Categorie: Vaderlijk gedrag

Ik zat met Tammar naar een film te kijken over twee Cheeta welpjes wier moeder gedood was door een leeuw, en die grootgebracht werden door een man. Een blanke man welteverstaan, want blanken doen nu eenmaal het ontwikkelingswerk in Afrika. De Cheeta welpen moesten leren om op eigen poten te staan, te kunnen jagen en voor zichzelf te zorgen. Eentje heette Tocki, de ander Sambu. De man leerde ze jagen, leerde ze welke dieren gevaarlijk waren en zelfs dat mensen gevaarlijk waren. Soms ging het bijna mis als ze op een te grote prooi joegen en ze nog niet door hadden hoe gevaarlijk dat was. Tocki werd op een dag zwaargewond aangetroffen omdat hij was opengereten door een wrattenzwijn. Maar hij werd opgelapt en overleefde het. Twee jaar duurde het voordat de twee jonge cheeta’s, die overigens prachtige dieren zijn, voor zichzelf konden zorgen. Alleen Sambu was wel eens overmoedig doordat hij zich bewust was van zijn snelheid en gevaarlijke dieren tartte.

Het was een prachtige film. Maar geheel onverwacht ging het mis en werden Sambu en Tocki ’s nachts aangevallen door een leeuw, of meerdere leeuwen, dat weten we niet. Tocki wist te ontsnappen maar Sambu werd levenloos aangetroffen. De man die ze had opgevoed was er kapot van en vroeg zich af of het zijn schuld was; had hij de welpen niet voor altijd in gevangenschap moet laten opgroeien? Hij troostte zich met de gedachte dat Sambu toch nog twee mooie jaren in de vrijheid van de Afrikaanse natuur had gehad.

Toen was het bedtijd. Ik bracht Tammar naar bed en ze deed haar gebruikelijke niet-meewerk dansje. Niet uitkleden, steeds met iets anders bezig zijn zolang het maar iets is wat het naar bed gaan vertraagt. Ik was even in de badkamer en liep terug naar haar kamer. Ze lag onder de dekens met haar kleren nog aan en ietwat geïrriteerd maande ik haar tot opschieten. Ineens begon ze te huilen. Ik dacht eerst dat het bij het dansje hoorde en liet haar even, maar vroeg toen of ze soms moe was. Maar nee, ze snikte dat ze heel erg geschrokken was van dat Sambu dood was gemaakt door de leeuw. Dat ze het heel zielig vond. Dat vond ik ook ja. Als ik het had zien aankomen zou ik Tammar niet hebben laten kijken. Nu kon ik er niet veel meer mee dan haar vasthouden en zeggen dat het ook zielig was. Want wat kun je hier nog aan recht praten? Dat het bij de natuur hoort? Dat hij toch nog een mooi leven heeft gehad? Het is gewoon een waardeloze situatie als een prachtig beest dat je een uur gevolgd hebt ineens zo aan zijn einde komt. Dat schat zo’n meisje goed in. Ik wist het niet recht te breien in elk geval. Tien minuten later, toen ze zich min of meer herpakt had zei ze: ik mag nóóit meer zo’n film zien hoor, behalve als ik groter ben. En daar hielp ze mij, want toen pas kon ik iets concreets bieden, al was het slechts het beamen van haar idee. Je vijf-jarige dochter moet jou helpen om de situatie naar een aanvaardbaar eind te brengen. Ik schoot ernstig tekort.

En ineens heb je een ontroostbaar jongetje in je armen. Hij vroeg nog opgetogen of hij mee mocht naar de dierenarts met de twee katten voor hun jaarlijkse inenting. Nu had Linda al wel door dat er iets niet goed was met Sophie. Ze mauwde veel en werd mager. Ik vond haar vooral vervelend de laatste tijd, je kon niet gaan zitten of liggen of ze zat bij je. Gelijk maar even melden bij de dierenarts, die constateerde dat ze een grote tumor in haar achterlijf heeft. Inentingen hadden geen zin meer. Ik heb haar vaak vervloekt als ik weer een vis kwijt was, of als ze weer met een dood of levend beest het huis in kwam, maar daar bleef het bij. Ik ben ook degene geweest die haar niet weg wilde doen toen iemand haar heel graag wilde hebben en Linda dat voorstelde. Ik vind, je hebt een huisdier, dan neem je je verantwoordelijkheid en zorg je ervoor tot het einde. Maar ik had niks met haar.

