Categorie: Vaderlijk gedrag

En zo zat ik alweer met mijn zoontje bij een voorlichtingsavond over de middelbare school. Ik heb me nooit met z’n basisschool bemoeid, behalve met z’n huiswerk, en toen hij nog bij Juffrouw Kim zat. Hans lijkt geen hoogvlieger, al zijn al zijn meesters en juffrouwen het er over eens dat je er van Hans wel dertig in de klas kunt hebben. Hij is dus heel sociaal. Het definitieve schooladvies zal in deze groep worden gegeven door zijn onderwijzer, maar ik zet vast in op VMBO/MAVO.

Hij blinkt alleen uit in sociaal zijn. Regelmatig kregen we van ouders te horen dat het zo’n geweldig jong is. En hij weet alles over voetbal, dat ook. Stel hem een vraag over een wedstrijd van PSV de afgelopen 3 jaar, en hij zal het je tot in detail kunnen vertellen. Waarschijnlijk ook over andere clubs. Maar daarmee krijg je hem niet op de Mavo, en ik hoop toch dat ik hem daar kan afleveren. Als ik de vertegenwoordigers van de scholen zo hoorde praten, zou ik willen dat er in mijn tijd zoveel aandacht was voor schoolkeuzes en thuisproblemen als tegenwoordig. Wist ik destijds veel? Ik deed maar wat. Mavo, Havo, Meao (dus een niveau terug) en toen gaan werken. Ik heb het verhaal vaak gehoord van mijn moeder, uitmuntende citotoets, maar schoolhoofd vond mij niet zelfstandig genoeg voor Havo/VWO. En dat had hij misschien wel goed gezien.

De voorlichters hadden het over de doorstroming van Mavo naar Havo. Dat dat toch wel een heel verschil was en dat je dus niet zomaar naar de (het) Havo kon. Moest je minimaal een 6,8 gemiddelde hebben en dan nog was er geen garantie dat je er naartoe kon. Ik herinner me daar niks van. De Havo kwam gewoon na de Mavo. Ik moest er iets langer leren, maar ik had ook een vak extra, en ik had nu niet het idee dat ik een wereldwonder had verricht toen ik slaagde. Alleen die literatuurlijst, dat was een kwelling. Een nutteloze kwelling, vond ik destijds. En welke idioot liet mij nu naar de MEAO gaan na de Havo? Dat had gewoon HEAO moeten zijn, maar ja, ik zat slecht in mijn vel, en ik vond het allang best.

Ik hoop dus dat het mijn kinderen beter zal vergaan op school. Dat ze bewuster kiezen, en iets meer kunnen genieten van hun middelbare schooltijd. Je hebt tegenwoordig dat ellendige leenstelsel terwijl ik een basisbeurs kreeg en die als extra zakgeld beschouwde. Maar desondanks hoop ik toch dat ze zoveel mogelijk dagscholen doorlopen, en niet zoals hun gekke vader die altijd maar aan de avondstudie zat, en nu nog niet eens op stand woont.

Deze week was er een infoavond op de school van mijn kinderen. Het leuke was, ze mochten zelf individueel, één op één het verhaal aan hun ouders vertellen. De oudste zit in groep 8 en de jongste in 5. De jongste heeft wat moeite met haar concentratie, en daardoor raakt de mijne ook snel van de wijs. In haar hoofd is ze al met het volgende bezig, terwijl het huidige nog niet klaar is. Aandachtspuntje. Ik heb het probleem in elk geval nu voor het eerst onder woorden gebracht en volgens de vijf fasen van rouw zit ik nu bij acceptatie. Ze liet mij twintig gelijksoortige vragen beantwoorden op een pc, en ik vond het al vrij langdradig worden, maar volgens mijn dochter hoorde het erbij. Toen die goed beantwoord waren, mocht ze als beloning een spelletje spelen van de software, en dat ging ze doen. Had totaal niks te maken met de infoavond, maar ik was weer voor het karretje gespannen.

