Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Samenhang

Het zijn golfbewegingen. Vroeger was niet alles beter en de wereld gaat er niet aan. Vroeger waren sommige dingen beter en de wereld verhardt momenteel. Maar het gaat ook weer goed komen. De natuur zelf grijpt keihard in, ook zonder dat we het in de gaten hebben. Nu is er een horkenoverschot maar dat herstelt zich wel. Momenteel worden er alleen lieve kindjes geboren. De tijd van de Ricardo’s is voorbij, ze krijgen weer minder agressieve namen. Het duurt nog een jaar of twintig en de balans slaat weer de andere kant op. Misschien was de hippie beweging wel een correctie op hetgeen twintig jaar daarvoor gebeurde.

Ikzelf ben uit de laatste maanden van de jaren zestig, want ook de hippie beweging moest een halt worden toegeroepen. Het was best een poosje leuk natuurlijk, maar met sandalen en bloemen in je haar ga je het uiteindelijk ook niet redden. De schoorsteen moet ook roken, tenslotte. Eigenlijk komt het hier op neer, je kunt doen wat je wilt, het maakt allemaal niks uit, geen situatie blijft altijd bestaan. Op een dag is er een overdosis van de situatie en vanaf dat moment is het tegengif in de maak. Evenwicht is er slechts voor hele korte perioden, de balans slaat dan uit naar de ene, dan weer naar de andere kant. Tussen al dat geweld wordt van de mens gevraagd evenwichtig te blijven. Maar de menselijke hersenen werken daar niet aan mee, die zijn geprogrammeerd op overleven, en niet op het erop na houden van principes. De schaakgrootmeester en ik kunnen dezelfde zet doen, alleen is hij in gedachten al zestien zetten verder, ik moet mijn volgende zet laten afhangen van de beoordeling van het bijgewerkte schaakbord. Maar toch deden we dezelfde zet, het resultaat is gelijk. Een mens kan heel lang het zelfde standpunt innemen, de argumenten ervoor kunnen totaal verschillend zijn.

Misschien heb ik een poging tot filosofie gedaan, maar misschien ben ik gewoon zo moe dat mijn gedachten niet meer helder zijn. Of ik maakte briljante moderne kunst of ik morste per ongeluk met verf. Ik gaf de bal een trap en hij belande in de kruising of ik richtte op de kruising na jarenlange training. We weten het niet. Het komt vast wel goed.

Elk huisje heeft zijn kruisje

De derde week zonder mijn favoriete collega gaat in. Ze is ziek en we weten niet wat ze heeft. Ik heb haar een paar keer gesproken maar mij wordt het ook niet duidelijk. Ik kreeg vanavond een mailtje waarin stond dat het waarschijnlijk langdurig is. En daar word ik niet vrolijk van. Dan ga je ineens vrezen of je haar ooit nog terugziet. Thuis gaat het gelukkig goed. Elk huisje heeft zijn kruisje. Linda heeft een dagje op de eerste harthulp rondgebracht wegens pijn op haar borst. Gezien haar medische verleden wordt ze dan direct doorgestuurd naar het ziekenhuis waaruit ze in de loop van de middag weer mocht vertrekken wegens niks aan de hand. Hart en longen goed bevonden.

Ze kreeg wel een standje mee, want ze gebruikt sinds eind 2007 geen medicijnen meer, dat had niet gemogen. Er was toestemming om er tijdelijk mee te stoppen in verband met de komst van Tammar, maar daarna had ze er weer aangemoeten. Ook niemand die dat in de gaten houdt… Maar ja, ze zijn ook zo onduidelijk in zo’n ziekenhuis. Litteken was niet meer te vinden, nooit zekerheid geweest over het hartinfarct, twijfel bij de doktoren over een vernauwing, dus wij vertaalden dat maar als: het zal wel meegevallen zijn. Nu deed het dat ook wel, maar volgens de assistent cardioloog moest ze niet denken dat ze geen hartinfarct heeft gehad, want dat was wel zo. Had dat dan in 2005 gelijk gezegd! In elk geval, nu is ze wederom hartpatiënt, de rest van haar leven aan de medicijnen. Maar ik was blij dat ik haar weer ongeschonden terug had.