Ik weet nog dat ze kwam, ik wist van niks, ik kwam op een dag thuis, Linda was even weg en er stond een grote doos op tafel. Uit de doos kwam gemiauw en er bleek een onoverlegde grijze kitten in te zitten. Een prachtig poesje als van de Whiskas reclame.  Wij hadden Mack (de echte) nog, die was destijds de baas. Sophie werd op haar plaats gezet door Mack. Toen Mack doodging werd ze brutaler. Ze mauwde luid als het haar iets niet zinde, gedrag dat door Mack onmiddellijk met een charge werd afgestraft. Maar toen haar bovengeschikte er niet meer was, greep ze de macht. Ik heb haar vaak “onze huisnazi” genoemd. Later kwam Bob erbij, een rode kater, een goedzak en veel liever dan Sophie. Bob was ouder, we weten niet hoe oud precies, maar het ziet er nu naar uit dat Bob haar gaat overleven.

Hoe erg het precies is dat Sophie dood gaat weet ik niet. Ik weet wel dat Hans bijna ontroostbaar was. Tammar sliep al en weet het nog niet, maar Hans lijkt wat gevoeliger voor dit soort dingen. Sophie was er natuurlijk al toen hij geboren werd en vaak sliep ze bij hem op bed. Ik had Hans in mijn armen toen ik hem naar bed bracht en hij huilde onophoudelijk. Ik weet inmiddels dat het voorbijgaand verdriet is, maar ik zei het niet. Ik probeerde niet de dingen te zeggen die vaders in boeken altijd zeggen. “We kopen wel een nieuwe kat”, “beter Sophie dan een van ons”, dat soort dingen die mij vroeger ook niet hielpen. Ik zei tegen Hans dat we in elk geval in de gaten gaan houden dat ze geen pijn heeft. Maar dat ze niet meer beter wordt en doodgaat. Mijn parkietje ging dood en ik was ontroostbaar. Voor een dag. Daarna ging het snel weer beter. Ik heb er een paar gehad en ik weet niet eens meer hoe ze heetten. Maar dat doet er niet toe. Er is geen vergelijk. Nu is het erg voor Hans, en weet ik niet hoe hem te troosten.

Een kleine twee maanden geleden kocht ik twee kaartjes voor Hans Klok in Orpheus. Hans stond al te springen toen ik het hem vertelde. Vanavond werd zijn geduld beloond, maar uitgerekend gisteren kreeg ik last van mijn rug. Met veel pijnstillers ben ik er naar toegegaan, want ik wilde dit ook niet missen. Speciaal niet het uitje met Hans waar hij zich zo op verheugd had. Hans Klok is ongelofelijk, maar dat wist ik al. Maar als je het dan in het echt ziet, in combinatie met zijn aanwezigheid en zijn grapjes, die niet geniaal zijn maar gewoon leuk, dan klap je toch wat langzamer omdat je gewoonweg met stomheid geslagen bent. De klassieke truc met het doorzagen van een maagd. De truc kon niet doorgaan want er was wat tussengekomen. Maar dan maar met één van zijn assistentes. Die wordt doorgezaagd, de twee helften worden uit elkaar gehaald, iemand uit het publiek mag komen inspecteren of hoofd en voeten echt zijn, ik snap er geen bal van, al heb ik het al tig keer gezien. Maar als hij daarna uitlegt dat de truc gevaarlijk is en één op de tien keer misgaat, en vervolgens lopen er twee vrouwenbenen over het podium maar romp en hoofd ontbreken, dan ben ik met stomheid geslagen. “Da’s m’n halfzus,” aldus Hans Klok.