Mijn zoontje hield zich beter aan de opdracht en liet mij zien naast wie hij zat, hoe het digibord werkte, liet zijn reken- en taalboekjes zien en liet mij een paar opgaven maken. Sommen, dat ging nog wel, hoewel het de bedoeling was dat je bij een vermenigvuldiging op papier, het onthouden getal opschreef in de som. Dat was vroeger niet zo. Dan moest je het onthouden getal onthouden. U weet wel, vier opschrijven, één onthouden. Dit was meer: vier opschrijven, één vergeten. Verder leerde ik opnieuw wat de persoonsvorm was. Dat was ik totaal vergeten. “Was vergeten” is de persoonsvorm. De persoonsvorm geeft informatie over de zin. In welke tijd staat de zin, is het onderwerp in meervoud of enkelvoud, en in welke persoon -hatjsee- de zin staat. Goed onthouden!

Echter, we kregen ook een boekje van natuur en techniek. En daar stonden een aantal beesten in, en de snelheid die ze konden halen. Omdat ik daar ook wel in geïnteresseerd was, las ik die dingen vroeger ook. Een jachtluipaard kon ongeveer 110, en een antilope 70 of zoiets. Hier moest je vier beesten in volgorde van snelheid zetten. En de zwaardvis stond bovenaan met 130 km/u. Huh? Waarom wist ik dat niet? Ik besloot het thuis op te zoeken. En ja hoor, er klopt geen kont van. Er is precies één Nederlandse site die het heeft over 130 km/u, maar de meeste anderen denken dat het vlak onder de 100 ligt. Dat vind ik toch een heel verschil, 23%. En vooral omdat er geclaimd werd dat de zwaardvis sneller dan het snelste landdier is. Ze leren het hartstikke verkeerd daar. Nu al!

Morgen (vandaag) is Tammar jarig. Acht jaar wordt ze. Tammar is “me Tammartje en me liefie.” Toen ze net geboren was, lag ze met mij alleen in een ziekenhuiskamer en mama moest nog gehecht worden. Het was heel anders dan toen Hans geboren was en er verontrusting was. Dit ging allemaal goed, en ik mocht gewoon zonder arts, verpleegster of moeder met haar op één kamer wachten tot mama kwam.

Ze heeft zich ontwikkeld tot een jongensachtige meid. Ze is wild en onbezonnen, heeft haar benen altijd onder de blauwe plekken of korsten. Ze rent eerst, dan pas denkt ze na waarheen. Ze trekt even makkelijk een voetbalpak van Messi aan als een zomerjurkje, het staat haar allebei. Luisteren vind ze lastig, en als ik zou willen zou ik zo een stempel met ADHD kunnen halen bij de dokter. Maar dat doe ik niet, want ze is gewoon druk. En schattig.

Vanavond, op een andere verjaardag was er een oude tante van mevrouw Mack. Uit Leien ofzo. Met een Leiens accent, godvurregeme. Tammar had haar nog nooit gezien, maar ze was niet weg te slaan naast deze mevrouw. Ik was stomverbaasd over de klik die de tante en Tammar hadden. Tammar had haar al uitgenodigd op haar verjaardag en ze mocht ook blijven slapen, en ook heeft ze ons telefoonnummer gegeven zodat de tante morgen kan bellen. Geheel spontaan pakte de tante vijf euro en gaf die aan Tammar. Tammar was blij verrast en gaf tante Riet, want zo heet ze, een zoen.

Ik heb zelden zoiets meegemaakt. Daar zit je dan als vader te kijken naar je dochter die als het haar gevraagd werd zo zou overlopen naar tante Riet…

Ik lag vannacht te slapen toen ik een ijselijke gil hoorde. Ik herkende de gil onmiddellijk en kwam uit mijn slaap. Ik wist ook waar de gil vandaan kwam, uit de badkamer waar geen licht brandde. Ik was er in drie seconden. Mijn arme dochter zat op de wc en moest overgeven. Zo over de badkamervloer. Ik stond erbij en keer ernaar en kon niets anders doen dan wachten tot ze uitgespuugd was. Daarna heb ik haar onder de douche gezet, haar afgespoeld en de kots opgeruimd, samen met mevrouw Mack die inmiddels ook gearriveerd was.

Door het snelle opstaan voelde ik me ook wat misselijk en toen ik haar braaksel opruimde, ging ik zelf ook. Dat is nog een aandachtspuntje. Voor de rest heeft de evolutie/schepper prima werk afgeleverd. Mijn hersenen wisten in een fractie van een seconde wat er moest gebeuren om mijn kind te redden. Het was half drie toen ik mijn bed weer instapte. Het duurde nog wel een uurtje voor ik van de schrik bekomen was en de slaap weer kon vatten.

