Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Oost vs West

Zo’n oorlog waar Poetin in is betrokken kan ook vervelende bijeffecten hebben die verder onbelangrijk zijn vergeleken bij het leed van de slachtoffers. Ik had het vroeger al door, toen ik een Russische collega had, nu kreeg ik een veeg uit de pan van een Hongaarse.

Want dat zagen wij in het westen toch mooi verkeerd, al denken we dat we alles beter weten. Maar we weten niks. Zo is niet Poetin, maar de Nato schuldig aan deze oorlog, die overigens helemaal geen oorlog is, maar een speciale militaire operatie. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om te oordelen over communisme terwijl ik niks van dat systeem wist? En of ik wel wist dat in Oekraïne een zeer agressief beleid wordt gevoerd tegen Russische minderheden?

Ik heb echter geen duimbreed toegegeven. Ik heb haar verteld dat wij in het westen in elk geval toegang hebben tot meerdere vrije persbronnen en niet afhankelijk zijn van staatstelevisie. Dat communisme een systeem was waarbij de bevolking bewust achterlijk werd gehouden en gescheiden werd gehouden van de westerse wereld, omdat de leiders anders bang waren dat ontevredenheid zou uitbreken. En dat die zogenaamde genocide een verzinsel is van Poetin met als enige doel om een land naar zijn hand te zetten om uiteindelijk de Sovjet Unie weer in ere te herstellen.

Gewoon een van mijn beste collega’s waar ik nog nooit een onvertogen woord mee heb gewisseld. Daar denk je dan een goede band mee te hebben. Die vrouwen uit het Oostblok, ze lijken zo lief, maar kom niet aan Poetin, want dan snijden ze je zonder pardon je keel door.

Putain

Ineens had ik een enorme hekel aan Poetin. De ijzige manier van de feiten omdraaien en daarmee onze persoonlijke veiligheid en toekomst onzeker te maken. “Heren, jullie hebben gezien hoe agressief het westen ons behandelt, we hebben geen andere keus dan onze afschrikkingsmacht in hoogste staat van paraatheid te brengen.” Wel heb ik ooit! Het westen is agressief. Geen woord over zijn verzonnen redenen om een land aan te vallen, staalhard liegt de heer Poetin over een neonazistisch regime dat genocide pleegt op de bevolking en daarvan gered moest worden.

Hitler was tenminste nog te vertrouwen. Die viel Nederland binnen omdat hij Nederland van strategisch belang vond om te bezetten. Die zei niet van te voren: “Also, die Niederlanden mussen geschutzt werden gegen die Hollander.” Nee, hij zei gewoon, ik wil jullie en zo geschiedde.

Als het niet veel ernstiger was, dan zou ik Poetin vergelijken met een hacker. Die konden me ook pissig maken door je op afstand te bedreigen. Je pc hacken terwijl je zelf volkomen machteloos bent. Zo voel ik me nu ook. Kom dan hier, dikke prednisonkop! Dan sla ik je op je bakkes. Durf je niet hè? Een beetje de wereld bedreigen omdat je gestoord bent en je veilig in een bunker verscholen zit? Deze man kan het zich kennelijk permitteren om mijn kinderen te bedreigen omdat hij zijn zin niet krijgt? Omdat hij niet wil toegeven dat het communisme al jaren geleden heeft verloren? Heeft hij godverdomme geen vrouw die hem tot de orde roept?

En zo kon het gebeuren…

De vraag van Hans was dus of wij even naar boven konden verkassen als hij een paar vrienden uitnodigde. Normaal gaan ze in de veranda zitten, die weliswaar een heater heeft, maar met die gasprijs van tegenwoordig vond ik zelfs dat geen goed idee. Kun je nagaan wat ik van z’n eerste plan vond.

“Dat vindt je vader nooit goed,” zei Linda, en reken maar dat dat zo was. Ik heb veel voor ze over, maar me mijn eigen huiskamer uit laten jagen voor een stel meisjes en jongens, nee. Hij zou dus in de veranda moeten gaan zitten, en eventueel als wij naar bed zouden gaan kon het gespuis naar binnen, mits ze de tent niet op z’n kop zetten. En daarna kon hij nog wel even de hond uitlaten, als geringe tegenprestatie.

Wij keken de film “a beautiful mind” en in een van de pauzes nam ik een kijkje in de tuin. Meisjes die me deden denken aan meisjes uit mijn eigen, niet al te hechte, vriendengroep van vroeger. Eentje zat te rillen van de kou, maar het wicht had dan ook geen jas aan.