Zijn verdwijntrucs met mensen voert hij beter uit dan ik met een muntje. Tammar heeft mijn truc na twee keer door, maar hier zitten toch honderden mensen in de zaal en keer op keer zit er een assistente vastgebonden, er gaat een doek overheen, hooguit twee seconden, doek gaat weg, assistente is vrij en Klok zit vastgebonden op de plek waar net nog de assistente zat. Trucs met het vermenigvuldigen van een fles wijn (viel ook erg in de smaak bij Bonnie St. Claire) of gewoon met kaarten, geen truc begrijp je. Ook niet de kaarten uit de mond truc, al wordt die op youtube uitgelegd.

Het was een avond vol zwevende, verdwijnende en doorgezaagde vrouwen, ontsnappingstrucs, en ook nog een paar circusacts zodat de grote Hans Klok even rust had. Maar het mooist was nog dat de hooggespannen verwachtingen uitkwamen, dat Hans zei dat dit het leukste was wat hij ooit gedaan had en dat ik het kon volhouden, al is het geen grapje dat je elke keer moet gaan staan als iemand uit de rij er nog langs moet. Maar toen we binnenkwamen klonk Elvis en dan weet je dat het goed gaat komen.

Het was niet mijn beste dag. Ik ben druk op mijn werk en het is zo slecht georganiseerd dat als ik een keer eerder naar huis moet dat ik nog achtervolgd wordt door dringende mailtjes met dat er snel iets moet omdat er anders een klant in de problemen komt. Tot voor kort had ik een back-up, maar sinds het uitje in Barcelona heb ik haar niet meer gezien. En mijn collega’s of klanten aan hun lot overlaten vind ik lastig. En nee, ik weet ook wel dat ze niet zielig zijn als ze een keer niet geholpen worden. 

Had ik ook nog niet de beste dag qua verstandhouding met Linda. Er lag een erwt onder mijn matras en die was nog niet weg. Dus ja, dat helpt ook niet mee. Moest dus eerder van huis om de kinderen op te halen van school, die na vijf minuten al begonnen te drammen dat ze niks te doen hadden. Ik trok mij even terug in het rookhol en stond even stevig te balen omdat ik de situatie niet onder controle had. 

Tijdens mijn gebaal hoorde ik de kinderen zingen. Ze waren aan het oefenen voor de kerstvoorstelling van school. Liedjes over Jezus zoals alleen kleine lieve kinderen ze kunnen zingen. Ik zag het als een teken van de kerstgeest van het verleden. Ik voelde mij Scrooge. Ik stond mokkend in de bijkeuken terwijl ze binnen vrolijke kerstliedjes aan het zingen waren. Alsof de kerstgeest van het verleden mij vast liet zien hoe het vroeger was om mij duidelijk te maken waar het verkeerd gegaan was. 

Dus ja, dan ben je wel dom als je de kerstgeest op bezoek krijgt als het nog niet te laat is om er niet op te reageren. Dus ik verzamelde mijn moed en ging met aan mijn handen Hans en Tammar lopend naar de school. Linda zou laat terugkomen. De ruzie sluimerde nog dus ik was sneu en zij was onverschillig. Dus nog even wat nagrommen en nu zit ik hier alweer vrolijk te typen. Vrouwen hebben helaas in ruzies altijd gelijk, en zo niet, weten ze je wel zo te bespelen dat ondanks alle wetenschappelijk onderbouwde feiten die jij inbrengt, je toch aan het kortste eind trekt. Nou ja, misschien had ze ook wel gelijk en moet ik niet zo over de zeik gaan als ik een sok kwijt ben. 

De tijden van OVN breken weer aan, want ik had een zogenaamde papadag. Een vreselijk woord want het impliceert dat je een dag vrij neemt om met je kinderen door te brengen. Niets is minder waar. Ik nam vrij zodat Linda extra kon werken. En nee, dat is niet een dag besteden aan mijn kinderen, want als ik daar een dag voor vrij moet nemen had ik ze niet moeten willen. Nee, dit was afzien. ’s Ochtends naar school brengen, surprise mee, niet in de straat van de school parkeren want Sint Rombartus kon er anders niet door met zijn BMW, daarna naar de bakker, twee wassen strijken, aquarium verschonen, kinderen ophalen, boterhammen geven, Hans weer wegbrengen, Tammar naar zwemles brengen, Hans weer op school ophalen, terug naar het zwembad, Hans bij judo afzetten, schoenen en sokken uit want ik mocht kijken bij zwemles, ik was te vroeg en werd weer teruggestuurd, daarna weer kijken bij zwemles, Tammar aankleden, Hans ophalen en naar huis. Het was inmiddels vijf uur. Linda kwam ook net thuis. Welkom Linda.

