Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Hard.

Als ik zin heb en als het relatief rustig op de weg is, trap ik het gas in. Flitsmeister gaf aan dat er twintig kilometer achter mij werd geflitst, dus ik was veilig. Ik verbaas me vaak nog over hoe eenvoudig en snel de auto 170 haalt. Ik had heel even die magisch klinkende snelheid van 180 op de klok, die barrière van vroeger die superveel indruk maakte. Toen moest ik het gas loslaten en de afrit nemen.

Op dat moment verscheen er op Flitsmeister een nieuwe flitser. Precies daar waar ik zojuist had gereden, zo leek het. Dat kon een dure grap worden dus ik moest terug om te checken waar ze stonden en om zo in te kunnen schatten of ze me geflitst hadden en me eventueel voor te bereiden op een enorme bekeuring.

Toen ik de snelweg weer opreed verdween de melding al snel weer en op de aangegeven plek was helemaal niks te zien. Vals alarm, iemand had vast op het knopje melden gedrukt. Misschien wel iemand die mij voorbij zag stuiven, om me te stangen. Goed, dat was gelukt.

Ooit, begin jaren tachtig, reden wij terug uit Utrecht naar huis, Fiat 132, 2.0 5 speed, mijn vader trapte het gas in en reed op met twee motoren. 180 gingen we. Er bestonden nog helemaal geen flitsers. Alleen politie-Porsches. Wat een tijd!

Dementie

We keken een geweldige film, The Father, met Anthony Hopkins. Als hij daar geen Oscar voor beste acteur voor krijgt, dan weet ik het niet meer. Ik kan trouwens geen enkele acteur opnoemen die een Oscar voor beste acteur kreeg. Misschien Dustin Hofman in de film Rain Man? Anthony Hopkins doet hier iets soortgelijks, maar dan nog veel beter. Hij speelt een man die dement aan het worden is en niet meer in de gaten heeft wat echt is en wat niet, en als kijker heb je dat ook niet constant door.

Ik had deze film even nodig om me te realiseren dat dementie een trieste ziekte is. Ik heb er nooit bij stilgestaan, ik vond kanker erg, of ALS. Ik kende eigenlijk maar één demente man, die kwam wel eens met iemand bij ons op bezoek. Die wist niks meer, en vond alles wel prima. Ik vond het altijd wat overdreven, mensen die zich willen laten euthanaseren voor het geval ze dementie zouden krijgen. Stiekem dacht ik dan dat ze zich te belangrijk voelden om in hun onderbroek op de gang aangetroffen te worden. En dat als je dat nu vast laat vastleggen, je straks een ander doodt die dat absoluut niet wil, namelijk je demente zelf. Waarom zou dat mogen?

Maar Anthony liet hier een andere kant zien. De kant van de man die het niet meer snapt, die denkt dat hij bestolen en belazerd wordt, die eenzaam is en maar niet snapt waarom zijn dochter nooit meer komt, en die bang is omdat hij niet meer weet wie hij is, en die huilt en om zijn moeder roept. Daar had ik nog nooit over nagedacht…

Wetenschappelijk jaaroverzicht

Ik keek net naar het wetenschappelijk jaaroverzicht met professor Robbert Dijkgraaf. De opname was vóór kerst gemaakt, Omikron was net een paar weken bekend en de professor wist zogenaamd nog niet dat hij minister van onderwijs zou worden, twee weken later. Ik heb ontzettend veel vertrouwen in de professor, maar om de verkeerde redenen. Het zou moeten komen door zijn staat van dienst, maar het is vooral omdat hij zo’n aardige man is, die daarbij zeergeleerd is.

Zou hij een irritante, zelfingenomen egotripper zijn geweest, zou ik niet naar hem geluisterd hebben. En als ik dat wel deed, dan zou ik hem niet geloven. Een beetje het Peter R. de Vries effect. Waarschijnlijk een briljant misdaadjournalist, maar ik kon niet naar hem luisteren.

En toch maakte de professor zich er in mijn ogen wat makkelijk af op een bepaald gebied. Want natuurlijk kon hij zich goed voorstellen dat sommige mensen, of eigenlijk veel mensen, normale kritische vragen hadden over het Coronavaccin, en dat sommige zwangere vrouwen het niet wilden. “Maar,” zei hij, “die vrouwen moeten banger zijn voor het virus dan voor het vaccin.” Hij zal daar ongetwijfeld gelijk in hebben, maar het lijkt me niet dat je daar een twijfelaarster mee over de streep trekt. Misschien komt hij ermee weg, maar als Hugo de Jonge hetzelfde zou zeggen kan hij rekenen op hoongelach en weerstand. Waarmee ik maar wil aangeven dat inhoud belangrijk is, maar om een boodschap geloofwaardig te brengen, zul je de inhoud moeten combineren met hoge doseringen sympathie.