Vijf minuten later kwam ik melden dat ze wel naar binnen konden, de rest van de film namen we wel op, bovendien heb ik hem vaker gezien. Oh ja, en ik had de hond bij me, die ging ik vast uitlaten zodat Hans het niet meer hoefde. Want ja, zo ben ik. Onverbiddelijk van te voren, maar een absoluut watje als puntje bij paaltje komt. En zo kon het dus gebeuren dat ik op zaterdagavond om 22:00 in bed lag, te luisteren naar het gelal in de huiskamer.

Grim Reaper

Ik werd vandaag positief getest op Corona. Dus toch geen griep gelukkig, want daar ben ik niet tegen ingeënt. Ik ben nu aan de beterende hand, vandaag voor het eerst weer op de been. Ik had behoorlijk veel pijn overal, behalve als ik doodstil lag. Maar zitten op de wc was al bijna niet te doen, alsof m’n bovenrug verkrampte. Eten ging om de zelfde reden ook amper, eigenlijk hadden ze me vloeibaar voedsel moeten toedienen terwijl ik op mijn rug lag. Maar omdat dit een milde vorm betrof, wilde de dokter daar niet aan. De nachten waren het ergst, met koud zweet, maagzuur, en de man met de zeis die door de straat liep. Ik heb gezegd dat ik verhuisd was. Hij lijkt erin getrapt…

Gedachten over oorlog

In de nacht waarvan ik dacht dat die me beter zou maken, werd ik zieker. Dezelfde nacht waarin Poetin Oekraïne binnenviel. Ik heb me danig vergist in Poetin en dacht dat hij alleen wat erkenning zocht. Ik vergis me wel vaker in criminelen. Gelukkig vergiste Biden zich niet, die heeft er een betere kijk op. Maar wat nu? Ik heb zitten denken, maar wat schiet dat op? Ik word er haast gek van, van al die onnodige doden, vooral aan Oekraïense zijde. Neem nu die dertien grenswachten, totaal kansloos tegen een Russisch oorlogsschip, maar ze weigerden zich over te geven en zeiden “rot op!” Nu zijn ze dode helden.

Ze deden het voor hun land, maar toch gebeurde het dat ik even aan Dutchbat terugdacht. Dat waren verstandige jongens, maar de heldenstatus hebben ze niet gekregen. Het klinkt mooi hoor, dat sterven voor je land, maar wat schiet je er in dit geval mee op? Het was gewoon zelfmoord zonder ook maar enige schade aan de vijand te hebben toegebracht.

Ik ben dan ook van mening dat Oekraïne zich zo snel mogelijk moet overgeven om verdere doden te voorkomen. Er komt helaas geen hulp van de NATO, dus dit is sowieso kansloos. Wat het criterium is om wel militaire steun te krijgen weet ik niet, maar Koeweit is het gelukt.

Eigenlijk moet Poetin gewoon een NATO lid aanvallen, dan kunnen we ons nergens meer achter verschuilen en moet er gevochten worden. Dan hoef je geen risico’s op kernwapens af te wegen, het is eenmaal een afspraak. Dan hebben we de poppen aan het dansen en komen ook wij in groot gevaar. Laten we hopen en bidden dat het zover niet komt, maar ineens is die dreiging waarmee ik opgroeide weer terug. Laten we ook hopen dat we niet ten onder gaan aan onverschilligheid. Wij vieren carnaval terwijl zij overlopen worden. Ik zou het mooi hebben gevonden als alles werd afgelast, als statement. Ik weet, je schiet er niks mee op, en de Oekraïense bevolking ook niet, maar met dertien dode grenswachters schoot ook niemand op.

Misschien dat ik het overdrijf, maar Oekraïne is maar twee landen van ons verwijderd. En ik ben nog niet beter.

Niet lekker

Ik was niet lekker vandaag. Ik voelde het al bij het opstaan maar in de loop van de ochtend werd het erger. Ik had spierpijn, hoofdpijn, een zere keel, ik had het koud, een verstopte neus en ik was snel moe. Ik moest het dus even opgeven qua werk en ging op de bank liggen. Dat leek te helpen maar toen ik weer plaats nam achter mijn computer kwam het snel weer terug. Ik deed twee calls en daarna gaf ik het weer op. Volgens Linda was ik ziek. Maar nee, daar wilde ik niet aan. Ik hoefde niet over te geven dus was ik niet ziek. Dat is mijn criterium. Vier paracetamol, twee shots neusspray en een zelftest later, ben ik weer aan de beterende hand. Een nacht slapen moet de rest doen.