Ik had het even gehad. Dat ik daarna in een Al Bundy-achtige pose wordt gefotografeerd, tja, dat had ik ook niet kunnen vermoeden toen ik met Linda aanpapte. Toen bestonden al die bij de hand camera’s en Facebook nog niet. Je hebt tegenwoordig geen momentje meer voor jezelf of je staat op Facebook. Ik tenminste wel. En iedereen heeft het maar over die hand, die daar zit omdat anders mijn arm op de grond valt (huh huh). Volgende keer ga ik rechtop zitten met mijn armen wijd leunend op de bank, met zicht op zweetplekken. Ja, Al Bundy is wel mijn held uit de jaren ’80. Sure selling shoes is fun. But behind the glamour, it’s like any other minimum wage slow death.

Vanochtend stond een voetbalwedstrijd van Hans op het programma. Ze moesten tegen de ongeslagen koploper, Robur et Velocitas, de oudste club van Apeldoorn, 56 doelpunten voor en 2 tegen. Dat boezemde angst in. Ze hadden twee spelers, de nummer drie en de nummer vijf, die het elftal droegen, dat werd snel duidelijk. Nummer vijf was een grote jongen, nummer drie een kleine behendige linksbuiten. Na één minuut stond het al 1-0 door de nummer vijf van de tegenstander.

Maar het team van Hans vocht, en Hans het hardst. Hij liep het hele veld over en keer op keer wist hij de nummer vijf uit te schakelen. Hij was geconcentreerder dan anders. Maar er was geen doorkomen aan. Het team van Hans kon geen vuist maken. Vlak na rust werd het 2-0, wat gezien het overwicht, nog erg mee viel. De veel scorende spitsen van het team van Hans kwamen er niet aan te pas. Deze keer tegen de sterke tegenstander was Hans de uitblinker. Hij heeft pas één keer gescoord, nét in de wedstrijd waar ik niet bij was twee weken terug. Hij heeft geen goede trap, maar hij raakt zelden de bal kwijt. En uitgerekend hij brak door, tegen deze tegenstander. Hij kreeg die ene kans door vanaf de zijkant vrij voor de keeper te komen. Hij wilde schieten maar zag Lotte, het enige meisje in het team, maar een van de besten, nog vrijer staan. Hij gaf de bal aan haar en zij schoot hard in de hoek. Onhoudbaar. Ik, die twee maanden geleden me nog geneerde voor schreeuwende ouders langs de kant, kon er niks aan doen en juichte alsof PSV zojuist het landkampioenschap binnenhaalde. Hij was zo trots. Hij gaf de bal af. Het was 2-1, en dat was de eindstand. Een schitterende verliespartij.

Hans mocht een bal uitzoeken en hij koos een PSV bal. Net als zijn PSV shirtje roept dat hier in het land van de potten en pannen wat weerstand op. Want hier zijn ze voor de succesvolste, Ajax. Nu verdienen de prestaties van Ajax ook groot respect, maar met hun supporters kan ik nogal eens botsen. Want zelfs op de training van de F2 pupillen werd er tegen Hans gezegd dat hij dat shirt niet mocht dragen. Hij dacht dat het serieus was en vertelde thuis dat hij dat shirt niet meer aan mocht. Ik legde hem uit dat het een grapje was van de trainer, en dat als hij dat nog een keer zei, hij maar moest zeggen dat PSV 4-0 heeft gewonnen van Ajax.

Gisteren liep hij met de bal aan zijn voet van de winkel naar huis. Onderweg zei een man dat hij de verkeerde bal had uitgezocht. Ik legde uit dat Eindhoven wat ver verwijderd is van Vaassen en dat er daarom niet zoveel mensen voor PSV zijn. En dat Vaassen vlak naast Amsterdam ligt. Hoe zuidelijker je komt, hoe beter het wordt. Maar de meeste mensen zijn nu eenmaal voor Ajax. Als jij liever voor Ajax bent vind ik dat ook goed hoor. Nee, ik ben liever voor PSV want die hebben toch 4-0 gewonnen van Ajax?

