Categorie: Vaderlijk gedrag

Een kleine twee maanden geleden kocht ik twee kaartjes voor Hans Klok in Orpheus. Hans stond al te springen toen ik het hem vertelde. Vanavond werd zijn geduld beloond, maar uitgerekend gisteren kreeg ik last van mijn rug. Met veel pijnstillers ben ik er naar toegegaan, want ik wilde dit ook niet missen. Speciaal niet het uitje met Hans waar hij zich zo op verheugd had. Hans Klok is ongelofelijk, maar dat wist ik al. Maar als je het dan in het echt ziet, in combinatie met zijn aanwezigheid en zijn grapjes, die niet geniaal zijn maar gewoon leuk, dan klap je toch wat langzamer omdat je gewoonweg met stomheid geslagen bent. De klassieke truc met het doorzagen van een maagd. De truc kon niet doorgaan want er was wat tussengekomen. Maar dan maar met één van zijn assistentes. Die wordt doorgezaagd, de twee helften worden uit elkaar gehaald, iemand uit het publiek mag komen inspecteren of hoofd en voeten echt zijn, ik snap er geen bal van, al heb ik het al tig keer gezien. Maar als hij daarna uitlegt dat de truc gevaarlijk is en één op de tien keer misgaat, en vervolgens lopen er twee vrouwenbenen over het podium maar romp en hoofd ontbreken, dan ben ik met stomheid geslagen. “Da’s m’n halfzus,” aldus Hans Klok.

Zijn verdwijntrucs met mensen voert hij beter uit dan ik met een muntje. Tammar heeft mijn truc na twee keer door, maar hier zitten toch honderden mensen in de zaal en keer op keer zit er een assistente vastgebonden, er gaat een doek overheen, hooguit twee seconden, doek gaat weg, assistente is vrij en Klok zit vastgebonden op de plek waar net nog de assistente zat. Trucs met het vermenigvuldigen van een fles wijn (viel ook erg in de smaak bij Bonnie St. Claire) of gewoon met kaarten, geen truc begrijp je. Ook niet de kaarten uit de mond truc, al wordt die op youtube uitgelegd.

Het was een avond vol zwevende, verdwijnende en doorgezaagde vrouwen, ontsnappingstrucs, en ook nog een paar circusacts zodat de grote Hans Klok even rust had. Maar het mooist was nog dat de hooggespannen verwachtingen uitkwamen, dat Hans zei dat dit het leukste was wat hij ooit gedaan had en dat ik het kon volhouden, al is het geen grapje dat je elke keer moet gaan staan als iemand uit de rij er nog langs moet. Maar toen we binnenkwamen klonk Elvis en dan weet je dat het goed gaat komen.

Het was niet mijn beste dag. Ik ben druk op mijn werk en het is zo slecht georganiseerd dat als ik een keer eerder naar huis moet dat ik nog achtervolgd wordt door dringende mailtjes met dat er snel iets moet omdat er anders een klant in de problemen komt. Tot voor kort had ik een back-up, maar sinds het uitje in Barcelona heb ik haar niet meer gezien. En mijn collega’s of klanten aan hun lot overlaten vind ik lastig. En nee, ik weet ook wel dat ze niet zielig zijn als ze een keer niet geholpen worden. 

Had ik ook nog niet de beste dag qua verstandhouding met Linda. Er lag een erwt onder mijn matras en die was nog niet weg. Dus ja, dat helpt ook niet mee. Moest dus eerder van huis om de kinderen op te halen van school, die na vijf minuten al begonnen te drammen dat ze niks te doen hadden. Ik trok mij even terug in het rookhol en stond even stevig te balen omdat ik de situatie niet onder controle had. 

Tijdens mijn gebaal hoorde ik de kinderen zingen. Ze waren aan het oefenen voor de kerstvoorstelling van school. Liedjes over Jezus zoals alleen kleine lieve kinderen ze kunnen zingen. Ik zag het als een teken van de kerstgeest van het verleden. Ik voelde mij Scrooge. Ik stond mokkend in de bijkeuken terwijl ze binnen vrolijke kerstliedjes aan het zingen waren. Alsof de kerstgeest van het verleden mij vast liet zien hoe het vroeger was om mij duidelijk te maken waar het verkeerd gegaan was. 

