Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Mijmeringen

Als jong volwassene, wat ik voor mijn gevoel ben, en dat is niet omdat ik me zo jong voel, maar omdat het nog maar pas geleden is dat ik kind was, denk ik wel eens na over hoe de wereld was toen ik dat kind nog was. En dat is heel lastig om je dat in te beelden, want de wereld was statisch. Waarmee ik bedoel dat mijn indruk van andere mensen een momentopname was, en dus was het goed. Of slecht, maar meestal goed.

Waar dit naar toe gaat of hoe ik het moet uitleggen weet ik nog niet, want het zijn flarden. Ik was in elk geval het middelpunt van het heelal en de rest was er om mijn gevoelens te ordenen. Als ik een oude man zag, dan was hij een gelukkige oude man, want hij zat in mijn moment. Al liep hij met een stok, dan was hij voor mij een man met een stok die in mijn plaatje paste. Ik hoefde niet na te denken over zijn lot, hij was gewoon onderdeel van mijn bestaan en hij was tevreden met zijn situatie. Wat natuurlijk helemaal niet zo hoefde te zijn vanuit zijn perspectief.

Een man en vrouw die bij elkaar hoorden waren per definitie gelukkig met elkaar, want zo zag ik dat. Ze dachten niet aan iemand anders en hadden geen gevoelens behalve voor elkaar, want zo was dat moment door mij bepaald.

Een zanger die op televisie optrad was een zanger, hij had geen leven buiten het zingen. Hij had een lied geschreven en stond daar volledig achter, en daarom bracht hij het ten gehore. Zijn lach was echt, hij kende geen verdriet en hij had ook geen commercieel belang. Hij zong gewoon over dat hij niet wist hoe, of over les gens heureux. Dat was zijn lied en zijn enige taak was om dat lied aan mij ten gehore te brengen.

Kerst was een feest waar iedereen simpelweg gelukkig was, en niemand stress had over hoe die dagen door te komen of over familiebeslommeringen. Iedereen in mijn leven had een vaste rol en iedereen was zoals hij was, of zoals ik bepaald had dat hij was. Vaak te typeren met één woord. Het was een overzichtelijke wereld waarin ik me prima voelde.

Toen ik ouder werd en het statische dynamisch werd, werd het ineens ingewikkeld. Het vergde een andere denkwijze en ineens was niks meer zeker. De oude man kon wel eens heel eenzaam zijn, de vrouw van het stel voelde stiekem vlinders als die welbespraakte buurman naar haar zwaaide, de zanger had, als hij niet zong, ruzie met z’n manager en hij dronk teveel en veel mensen zouden kerst liever overslaan als ze de keus hadden.

Dus niets was meer zoals het leek, of althans het kon ook anders zijn. En dat maakte mijn wereldbeeld bepaald niet makkelijker nu ik wist dat overal een verhaal achter school dat ik niet zomaar kon negeren. Alles bleek twee of meer kanten te hebben en ik kon niet meer het middelpunt van het bestaan zijn. Ik kwam meer aan de zijkant, en hoe ouder ik word, hoe verder van het speelveld maar hoe beter ik de treurnis van het spel begrijp.

Het hoort onvermijdelijk bij de ontwikkeling die een mens doormaakt, maar zo mooi als ik het vroeger maakte, wordt het niet meer.

Therapie

Het voordeel van zo’n plotseling invallende koude is dat het de collectieve aandacht opeist waardoor de dagelijkse drukdoenerij even naar de achtergrond verdwijnt. Evolutionair bepaald waarschijnlijk, toen we nog in hertenhuiden gekleed gingen en we nog geen huizen hadden, en zo’n vrieskou een gevaar was. Om te overleven moest je je warm zien te houden, wellicht door eten te delen en dicht tegen elkaar te kruipen.

Dat zit nog steeds in ons systeem omdat we eenmaal veel langer in hertenhuiden rondzwierven dan dat we in huizen wonen. Bij deze vrieskou, de temperatuur is hier niet boven nul geweest vandaag, zegt ons oerinstinct ons om beter op een ander te letten. Loopt iemand niet te lang buiten en heeft hij wel warme kleding aan?