Kortom, je rolt er ook maar in als kind. Door mij heeft hij nu een voorkeur voor PSV terwijl dat hier op niet veel sympathie kan rekenen. Ook mijn voorkeur voor Alfa’s weet hij al, ook niet het makkelijkste merk om fan van te zijn. Linda heeft de schone taak om hem voor Elvis te behoeden. Vroeger toen ik klein was kon dat nog, als kind Elvisfan zijn maar later op de middelbare school was het beter om voor Doe Maar te zijn. Hoe dan ook, ik wil niet dat hij door mij op deze leeftijd al beïnvloed wordt met Elvis.

Gers Pardoel, daarvan is zijn eerste zelf uitgezochte CD. En ik had je nog wel zo lekker genomen, zingt hij vrolijk mee. Nou ja, het is beter dan Gé Reinders, waar ik dan weer waardering voor heb. Maar toen ik samen met mijn zwager naar een optreden ging omdat Linda écht niet mee wilde, voelde ik me wel wat opgelaten tussen alle bejaarden die kwamen kijken. En ik vecht nog wel terug als ik uitgelachen wordt, maar Hans kan ik niet met zulke dingen opzadelen op school. Dus Gers is prima. Gé ook, maar niet voor Hans.

Vanavond aan tafel, ik was aan de late kant, het was al over zevenen, klopte alles. Het eten was lekker, de kinderen waren vrolijk, Linda had haar liefste lach, en niet per se in die volgorde. Hans vertelde bijna onophoudelijk wat hij op school had gedaan en Tammar kon niet wachten tot morgen want dan ging ze weer naar gym. Hans vroeg of ik ook mensen kende die hun hele leven bij hun ouders bleven wonen. Zo gortig ken ik ze nu ook weer niet maar natuurlijk wel mensen die lang thuis bleven wonen. Ik zelf bijvoorbeeld was 25, avonturier dat ik ben, maar je hebt ze die het nog bonter maken. Hans was er nog niet helemaal uit of hij ergens anders ging wonen maar ik zei dat hij rustig kon blijven tot hij oud was. Tammar zou in elk geval bij hem gaan wonen als hij wegging. “Maar,” zei ze toen, en keek mij aan, “ik wil liever bij jou blijven wonen.” Waarop ik zei dat ik dat ook wel wilde.

En natuurlijk, als ze volwassen zijn gaan ze, dat is beter voor ouders en kind, en tegen die tijd gebruik je waarschijnlijk ook zachte dwang, maar nu is het nog te vroeg. Al zijn er meer dan acht jaar verstreken sinds Hans is geboren en al vijf sinds Tammar. Elke ochtend maken we grapjes en elke avond als ik thuiskom word ik blij verwelkomd. Maar Hans is al veel te groot voor mijn kinderachtigste grapjes en zelfs Tammar vind soms dat ik dom doe. Toen ze drie was lachte ze er nog luidkeels om. Drie is een geweldige leeftijd. Nog te klein voor praatjes, maar al groot genoeg voor begrip. Vijf is ook prima. Evenals acht. Het gaat niet zo hard als ze wel eens zeggen, en het duurt nog lang voor ze groot zijn, maar soms zou je een moment willen vasthouden. Hans heeft mooi haar maar zijn krullen van vroeger zijn al weg. Beiden gaan ze al met hun tas in hun hand naar de basisschool. Er komt een dag dat ze het huis uit gaan en dan sta je met lege handen. De tijd hou je eenmaal niet tegen.