Dus ja, dan ben je wel dom als je de kerstgeest op bezoek krijgt als het nog niet te laat is om er niet op te reageren. Dus ik verzamelde mijn moed en ging met aan mijn handen Hans en Tammar lopend naar de school. Linda zou laat terugkomen. De ruzie sluimerde nog dus ik was sneu en zij was onverschillig. Dus nog even wat nagrommen en nu zit ik hier alweer vrolijk te typen. Vrouwen hebben helaas in ruzies altijd gelijk, en zo niet, weten ze je wel zo te bespelen dat ondanks alle wetenschappelijk onderbouwde feiten die jij inbrengt, je toch aan het kortste eind trekt. Nou ja, misschien had ze ook wel gelijk en moet ik niet zo over de zeik gaan als ik een sok kwijt ben. 

De tijden van OVN breken weer aan, want ik had een zogenaamde papadag. Een vreselijk woord want het impliceert dat je een dag vrij neemt om met je kinderen door te brengen. Niets is minder waar. Ik nam vrij zodat Linda extra kon werken. En nee, dat is niet een dag besteden aan mijn kinderen, want als ik daar een dag voor vrij moet nemen had ik ze niet moeten willen. Nee, dit was afzien. ’s Ochtends naar school brengen, surprise mee, niet in de straat van de school parkeren want Sint Rombartus kon er anders niet door met zijn BMW, daarna naar de bakker, twee wassen strijken, aquarium verschonen, kinderen ophalen, boterhammen geven, Hans weer wegbrengen, Tammar naar zwemles brengen, Hans weer op school ophalen, terug naar het zwembad, Hans bij judo afzetten, schoenen en sokken uit want ik mocht kijken bij zwemles, ik was te vroeg en werd weer teruggestuurd, daarna weer kijken bij zwemles, Tammar aankleden, Hans ophalen en naar huis. Het was inmiddels vijf uur. Linda kwam ook net thuis. Welkom Linda.

Ik had het even gehad. Dat ik daarna in een Al Bundy-achtige pose wordt gefotografeerd, tja, dat had ik ook niet kunnen vermoeden toen ik met Linda aanpapte. Toen bestonden al die bij de hand camera’s en Facebook nog niet. Je hebt tegenwoordig geen momentje meer voor jezelf of je staat op Facebook. Ik tenminste wel. En iedereen heeft het maar over die hand, die daar zit omdat anders mijn arm op de grond valt (huh huh). Volgende keer ga ik rechtop zitten met mijn armen wijd leunend op de bank, met zicht op zweetplekken. Ja, Al Bundy is wel mijn held uit de jaren ’80. Sure selling shoes is fun. But behind the glamour, it’s like any other minimum wage slow death.

Vanochtend stond een voetbalwedstrijd van Hans op het programma. Ze moesten tegen de ongeslagen koploper, Robur et Velocitas, de oudste club van Apeldoorn, 56 doelpunten voor en 2 tegen. Dat boezemde angst in. Ze hadden twee spelers, de nummer drie en de nummer vijf, die het elftal droegen, dat werd snel duidelijk. Nummer vijf was een grote jongen, nummer drie een kleine behendige linksbuiten. Na één minuut stond het al 1-0 door de nummer vijf van de tegenstander.

Maar het team van Hans vocht, en Hans het hardst. Hij liep het hele veld over en keer op keer wist hij de nummer vijf uit te schakelen. Hij was geconcentreerder dan anders. Maar er was geen doorkomen aan. Het team van Hans kon geen vuist maken. Vlak na rust werd het 2-0, wat gezien het overwicht, nog erg mee viel. De veel scorende spitsen van het team van Hans kwamen er niet aan te pas. Deze keer tegen de sterke tegenstander was Hans de uitblinker. Hij heeft pas één keer gescoord, nét in de wedstrijd waar ik niet bij was twee weken terug. Hij heeft geen goede trap, maar hij raakt zelden de bal kwijt. En uitgerekend hij brak door, tegen deze tegenstander. Hij kreeg die ene kans door vanaf de zijkant vrij voor de keeper te komen. Hij wilde schieten maar zag Lotte, het enige meisje in het team, maar een van de besten, nog vrijer staan. Hij gaf de bal aan haar en zij schoot hard in de hoek. Onhoudbaar. Ik, die twee maanden geleden me nog geneerde voor schreeuwende ouders langs de kant, kon er niks aan doen en juichte alsof PSV zojuist het landkampioenschap binnenhaalde. Hij was zo trots. Hij gaf de bal af. Het was 2-1, en dat was de eindstand. Een schitterende verliespartij.