Om dat te controleren startte ik de auto en reed even een rondje. Nou ja, eigenlijk deed ik het om te controleren of mijn achterruitverwarming het wel deed. Omdat mijn collega’s toch allemaal in de zorgstemming waren, deed ik dat onder werktijd. Even een kwartiertje therapeutisch rijden door de winter, over verlaten wegen tot de olie goed warm is. Mijn achterruit ontdooide snel. Gelukkig maar, anders werkt de therapie niet.

Zeventien

Toen ik zeventien was kon ik veel dingen niet die mijn zeventienjarige zoon wel kan. Die liggen vooral op het sociale vlak en het betreft vooral zijn zelfverzekerdheid. Echter, andersom zijn er ook honderd dingen die ik beter kon destijds. Bijvoorbeeld een band plakken. Toen hij wat jonger was heb ik hem er twee of drie keer bijgehaald maar omdat ik zag dat het kansloos was heb ik vanaf toen zelf die banden maar geplakt.

Nu is hij zeventien en ik gaf het nog een poging. Het is werkelijk ongelofelijk maar het lijkt gelukt. Ik gaf hem een aantal instructies waar ik er drie van zal uitlichten.

1. Knip dat stuk plakkervel doormidden. Daar kan weinig aan misgaan maar toch maakte hij er driekwart van zodat ik één te grote plakker had en één die weggegooid kon worden.

2. Schuur met dat schuurpapiertje lichtjes over de band om de plek schoon te maken. Ik zal erbij vermelden dat het papier slechts aan één kant schuurpapier bevatte. Goed.

3. Pomp de band een heel klein beetje op. Hij begint te pompen en ik sta hem aan te kijken of hij het expres doet. Maar nee. Ik bleef hem aankijken en wachtte tot hij door zou hebben dat die pomp nergens aan vast zat en hij de atmosfeer aan het vullen was. Toch wel na een seconde of tien.

Hij lacht er zelf keihard om, maar je kunt het niet eens twee linkerhanden noemen. Ik ken mensen die aan de rechterkant een softenon handje aan hun elleboog hebben die handiger zijn. Maar fijn dat hij weer achter z’n PlayStation weg was.

Sorry, mijn naam is Corry.

Excuses vanwege de slavernij worden niet geaccepteerd als daar geen herstelbetalingen aan de nazaten bij zitten. Herstelbetalingen worden wel geaccepteerd als daar geen excuses bij zitten. Die betalingen worden dan gedaan van belastinggeld dat afgedragen is van inkomen uit tegenwoordige arbeid. Dus niet met inkomen uit vroegere arbeid. Ik moet bloeden voor misstanden uit het verleden die geen garantie bieden voor een betere relatie met de nazaten van de tot slaaf gemaakten. Integendeel. De nazaten willen een stem in hoe die excuses gemaakt moeten worden. Desnoods door de rechter afgedwongen. Dan spreekt Nederland de welgemeende excuses uit die door anderen gedicteerd zijn. Waarmee alle oprechtheid eruit gehaald wordt. Nou ja, die excuses waren sowieso niet oprecht, maar om van het gezever af te zijn, vermoed ik.

En dan de Marokkanen. Wat een geweldig elftal en wat kunnen hun fans feesten hè? Standaard na elke overwinning spreekt de politie van een feestelijke sfeer, op wat optredens van de mobiele eenheid na, die de stemming weer moeten verzieken. Dat is dan weer jammer. Wat kan er nu tegen een paar mooie vuurwerkbommen zijn? En anders kunnen we toch excuses van de Marokkaanse gemeenschap krijgen? Misschien met wat herstelbetalingen erbij.

Ja, we hebben Nederland dan opgebouwd met slaven en gastarbeiders (dit woord wordt niet herkend door de spellingcontrole dus het zal wellicht niet mogen) maar met gestolen goed kun je nooit iets goeds opbouwen, dus wordt het in rap tempo afgebroken. Alleen uit de gestolen rib van Adam kwam iets goeds. Tenminste zo denken wij Nederlanders daarover.

