefst 22 minuten, maar eigenlijk 25 als je de aanbelstop niet meetelt. In dit uur heb ik geen overdreven risico’s genomen. Dus geen auto’s ingehaald met hoge snelheid of boven op iemands bumper gereden. Eén keer schrok ik toen ik dacht dat ik een politieauto inhaalde, maar het bleek slechts een beveiliger te zijn.

Wat je ermee opschiet is een heel ander verhaal. 22 minuten is niks. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om waarheidsvinding. En om de snelle rit natuurlijk. In de relatieve rust van de vroege zondagavond kun je nog eens beheerst scheuren. Toen ik wegreed drukte ik de USB-stick door tot het volgende nummer.

U vindt het vast wel mooi. Ik ook. Het was geen poging het lot te tarten. Dat zou deze vader van jonge kinderen nooit doen.

Extremofielen

Wat we nu nog nodig hebben is een hele grote airco. De aarde gaat eraan mensen, ik heb het vanavond gezien en het werd verteld door André Kuipers, astronaut van beroep en dus betrouwbaar. Zijn er toevallig astronauten onder mijn lezers? In Groenland loopt men ’s zomers ook al gewoon in korte broek, de temperatuur is vijf graden toegenomen in drie jaar. Alarmerend. Dit viel samen met het nieuws dat in Brazilië weer veel te veel bos werd gekapt, het is een hopeloze situatie voor een nietige weblogger. André wees heel duidelijk in de richting van de CO2, maar Wikipedia haalt ook de zonneactiviteit erbij. Er zijn onderzoekers die voorspellen dat de temperatuur vanaf nu snel zal afnemen als gevolg van lage zonneactiviteit. Er zou sprake zijn van een naderende ijstijd. Anderen spreken dit weer ernstig tegen, zoals het altijd gaat. Maar wie het juiste verhaal vertelt doet er niet zoveel toe, het lijkt me handig als we massaal de computers uit gaan zetten. Want die moeten toch veruit de grootste boosdoener zijn, co2-uitstootkundig gezien. Elke dag staan er miljarden stroomvretende computers aan waar men vroeger een kaartje legde. Het opwekken van de energie voor al die computers is alleen al verantwoordelijk voor zeker 2 graden temperatuurstijging.

Als je nog verder leest ziet het er bepaald niet rooskleurig uit. Over een miljard jaar is de zon zo heet dat al het water op aarde is verdampt. Alleen extremofielen kunnen dan nog overleven. Dagelijks zie ik ze om me heen lopen, die extremofielen en het lijkt me geen prettige plaats, een aardbol met alleen nog extremofielen. Kunnen nooit eens normaal doen. Ik ben nou echt benieuwd hoe de natuur het probleem op lange termijn gaat oplossen. Zit de natuur er eigenlijk wel mee, dat ze eraan gaat? De natuur als geheel niet, kleine, sterfelijke onderdelen ervan wel. Nee, de aarde ga je niet klein krijgen. De aarde zal zichzelf beschermen door haar meest kwaadaardige cellen, de hebzuchtige mens, met een grote chemokuur van tornado’s, ziekten, overstromingen, plagen en gebrek te bestrijden. En meedogenloos neemt zij ook de gezonde cellen in haar val mee. Net zo lang tot het proces tot stilstaan is gekomen en er weer van de grond af aan gebouwd kan worden. Want voor de aarde is een miljoen jaar wat voor de mens een uurtje is. In dat uurtje vieren de extremofielen hoogtij. Zij zullen moeten zorgen dat er uiteindelijk een nieuw soort mens ontstaat. De homo sapiens kennen ze alleen nog van opgravingen.

Nee, positief ben ik op het moment niet. Momenteel denk ik dat je steviger in je schoenen staat als je in ufo’s gelooft dan als je lid bent van de Elfstedenvereniging. Ik zag gletsjers zich terugtrekken met 40 meter per dag. Een in zichzelf gekeerde Metropool als New York, waar de mens zo veel mogelijk geld probeert te verdienen en dat vervolgens vernietigt door het aan de wereld te willen laten zien met enorme lichtreclames, dure auto’s en extravagante stijlen, worden enorme hoeveelheden CO2 uitgestoten. De aarde neemt wraak doordat als Groenland smelt, New York het eerste onder te laten lopen. Dat is dan tenminste wat. Maar van mij mag het gaan ontwrichtend gaan vriezen. Want wij liggen ook laag.

Eindig de dag met een stralende lach.