De volgende ochtend vertelde het arme meisje hoe het gegaan was. Dat ze buikpijn had, en het gevoel had dat ze moest spugen, dat ze het heel koud had, en dat ze er niks aan kon doen. Ik veegde nog wat vergeten spetters op de deur schoon. Een uurtje later kwam ik haar tegen, naast mama in de auto, ik reed naar mijn werk in mijn eigen auto en ze zwaaide zo enthousiast. Jammer dat ze ouder worden.

Vroeger werd je wat harder opgevoed dan nu. Ik denk niet dat ik de plank erg missla als ik dat beweer. Ik werd zelf ook wat harder opgevoed. Niet hard, maar harder dan dat ik mijn kinderen opvoed. Kinderen kwamen niet op de eerste plaats. Kennelijk werd je voorbereid op militaire dienst en op je werk later. Kansloos. Mijn militaire dienst ging niet door en behalve mijn eerste baan bleek werk ook gewoon een plek van jij en jou te zijn waar gezeik over niks voorkwam en waar mensen aan de lopende band fouten maakten.

Ik hoefde er in elk geval niet op te rekenen dat mijn ouders naar mijn voetbalwedstrijden kwamen kijken. Of dat papa op zijn werk gebeld kon worden door ons, want werk was veel te belangrijk. Of dat mijn vader even vrij kon nemen omdat er een kind jarig was? Voel eens aan je hoofd!

Vanavond reed ik met mijn kinderen naar de Mediamarkt (eerste keer in mijn leven in een Mediamarkt geweest) omdat ik voor mijn zoontje eerder die avond een Playstation 3 van marktplaats had opgehaald die hij voor zijn verjaardag zou krijgen. Ik zou vroeger zonder enige twijfel ook echt tot mijn verjaardag hebben moeten wachten, want je moest leren om geduld te hebben. Welnee, dat kind heeft nu vakantie, hij moet leren dat hij straks op zijn verjaardag niks meer krijgt. Tenminste, niet van ons. Ik moest naar de Mediamarkt omdat er een kabeltje ontbrak. Ik snap dan die teleurstelling, dus ik ga wel weer. Terwijl hij ook morgenochtend even zelf op de fiets in het dorp zo’n kabeltje zou kunnen halen. Scart naar Hdmi, zo moeilijk is dat niet.

Blijkt niet te bestaan, zo’n kabeltje.Ik snap dan die teleurstelling. Hij heeft een oude tv op zijn kamer, en een oplossing was er eigenlijk niet. Ik zou vroeger waarschijnlijk pech hebben gehad, tenminste, wel die dag. Ze zouden het heus wel voor me opgelost hebben, maar later. Dus ik keek gelijk even rond in de Mediamarkt voor een nieuwe tv. De goedkoopste was € 179,- dus dat gingen we niet doen. Ik dacht 49 euro of zo. Ik snap dan nog steeds die teleurstelling, dus stelde ik voor om dan maar tijdelijk de tv van zijn zusje bij hem aan te sluiten, zodat ze samen op de Playstation konden.

Ik bouw dan die boel om op een donderdagavond. Want ik begrijp die teleurstelling als ze niet kunnen spelen morgenochtend. Ik vraag me af of ik ze niet teveel verwen. Want voor mijn gevoel werkt het twee kanten op. Zij lief, wij lief. Als ze zich als verwende ettertjes gaan gedragen, grijp ik in, zo neem ik me voor. Of is het dan juist te laat en moet ik ze nu al leren geduld op te brengen? Oh, ik hoop dat ik het niet fout doe. Ach, en anders is er altijd nog mevrouw Mack.

Ik was gisteren in het prachtige Groningen, voor het bijwonen van de wedstrijd FC Groningen tegen PSV. Hans mocht weer meedoen met de line-up, aan de hand van de spelers meelopen het veld op. Ditmaal mocht hij met Guardado, één van zijn twee favorieten. Groningen maakte er, gelukkig voor PSV, geen wedstrijd van, het werd 0-3, met één grote kans voor Groningen aan het eind van de wedstrijd.

