Categorie: Vaderlijk gedrag

Het was surprisetijd in de klas van Hans, en zoals het een zoon van mij betaamt, kon hij daar weinig mee. Bovendien had hij geen tijd wegens een opeenstapeling van drukke verplichtingen zodat er een probleem dreigde te ontstaan. Kinderen staan tegenwoordig onder grote druk van hun ouders, want die vinden dat hun kind geen uitzondering moet zijn. Konden we vroeger nog volstaan met een grote prop opgerolde kranten of een dicht gesoldeerd blikje, tegenwoordig is het een wedstrijd wie er de mooiste surprise heeft. Hetzelfde verschijnsel treedt op bij traktaties op verjaardagen. Ik heb er over nagedacht en volgens mij zijn het de ouders die zichzelf de druk opleggen.

In elk geval, ik nam afgelopen vrijdag vrij om voor Hans een surprise te maken. Totaal ondenkbaar in vroeger tijden, maar zover is het gekomen. Tot groot genoegen van mijn vrouw, met wie ik al aan het bekvechten was geslagen over die surprisestress altijd. Ik maakte van papier-maché een hond, omdat het ventje voor wie de surprise bedoeld was een hond heeft die Spyker heet. Het werd mooier dan ik dacht, en omdat Hans er ook iets aan moest doen heeft hij de hond geverfd. Een Spyker- en een Feyenoord logo erop, een gedicht gedicht en klaar.

Vandaag was het zover, en ik had er eigenlijk niet meer aan gedacht. Totdat Hans vertelde dat het jongetje heel erg blij was met z’n surprise omdat hij vorig jaar als enige geen surprise had gekregen. En Hans vertelde dat hij echt heel erg blij was. En de moeder van het jongetje bevestigde dat ook nog een keer. Ook het cadeautje dat ik had uitgezocht viel heel erg in de smaak. En toen wist ik weer waarom je dit soort dingen ook al weer doet. Een kind blij gemaakt. Ja, daar doe ik het voor.

Zaterdagavond verzilverde ik mijn verjaardagscadeau en ging ik met Hans naar het Philips Stadion voor de wedstrijd PSV – Excelsior. We zaten op de eretribune, de beste plaatsen van heel het stadion. Voor Hans moet het een onvergetelijke ervaring zijn geweest, zijn eerste echte voetbalwedstrijd ooit. Hoeveel ik dacht dat het zou worden, of Willems nog geblesseerd was en of De Jong en Lestienne alweer zouden spelen wilde hij weten. Voor de wedstrijd liepen we nog door de Fanstore, omdat ik thuis al met mijn vrouw had afgesproken dat hij daar wat zou mogen kopen van zijn eigen geld. We maakten een rondje en Hans liep daarna zwijgend naar de uitgang. Of hij niks wilde kopen vroeg ik hem, waarop hij verrast antwoordde: “als dat mag?” Bescheidenheid, ik waardeer dat bij iedereen, en zeker bij mijn kind, alleen is het jammer dat verlegenheid en bescheidenheid geen eigenschappen zijn waar je nog iets aan hebt. Hij liep regelrecht naar de nieuwe uitshirts en koos als opdruk “De Jong”. Hij kwam zeven euro tekort en vroeg of ik het verschil van zijn zakgeld wilde inhouden. Ik heb ze hem geschonken.

Op de tribune zaten we vlak achter een bekende PSV supporter, een hele dikke met een Dzsudzsák shirt. De man gaf eerst de mensen om hem heen een hand maar toen het fluitsignaal klonk ging hij los. Prachtige scheldkanonnades richting scheidsrechter waar zelfs Hans om moest lachen. “Godverdomme, da’s gewoon geel!” “Hee, kut-KNVB! Da’s de vijfde keer hè!” “Hee, niet ouwehoeren nu, dat doen wij wel!” Elke minuut maakte hij met zijn handen een toeter en riep iets richting grens- of scheidsrechter. Niet dat die hem in de gaten hadden dus ik vroeg me af waar die stroom van negativiteit voor nodig was.