Roemloos

Ik ga liever helemaal niet naar het WK dan zo roemloos ten onder. Ik heb geen enkele wedstrijd van Oranje emotie gevoeld, zelfs niet toen we 2-0 achterkwamen. Maar toen begon het en uiteindelijk heb ik toch een kwartier in opperste spanning gezeten door een wonderbaarlijke wederopstanding zoals ik die nog nooit had gezien.

Maar als je vervolgens in de verlenging weer inkakt, zoals we deden, en bij de penalties ga je er kansloos af, en je strandt in de kwartfinale, moet je dan trots zijn? Welnee, een wanprestatie! We zijn zo vaak in de kwartfinale of nog verder gekomen. Waarom speel je de verlenging ook niet alles of niets? Omdat je dan het risico loopt dat je achter komt? Dan speel je toch gewoon weer alles of niets?

Uiteindelijk hadden we een speler van het niveau Bergkamp nodig om langs Argentinië te komen. Toen we ver kwamen in 2010 en 2014 hadden we spelers als Robben, Sneijder en van Persie. In 1988 hadden we wereldtop. Dus waar was die gedachte dat we nu wereldkampioen zouden worden eigenlijk op gebaseerd? Op Louis van Gaal, de briljante coach, die dit de beste groep vond waar hij ooit mee had gewerkt. Hij zegt wel vaker iets opmerkelijks.

Het fenomeen

Ik heb het al een beetje gehad met die zogenaamde seleção zoals het Braziliaanse elftal nu door de Nederlandse commentator lyrisch wordt genoemd. Volgens Google betekent dat gewoon selectie en kun je het Portugese elftal dus ook zo noemen. Zo bijzonder vond ik ze nu ook weer niet en al die peroxidekoppen hebben de gunfactor ook niet bepaald.

Ik heb gisteren, na het bekijken van diverse filmpjes, definitief besloten wie ik de beste ooit vind. Lang dacht ik dat dat Maradona was, en waarschijnlijk was hij dat ook, maar er is er eentje wiens dribbels ik nog mooier vond om naar te kijken. Hij was niet zo compleet als Messi, niet zo krachtig als Gullit, niet zo effectief als Beckenbauer en niet zo’n tovenaar als Ronaldinho, maar hoe hij met een bliksemsnelle schijnbeweging de verdediger letterlijk liet omvallen was onovertroffen. Hij bewoog naar rechts, ging naar links en was er al voorbij. Hij gebruikte twee verdedigers in zijn voordeel door tussen ze door te duiken en ze elkaar in de weg liepen. Razendsnel, drie scharen in twee seconden en altijd die bal als aan een elastiekje aan zijn voet.

Volgens Wikipedia geboren op 18 september, maar dat klopt niet. Tenminste, in zijn paspoort staat 22 september, net als ondergetekende. Ik heb het over Ronaldo Luis Nazário de Lima. Bijgenaamd R9 of het fenomeen.

Teringzooi

Een van mijn grootste ergernissen, afgezien van de mensheid in het algemeen, zijn mensen die hun zooi in de natuur flikkeren. Ik zag een keer tot twee keer toe hetzelfde tuig hun McDonald’s troep uit de auto gooien, een keer naast mij bij het stoplicht, dan ben je al verbouwereerd, en even daarna op de snelweg toen ik achter ze reed. In plaats van dat ik mijn auto in hun achterkant boorde, want zo witheet was ik wel, belde ik de politie. Dat is een zodanig lang proces (met de politie van welke plaats wilt u doorverbonden worden? Ik heb u niet goed verstaan. Spreek de naam van de plaats in waarvan u met de politie wilt spreken) dat het al kansloos wordt. Je probeert het nummerbord te onthouden en tegen de tijd dat je ze spreekt krijg je al door dat het weinig prioriteit heeft en dat ze je melding eigenlijk belachelijk vinden.