Tijdwinst

Kijk meneer Hamilton, ik moest vanavond naar Zevenaar omdat wij daar geweest waren en Tammar erachter kwam dat ze haar lappies had laten liggen. Nu heeft ze veel lappies, maar haar roze is haar favoriete en dus was ze ontroostbaar. Dus wat doe je dan als vader? Je strijkt over je hart en je rijdt terug van Vaassen naar Zevenaar. Een auto van de zaak scheelt in zo’n geval ook, anders wordt het wel een hele dure grap voor een lap. Maar de routeplanner geeft aan 41 minuten. Ik zou normaal zeggen: drie kwartier. Dus heen, aanbellen, en terug, gauw anderhalf uur. Volgens routeplanner 82 minuten, maar zonder aanbelstop. Om 19:41 vertrok ik, en om 20:41 parkeerde ik weer op de parkeerplaats. Maar liefst 22 minuten winst door stevig door te rijden. Hoogst gehaalde snelheid: 180 op een klein stukje. Dat valt dus mee. Er zit ook nog een stuk trajectcontrole bij dus daar kom je niet boven de honderd. Maar de echte winst haal je door goed te anticiperen. Dus niet de gebruikelijke afslag Oberhausen (zoals de borden je leiden) maar eentje ervoor, Arnhem Noord. Dat is korter, maar mijn vrouw bestrijdt dat. Je moet wel de stoplichten mee hebben, maar ’s avonds heb je dat. En flink het gas erop op de op- en afritten, scheelt je zo weer een halve minuut. Verder de hele weg gebruiken en niet te lang achter een treuzelaar blijven zitten. Banden hebben slechts twee keer gepiept. Dan kan Koos Spee wel zeggen dat het geen fluit uitmaakt of je hard rijdt of niet, maar die man beweert wel meer. Maar liefst 22 minuten, maar eigenlijk 25 als je de aanbelstop niet meetelt. In dit uur heb ik geen overdreven risico’s genomen. Dus geen auto’s ingehaald met hoge snelheid of boven op iemands bumper gereden. Eén keer schrok ik toen ik dacht dat ik een politieauto inhaalde, maar het bleek slechts een beveiliger te zijn.

Wat je ermee opschiet is een heel ander verhaal. 22 minuten is niks. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om waarheidsvinding. En om de snelle rit natuurlijk. In de relatieve rust van de vroege zondagavond kun je nog eens beheerst scheuren. Toen ik wegreed drukte ik de USB-stick door tot het volgende nummer.

U vindt het vast wel mooi. Ik ook. Het was geen poging het lot te tarten. Dat zou deze vader van jonge kinderen nooit doen.

Extremofielen

Wat we nu nog nodig hebben is een hele grote airco. De aarde gaat eraan mensen, ik heb het vanavond gezien en het werd verteld door André Kuipers, astronaut van beroep en dus betrouwbaar. Zijn er toevallig astronauten onder mijn lezers? In Groenland loopt men ’s zomers ook al gewoon in korte broek, de temperatuur is vijf graden toegenomen in drie jaar. Alarmerend. Dit viel samen met het nieuws dat in Brazilië weer veel te veel bos werd gekapt, het is een hopeloze situatie voor een nietige weblogger. André wees heel duidelijk in de richting van de CO2, maar Wikipedia haalt ook de zonneactiviteit erbij. Er zijn onderzoekers die voorspellen dat de temperatuur vanaf nu snel zal afnemen als gevolg van lage zonneactiviteit. Er zou sprake zijn van een naderende ijstijd. Anderen spreken dit weer ernstig tegen, zoals het altijd gaat. Maar wie het juiste verhaal vertelt doet er niet zoveel toe, het lijkt me handig als we massaal de computers uit gaan zetten. Want die moeten toch veruit de grootste boosdoener zijn, co2-uitstootkundig gezien. Elke dag staan er miljarden stroomvretende computers aan waar men vroeger een kaartje legde. Het opwekken van de energie voor al die computers is alleen al verantwoordelijk voor zeker 2 graden temperatuurstijging.