Yoga

Ik zit laatst te werken, hoor ik een claxon. Twee keer, drie keer, ik erger me. Vier keer, vijf keer, ik erger me nog meer. Zes keer, zeven keer, ik denk: “paardenlul!” Acht keer, negen keer. Ik kijk eens uit het raam. Niks te zien. Elf keer, twaalf keer, ik loop eens naar beneden om mijn beklag te doen bij Linda, wat niet veel zin heeft natuurlijk. Ik loop terug naar boven, dertien, veertien, en ik doe het raam open en eindelijk denk ik de verdachte te spotten. Vijftien, zestien, en ik hoor: “Robin, niet zo vaak toeteren!” Ondertussen hoor ik zeventien, achttien, en ik denk te weten wie het is. Het komt van mensen waar ik het laatst met een buurvrouw over had. Over dat die een kattenverjaagpiep in de voortuin geplaatst hadden, waar de katten zich niks van aantrokken, maar waar haar kinderen veel last van hadden. Ze was er aan de deur geweest en kreeg een verontwaardigde buurman te spreken. Over dat al die katten maar losliepen en dat het toch niet normaal was.

Mijn buurvrouw, die zelf geen katten heeft, had toch aangevoerd dat het in Nederland wel normaal was dat katten losliepen. Algemeen geaccepteerd zelfs, niemand belt de politie als hij een kat ziet loslopen. Uiteindelijk had de buurman het ding zachter gezet en het een andere kant op gericht. Overigens, ik maak even een zijstap, maar deze man woont vrijstaand terwijl wij ons allemaal moeten behelpen met een twee-onder-een-kapper. Even voor de beeldvorming, hij heeft drie dure auto’s en ook heeft hij kennissen met een Porsche die wel eens op bezoek komen. Als ze weg zijn, komt er geregeld een tuiniersbedrijf dat de hele dag staat de snoeien, bladblazeren en te hogedrukspuiten. Heb ik best wel last van, als ik thuis zit te werken.

Ondertussen toeterde Robin door. Ik was de tel kwijtgeraakt en ik appte de buurvrouw, of zij soms wist of die mensen een kind hadden dat Robin heette en dat een chronische toeterverslaving had. Ik ging er even bovenop tegen haar. Niet echt tegen haar gericht natuurlijk, maar ik liet mijn ergernis blijken. Ze was het met me eens.

Twee dagen later sprak ze me aan met de vraag of een cursus yoga niets voor mij was. Ik was het voorval al weer vergeten, dus ik moest even nadenken. Ze legde me uit dat ze het eerst niet hoorde, maar dat ze het getoeter na mijn app ook niet meer kon negeren. Ik zei dat ik wel aanleg had om me te ergeren aan mensen, maar dit zou toch de wereld op zijn kop zijn, dat ik op yoga moest omdat een of andere net te rijke dwarspaal zijn kinderen niet tot de orde roept. Bovendien, door mijn irritatie te uiten was ik het kwijt.

Eunice

Zo’n storm, daar hou ik niet van. Het hele land in rep en roer, alarmmeldingen op mijn telefoon, blijf binnen! Ik trek me er echt niks meer van aan hoor. In 1986 moest ik binnenblijven vanwege de kou en de wind. Ik fietste naar school, regenpak tegen de kou, niks aan de hand! En het was 15 graden onder nul.

In januari 1990, ik woonde in dezelfde wijk als nu, ik liet de hond uit en onderwijl waaide de plaatselijke tennishal weg. Ik zag de bomen zover buigen dat ik dacht: heftig. En nu? Binnenblijven! Mooi niet hè? Na een absolute kutdag op mijn werk was er hier een noodgeval. Hans, die net een week op de kazerne was geweest, had afgesproken met vrienden in Epe. Ik zei dat hij moest gaan fietsen, maar dat zit er niet in bij de huidige generatie commando’s. Ik moest hem dus brengen. Linda vond dat Hans en ik niet moesten gaan, maar zij begrijpt de nood niet. Bovendien zeg, laat mij niet lachen!

Ik stuurde mijn auto behendig langs afgevallen takjes, soms reed ik er overheen, en eigenlijk was het perfect om te rijden. Niemand op de weg, dus ik kon de rode lichten negeren. Honderd meter verder stond wel politie, dus het kon toch weer niet. Gelukkig waren ze te druk met een buitenlandse auto om mijn burgerlijke ongehoorzaamheid op te merken.

Nadat ik Hans had afgezet besloot ik binnendoor terug te rijden. Tussen de bomen door. Irritant gedoe! Het moet eens afgelopen zijn. Nog nooit ben ik naar school gebracht vroeger. Een storm als deze werd niet eens gemeld. Laat staan dat ze een naam kreeg. Tegenwind, zo noemden we dat. Ik kan me erover opwinden.

Nokvol, nokkenassen en nokken nu!