Fluks Hoes, zo heet het supportershonk waar wij ons mochten melden. Genoemd naar een oud Groningen supporter. De kinderen kregen instructies en wij mochten plaats nemen vlak aan het veld, achter de PSV bank. Een Groningen supporter achter me maakte een beetje vreemde indruk. Hij had een muts op waar aan de zijkant nepharen onderuit leken te komen, maar toen ik beter keek bleek het zijn echte haar. Hij riep steeds naar Hans Hateboer, “da’s goed gedaan, Hans.” En: “pak hem maar af, hoor!” Een opvallend persoon. Misschien een kleinzoon van Fluks.

Een Brabants jochie kon er ook wat van. Die zat vlak voor de kleinzoon van Fluks, en schreeuwde mogelijk nog harder. Tegen Cocu, die het gehoord moet hebben: Hé, mag Lestienne erin? En tegen een PSV speler: Komop, nie boos worre, da lost niks op! Voor een tienjarig jochie vond ik het aardig gevat.

Voor aanvang van de wedstrijd kwamen wij per ongeluk in een Wok bij het stadion terecht. Het was een misrekening van me. Ik dacht even met zijn drieën (Groningen gaf drie kaartjes weg) goedkoop bij een MacDonalds te eten, maar de Wok was het enige wat ik in de buurt kon vinden. Moest van tevoren afrekenen en mocht voor drie uur schransen. We hadden echter maar één uur. Vond ik toch wel zonde van het geld, zo’n etentje. Ik pak daar liever een flinke snelheidsbekeuring voor. Maar goed. Gebeurd is gebeurd, we praten er niet meer over.

 

 

 

Het kan wel 30 jaar geleden zijn dat ik voet zette in de plaatselijke bibliotheek. Maar ik zou vandaag met mijn jongste naar de bibliotheek gaan. Dat kwam zo: altijd vlak voor het naar bed gaan komt Tammar met problemen op de proppen. Dit tot grote ergernis van mij. Het naar bed gaan is al een werkstuk op zich, en als mijn twee kinderen tegelijk boven zijn wordt het haast onmogelijk. Alle concentratie verdwijnt waardoor het kind zich vergeet uit te kleden. Na aansporing één maakt ze een broeksknoop los, om zich vervolgens weer volledig te storten op de jolijt met haar broer. Aansporing twee leidt alleen maar tot een verontwaardigde dochter die iets zegt in de trant van: “jahaa, mag ik niet eens even mijn rits openmaken,” en zo gaat dat door. Elke keer probeer ik met militaire autoriteit in te grijpen, maar helpen doet het niet echt.

Ze mocht nog even lezen maar ze had alle tijd die ze daarvoor had, gespendeerd op de wc. Dus volgens haar was het wel rechtvaardig als die tijd werd bijgeschreven op haar conto. Ik legde uit dat dat niet ging gebeuren en dat ze nu heel snel moest beginnen in haar boek omdat ze anders helemaal niet meer kon lezen. Zij voelde zich onrechtvaardig behandeld en beet mij toe dat ze geen leuke boeken had op haar boekenplank met 800 boeken. Ik was het een beetje zat en stopte met redeneren en begon met commanderen zonder tegenspraak te dulden. Wanhopig zei ze dat ze nu al voor de derde keer moest gaan huilen door mijn schuld. Ik legde haar uit dat als ze geen boek kon vinden, ze eens wat eerder met dat probleem bij mij moest komen, zodat ik er misschien nog iets aan kon doen, maar niet als ik sta te wachten tot ze in bed ligt, en de keuze nog gemaakt moet worden. En of ze dat kon onthouden? Toen ik even later weer bij haar kwam kijken liet ze me een schrift zien waarin ze had geschreven: “met papa praten.” Zo kon ze onthouden dat ze wat eerder bij me moest komen dan vlak voor het slapen gaan.