Op de parkeerplaats in het bos waar ik de hond uitlaat, hebben ze ook schijt aan de natuur. Letterlijk volgens mij want er liggen papieren zakdoekjes. Van de week stond er een leeggezopen fles sterke drank, en een paar dagen later vier lege bierblikjes. Lekker in het donker op de parkeerplaats zuipen en je zooi onbekommerd achterlaten, want niemand ziet je.

Vandaag dacht ik eraan om een vuilniszak mee te nemen en even wat zooi op te ruimen. Zoals gezegd, een fles, vier blikjes, papier dat ik al weken zag liggen bleek een luier te zijn en een mondkapje wat ik al dagen zag liggen bleek een inlegkruisje. Omdat ik alleen die fles en die blikjes in mijn hoofd had, had ik er niet aan gedacht om handschoenen mee te nemen, en een mondkapje gaat nog wel, maar een inlegkruisje tussen je vingertoppen is toch smerig. Een luier is ook geen pretje.

Uiteindelijk belandt die zooi in mijn container, die naar ik heb begrepen per lediging aan mij in rekening wordt gebracht, dus die aso’s met hun teringzooi kosten mij nog geld ook. Geen wonder dat niemand anders het opruimt. Eigenlijk zou je geld toe moeten krijgen als je afval uit het bos opruimt, maar op z’n minst zou het storten van afval gratis moeten zijn. Of zet even een afvalbak op die parkeerplaats zodat we de troep van dat onverbeterlijke tuig sneller kunnen opruimen.

Sensationeel

Dat was een spannende WK avond in groep E, waar alle vier de deelnemers nog door konden en ook alle vier landen op een bepaald moment virtueel door zijn geweest. Het leek eerst een een-tweetje te worden voor Spanje en Duitsland, maar dat veranderde toen tegenstanders Japan en Costa Rica tegen scoorden en deze twee landen ineens virtueel door waren naar de k.o. fase. Een ongekende sensatie, want een wereldkampioen en een viervoudig wereldkampioen zouden zijn uitgeschakeld door twee vooraf kansloos geachte landen.

Duitsland kwam echter terug van een achterstand en zorgde zo dat Spanje, dat ook achter stond tegen Japan, alsnog door was ten koste van Costa Rica. Echter, Duitsland zelf, werd daarmee afhankelijk van Spanje, dat nu zelf door was, en nog één doelpunt moest scoren om Duitsland ook door te laten gaan. Dat gebeurde niet, en daarmee lag Duitsland eruit en eindigde het op de derde plaats.

Goed, dat heeft u allemaal zelf kunnen zien, maar waar het mij om gaat is dit: de wedstrijd tussen Spanje en Japan was drie minuten eerder klaar dan die van Duitsland tegen Costa Rica. Als ik de coach van Duitsland was, had ik in die laatste drie minuten Costa Rica drie keer laten scoren om zo Spanje een loer te draaien. Of je nu als 3e of als 4e het tournooi verlaat, dat maakt dan ook niet meer uit.

Zilvervloot

Mevrouw Mack vindt het vreemd dat ik haar, na tientallen waarschuwingen, een tikkie stuurde van €32,50 omdat ze eenzelfde bedrag van mijn rekening had betaald. Ik zeg haar al maanden van mijn rekening af te blijven want ook zonder haar bemoeienissen wordt daar al genoeg van afgeschreven. Toen ik nog de baas over haar was, heb ik haar kredietlimiet laten opheffen want ze klaagde dat ze elke maand rood stond. Dat heb ik toen voor eens en altijd opgelost. Nadeel is wel dat ze nu mijn rekening misbruikt om rood te staan, want ik vind rood staan armoede. Geen geldelijke armoede, maar geestelijke. Er is namelijk geen verschil of je elke maand op nul eindigt, of elke maand op je maximale roodstand, dan heb je hetzelfde uitgegeven.