Hans mocht een bal uitzoeken en hij koos een PSV bal. Net als zijn PSV shirtje roept dat hier in het land van de potten en pannen wat weerstand op. Want hier zijn ze voor de succesvolste, Ajax. Nu verdienen de prestaties van Ajax ook groot respect, maar met hun supporters kan ik nogal eens botsen. Want zelfs op de training van de F2 pupillen werd er tegen Hans gezegd dat hij dat shirt niet mocht dragen. Hij dacht dat het serieus was en vertelde thuis dat hij dat shirt niet meer aan mocht. Ik legde hem uit dat het een grapje was van de trainer, en dat als hij dat nog een keer zei, hij maar moest zeggen dat PSV 4-0 heeft gewonnen van Ajax.

Gisteren liep hij met de bal aan zijn voet van de winkel naar huis. Onderweg zei een man dat hij de verkeerde bal had uitgezocht. Ik legde uit dat Eindhoven wat ver verwijderd is van Vaassen en dat er daarom niet zoveel mensen voor PSV zijn. En dat Vaassen vlak naast Amsterdam ligt. Hoe zuidelijker je komt, hoe beter het wordt. Maar de meeste mensen zijn nu eenmaal voor Ajax. Als jij liever voor Ajax bent vind ik dat ook goed hoor. Nee, ik ben liever voor PSV want die hebben toch 4-0 gewonnen van Ajax?

Kortom, je rolt er ook maar in als kind. Door mij heeft hij nu een voorkeur voor PSV terwijl dat hier op niet veel sympathie kan rekenen. Ook mijn voorkeur voor Alfa’s weet hij al, ook niet het makkelijkste merk om fan van te zijn. Linda heeft de schone taak om hem voor Elvis te behoeden. Vroeger toen ik klein was kon dat nog, als kind Elvisfan zijn maar later op de middelbare school was het beter om voor Doe Maar te zijn. Hoe dan ook, ik wil niet dat hij door mij op deze leeftijd al beïnvloed wordt met Elvis.

Gers Pardoel, daarvan is zijn eerste zelf uitgezochte CD. En ik had je nog wel zo lekker genomen, zingt hij vrolijk mee. Nou ja, het is beter dan Gé Reinders, waar ik dan weer waardering voor heb. Maar toen ik samen met mijn zwager naar een optreden ging omdat Linda écht niet mee wilde, voelde ik me wel wat opgelaten tussen alle bejaarden die kwamen kijken. En ik vecht nog wel terug als ik uitgelachen wordt, maar Hans kan ik niet met zulke dingen opzadelen op school. Dus Gers is prima. Gé ook, maar niet voor Hans.

Vanavond aan tafel, ik was aan de late kant, het was al over zevenen, klopte alles. Het eten was lekker, de kinderen waren vrolijk, Linda had haar liefste lach, en niet per se in die volgorde. Hans vertelde bijna onophoudelijk wat hij op school had gedaan en Tammar kon niet wachten tot morgen want dan ging ze weer naar gym. Hans vroeg of ik ook mensen kende die hun hele leven bij hun ouders bleven wonen. Zo gortig ken ik ze nu ook weer niet maar natuurlijk wel mensen die lang thuis bleven wonen. Ik zelf bijvoorbeeld was 25, avonturier dat ik ben, maar je hebt ze die het nog bonter maken. Hans was er nog niet helemaal uit of hij ergens anders ging wonen maar ik zei dat hij rustig kon blijven tot hij oud was. Tammar zou in elk geval bij hem gaan wonen als hij wegging. “Maar,” zei ze toen, en keek mij aan, “ik wil liever bij jou blijven wonen.” Waarop ik zei dat ik dat ook wel wilde.