Als je nog verder leest ziet het er bepaald niet rooskleurig uit. Over een miljard jaar is de zon zo heet dat al het water op aarde is verdampt. Alleen extremofielen kunnen dan nog overleven. Dagelijks zie ik ze om me heen lopen, die extremofielen en het lijkt me geen prettige plaats, een aardbol met alleen nog extremofielen. Kunnen nooit eens normaal doen. Ik ben nou echt benieuwd hoe de natuur het probleem op lange termijn gaat oplossen. Zit de natuur er eigenlijk wel mee, dat ze eraan gaat? De natuur als geheel niet, kleine, sterfelijke onderdelen ervan wel. Nee, de aarde ga je niet klein krijgen. De aarde zal zichzelf beschermen door haar meest kwaadaardige cellen, de hebzuchtige mens, met een grote chemokuur van tornado’s, ziekten, overstromingen, plagen en gebrek te bestrijden. En meedogenloos neemt zij ook de gezonde cellen in haar val mee. Net zo lang tot het proces tot stilstaan is gekomen en er weer van de grond af aan gebouwd kan worden. Want voor de aarde is een miljoen jaar wat voor de mens een uurtje is. In dat uurtje vieren de extremofielen hoogtij. Zij zullen moeten zorgen dat er uiteindelijk een nieuw soort mens ontstaat. De homo sapiens kennen ze alleen nog van opgravingen.

Nee, positief ben ik op het moment niet. Momenteel denk ik dat je steviger in je schoenen staat als je in ufo’s gelooft dan als je lid bent van de Elfstedenvereniging. Ik zag gletsjers zich terugtrekken met 40 meter per dag. Een in zichzelf gekeerde Metropool als New York, waar de mens zo veel mogelijk geld probeert te verdienen en dat vervolgens vernietigt door het aan de wereld te willen laten zien met enorme lichtreclames, dure auto’s en extravagante stijlen, worden enorme hoeveelheden CO2 uitgestoten. De aarde neemt wraak doordat als Groenland smelt, New York het eerste onder te laten lopen. Dat is dan tenminste wat. Maar van mij mag het gaan ontwrichtend gaan vriezen. Want wij liggen ook laag.

Eindig de dag met een stralende lach.

Vandaag was een dag waarop veel tegen zat en aan het einde ervan realiseerde ik me ook nog dat de zon over de helft van zijn leven is. Je kunt je dat van jezelf soms ook realiseren maar tegen die tijd ben je er al ver overheen. Ik ben 44 en hou moed. “Hij heeft het meeste brood al op,” zeggen ze hier als ze bedoelen dat iemand over de helft is. Maar de zon over de helft, da’s verontrustend. We kunnen natuurlijk onze kop in het zand steken, maar hoeveel generaties is het nu helemaal, tot de zon opgebrand is? Nog vier miljard jaar, da’s helemaal niet zoveel generaties meer, zeker niet nu mensen ouder worden, vroeger aan seks beginnen en steeds vaker chronisch ziek zijn. Als deze trends zich doorzetten dan schat ik dat over 23,7 miljoen jaar mensen gemiddeld 27551 jaar oud worden, in de baarmoeder al porno op internet bekijken en 488% van de bevolking chronisch ziek is.