Ik vind gewoon, van mijn rekening afblijven, dan gaan we nooit het rood in. Als ze sowieso naar mijn financieel management had geluisterd zouden we nu nog negen jaar hypotheek moeten aflossen en zouden we voor ons pensioen vrij van woonlasten zijn. Maar nee, er moest worden verhuisd zodat de hypotheek opnieuw dertig jaar inging, waarvan een belangrijk deel niet meer fiscaal aftrekbaar, en ook heel belangrijk, wij onderhouden alle vogels en egels van Zuidwest Vaassen, kortom, een gevaren schip. (Zilvervloot)

Vandaag bracht ik haar naar het ziekenhuis en na afloop reed ik haar met de rolstoel naar mijn auto. Ze zag een drempel aankomen en begon te miepen dat ik daar niet te hard overheen moest. Ik knalde er overheen en voor ze iets kon zeggen zei ik, “zeur niet, je zei net nog dat je pijnvrij was.” Het is mij na 22 jaar wel duidelijk wanneer ik iets serieus moet nemen en wanneer niet. Ze schoot in haar astmatische lach, maar ze kon ook weinig anders. Toen we even daarna met de auto wegreden en we weer over die drempel moesten, reed ik er extra voorzichtig overheen. Het ging hier tenslotte wel om mijn nieuwe auto waarvoor ik jaren geleden begonnen ben met sparen. Haar verontwaardiging was onbetaalbaar.

Dat sparen voor die auto op een speciale autorekening was een van mijn betere ideeën. Het is onze enige rekening waar ze wel ontzag voor heeft, en elke euro die ik daar weet te stallen, is gered uit haar koopkrachtige handen. Zonder haar was ik allang rijk zeg ik wel eens. En diep ongelukkig zegt ze dan. Alleen dat laatste is waar, ben ik bang.

Onnavolgbaar

Van voetbal heb ik geen verstand, zo blijkt elke keer weer. Er wordt een bepaald systeem gespeeld wat ik niet herken, en kritiek op individuele spelers is verboden. Tevens begrijp ik het begrip “wedstrijdritme” niet en snap ook keuzes voor bepaalde spelers niet.

Laat ik beginnen met wat ik wel begrijp, namelijk dat een voetballer geen 90 minuten kan spelen. Dat schijnt fysiek niet te kunnen, vooral bij sterspelers, dus die moet je op tijd wisselen zodat ze de volgende wedstrijd weer een aantal minuten mee kunnen doen.

Dan het systeem. Systemen zijn altijd zonder keeper, want die wordt niet genoemd. Dan is het bijvoorbeeld 5-3-2. Vijf verdedigers, drie middenvelders, twee aanvallers. Ik herken het niet als ze het me niet van tevoren influisteren. Ik zie altijd dat als de ploeg aan de bal is dat je tien aanvallers hebt, en als de tegenpartij de bal heeft heb je 11 verdedigers. Daarom wordt er relatief weinig gescoord, omdat er altijd een verdediger meer is dan aanvallers.

Mocht een speler een draak van een wedstrijd spelen of, om in voetbaltermen te spreken, geen pepernoot raken, en de trainer heeft hem niet gewisseld, dan zal de trainer nooit zeggen dat hij slecht speelde. Als hij hem wel heeft gewisseld zal hij zeggen dat hij “niet in de wedstrijd” zat en als het collectief een faalfestijn was, zal de trainer zeggen dat een aantal spelers hun niveau niet haalde.

Als een speler over een bal heen trapt en het is zijn eerste wedstrijd in lange tijd, dan ontbreekt het hem aan wedstrijdritme, als een speler die wekelijks speelt hetzelfde doet, maakte hij een zeldzame misser.

En als van Gaal zegt dat Xavi op de training vorderingen maakt, en iedereen verwacht dat hij erin komt maar het niet gebeurt, dan zegt van Gaal dat als hij vorderingen maakt op de training dat nog niet wil zeggen dat hij goed genoeg is voor de wedstrijd. En vervolgens brengt hij Taylor in. Onnavolgbaar!