Vandaag was een dag waarop veel tegen zat en aan het einde ervan realiseerde ik me ook nog dat de zon over de helft van zijn leven is. Je kunt je dat van jezelf soms ook realiseren maar tegen die tijd ben je er al ver overheen. Ik ben 44 en hou moed. “Hij heeft het meeste brood al op,” zeggen ze hier als ze bedoelen dat iemand over de helft is. Maar de zon over de helft, da’s verontrustend. We kunnen natuurlijk onze kop in het zand steken, maar hoeveel generaties is het nu helemaal, tot de zon opgebrand is? Nog vier miljard jaar, da’s helemaal niet zoveel generaties meer, zeker niet nu mensen ouder worden, vroeger aan seks beginnen en steeds vaker chronisch ziek zijn. Als deze trends zich doorzetten dan schat ik dat over 23,7 miljoen jaar mensen gemiddeld 27551 jaar oud worden, in de baarmoeder al porno op internet bekijken en 488% van de bevolking chronisch ziek is.

Hoe de wereld er over 4 miljard jaar uitziet durf ik niet helemaal te voorspellen. Goed, ik weet wel dat de mens ongeveer alles heeft uitgevonden wat er uitgevonden kon worden, hooguit worden wat principes nog licht verbeterd, maar grotendeels is het een beetje slap voortborduren op bestaande principes. Nee, het wordt geen inspirerende, woelige tweede helft, zoals dat in een mensenleven ook vaak niet het geval is. Een beetje uitzingen en tevreden zijn, dat is het wel zo’n beetje. En al lijkt het de ver van mijn bed show, eens komt de dag dat de zon op is. En dan? Dan loopt een verre nazaat van u tegen een ramp voor de mensheid (nog een paar personen) op. Ze zeggen wel dat we tegen die tijd op een andere planeet wonen, maar Einstein zelf heeft gezegd dat we die nooit gaan bereiken omdat ons leven eenmaal niet lang genoeg is om zo’n reis te ondernemen. Zelfs niet als we 27551 jaar worden. Het heelal is tegen die tijd nog groter dan het nu al is, want het dijt uit. Waarin het uitdijt, dat weet niemand. Misschien moet het onderzoek zich daar maar op richten omdat dat wellicht de sleutel tot overleven bevat?

In elk geval, ooit houdt het op. Ooit is alles leeg, kaal, verlaten, en nog iets ooiter en er is geen spoor meer van dat wij bestaan hebben. Net als dat er nu geen spoor meer is van de rijke beschaving van de planeet Ziumelania, hoewel die toch echt op spaceshuttle afstand van ons verwijderd lag. Die verre nazaat dus, die een wisse dood tegemoet gaat omdat de zon op een dag stopt, daar maakte ik mij zorgen over. Hij bevat wel 1 miljardste van mijn DNA, tenslotte.

Maar wat heb ik nu ontdekt? Het aantal zaadcellen van een man is alleen al het afgelopen decennium afgenomen met 30%. Het zogenaamde vingerhoedje neemt in snel kracht af. U hoeft geen rekenwonder te zijn om in te schatten dat het aantal zaadcellen veel eerder het nulpunt bereikt dan dat de zon op is. En aangezien je minimaal 40 miljoen zaadcellen nodig hebt om 1 eitje te bevruchten -hoezo kieskeurig- is het einde nabij. We schijnen nu op 200 miljoen gemiddeld te zitten. Ik heb becijferd dat over pakweg vijfhonderd jaar, de man nog slechts over 1 zaadcel beschikt. Om je dan nog voort te planten is volgens de kansberekening moeilijker dan twee keer de lotto te winnen en tijdens het ophalen van de prijs ook twee keer door de bliksem getroffen te worden. Dus dat wordt lastig. Maar goed, het probleem van de verre nazaat lost zich dus op. Een zorg minder. Over 600 jaar is het afgelopen met ons.

Radio roeptoeter

Vaak luister ik ’s avonds even naar Radio Roeptoeter zoals Joost Eerdmans zijn programma ook wel noemt. Ongefundeerde en gefundeerde meningen over van alles en nog wat. Vóór én tegenstanders van de de door Joost geponeerde stelling komen aan het woord zodat je aan het denken wordt gezet over zowel de ene als de andere kant. Want links en rechts denken in 2013, ik zou haast zeggen dat dat niet meer van deze tijd is. Want behalve in de wiskunde kent een probleem niet slechts één volledig sluitende oplossing. Er zitten altijd meerdere kanten aan een stelling, zo ook die van vandaag, waarbij het ging over het registreren van gemaakte reizen door burgers, door de overheid in het kader van terrorismebestrijding.