In de zestiende minuut werd er een overtreding gemaakt door een speler van PSV. Redelijk hard, maar nadat de getroffen tegenspeler weer was opgestaan, besloot scheidsrechter Kamphuis de kaart op zak te houden. Dat kwam hem op een groot applaus te staan, en Hans en ik applaudisseerden luid mee. Later las ik in de krant dat het applaus was voor Lestienne, de nummer zestien die op de tribune zat en vorige week zijn moeder heeft moeten begraven. Maxime Lestienne was geroerd door dit gebaar van de fans, stond erbij. We laten het maar zo. PSV speelde kansloos gelijk met 1-1. Pas in de blessuretijd scoorde Excelsior tegen door een treffer van Hasselbaink, een naam die mij al angst inboezemde toen hij werd ingebracht. Het stadion was stil, op een groepje meegereisde Excelsiorsupporters na. Het was een domper, maar desondanks vond Hans het toch het leukste wat hij ooit samen met mij had gedaan, en bovendien was daar zijn nieuwe shirt.

Ik was bepaald niet slecht met voetbal vroeger. Ik scoorde in mijn eerste wedstrijd drie keer, zoals grote voetballers dat ook doen. Nooit heb ik ervaren dat het spel moeilijk is. Door omstandigheden heb ik er maar twee jaar opgezeten, van mijn 10e tot mijn 12e ongeveer. Linksbuiten was mijn positie, terwijl ik rechts ben, maar waarschijnlijk zag de trainer in dat de rest het er op die positie helemaal niet vanaf zou brengen. Ik werd de topschutter in een kampioenselftal, al hebben we het hier slechts over de D-tjes. Ik grap wel eens dat als die omstandigheden er niet waren geweest en ik op voetbal was blijven zitten, ik misschien meegespeeld zou hebben in de finale op 25 juni 1988 tegen Rusland. Maar waarschijnlijk niet.

Vrijdagmiddag moest ik een conference call met een paar Amerikanen verlaten omdat ik mijn kinderen had beloofd dat ik mee zou spelen in het ouder-kind toernooi. En wat je belooft moet je doen, ook in dit soort situaties. De Amerikanen mogen ons dan mede bevrijd hebben, de loyaliteit houdt een keer op. Mijn eerste wedstrijd was tegen Tammar en nog 30 kinderen van haar leeftijd, die ons volwassenen volledig klem zetten elke keer als wij de bal hadden. Bovendien kon je geen beweging maken of je schoffelde een kind onderuit, wat mij een keer op een vrije trap tegen kwam te staan wegens een overtreding op mijn eigen dochter. Omdat remise dreigde, riep de trainer Hans, die langs de kant stond om de F-jes te helpen, te hulp. Toen hij de bal kreeg voelde ik iets van trots, er dreigde ineens gevaar. De kleintjes wonnen met 1-0, en ik lieg als ik zeg dat wij ons best niet deden, op het eind.

Door schade en schande wijs geworden gooiden we het tegen het team van Hans over een andere boeg. Vol erin, vanaf de eerste minuut. Ik stond weer op mijn linksbuitenpositie en maakte een rush langs de linkerkant van het veld. Toen moest die bal met links worden voorgegeven en dat ziet er op tv een stuk makkelijker uit dan het is. Tijdens de sprint, wat al lastig is als je alleen op kantoor traint, voelde ik al dat ik nooit een krachtige voorzet zou kunnen geven en vroeg me af wat ik moest doen. Een lullig schuivertje dan maar, leek nergens op. Zag er ook niet uit, dat weet ik zeker. Alles aan voetbal is moeilijker dan je denkt, springen, koppen, aannemen, passen, ook mijn lobje over de keeper verdween naast het doel. Toch maakte ik de 1-0. De ouders wonnen met 7-3. Gelijk het laatste jaar dat we nog van ze kunnen winnen.

Nu heb ik spierpijn. Maar mijn rug, waardoor ik vorig jaar niet mee durfde te doen, gaf geen krimp. Het is een wonder.

