Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Hélène

helene Julien Clerc trad op in Carré en wij waren erbij. Een zanger van de oude stempel uit de tijd dat je nog moest kunnen zingen om door te breken. En hij kon het nog. Zijn zang was hard, helder en zuiver. Hij was knap, slank, donker en nog steeds vitaal. Het publiek was gemiddeld wat ouder dan wij, en aan het eind werd het een beetje gênant. Overrijpe vrouwen spoedden zich richting de bühne om daar hun danskunsten te tonen aan Julien, die ze overigens perfect negeerde door de zaal in te blijven kijken. Aan het einde had hij nog wel een handje over voor de bijna in katzwijm vallende dames.

Maar…wat zingt die man mooi. Al zijn liedjes zitten vol met liefde en pijn, daarvoor hoef je geen Frans te verstaan. En vanachter zijn piano keek hij steeds lachend de zaal in, met zijn pretogen. Zijn laatste verovering is de dertig jaar jongere Hélène, die hoop ik niks te maken heeft met zijn hit Hélène uit 1987. Dat zal wel gewoon toeval zijn. Of een voorgevoel. Of hij trekt zoveel vrouwen aan dat het onvermijdelijk was dat er eentje Hélène zou heten.

Zondag

6 Mei.Het is stil en onbewolkt. De zon schijnt en de lucht is alleen maar blauw. Alleen een duif en wat zangvogels die je hoort. Niemand met een motormaaier of hogedrukspuit aan de gang, geen auto, geen muziek, niks. Ik zit onder het zonnescherm met een koud biertje. Alleen de hond en ik zijn thuis. Dit is aangenaam. En zeldzaam. Kinderen zijn logeren, vanavond gaan we naar Carré, in het altijd bruisende Amsterdam. Nu hou ik niet zo van bruisende steden als je thuis zo kunt zitten, maar ik had kaartjes gekregen voor mijn verjaardag voor Julien Clerc. Dat leek me nu wel aardig, en ook een geldige reden om die bruisende stad eens aan te doen. Met dank aan PSV. Stel dat ze nog geen kampioen waren en het tot vandaag spannend was gebleven, dan had ik helemaal niet weg gekund. En stel dat PSV geen kampioen was geworden maar Ajax? Dan was ik toch heel die stad niet ingegaan? Dus bedankt PSV. Twee jaar geleden was ik ook in Carré. Toen had het er nog alle schijn van dat Ajax kampioen zou worden. Maar toen had ik me er al bij neergelegd. Het pakte toch nog anders uit. Ach ik dwaal af. Komt vast omdat er een vliegtuigje momenteel de rust verstoort. PSV speelt zo hun laatste wedstrijd van het seizoen, thuis tegen FC Groningen. Spannend. Ik zit nog even in de tuin.

Toeval

blaireau Een paar jaar geleden zei ik eens tijdens het ontbijt dat ik nog nooit een slang had gezien in het wild. Diezelfde ochtend kruiste er eentje mijn pad. Van de week zei ik dat ik nog nooit een das had gezien in het wild, vanavond stond ik oog in oog met eentje. Een prachtig beest, zo’n das, en niet zo schuw. Toevallig? Ik denk het niet. Ik ben opgehouden te geloven in toeval. Dat heeft geen enkele zin. Dit duidt eerder op een gave die ik verder moet uitbouwen.Aan de andere kant, ik zag vandaag ook voor het eerst twee vuursalamanders in het wild, en daar had ik niet van te voren op gezinspeeld. Nou ja, het is wat hier op de Veluwe. Er zit hier van alles. Zwijnen, herten, vossen, dassen, reeën, slangen, noem maar op. Alleen de wolf, die heb ik nooit gezien.

edit: het waren geen vuursalamanders, maar een uitgezette exoot, de Italiaanse kamsalamander. Vuursalamanders komen op de Veluwe niet voor.