Ik haalde haar vanmiddag uit school en ze begon erover. Ik had haar bibliotheekpas bij me en nam haar als verrassing mee naar de bieb. Ik moet 15 geweest zijn toen ik daar voor het laatst kwam. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Zouden ze nog boeken hebben, of is dat erg ouderwets? Het viel me reuze mee. Voor een sprong van 30 jaar vooruit leek het nog behoorlijk op hoe ik het de laatste keer had achter gelaten. Al had ik het idee dat de kasten nu wat lager waren waardoor ik er nu overheen kon kijken. Ik moest even vragen hoeveel boeken je nu mocht meenemen, maar dat maakte de juffrouw niet uit. Dat was 30 jaar terug wel anders. Toen mocht je er maximaal drie meenemen. Kreeg je een kaartje met een stempel in je boek met daarop de datum wanneer het boek weer ingeleverd diende te worden. Dat systeem was inmiddels vervangen door een computer. En ik mag wel zeggen, een succesvol automatiseringsproject want ik kon er mee overweg. Dat is bij  McDonald’s wel anders. Daar snap ik niks van de bestelcomputer.

In elk geval, Tammar had vier boeken en twee dvd’s. Ik had het weer helemaal goed gemaakt. Dus ging ze blij naar bed. Niet geheel zonder aansporingen, want dat blijft toch een dingetje, die concentratie. Ze groeit er vast overheen. Ik kan me tenslotte ook uitstekend concentreren zolang ik niet afgeleid word.

 

 

Ik heb het idee dat mijn vrouw het wel even best vindt. Ze is in revalidatie en zit/ligt op de bank. Ondertussen ben ik Assepoester. Wassen, strijken, drogen, koken of wat daar voor door moet gaan, brood klaarmaken voor de kinderen, tassen inpakken, naar school brengen, uit school ophalen, met de hond wandelen, vaatwasser in- en uit ruimen, boodschappen doen, ik doe het er allemaal even bij. Het loopt gesmeerd mag ik wel zeggen. Eerlijkheidshalve zeg ik er wel bij dat ik tijdelijk halve dagen werk, want anders zou dit geen doen zijn. Maar ik verdenk mevrouw Mack ervan dat ze het herstel wat zit te rekken. Keihard bewijs heb ik nog niet, maar misschien als ik een camera goed verborgen ophang, dat ik haar zonder stokken zie opstaan als ik er niet bij ben.

De huishoudschool gaat mij prima af. Alleen haren vlechten, die taak is inmiddels weer terug waar hij hoort. Ik kon overigens alleen een vlecht voor de nacht. Daar kon je een klein meisje met goed fatsoen niet mee naar school sturen. Ik denk wel dat ik geslaagd zou zijn voor het LHNO. Jas ik ook nog elke avond een trombosespuit in haar, dat vindt ze zelf wat eng. Ook de zustersopleiding zou ik wel gekund hebben. Het lijkt erop dat ik aanleg heb voor vrouwelijke beroepen. Ik raak ook vrij snel de weg kwijt, bedenk ik me ineens.

Tja, ik was ook liever Richard Gere in een smetteloos wit pak die op zijn motor zijn geliefde uit de fabriek komt redden, maar de werkelijkheid van het huwelijk is echt heel anders. Ik geloofde vroeger ook wel dat me dat zou lukken, dat kunstje met die motor. Maar nee, het is hier gewoon: man, vrouw, twee kinderen, hond en in de zomer naar Zuid-Frankrijk. Vanavond hebben we met z’n allen de film Matilda gekeken, toen drong tot mij door waar het allemaal ook weer om gaat. Het gaat er in een gezin om dat kinderen herinneringen opslaan die ze later nog weten. Zoals ik die ook heb aan vrijdagavonden van vroeger. Iets met de juiste basis.

Het was surprisetijd in de klas van Hans, en zoals het een zoon van mij betaamt, kon hij daar weinig mee. Bovendien had hij geen tijd wegens een opeenstapeling van drukke verplichtingen zodat er een probleem dreigde te ontstaan. Kinderen staan tegenwoordig onder grote druk van hun ouders, want die vinden dat hun kind geen uitzondering moet zijn. Konden we vroeger nog volstaan met een grote prop opgerolde kranten of een dicht gesoldeerd blikje, tegenwoordig is het een wedstrijd wie er de mooiste surprise heeft. Hetzelfde verschijnsel treedt op bij traktaties op verjaardagen. Ik heb er over nagedacht en volgens mij zijn het de ouders die zichzelf de druk opleggen.