En ineens was daar het gesprek waarvoor ik al jaren vreesde. Het gesprek dat ik zelf nooit gevoerd heb en waarvan ik altijd dacht dat ik het door zou spelen aan mijn secondant. Maar mijn secondant was naar de tienminutengesprekken op school. 80 onverlaten hadden zich vergrepen aan een minderjarig meisje dat in de macht was van een loverboy, als ik het goed begrepen heb. Het woord seks viel tijdens het journaal en ik stond er alleen voor. Hans wilde weten wat seks was. Tja, hoe leg je dat nu uit aan een negenjarige?

“Ehm, nou, weet je, seks is vrijen.” “Opgelost,” dacht ik, maar hij wist ook niet wat vrijen was. “Goddomme,” dacht ik, “waarom weet je dat niet?” Ik wist in de vierde klas van de lagere school al veel meer zonder dat dat door ouders of leraren was uitgelegd. Je vriendjes zorgden daarvoor, het zal misschien aan het deel van het land waar ik opgroeide gelegen hebben. Ik begon te praten en ik voelde dat ik om het onderwerp heen draaide. “Eh, ja, als je kusjes geeft en zo.” “Ja, maar doen jullie toch ook weleens,” vroeg Hans. “Ja, eh, kijk, het moet wel van twee kanten komen. Seks kan wel, maar alleen als je getrouwd bent.” Grapje. Dat zei ik niet. Ik zei dat het wel kon, maar alleen met instemming van beide partijen, die dientengevolge een mondelinge edoch stilzwijgende overeenkomst aangaan tot…Nou ja, man en vrouw moeten het allebei wel willen. Meestal verleid een vrouw een man tegen zijn wil, en….nee ook niet. Lastig hoor.

Maar waarom was dat dan erg, en waarom wilden die mannen dat? En waarom gingen ze dan geld betalen? Tja, waarom willen mannen dat? Dat zit ergens in je hersenen voorgeprogrammeerd, en alleen de sterksten kunnen zich beheersen. De rest zijn hoerenlopers en verkrachters. Echt lastig dit. En het is erg omdat dat meisje het niet wilde, omdat ze pas zestien was en omdat ze in verwachting kon raken. Ik kon hem toch moeilijk uit gaan leggen waarom een man seks wil? Dat weet ik zelf niet eens, als je jeuk hebt moet je krabben, zoiets.

Thomas krijgt morgen een puppy, had ik dat al verteld? Net zo makkelijk veranderde hij van onderwerp. En ik zit met het onbestendige gevoel dat hij zich van de domme hield en mijn kennis peilde.

Hans heeft moeite met het verlies van zijn vriendje. Hij krijgt op school wat extra aandacht van een juf maar dat verhindert niet dat zodra hij naar bed moet hij het moeilijk krijgt. Hij zegt dan in tranen dat hij Luc mist. En dat is ook zo, maar hij is ook bang geworden van deze trieste gebeurtenis. Bang dat er bij ons iemand doodgaat. Ik vertel hem dan dat het ook heel erg is wat er gebeurd is en dat het logisch is dat hij verdriet heeft. Dat het heel erg is, maar het ergst voor de ouders van Luc. Waarop hij opmerkte dat ik bijna nooit verdrietig ben. Ik liet het maar zo. Ik weet uit eigen ervaring dat het prima is als een kind zo naar z’n vader kijkt.

Ik legde hem uit dat de meeste mensen pas dood gaan als ze ongeveer 80 zijn en dat wat er met Luc gebeurd is heel weinig voorkomt. Hans had het erover dat mensen toch carnaval gingen vieren ondanks dit. “Jij zou toch geen feest gaan vieren als ik dood was gegaan,” vroeg Hans. Nee natuurlijk niet Hans, ben je gek zeg! Ik hou sowieso al niet van feest vieren, en ik imiteerde een paar hossende carnavalsvierders. Hans schoot in de lach dus ik deed er nog een schepje boven op. Polonaise, Arie Ribbens en alles waar ik mij niet aan kan overgeven deed ik na. Hans lachte. Ik vroeg of hij in mijn bed wilde slapen, mama zou ook vroeg naar bed gaan. Niet veel later sliep hij al.