En natuurlijk, als ze volwassen zijn gaan ze, dat is beter voor ouders en kind, en tegen die tijd gebruik je waarschijnlijk ook zachte dwang, maar nu is het nog te vroeg. Al zijn er meer dan acht jaar verstreken sinds Hans is geboren en al vijf sinds Tammar. Elke ochtend maken we grapjes en elke avond als ik thuiskom word ik blij verwelkomd. Maar Hans is al veel te groot voor mijn kinderachtigste grapjes en zelfs Tammar vind soms dat ik dom doe. Toen ze drie was lachte ze er nog luidkeels om. Drie is een geweldige leeftijd. Nog te klein voor praatjes, maar al groot genoeg voor begrip. Vijf is ook prima. Evenals acht. Het gaat niet zo hard als ze wel eens zeggen, en het duurt nog lang voor ze groot zijn, maar soms zou je een moment willen vasthouden. Hans heeft mooi haar maar zijn krullen van vroeger zijn al weg. Beiden gaan ze al met hun tas in hun hand naar de basisschool. Er komt een dag dat ze het huis uit gaan en dan sta je met lege handen. De tijd hou je eenmaal niet tegen.

http://www.youtube.com/watch?v=LNaNVuWes_U

Gisteren zag ik mijn kans schoon. In het nucleaire pretpark Wunderland Kalkar is een kartbaan. Ze hebben er ook zogenaamde doppelkarts. Daarin kon Hans met mij meerijden. Hans maakte zich een beetje zorgen over de snelheid en het slippen toen we in de rij stonden, maar het waren geen snelle karts en als het te hard zou gaan kon ik natuurlijk zachter. Toen we aan de beurt waren stonden we samen met een paar einzelkarts en nog twee doppelkarts aan de start. Hans en ik in laatste positie maar na een ronde hadden we de twee andere doppels al ingehaald. Hans vond het prachtig en ik zo mogelijk nog meer. Want wees eens eerlijk, wat is er mooier voor een vader dan met zijn enthousiaste zoon in een autorace te zitten en als een duivel over de baan te racen? Daarna haalden we de einzelkarts ook in die op het rechte stuk wel sneller waren maar die ik in de bochten voorbij kon steken. Ik concentreerde me op de race en Hans hield bij hoever we voor lagen. Langs de kant zag ik mensen naar ons wijzen, ze zagen dat we hard gingen. We lagen eerste en liepen twee ronden uit. Totdat ik in druk verkeer hard van achter werd aangetikt en we in de rondte gingen. We moesten wachten tot de anderen voorbij waren en tot een baanmedewerker ons achteruit geduwd had voordat we verder konden. Volgens Hans hadden we nog één ronde voorsprong.

Na afloop kwam het Duitse meisje dat me van de baan had getikt naar me toe. In haar moedertaal zei ze op verontschuldigende toon dat ze me haar verontschuldigingen wilde aanbieden omdat ze tegen ons aan was gereden. Op mijn beurt ben ik dan ook de beroerdste niet en zei dat het kon gebeuren en dat het geen probleem was. Maar is het nu typisch Duits of niet, zo keurig je verontschuldigingen komen aanbieden? Of is het typisch Nederlands als het je opvalt?

’s Avonds speel ik meestal een spelletje met Hans. Memory, kwartet, Minotaurus of Pim Pam Pet. Gisteren was het Pim Pam Pet. Dat valt niet te winnen want hij hanteert zijn eigen regels. Zo keurt hij alles af wat ik opnoem en hij niet kent, want hij kent het niet. Regel is dat als de ander iets roept dat fout is, jij het kaartje van de ander krijgt. Hans had echter een soort joker verzonnen waardoor hij van te voren kon zeggen dat als het fout was, het niet zou tellen als fout. Daar doe je niks aan. Een van de vragen was wat je mee op reis nam met een P. Dus ik zei “paspoort”, maar dat werd afgekeurd omdat hij laatst op vakantie ging naar Bronnegerveen en geen paspoort nodig had. Toen de vraag was wat je in de zomer nodig had met een B en ik met badlaken op de proppen kwam, zei hij dat je dat in de lente ook kon gebruiken, dus wederom afgekeurd.