Up where we belong

Een vriendin van ons, een knappe vrouw maar niet erg gelukkig in de liefde, is op bezoek en blijft logeren. Dit doet ze af en toe omdat ze uit Brabant komt. Niet dat alle mensen uit Brabant af en toe blijven logeren, maar vanwege de afstand bedoel ik. Omdat ze niet erg gelukkig in de liefde is, zit ze op dating-apps. En ze kreeg zojuist een berichtje van ene Gert. Ze liet het me lezen.

Gert vond haar een sexy knappe dame, en toen hij haar foto zag, kuste hij bijna de vangrail. Vervolgens ging hij zichzelf omschrijven. Er mankeerde werkelijk helemaal niets aan Gert, hij was ex-militair, sportief, atletisch, humoristisch, knap, leuk, sociaal, lief voor kinderen en schoonmoeders, trouw en om een of andere reden moet hij adverteren op Tinder. Dat laatste stond er niet bij, maar dat is een vraagteken dat ik plaats. Wat hij er wel bij schreef was dat hij dominant tijdens de seks was. Dat lijkt me goed om te weten. Zodat je kunt plannen dat als hij seks heeft, je even ergens anders bent.

Wat mankeert die gasten? Ik zie het ook vaak op Facebook. Ik heb al een paar weken geen uitnodiging gehad, maar ik kreeg regelmatig van een of andere Letse sletse een berichtje. Ik opende wel altijd haar profielfoto, want gratis mooie vrouwen kijken mag nog binnen het huwelijk. Daar stonden ook vaak van die hijgerige reacties onder van mannen die geloofden dat het echt was. Dat ze een mooie sexy dame was. Ja, godsamme, dat weet die harige kerel die de foto plaatste ook wel! Idioten.

Aan de andere kant, ik zie het natuurlijk ook niet helemaal goed. Er zullen ook vrouwen zijn die er wel gevoelig voor zijn, voor mannen die hun hitsige bedoelingen niet weten te verbergen. Ik zou het heel anders aanpakken, maar dat had ik al eens uitgelegd. Iets met mijn witte, militaire kostuum, en met een motor de fabriek waar ze werkt binnenrijden. En dan met haar achterop wegrijden onder de klanken van Joe Cocker en Jennifer Warns. Misschien eerst mijn motorrijbewijs eens halen.

Het begint spannend

Gisteren nam ik een wat ongebruikelijk pad, een weg eigenlijk, waar je met de auto niet in mag. Ik deed het omdat ik een andere hond, Milo, bij me me had, en ik dacht dat je daar rustig zou kunnen lopen. De andere hond dacht daar anders over. Één streep terug naar de auto vanwege het geknal met vuurwerk op kilometers afstand. Onze hond wordt er niet warm of koud van. Vandaag deed ik er een nieuwe poging met alleen Randi. Ze mag hier los, omdat het een doorgaande weg is, maar het loopt dwars door het bos, en moest ik dus goed in de gaten houden of ik geen wild zag, want daar wil ze achteraan. Ze sprintte over de zandweg dat het een lieve lust was, en ze heeft mij aangeleerd om haar een koekje te geven op het moment dat ze naar me toe komt en mij verwachtingsvol aankijkt, zonder dat ik haar riep.

Opeens zag ik haar met haar kop in de lucht de geuren opsnuiven. Ik keek strak om me heen, maar zag niks. Ik zag zelfs het enorme zwijn niet dat op tien meter afstand stond. Randi zette de aanval in. Het is niet echt een aanval, het is wat honden doen. Ik schrok en riep haar terug. Het zwijn vluchtte op een drafje. Geen paniekerige sprint. Toen Randi op twee meter achter het beest zat, draaide het enorme beest zich om alsof het zeggen wilde: wat moet je nou? Ik schreeuwde tegen Randi dat ze terug moest komen, en na vijf seconden aarzelen deed ze dat. Verstandige hond. Het zwijn liet het er ook bij zitten. Genoeg losgelopen voor vandaag.

2021 persoonlijk

Het is tijd voor een terugblik, net als vorig jaar om deze tijd. Toen begon ik te melden hoe 2020 startte. Ik zal dat nu weer doen, momentje, even opzoeken wat mijn eerste logje van 2021 was. Oh ja, dat was er pas op 3 januari, omdat ik dagenlang had besteed aan een verbeterde versie van de top 2000, omdat daar naar ieders mening zoveel bagger in staat. 600 verbeteringen bracht ik aan. Daarom ben ik vergeten u allemaal een gelukkig 2021 te wensen. Bij deze nog.