Gisteren, in het half uurtje voordat Hans naar bed moest, vroeg hij of hij mocht tekenen. Normaal zou ik geen bezwaar hebben, maar nu een heel klein beetje. De tekenspullen waren namelijk opgeborgen sinds de uitruim van een kast die we weg hadden gedaan, maar hij wilde per se tekenen. Ik moest een werkkast in en onder een grote stapel onbekend gewicht de tekenpapiertjes weghalen. Ik pakte er een paar, en hij ging tekenen.

Ik stond in de keuken koffie te zetten (of heet dat anders bij een Senseo?) en hij vroeg me hoe je gefeliciteerd schreef. Ik dicteerde het zonder er verder acht op te slaan. Ook toen hij tegen ons zei dat we niet mochten kijken, wekte hij geen enkele argwaan. Waarschijnlijk was ik iets teveel met mezelf bezig. Vanochtend liet hij zijn tekening zien en ik realiseerde me hoe erg het geweest zou zijn als hij niet had mogen tekenen omdat ik het teveel moeite vond om dat papier op te duiken. Ik vond het eigenlijk al erg dat ik het gisteravond niet door had. Maar wat een zoon hebben wij.

Gisteren tegen de avond had ik het plan om met Hans te gaan fietsen naar het bos. Op de fiets kom je op plekken waar je lopend niet kan komen en andersom. Het probleem was dat Tammar ook mee wilde, want ze had niks te doen. Nu is het zo dat de vorige twee keren dat Tammar meeging we geen wild hebben gezien omdat zij niet stil kan zijn. Dus had ik met mezelf afgesproken dat ze voorlopig niet meer mee ging. Maar daar was mevrouw het niet mee eens. Ze begon zo hartverscheurend te huilen dat ik mijn hand over mijn hart streek. Natuurlijk wel een hartig woordje tot haar gericht. Ze zou stil zijn en ze zou niet gaan zeuren dat ze moe was.

Dus zijn we 800 meter onderweg en begint ze of ik haar kon duwen omdat ze toch wel moe was. Mevrouw Mack had ons zojuist met de auto ingehaald om de hond uit te gaan laten in het bos. Dus terug was geen optie. Hans had het al helemaal gehad met zijn zusje, dus die ging demonstratief 80 meter achter ons fietsen. Dat begon goed. Ik waarschuwde Tammar dat ze gewoon mee moest fietsen en dat als we het wildrooster over waren dat ze stil moest zijn. “Wat is dat een wilde kooi,” vroeg ze een kilometer verderop. Toen we het wildrooster over waren hield ze uiteraard niet op met praten. Na een paar keer werd ik boos en kneep haar hard in haar arm. Dat hielp even want ze begon te huilen. Ik had nog geluk dat ik mijn net nieuwe iPhone op de weg hoorde vallen bij die actie anders was ik die nu kwijt geweest door Pollewop. Nu zaten er slechts wat krassen op.

Het bos bleek gesloten. Overal borden dat je er niet in mocht in verband met de bronstijd. Dan heb ik het niet over de periode voor Christus die volgde op het Neolithicum, maar over de periode tussen 15 september en 25 december waarin de paartijd van edelherten plaatsvindt. We moesten dus op de weg blijven. Na twee flinke heuvels (hoge duvel) kwamen we bij een punt waar een aantal mensen doodstil stonden en zelfs lagen te luisteren naar het geburl van de mannetjesherten. Het is een mooi geluid, het is een kruising tussen het geblaat van een schaap en het geloei van een koe, maar dan uit het bos. Men zegt dat het geluid kilometers ver reikt, maar in onze omgeving geloven ze ook nog in sagen. Het geluid was in de verte duidelijk te horen en het kwam van verschillende kanten. Alleen Tammar hoorde het niet en bleef ook herhalen dat ze niks hoorde. Ik siste dat ze stil moest zijn, maar dat kan ze niet dus dan gaat ze met haar voeten herrie lopen maken op de steentjes. De geachte aanwezigen vonden het wel grappig, maar ik duidelijk minder. Ik pakte het spul op en keerde huiswaarts om de natuur niet teveel te laten verstoren door mijn tweede nazaat. De hoge duvel af is link. Het gaat keihard en de weg is hard. Ik schatte de snelheid zeker 35 kilometer per uur en Tammar keek doodleuk opzij. Ik beet haar toe dat ze voor zich moest kijken, maar toen ging ze met die snelheid met haar voorwiel wiebelen. In paniek riep ik haar toe dat ze dat niet moest doen waarop zij antwoordde dat zij dat niet deed maar de fiets. Gek word je ervan.