Vanavond had ik geen zin in Pim Pam Pet. Dus het werd een spelletje kwartet en een spelletje memory. Dat memory vind ik het leukst, want daar is hij, en veel kinderen, erg goed in. Meestal verlies ik. Zeker in het begin als alles er nog ligt heb ik geen idee. Later als er wat minder ligt loop ik nog wel eens in. Voor Hans lijkt het weinig uit te maken of er veel kaartjes liggen of weinig. Het tweede potje is helemaal een ramp, als alles op andere plaatsen ligt. Ook daar heeft Hans weinig last van, terwijl ik nog wel eens dingen herinner uit het vorige potje, wat wel duidt op een goed geheugen maar het werkt je alleen maar tegen. Maar vanavond was ik scherp. Ik voelde het en deelde hem ook mee dat ik zou gaan winnen. En ja, ik won twee potjes. Op een of andere manier had ik nu geen moeite te onthouden waar de Carsplaatjes lagen. Ondanks het feit dat ik een gestreste dag op mijn werk had, wist ik twee potjes bovengemiddeld te presteren. Dat geeft te denken vind ik. Goed, ik doe dan soms wel of wat op mij van toepassing is, op iedereen van toepassing is, maar toch wil ik spreken van een voorzichtig verband aangaande het korte termijn geheugen. Misschien is het zo dat na stress de hersenen zich herstellen door het visuele kindergeheugen tijdelijk weer in werking te stellen. Maar misschien ook wel niet. Ik ga het niet verklappen.

Met twee katten naar de dierenarts voor de jaarlijkse inenting is een koud kunstje. Goed, het kost je een lieve duit, maar verder stelt het niet zoveel voor. Tenzij je je kinderen meeneemt, en dat had ik gedaan. Mijn kinderen moeten nodig naar een heropvoedingskamp. Ze houden tegenwoordig niet meer op met vragen stellen, en een pauze van langer dan een seconde tussen twee vragen zit er niet. Ze bemoeien zich met iedereen in de wachtkamer, en gaan naast andere wachtenden zitten om te vragen of die ook een beestje hebben. “Jij hebt lange nagels,” zegt Tammar tegen een mevrouw. En vervolgens: “die hond stinkt!” Zitten op een stoel is er niet bij, alles wat zich in de wachtkamer bevindt roept een vraag op. Een mevrouw tegen wie wij vroeger u hadden gezegd was “jij” en als Tammar het over haar had tegen Hans, werd ze zelfs vermaakt tot “hij.” Hij heeft een leuk hondje. Toen we eindelijk aan de beurt waren, waren we niet aan de beurt omdat er eerst nog een spoedgeval met een vogel voor moest. Prima, dan wacht ik nog even.

Even later toen we naar binnen liepen, Hans wilde een kooitje dragen dus Tammar ook, hetgeen weer voor vertraging zorgt, werden de dierenarts en zijn assistente aan een vragenvuur onderworpen. Hans vroeg of hij eens mocht luisteren door de stethoscoop, waarop ik gelijk zei nee, maar de dierenarts zei ja. Dus moest Tammar ook, en toen ze geluisterd hadden kwamen ze tot de ontdekking dat ze allebei maar één kat hadden geluisterd, en dat de andere nog moest. Nee, riep ik, en ditmaal ging de dierenarts er niet tegenin. Tammar hield ondertussen de assistente bezig doordat ze wilde laten zien dat ze haar naam kon schrijven, en Hans vond het nodig te vermelden dat hij de hele dag op de Wii had gespeeld, dat hij dit weekend weer mocht en dat hij woensdag vrij was, en dan weer op de Wii mocht. Ik haastte me om te zeggen dat de Wii vandaag was binnengekomen en dat het nog nieuw voor ze was, want het was niet onlogisch geweest als de dierenarts er het zijne van had gedacht. “Ah, er komen dus wel restricties op?” vroeg hij?

Ik zei tegen de dierenarts dat ze vanavond een hand vol waren, om hem te laten merken dat het niet altijd zo ging. Maar ik schaamde me een beetje voor mijn eigen gebrek aan educatieve kwaliteiten. Ik had ze in de wachtkamer al een keer bij hun arm gepakt, maar de kleine ratten ruiken dat je niet veel kunt doen met andere wachtenden in de wachtkamer, en ook deinzen ze er niet voor terug je helemaal voor paal te zetten door gewoon door te gaan met waar ze mee bezig waren.