In elk geval, ik nam afgelopen vrijdag vrij om voor Hans een surprise te maken. Totaal ondenkbaar in vroeger tijden, maar zover is het gekomen. Tot groot genoegen van mijn vrouw, met wie ik al aan het bekvechten was geslagen over die surprisestress altijd. Ik maakte van papier-maché een hond, omdat het ventje voor wie de surprise bedoeld was een hond heeft die Spyker heet. Het werd mooier dan ik dacht, en omdat Hans er ook iets aan moest doen heeft hij de hond geverfd. Een Spyker- en een Feyenoord logo erop, een gedicht gedicht en klaar.

Vandaag was het zover, en ik had er eigenlijk niet meer aan gedacht. Totdat Hans vertelde dat het jongetje heel erg blij was met z’n surprise omdat hij vorig jaar als enige geen surprise had gekregen. En Hans vertelde dat hij echt heel erg blij was. En de moeder van het jongetje bevestigde dat ook nog een keer. Ook het cadeautje dat ik had uitgezocht viel heel erg in de smaak. En toen wist ik weer waarom je dit soort dingen ook al weer doet. Een kind blij gemaakt. Ja, daar doe ik het voor.

Zaterdagavond verzilverde ik mijn verjaardagscadeau en ging ik met Hans naar het Philips Stadion voor de wedstrijd PSV – Excelsior. We zaten op de eretribune, de beste plaatsen van heel het stadion. Voor Hans moet het een onvergetelijke ervaring zijn geweest, zijn eerste echte voetbalwedstrijd ooit. Hoeveel ik dacht dat het zou worden, of Willems nog geblesseerd was en of De Jong en Lestienne alweer zouden spelen wilde hij weten. Voor de wedstrijd liepen we nog door de Fanstore, omdat ik thuis al met mijn vrouw had afgesproken dat hij daar wat zou mogen kopen van zijn eigen geld. We maakten een rondje en Hans liep daarna zwijgend naar de uitgang. Of hij niks wilde kopen vroeg ik hem, waarop hij verrast antwoordde: “als dat mag?” Bescheidenheid, ik waardeer dat bij iedereen, en zeker bij mijn kind, alleen is het jammer dat verlegenheid en bescheidenheid geen eigenschappen zijn waar je nog iets aan hebt. Hij liep regelrecht naar de nieuwe uitshirts en koos als opdruk “De Jong”. Hij kwam zeven euro tekort en vroeg of ik het verschil van zijn zakgeld wilde inhouden. Ik heb ze hem geschonken.

Op de tribune zaten we vlak achter een bekende PSV supporter, een hele dikke met een Dzsudzsák shirt. De man gaf eerst de mensen om hem heen een hand maar toen het fluitsignaal klonk ging hij los. Prachtige scheldkanonnades richting scheidsrechter waar zelfs Hans om moest lachen. “Godverdomme, da’s gewoon geel!” “Hee, kut-KNVB! Da’s de vijfde keer hè!” “Hee, niet ouwehoeren nu, dat doen wij wel!” Elke minuut maakte hij met zijn handen een toeter en riep iets richting grens- of scheidsrechter. Niet dat die hem in de gaten hadden dus ik vroeg me af waar die stroom van negativiteit voor nodig was.

In de zestiende minuut werd er een overtreding gemaakt door een speler van PSV. Redelijk hard, maar nadat de getroffen tegenspeler weer was opgestaan, besloot scheidsrechter Kamphuis de kaart op zak te houden. Dat kwam hem op een groot applaus te staan, en Hans en ik applaudisseerden luid mee. Later las ik in de krant dat het applaus was voor Lestienne, de nummer zestien die op de tribune zat en vorige week zijn moeder heeft moeten begraven. Maxime Lestienne was geroerd door dit gebaar van de fans, stond erbij. We laten het maar zo. PSV speelde kansloos gelijk met 1-1. Pas in de blessuretijd scoorde Excelsior tegen door een treffer van Hasselbaink, een naam die mij al angst inboezemde toen hij werd ingebracht. Het stadion was stil, op een groepje meegereisde Excelsiorsupporters na. Het was een domper, maar desondanks vond Hans het toch het leukste wat hij ooit samen met mij had gedaan, en bovendien was daar zijn nieuwe shirt.