Natuurlijk wil ik dat de overheid er alles aan doet om terroristen voor te zijn, en natuurlijk kan het me feitelijk niet schelen dat ze weten welke reis ik heb gemaakt. Als ze daardoor iemand op de korrel krijgen die de het afgelopen jaar drie keer een reis naar Syrië heeft gemaakt, prima, die moet misschien wat extra in de gaten worden gehouden. Maar waar ik wel een probleem mee heb is een overheid die via wetgeving gerechtigd is om burgers die nergens van verdacht worden, te bespieden, na te trekken en af te luisteren. Want dat is de essentie van het vrije land, een overheid die daartoe overgaat geeft de vrijheid van het land op. Ook onder het mom van terrorismedreiging.

De mooiste argumenten komen voorbij. Iemand beweerde dat het helemaal niks met terrorisme te maken had maar dat de overheid deze gegevens zo aan de belasting kon doorgeven zodat die ons in de gaten kon houden. Uiteraard werd de belastingdienst als vijand bestempeld en hadden die helemaal niks te maken met dat soort van gegevens. Je weet al dat je hier te maken hebt met een ontduiker die het niet eens is met het feit dat hij belasting moet betalen. Anderen uiteraard wel, maar hij niet. Verder werd gezegd waarom we ons nu zo druk maakten omdat de overheid echt alles al van ons weet. Onze gangen worden overal nagetrokken, computersystemen gehacked, onze geheimen zijn geen geheim voor de overheid. Prima denk ik dan, zolang het stiekem gaat vind ik het veel minder erg dan dat het wettelijk geregeld is. Bovendien, als de overheid alles al weet, weten ze ook alles van terroristen en is het probleem weg. Stiekem is het sleutelwoord.

En natuurlijk zijn er ook elke uitzending weer mensen die even kort op de stelling ingaan en vervolgens snel overschakelen op een onderwerp waar ze ook graag even over willen praten en dat niks met de stelling te maken heeft. Zo kwam Marine Le Pen voorbij, in de peilingen de volgende president van Frankrijk. De Fransen die vorige keer nog zo netjes een socialist kozen, kiezen nu met het zelfde gemak een extreemrechtse president. En zo gaat het niet alleen bij de Fransen, dat kan elk land gebeuren. En eindelijk gaat er daar wat gebeuren, wordt er gezegd. Ja, dat klopt, het land gaat naar de kloten. Het leidt tot de ondergang van de vijfde republiek en waarschijnlijk daarna tot stichting van de zesde onder de uitroep dat het jamais encore mag gebeuren. Maar enkele decennia in vrede leven is genoeg om te aandacht dusdanig te laten verslappen dat al het kwaad zich diep kan nestelen en zich vanuit het diepe kan verspreiden over een land. Uiteraard overwint het goede wel weer, en houdt veel langer stand, maar het duurt slechts tot het kwade weer de overmacht krijgt.

Dromen vervliegen en herleven

Eén persoonlijke droom is voorlopig vervlogen en dat is de terugkeer van de wolf in Nederland. De gevonden wolf bij Luttelgeest blijkt twee kogelgaten in zijn kop te hebben wat verder betekent dat iemand in Polen hem heeft doodgeschoten en dat de wolf hier is neergelegd door Poolse seizoenarbeiders. De dode wolf is eerst een paar weken onderzocht door wetenschappers maar die maakten zich volkomen belachelijk door de kogelgaten over het hoofd te zien. Overigens is het niet zo dat ik denk dat een wolf ongevaarlijk is voor de mens, als een roedel (wij leerden vroeger een troep) wolven kwaad wil is een beer kansloos, laat staan een mens. De reden dat ik dat zo mooi zou vinden is omdat het stukje aarde waar Nederland op ligt zich dan verzet tegen de mens die alles onder zijn controle probeert te brengen. Terwijl het zo goed zou zijn voor het welzijn van de mens als er wat meer dingen buiten zijn controlepaneel vielen. Maar daarover een andere keer meer.

Ik richt me maar op de volgende droom, en dat is de mogelijke reünie van Abba, de beste band aller tijden. Want dwarsligger Agnetha is uit haar kluizenaarsbestaan gekomen en overweegt nu een eventuele eenmalige terugkeer van de legendarische band. Nu herleven tijden van weleer waarschijnlijk niet meer, ik heb ook eens een reünie van The Police bijgewoond, wat een bagger, maar Abba zou toch in staat moeten zijn het nog altijd staande record van Elvis Presley, een miljard kijkers tijdens een uitzending, uit de boeken te schrappen. Een Abba reünie is een soort Elfstedenkoorts maar dan op mondiaal niveau. Ik neem vrij die dag. Dat is zeker.