Wat later drukte ze nog bijna een tegemoetkomende auto in de berm en ik had het gehad. Haar voorlamp deed het ineens niet meer dus ik gebood haar tussen Hans en mij in te gaan fietsen en mij te volgen over het donkere fietspad. Dat is het enige wat ze gehoorzaam deed. Thuis hebben we afgesproken dat ze we het nu een aantal keer geprobeerd hebben en dat ze tot haar zevende niet meer mee gaat om wild te kijken. Op een of andere manier vond ze het prima. Ondanks dit gedrag ben ik gek op dit meisje. Het moet wel echte liefde zijn.

Ik hoorde ’s avonds dat Hans van zijn eigen geld een voetbal was gaan kopen omdat hij er deze zomer al drie versleten heeft. En hij wil natuurlijk voetballen. Ik ben dan trots en geroerd tegelijk omdat hij dat al kan. Niet dat hij vroeg is, hij is juist laat, maar hij is nog zo’n onschuldig kind. En natuurlijk, hij heeft buien en is hij soms vervelend, wat zacht uitgedrukt is want hij kan zijn vader al aardig over de zeik helpen. En zijn vader wil dat niet maar die heeft soms geen idee hoe hij iets gedaan moet krijgen zonder gepast geweld te gebruiken. Dat ruiken die etters, en lijken misbruik te maken van de situatie, vooral als ze het samen op mij gemunt hebben als ik ze naar bed breng. Dat werd ouders vroeger wel wat makkelijker gemaakt, moet ik zeggen. Maar geen geklaag, dan moet je het gewoon doen met loze dreigementen, het is eenmaal niet anders.

Ik hou helemaal niet van loze dreigementen maar ja, het probleem is dat ik even een situatie heb die een snelle oplossing vergt. Een goed geplaatste vlakke hand zou het probleem gelijk oplossen, maar je moet het ook met woorden kunnen. Nou, succes. Serieuze dreigementen hou ik ook niet van, want aan dreigementen moet je je houden. Dus er moet later een consequentie volgen voor dit ongepaste geklier en dat gaat me eigenlijk te ver, want zo erg was het allemaal niet. Als ik weer beneden ben sla ik met mijn vuist op mijn andere hand, om zo uit te beelden aan mijn vrouw dat ik gefrustreerd op een kinderhoofd aan het rammen ben. Ze weten hun bedtijd elke dag weer niet te halen.

Vandaag hoorde ik een collega zeggen dat als hij en zijn vrouw het geweten hadden, ze nooit aan kinderen zouden zijn begonnen. Ik zei dat ik er nog geen dag spijt van heb gehad. Zelfs tijdens de meest dwarse bui van mijn dochter, die een paar graadjes erger is dan Hans, is er geen seconde dat ik zoiets denk. Soms grijp ik haar en smijt ik haar in haar bed, loop de kamer uit en trek de deur dicht, die ze dan binnen drie seconden weer opendoet, ondanks het verbod uit haar bed te komen. En dat een aantal keren achter elkaar. Tja.

Hans was de voetbal gaan kopen. Een PSV-bal van 16 euro maar hij had slechts 15 euro bij zich. Dus moest hij eerst terug naar huis voor die extra euro. Ik zie het tafereeltje in de winkel dan een beetje voor me. Ik ben daar vroeger zelf ook geweest. En dan fietst hij weer terug naar de winkel, geeft de mevrouw 16 euro en komt trots met een PSV-bal terug. Mijn lieve, grote, kleine jongen.