Ik zie dit van tevoren niet aankomen. Ik heb geen idee dat ze me de oren van m’n kop gaan vragen, dat ze dat bij iedereen doen, dat ze met de stethoscoop willen luisteren, dat ze willen betalen, kortom, dat ze mij compleet overbodig willen maken. Als ik nu van te voren wist wat er zou gebeuren kon ik ook preventieve sancties zetten op wangedrag. En volgend jaar, als ik weer ga, ben ik dit vergeten en trap ik er weer in. Toen Tammar betaalde en nog wat geld terug kreeg, zei ze tegen de assistente dat Hans ook wat geld terug wilde, want dat was eerlijk. Bloody! Dit moet volgende keer anders. Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u! Dat lijkt er meer op.

Bob en Sophie zijn weer gezond verklaard. Sophie zelfs kerngezond, en Bob voor zijn leeftijd nog behoorlijk. We weten het niet precies maar hij zal tussen de vijftien en de achttien zijn. Hij is sinds een jaar of zes bij ons, en heeft hier een prima oude dag. Tenminste, daar gaan wij vanuit, dat hij dat ook vindt. Bob is een goedzak die het liefst de hele dag op iemand ligt. Liefst op mij. Zodra ik ’s avonds op de bank ga liggen, komt-ie er aan met zijn kledingslopende pianospel en zijn dikke lijf dat altijd precies verhindert dat ik de tv nog kan zien. Maar verder wel opgevoed. Dat wel.

Zondag was Linda met Hans naar vriendinnen die allemaal een kind in de leeftijd van Hans hebben, en beter was het om Tammar niet mee te nemen, omdat ze dan net buiten de boot zou vallen. Tammar vond het prima, omdat ze niet door had dat Hans ging spelen, en nu kon ze rustig naar haar eigen televisieprogramma kijken. Aan het eind van de middag besloot ik haar mee te nemen naar een pannenkoekenhuis, wat ik best een gedoe vond, want ik dacht er met frietjes vanaf te komen, maar wat uiteindelijk een van de betere ervaringen uit mijn carrière als vader bleek te zijn. Tammar was in haar element en ik liet haar grotendeels haar gang gaan. Zo bestelde ze nadat ik een glas melk bestelde, een glas melk mét een rietje, vertelde ze de serveerster dat ze van haar fiets was gevallen, dat ze ook een keer een gebroken arm had, en dat Hans geopereerd was. Eén keer heb ik haar afgeremd en gezegd dat die mevrouw ook druk was, en dat ze niet de hele tijd naar haar verhalen kon luisteren. Maar voor de rest ben ik toch een beetje bang dat ik daas van aanbidding naar haar zit te kijken zonder in te gaten te hebben dat ze een betweterig kind is dat misschien wel irritatie opwekt bij andere volwassenen. Het ontbreekt er nog net aan dat ik mijn ogen dicht doe en mijn beide handen ten hemel spreid. Ze vond het “gezellig” zo met de kaarsjes op tafel.

Hans had leuk gespeeld, maar er was iets niet helemaal goed gegaan. Hij had een film gezien -Snuf de Hond en het spookslot- (door de EO uitgezonden als familiefilm) maar die was wat te heftig voor hem. Volgens een legende spookt het in een kasteel, want vroeger had Zwarte Bertram uit jaloezie met zijn zwaard de staljongen gedood. Dit scheen nogal uitgemeten in beeld te zijn gebracht, en sindsdien durft Hans niet meer naar bed. Zondagnacht heeft hij naast mij geslapen, en me een keer of vier wakker gemaakt met vragen over Zwarte Bertram, maandagavond hebben we om en om op zijn kamer gezeten totdat hij sliep, maar ook die nacht is hij meermaals huilend naar ons toegekomen, en vanavond huilde hij iets minder, maar nog steeds moesten alle lampen aan en heeft Linda een tijdje boven gezeten tot hij sliep.

Snuf de hond klinkt meer als Nijntje, lief klein konijntje, maar nee. Een iets te spannend verhaal voor een jongetje van zeven, (leeftijd vanaf negen jaar) al hebben de andere kinderen die het gezien hebben, nergens last van. Hij is ook wat gevoelig, net als zijn vader vroeger, maar die is inmiddels een ijskoude geworden. Het enige waar ik tegenwoordig nog bang voor ben is de duvel en z’n ouwe moer.