Verder was 2021 het jaar van veel onnodige geldverspilling. En wederom het jaar van de zoektocht naar een andere auto, omdat een zoektocht eenmaal leuker is dan het bezit. (het bezit van de zaak is het einde van het vermaak), van acceptatie van mijn oorsuizen in de zin dat ik het alleen nog irritant vind in plaats van ontwricht te raken, maar het was vooral het jaar van de teruggevonden mensen. Niet dat ze vermist waren, maar ze zijn tientallen jaren uit mijn beeld geweest. In vrijwel alle gevallen zocht ik ze zelf virtueel op. Vrijwel allemaal klasgenoten.

Twee wil ik er even uitlichten. Een oud klasgenoot van vier Havo, die ik begin dit jaar in de krant zag staan omdat ze in Washington woont en er daar iets gaande was met aanhangers van Trump. Ik stuurde haar een bericht en werden we vrienden op FB. We zijn nu beter bevriend dan we destijds waren. Destijds stond zij middenin het leven, ik keek alleen toe vanaf de zijlijn. Ik heb haar verteld waarom dat was, ze had geen idee. Het is fijn om iemand te kennen met wie je een verleden deelt, al is het maar een jaar.

De ander is de dochter van een neef van mijn vader. Met haar schreef ik vroeger, we zochten haar, haar vader en haar zussen regelmatig op. Zij verloor haar moeder op haar 12e, ik mijn vader op mijn 15e. Ze weet weinig meer van die tijd, maar ik weet nog veel, ook over haar vader, die inmiddels niet meer leeft, en ze is blij dat we weer contact hebben. Ik ook.

Fijne jaarwisseling allemaal en een gelukkig nieuwjaar.

Neiging.

Ik heb een wondje onder mijn oog. Een vallende ladder was de oorzaak. Het was een winkelhaak die ze in het ziekenhuis dicht lijmden. Boven mijn oog zat een snee, ook die werd dichtgelijmd. Die laatste is genezen. Ik voelde een korstje en wist dat dat mis zou gaan. Want ik en korstjes, bultjes, puistjes, wratjes zijn geen goede combinatie. Toch viel het mee. Ik krabde het korstje eraf, maar het bloedde niet of nauwelijks. Dus daar kon ik mee verder.

Die onder mijn oog is een ander verhaal. De pleister zat daar wat langer dus ik kon er niet bij. Maar toen ik de pleister er wel afhaalde zat er een donkerzwarte korst. Daar kon ik niet mee lopen, dus ik pulkte het weg. Niet veel later was de winkelhaak weer open en het lijmen ongedaan gemaakt. Ik drukte het weer op zijn plek en plakte er een nieuwe pleister op. Dat was de enige manier.

Een dag of drie later probeerde ik het weer. De winkelhaak is nog dicht, maar het wondje bloedt nog dagelijks door het krabben. Het zit precies op mijn ouderdomswal, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik moet eraf blijven, maar dat lijkt schier onmogelijk. Of ik er ooit nog vanaf kom? Van het wondje wel, maar van die neiging waarschijnlijk nooit.

Poetin is boos

Op kerstavond sprak Poetin dreigende taal. Hij waarschuwde de NAVO niet verder naar het oosten op te rukken en voelde zich door hen verraden. Oekraïne zou in geen geval bij de NAVO mogen, net als elke andere voormalige Sovjetstaat. Het is een teken dat Poetin bezig is om de Sovjet-Unie weer in ere te herstellen, ook Poetin heeft een hang naar vroeger, toen alles nog beter was. Toen de Sovjet-Unie nog machtig, en een wereld op zich was.

Diezelfde Poetin wilde op kerstavond Scroogski kijken, een Russische film over een oude vrek die niks met kerstmis heeft. Dat doet Vlad elk jaar, het schijnt dat hij dan op kerstochtend opgetogen wakker wordt, zijn Amerikaanse tegenhanger belt en hem vrolijk kerstfeest wenst. Maar de film werd niet uitgezonden dit jaar. Voor het eerst sinds hij zich kon herinneren kon hij de film niet zien. Hij zocht op de staatstelevisie, op Netfliksi en Youtubski maar nergens was de film te zien. Humbugski, mopperde hij.