Dodenherdenking

De dag begon wederom met een nare droom, een terroristische aanslag deze keer, maar die viel in het niet bij wat er gebeurde toen ik facebook opende. Ik ga het niet eens vertellen, ik heb het ook niet afgekeken, maar ik heb het automatisch afspelen van video’s uitgezet. Dan maken wij ons druk over een lawaaiprotest op de dam. Een aandachtsvrager, een beroepsprotestant die dodenherdenking wil verstoren omdat hij het er niet mee eens is dat wij ook oorlogsmisdadigers herdenken, volgens deze goochemerd. “Tijdens de Nationale Herdenking herdenken wij de Nederlandse oorlogsslachtoffers. Allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, en daarna in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.” Ja, daar zitten ook oorlogsmisdadigers bij, dat klopt. En zakkenrollers, verkrachters, pedofielen, NSB’ers, noem maar op. In plaats van die oorlogsmisdadigers zouden wij juist de slachtoffers die ze gemaakt hebben moeten herdenken. Neen! Niet omdat ik ze minder belangrijk vind, maar omdat de herdenking straks nergens meer over gaat. Als je Indonesische slachtoffers gaat herdenken, moet je ook de Russische slachtoffers gaan herdenken die door Nederlandse SS’ers zijn vermoord. En uiteindelijk ook de Duitse. Als je iedereen herdenkt, herdenk je niemand. Er is ook niemand die een oorlogsmisdadiger staat te herdenken tijdens dodenherdenking. Niemand die denkt, “ach die Anton Mussert, die heeft gestreden voor onze vrijheid.” Nee, opzouten. We herdenken de goede kanten van de Nederlandse doden die gevallen zijn. We zijn hen dankbaar en we willen ze elk jaar nog laten voelen dat we ze niet vergeten zijn. En we willen ze laten weten dat hun dood niet voor niks was omdat wij dankzij hen in vrijheid leven, al maken we er af en toe een potje van. Maar we zullen hen en de verschrikkingen niet vergeten, en we zien in dat we die vrijheid moeten bewaken. Dat is wat we aan het doen zijn. Paardenlul!

Fijne vent.

Ik werd gisteren wakker uit een nare droom. Misschien was het wel een nachtmerrie, al was het ochtend. Er kwamen collega’s in voor die me hadden verraden. Ze doen alsof ze je mogen, maar uiteindelijk hebben ze je gewoon gebruikt voor eigen gewin. En alsof dat niet erg genoeg was, ik kon het verhaal niet kwijt aan mijn bloedeigen moeder. Die reageerde onverschillig. Ik wilde er met een pistool (dat kwam in de droom voor) een einde aan maken. Toen ging de wekker en moest ik snel uit die depressie. Dat duurt even. Even douchen en de krant lezen, toen was ik er wel weer uit.

Maar daar vervliegt je vertrouwen in de mensheid even in een boze droom. Je zou jezelf ervoor van kant maken. Het zijn natuurlijk maar boze geesten en ik kan ze verjagen, maar beangstigend is het wel. Ze liggen op de loer. Ze kunnen me niks maken, maar ik ben me ervan bewust dat het allemaal zo kan omslaan. Dat houdt me met beide benen op de grond, dus ergens ook wel goed. Als ik mijn angsten niet had, zou ik een onuitstaanbare gladjakker zijn geworden. Nu ben ik gewoon een fijne vent.

Het heeft me meegezeten.

Ik complimenteerde iemand met zijn auto, zijn huis en het land waarin hij woonde, Frankrijk. De auto was een behoorlijk nieuwe Porsche en het huis een vrijstaande villa in Zuid-Frankrijk. Zijn antwoord was: “dank je, ik heb er ook hard voor gewerkt.” Alsof ik het hem misgunde klonk het een beetje. Terwijl dat beslist niet zo was. Ik was misschien een beetje jaloers op zijn huis, en zo’n 911 is leuk, al zie ik mezelf daar niet in rijden. Wat mijn wenkbrauwen deed fronsen was dat hij zei dat hij er hard voor gewerkt had. Dat houdt toch impliciet in dat iemand die dat allemaal niet heeft, minder hard werkt. Wat er waarschijnlijk aan de hand was, is dat de man lef heeft getoond, hard heeft gewerkt en toen heeft het hem meegezeten. Er zijn mensen die hard werken in loondienst, die worden niet rijk. Er zijn mensen die lef tonen, voor zichzelf beginnen, hard werken en wie het tegenzit. Die worden ook niet rijk. Hij had dus beter kunnen zeggen: het heeft me meegezeten. Want dat is wat het onderscheid maakte.

Haarspeldje

Ik stond in de rij voor het patentbureau met mijn nieuwe vinding. Voor en achter mij allemaal studenten met prachtige technologie, en ik had een haarspeldje. U begrijpt, ik ben aan het dromen. Wat ik met daar haarspeldje moest, ik had geen idee. De rij voor mij werd steeds maar korter en ik had niets anders dan het haarspeldje. Het was niet eens een designspeldje, welnee, het was een rechte, zo’n schuifje. Het onvermijdelijke gebeurde, ik kwam aan de beurt. Wat ik voor uitvinding had. Nou eh, dit haarspeldje. Ik liet het zien. Ineens bleek ik toch meer in mijn mars te hebben dan ik zelf had ingeschat, want het haarspeldje bestond uit twee losse einden zonder verbinding met de u-bocht. Ze hielden elkaar op onverklaarbare wijze in evenwicht en waren perfect evenwijdig. Hoe ik het gedaan had, ik heb geen idee, maar wat je er nu precies mee kon, dat wist ik niet. Maar kunstig was het wel. Ik was in elk geval gered van de complete afgang, want hier zou ik me wel uit redden. Tja, en dan houdt het plotseling op, zo’n droom. Dromenuitleggers onder mijn lezers?

