Spoken

Het begrip team spirit kweken, dat komt bij de commando’s vandaan. Het betekent dat je saamhorig wordt, dat je ontdekt dat je op elkaar aangewezen bent onder moeilijke omstandigheden, dat je elkaar blindelings leert vertrouwen en dat je een gewonde strijdmakker nooit achterlaat. Het is niet leuk, dat teamspirit kweken, want het is keihard afzien. Even dreigden wij ook iets dergelijks waarbij er gewerkt moest worden te gaan doen, maar nadat het programma was aangekocht en sommigen in de gaten kregen dat je misschien vuile kleren kreeg, werd er niks mee gedaan. Dus gingen wij afgelopen dagen naar Barcelona om teamspirit te kweken. Want dat is niet afzien. Tenminste voor het meerendeel niet. Een ander belangrijk verschil is dat je bij de commando’s een sterke ruggengraat moet hebben, bij een bedrijf is het van belang dat hij zo flexibel mogelijk is. Ik wil er niet teveel over zeggen, maar ik heb de onaangename kanten die ik bij sommige collega’s al vermoedde, dubbel en dwars bevestigd gezien. Als een blad aan een boom draaiden ze de foute richting op. De richting van een duivelse valsheid, waar ze de grootste mond over hebben als de duivelse valsheid er niet bij is, maar wiens kant ze nu kiezen als het tot een confrontatie komt tussen goed en kwaad. Ik heb tot diep in de nacht met een huilende collega gezeten, van wie ik nu bang ben dat ze op zoek gaat naar iets anders. Bij mij spoken ook de twijfels door mijn hoofd. Voor mijn gevoel moet ik nooit zwichten voor onrecht, of is dat een heel achterhaald standpunt en moet je gewoon even de andere kant op kijken als je erin dreigt meegetrokken te worden? Ik stel de vraag waarop ik het antwoord al weet.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

9 gedachten over “Spoken”

  1. Neem van mij aan dat je dit soort types overal tegenkomt. Je ontloop ze niet. Wat je eigen positie zou moeten bepalen is of deze lieden bepalend zijn voor de sfeer en cultuur van het bedrijf waar je werkt. Zo ja, dan kun je in jouw geval het beste de benen nemen. Want op den duur gaat dat aan jou en je hele persoonlijkheid vreten.

  2. @Irene, Rob, Ik wist dit al op het moment dat ik solliciteerde. Ik heb toen getwijfeld, maar de nuchtere, vriendelijke Zweden gaven de doorslag. Die zijn uiteindelijk de baas. Zij geven me het gevoel dat het goed komt. Een compliment van hen geeft me honderd keer zoveel energie als drie dagen team-spirit van ons eigen team. Er gebeuren inderdaad dingen waar ik boven sta, en dan betreft het vooral blablabla van de arrogante Nederlanders. Maar nu betreft het onrecht en dat is wat lastig voor me om mee om te gaan.

    @Bjorn: het zijn helaas marketing en sales waar ik mee bots. Aan de andere kant is het lijdend voorwerp ook marketing en sales, dus daar zit het niet in. Het zit in oprechtheid en ruggengraat.

    @Hermanus: nee, en ik heb je nummer niet.

  3. Oprechtheid en ruggengraat, daar moet je m.i. niet aan hoeven tornen.

    Dit doet me denken aan een uitzending op de Britse TV, waar ze zulke (nouja, vergelijkbare) situaties in scène gezet hadden, en keken wie er oprecht bleef. Dat waren de goeien, de rest zat fout. (Ik wilde meteen emigreren naar The UK 😉 Al was het maar vanwege de geweldige TV-programma’s ;-))

    Hou deze pagina in de gaten: https://www.xs4all.nl/overxs4all/werkenbij/vacatures/ Natuurlijk, ellende heb je overal, maar je kunt beter ellende hebben met goeie collega’s dan met ellende met rotvolk.

  4. Van binnenuit kan je dingen langzaam veranderen. Van buiten lukt dat niet en voor je het weet wordt je vervanger net zo’n slampampert.

    Wat dit betreft heb ik geluk gehad. Ik heb bij behoorlijk naieve bedrijven gewerkt. Alleen bij het eerste bedrijf was de directeur/eigenaar een ramp. Zo Paranoia als Wilders, hij vertrouwde niemand. Maar daar had ie vooral zichzelf mee. Het personeel kreeg een hechtere band door deze gezamelijke vijand. Ik ben er uiteindelijk wel weggegaan omdat ik niet wilde dat hij aan me verdiende.

  5. Ximaar: dit gaat hoe dan ook veranderen. Geen bedrijf houdt dit soort grapjes financieel op de lange termijn vol. En als dit soort uitjes minder worden zal het ook minder parasieten aantrekken.

  6. Jij hebt het tenminste wel in de gaten. Wat Rob zegt klopt wel denk ik, het is moeilijk te ontlopen, maar er kan natuurlijk wel een punt komen waarop je moet kiezen, omdat blijven in feite betekent dat je aan een dubieuze of onrechtvaardige situatie meewerkt.

    Ik heb, nadat ik bij een werkgever weg was, pas achteraf begrepen hoe bepaalde dingen daar gebeurden, maar had het terwijl ik er werkte nooit door. Er was ook sprake van mensen die blijkbaar twee gezichten hebben, tegen mij altijd vriendelijk, maar als ik dan achteraf hoorde wat er anderen geflikt was…

    Het was wel moeilijk om dat te accepteren, want ik had me altijd heel solidair met dat bedrijf gevoeld. Ook omdat, eerlijk is eerlijk, ze me een heel ruime kans hebben gegeven me daar in te werken, want in het begin ging het beslist niet goed. Het is wel mijn ingang in de IT geweest. De man in kwestie had daadwerkelijk een oprecht goede, maar ook een zwakke kant.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s