Biden ontving geen telefoontje met een kerstwens van het Kremlin en maakt zich inmiddels zorgen. Hij stuurde nog wat extra troepen richting Oekraïne. De spanningen lopen op en de wereld hoopt dat het niet tot een militair conflict komt. De kerstgeesten van de toekomst snellen zich naar zowel Poetin als Biden, in de hoop het naderend onheil nog af te kunnen wenden. Demolski, baas van de staatstelevisie is te verstaan gegeven dat als hij het nog een keer waagt om Vlad’s lievelingsfilm niet uit te zenden op kerstavond, het wel eens slecht met hem zou kunnen aflopen. Iets met polonium.

Boosterprik

Ik begreep dat mijn jaar aan de beurt is om een afspraak te maken voor een boosterprik. Ik maak er in elk geval geen haast mee. Ik heb tegen een aantal ziekten inentingen gehad, maar nog nooit drie in zes maanden tegen een en dezelfde. Ik word er ook werkelijk niet goed van wat ze zeggen. Nu helpen de eerste twee inentingen weer niet, het helpt zelfs niet als je langer dan tien weken geleden Corona hebt gehad, handen wassen bleek toch niet zo belangrijk, het enige wat nu helpt is de boosterprik, zeggen ze.

Het is nu inderdaad net of ze het niet weten en ze maar wat roepen. Alsof ze heel graag die booster in ons lichaam willen hebben. Dat is tenminste mijn indruk. Ik weet het helaas ook niet, en ik geloof nog steeds niet in stiekeme implantaten en trackingmethodes, maar ik geloof wel dat men momenteel de grip kwijt is en nu maar wat doet. Wat gebeurt er bij de volgende variant? Weer een prik? Kunnen ze ons niet beter massaal aan een Corona-infuus leggen? En nog steeds, hoe erg is dat Corona nu eigenlijk? Die laatste variant is de zwakste tot nu toe. En daar moeten dan kankerbehandelingen voor wijken, ik kan daar niet bij.

Ik hoef niet zeer binnenkort in het buitenland te zijn, ik heb niet zo’n haast. Maar je doet het toch ter bescherming van een ander, werd vaak gezegd? Welnee, je doet het omdat je anders niet op wintersport kunt, zoveel is nu wel duidelijk. Vijf miljoen doden tot nu toe, wereldwijd. Dat klinkt veel als het het allemaal mensen zouden zijn die anders nu nog zouden leven. Maar als je bedenkt dat er wereldwijd per dag ongeveer 150.000 mensen sterven, dan heb je na iets meer dan een maand de vijf miljoen bereikt. In de twee jaar dat er nu Corona heerst zijn er meer dan 100 miljoen mensen overleden aan iets anders. De Spaanse griep eiste in twee jaar mogelijk 100 miljoen doden, terwijl er toen de helft minder mensen waren.

En wat is nu de bedoeling, dat al die uitgestelde operaties later tot meer doden gaan leiden? Dat is wel prima? Ik vind de overheid op dit gebied totaal niet geloofwaardig meer. Ik moet nu terugvallen op mijn gezond verstand. Dat zegt nu: komt tijd, komt raad.

Een goede dag

Mijn eerste rijles kreeg ik op mijn 18e verjaardag. 32 lessen, twee theorie-examens, en een praktijkexamen later, had ik mijn rijbewijs. Een keer ging mijn rijbewijs de was in, waardoor mijn nieuwe niet de juiste datum van behalen aangeeft, en één keer werd het gestolen maar een paar weken later teruggevonden waardoor ik er ineens twee had, wat ik erg handig vond voor als het in beslag werd genomen, iets waar de politie nogal eens een handje van had in die tijd.

Ik rij dus nu bijna 35 jaar en nooit heeft het me verveeld. Altijd als ik plaatsneem achter het stuur en de startknop indruk of de sleutel omdraai, vind ik dat een magisch moment. En vanochtend bij min zes graden helemaal. Dan rij ik de auto voorzichtig warm, heb de stoelverwarming op de hoogste stand, mijn jas ligt op de achterbank en ik laat de techniek haar werk doen. Eerst door de ijzige koude door het dorp, en dan, na een kilometer of twee, drie op de snelweg staat de temperatuurmeter pas op warm, de stoelverwarming mag wat lager en de ventilator wat harder. De top 4000 op de radio, en 75 onbezorgde kilometers naar Nijmegen.

Na een lange dag ongestoord werken mocht het ‘s avonds opnieuw. Weer genoot ik van de techniek, de muziek, de warmte in de auto en de thermometer die min 3 aangaf. Langs de snelweg stond iemand met pech, daar moet je toch ook niet aan denken nu. Ik liet de motor de koude lucht opzuigen en reed in stevig tempo, maar ontspannen naar huis. Dit was een goede dag.