http://www.youtube.com/watch?v=LNaNVuWes_U

Gisteren zag ik mijn kans schoon. In het nucleaire pretpark Wunderland Kalkar is een kartbaan. Ze hebben er ook zogenaamde doppelkarts. Daarin kon Hans met mij meerijden. Hans maakte zich een beetje zorgen over de snelheid en het slippen toen we in de rij stonden, maar het waren geen snelle karts en als het te hard zou gaan kon ik natuurlijk zachter. Toen we aan de beurt waren stonden we samen met een paar einzelkarts en nog twee doppelkarts aan de start. Hans en ik in laatste positie maar na een ronde hadden we de twee andere doppels al ingehaald. Hans vond het prachtig en ik zo mogelijk nog meer. Want wees eens eerlijk, wat is er mooier voor een vader dan met zijn enthousiaste zoon in een autorace te zitten en als een duivel over de baan te racen? Daarna haalden we de einzelkarts ook in die op het rechte stuk wel sneller waren maar die ik in de bochten voorbij kon steken. Ik concentreerde me op de race en Hans hield bij hoever we voor lagen. Langs de kant zag ik mensen naar ons wijzen, ze zagen dat we hard gingen. We lagen eerste en liepen twee ronden uit. Totdat ik in druk verkeer hard van achter werd aangetikt en we in de rondte gingen. We moesten wachten tot de anderen voorbij waren en tot een baanmedewerker ons achteruit geduwd had voordat we verder konden. Volgens Hans hadden we nog één ronde voorsprong.

Na afloop kwam het Duitse meisje dat me van de baan had getikt naar me toe. In haar moedertaal zei ze op verontschuldigende toon dat ze me haar verontschuldigingen wilde aanbieden omdat ze tegen ons aan was gereden. Op mijn beurt ben ik dan ook de beroerdste niet en zei dat het kon gebeuren en dat het geen probleem was. Maar is het nu typisch Duits of niet, zo keurig je verontschuldigingen komen aanbieden? Of is het typisch Nederlands als het je opvalt?

’s Avonds speel ik meestal een spelletje met Hans. Memory, kwartet, Minotaurus of Pim Pam Pet. Gisteren was het Pim Pam Pet. Dat valt niet te winnen want hij hanteert zijn eigen regels. Zo keurt hij alles af wat ik opnoem en hij niet kent, want hij kent het niet. Regel is dat als de ander iets roept dat fout is, jij het kaartje van de ander krijgt. Hans had echter een soort joker verzonnen waardoor hij van te voren kon zeggen dat als het fout was, het niet zou tellen als fout. Daar doe je niks aan. Een van de vragen was wat je mee op reis nam met een P. Dus ik zei “paspoort”, maar dat werd afgekeurd omdat hij laatst op vakantie ging naar Bronnegerveen en geen paspoort nodig had. Toen de vraag was wat je in de zomer nodig had met een B en ik met badlaken op de proppen kwam, zei hij dat je dat in de lente ook kon gebruiken, dus wederom afgekeurd.

Vanavond had ik geen zin in Pim Pam Pet. Dus het werd een spelletje kwartet en een spelletje memory. Dat memory vind ik het leukst, want daar is hij, en veel kinderen, erg goed in. Meestal verlies ik. Zeker in het begin als alles er nog ligt heb ik geen idee. Later als er wat minder ligt loop ik nog wel eens in. Voor Hans lijkt het weinig uit te maken of er veel kaartjes liggen of weinig. Het tweede potje is helemaal een ramp, als alles op andere plaatsen ligt. Ook daar heeft Hans weinig last van, terwijl ik nog wel eens dingen herinner uit het vorige potje, wat wel duidt op een goed geheugen maar het werkt je alleen maar tegen. Maar vanavond was ik scherp. Ik voelde het en deelde hem ook mee dat ik zou gaan winnen. En ja, ik won twee potjes. Op een of andere manier had ik nu geen moeite te onthouden waar de Carsplaatjes lagen. Ondanks het feit dat ik een gestreste dag op mijn werk had, wist ik twee potjes bovengemiddeld te presteren. Dat geeft te denken vind ik. Goed, ik doe dan soms wel of wat op mij van toepassing is, op iedereen van toepassing is, maar toch wil ik spreken van een voorzichtig verband aangaande het korte termijn geheugen. Misschien is het zo dat na stress de hersenen zich herstellen door het visuele kindergeheugen tijdelijk weer in werking te stellen. Maar misschien ook wel niet. Ik ga het niet verklappen.