Bescheidenheid siert de mens

Niet om achteraf mijn gelijk te halen, welnee. Maar ik schreef in 2004, toen ik net begonnen was met bloggen dit logje. Een sollicitatiebrief aan mevrouw Karla Peijs, op de functie van verkeersspecialist. Ik doe tevens vast een gratis advies cadeau. Eindelijk, na 14 jaar van afwijzingen, doet men iets met mijn advies. https://www.nu.nl/politiek/5235959/kabinet-steekt-50-miljoen-euro-in-aanpak-gevaarlijke-bermen-n-wegen.html Mevrouw Cora van Nieuwenhuizen is nu minister en pakt dit eindelijk op.

Nou Mack, je zegt nu wel dat je dit niet schrijft om achteraf je gelijk te halen, maar dit riekt toch naar pure pocherij! Ja, dat is inderdaad wel zo, het is puur geblaat en zo briljant was het nu ook weer niet bedacht. Eerder is het schandalig van de overheid dat ze zoiets niet eerder oppakken. Ik weet zeker dat ik betere ideeën heb gehad heb in de tussentijd. Wees niet bang, als er weer eentje wordt opgepakt door de regering, informeer ik u gelijk. Want zo ben ik.

Wilde zwijnen.

Het was eigenlijk al te laat om naar het bos te gaan, maar het leek me wel lekker na deze benauwde dag. De zon was net onder en officieel mag je dan niet meer in het bos komen. Ik loop op een stukje waar ik sinds kort kom, de hond mag er eigenlijk niet los, maar het kan weinig kwaad. Het is een zandweg, aan de linkerkant weilanden en aan de rechterkant een laag hek en het bos. Auto´s komen er niet, voor fietsers is het er te rul, dus hooguit zie je er een ruiter of een andere wandelaar. Aan het eind kun je door het hek het bos in, daar maak ik de hond vast. Er lopen wilde zwijnen, en niet te weinig. Omdat het al donker werd, ging ik het hek niet door, ik wilde de zwijnen niet storen in hun bezigheid. Ik had dat al wel twee keer eerder gedaan, en ik had hun vlucht gefilmd, maar je kunt niet aan de gang blijven. Nu bleef ik achter het hek, en in de schemering zag ik ze weer staan, twintig meter van me vandaan. De zwijnen zien slecht, dus zolang ik stil stond, zagen ze me niet. Er stonden joekels tussen deze keer, grote zwarte keilers en ze maakten onheilspellende geluiden. Geknor, maar ook af en toe een ijselijke gil. De hond weet instinctief dat ze zich beter rustig kan houden, en ik was blij met het hek ertussen. Normaal is er niet zoveel aan de hand, maar in het donker en met hond vertrouwde ik het niet. Als ze je te laat in de gaten hebben en je komt te dichtbij, kunnen ze wel eens een charge inzetten en daar zitten zwijn, hond en ik niet op te wachten. Ik keerde weer om, de zwijnen bleven rustig de grond omwoelen en hoewel ik niet meer opkijk van een zwijn, blijft zo´n grote groep zo dicht bij huis toch bijzonder.

Amy

Ik reed naar mijn werk en een DJ haalde het in zijn hoofd om een nummer van UB40 te draaien. Als er iets net niet muziek was, dan was het UB40 wel. Talentloos geklungel. Ik schakelde snel over naar radio 1, de zender die je luistert als je geen leven meer hebt dat iemand nog eens zou willen verfilmen. Dan luister je naar een item over een varkensboer met een nieuwe machine, of over een dijkgraaf die vertelt over de overlast van muskusratten. Totaal oninteressant. Soms vraag ik me af waar ik mee bezig ben in mijn niet aflatende drang iets saais van mijn leven te maken.

Maar nu dan! De presentator draaide ineens een plaatje van Amy Winehouse. Tears dry on their own. Een jaar of twee geleden werd het nummer ook al tijdens het radio 1 journaal gedraaid. Ik vroeg me af of de presentator dat zelf nog wel wist. In elk geval, ik was de andere DJ dankbaar dat hij die bagger van UB40 draaide zodat ik wel moest overschakelen. Amy Winehouse, die schiet haar pijlen dwars door je hart. Wat een vrouw was dat, als ze niet gezopen had. Die wekte tenminste de indruk dat haar leven wel één groot dal van pijn was. En pas als je dat kent, kun je er geloofwaardig muziek over schrijven. En dit gaat over liefdesverdriet in de zomer. Da’s de ergste van de vier soorten liefdesverdriet.