Werk, auto, gameverslaafd. Die dingen hielden me de afgelopen tijd in mijn greep. Het eerste had mijn verplichte aandacht, je houdt je niet voor je lol bezig met een softwaremigratie. Het tweede had mijn vrijwillige aandacht. Ik wil graag een keer in mijn leven een snelle BMW. Ik heb niet heel veel met het merk, maar BMW levert de auto die ik zou willen. Een BMW 530 of 540, dat lijkt me wat. Maar ondertussen durf ik het niet aan, en rij nog steeds de Renault die ik al vijf jaar heb.

En die gameverslaving, daar is de tijd in gaan zitten die ik nog over had nadat die andere twee me volledig in de ban hielden. Ik heb een paar weken geleden een spelletje op mijn telefoon gedownload, Woodoku. Dwangmatig blokjes leggen totdat je in slaap valt. Ik heb een indrukwekkende highscore die ik waarschijnlijk nooit meer ga verbeteren. Tot half twee ‘s nachts legde ik soms combinaties.

Ik roep van mezelf dat ik niet gevoelig ben voor verslavingen maar dat klopt niet. Ik ben het wel. Er komt alleen onvermijdelijk een punt dat ik zeg: tot hier en niet verder. Dan kom ik tot mijn zinnen. En dat punt is nu gekomen. Met mijn heroïneverslaving was het zo dat dat punt kwam net voordat ik eraan dacht het te gaan gebruiken. Maar mijn dropverslaving steekt de kop op zodra ik drop eet. Dan gaat het gelijk mis. Hallo, ik ben Mack, ik ben dropverslaafd. Hallo Mack.

Eigenlijk twijfel ik of het wel verstandig is om geen verslaving te hebben. Straks sterf je nog aan iets onverklaarbaars? Dat je zoveel offers bracht, zoveel wilskracht toonde om die niet deugende en destructieve verslaving de kop in te drukken en in plaats daarvan elke dag de krant las zodat je op de hoogte was van wat er in het land speelde in plaats van dat je volledig lam op de bank naar je favoriete muziek lag te luisteren.

Als ik nog lang wacht is het straks 2030 en moet ik aan de elektrische auto. Nooit meer een lekke koppakking. Nooit meer jaren met een uitlaat doen. Geen distributieketting meer. Geen nokkenassen, klepstoters of versnellingsbakken. Slechts windturbines en veganisten. Om de wereld te redden, die ik volledig kapot heb gemaakt, dat wel.

Vooral doorgaan

Nog geen jaar geleden had mijn zoon het aan de stok met Marc over een gebaar dat hij naar hem maakte. Hans vond hem een rukker. Marc pikte dat niet en kwam op het schoolplein verhaal halen. Ik zei destijds niet om welke Ajacied het ging, maar omdat hij nu zijn reputatie toch heeft verkloot, kan ik nu wel melden dat Hans dat destijds al goed in de smiezen had.

Verder had hij vandaag een zware training op een kazerne waarna hij mij appte met de woorden: ik ben dood. Iets met balken sjouwen en ermee in een boom klimmen en andere nuttige dingen die het de vijand dun door de broek laat lopen. Toen hij thuiskwam riep hij in zijn gebruikelijke stoer-komische toon: kamp van Koningsbrugge, hoomoos. Hij was in elk geval zo slim geweest om niet uit de oefening te stappen toen de instructeur aangaf dat degenen die moe waren mochten stoppen. Dat kwam ze op een scheldkanonnade te staan en voorligsteun plus opdrukken. Hij had de blaren op zijn voeten staan maar stoppen was onverstandig. Ach, best stoer van hem, al lag hij om negen uur al te slapen. Je moet ze trouwens de kost geven die zich vandaag ziek gemeld hadden, of een positieve zelftest hadden gedaan. Zijn mentor wordt erdoor tot wanhoop gedreven. Ik vind het ook raar, je meldt je vrijwillig aan voor een opleiding bij defensie, maar als het zwaar wordt geef je niet thuis. Met zo’n instelling word je natuurlijk zo overlopen door de vijand.

Kijk, ik werd ook zo opgevoed vroeger. Ik moest ook altijd door en zomaar ziek melden was er niet bij. En dan werd er ook verteld dat je het met zo’n instelling van om de haverklap ziekmelden het niet zou redden. Maar ik kwam op kantoor terecht. Daar bleek je het prima te kunnen redden als je de kantjes eraf liep! Wat zeg ik? Met een beetje hielenlikken en wat verraad kon je heel ver komen.

Mijn opvoeding was harder, afstandelijker en erop gericht om me zelfstandig te maken. Tevergeefs. Ik snap nog steeds niet hoe de trein werkt. Bij Hans werd hem alles uit handen genomen, als een kind van deze tijd. Dat pikte hij niet en slaat nu keihard terug door gewoon door te gaan.