Hoe de wereld er over 4 miljard jaar uitziet durf ik niet helemaal te voorspellen. Goed, ik weet wel dat de mens ongeveer alles heeft uitgevonden wat er uitgevonden kon worden, hooguit worden wat principes nog licht verbeterd, maar grotendeels is het een beetje slap voortborduren op bestaande principes. Nee, het wordt geen inspirerende, woelige tweede helft, zoals dat in een mensenleven ook vaak niet het geval is. Een beetje uitzingen en tevreden zijn, dat is het wel zo’n beetje. En al lijkt het de ver van mijn bed show, eens komt de dag dat de zon op is. En dan? Dan loopt een verre nazaat van u tegen een ramp voor de mensheid (nog een paar personen) op. Ze zeggen wel dat we tegen die tijd op een andere planeet wonen, maar Einstein zelf heeft gezegd dat we die nooit gaan bereiken omdat ons leven eenmaal niet lang genoeg is om zo’n reis te ondernemen. Zelfs niet als we 27551 jaar worden. Het heelal is tegen die tijd nog groter dan het nu al is, want het dijt uit. Waarin het uitdijt, dat weet niemand. Misschien moet het onderzoek zich daar maar op richten omdat dat wellicht de sleutel tot overleven bevat?

In elk geval, ooit houdt het op. Ooit is alles leeg, kaal, verlaten, en nog iets ooiter en er is geen spoor meer van dat wij bestaan hebben. Net als dat er nu geen spoor meer is van de rijke beschaving van de planeet Ziumelania, hoewel die toch echt op spaceshuttle afstand van ons verwijderd lag. Die verre nazaat dus, die een wisse dood tegemoet gaat omdat de zon op een dag stopt, daar maakte ik mij zorgen over. Hij bevat wel 1 miljardste van mijn DNA, tenslotte.

Maar wat heb ik nu ontdekt? Het aantal zaadcellen van een man is alleen al het afgelopen decennium afgenomen met 30%. Het zogenaamde vingerhoedje neemt in snel kracht af. U hoeft geen rekenwonder te zijn om in te schatten dat het aantal zaadcellen veel eerder het nulpunt bereikt dan dat de zon op is. En aangezien je minimaal 40 miljoen zaadcellen nodig hebt om 1 eitje te bevruchten -hoezo kieskeurig- is het einde nabij. We schijnen nu op 200 miljoen gemiddeld te zitten. Ik heb becijferd dat over pakweg vijfhonderd jaar, de man nog slechts over 1 zaadcel beschikt. Om je dan nog voort te planten is volgens de kansberekening moeilijker dan twee keer de lotto te winnen en tijdens het ophalen van de prijs ook twee keer door de bliksem getroffen te worden. Dus dat wordt lastig. Maar goed, het probleem van de verre nazaat lost zich dus op. Een zorg minder. Over 600 jaar is het afgelopen met ons.

Radio roeptoeter

Vaak luister ik ’s avonds even naar Radio Roeptoeter zoals Joost Eerdmans zijn programma ook wel noemt. Ongefundeerde en gefundeerde meningen over van alles en nog wat. Vóór én tegenstanders van de de door Joost geponeerde stelling komen aan het woord zodat je aan het denken wordt gezet over zowel de ene als de andere kant. Want links en rechts denken in 2013, ik zou haast zeggen dat dat niet meer van deze tijd is. Want behalve in de wiskunde kent een probleem niet slechts één volledig sluitende oplossing. Er zitten altijd meerdere kanten aan een stelling, zo ook die van vandaag, waarbij het ging over het registreren van gemaakte reizen door burgers, door de overheid in het kader van terrorismebestrijding.

Natuurlijk wil ik dat de overheid er alles aan doet om terroristen voor te zijn, en natuurlijk kan het me feitelijk niet schelen dat ze weten welke reis ik heb gemaakt. Als ze daardoor iemand op de korrel krijgen die de het afgelopen jaar drie keer een reis naar Syrië heeft gemaakt, prima, die moet misschien wat extra in de gaten worden gehouden. Maar waar ik wel een probleem mee heb is een overheid die via wetgeving gerechtigd is om burgers die nergens van verdacht worden, te bespieden, na te trekken en af te luisteren. Want dat is de essentie van het vrije land, een overheid die daartoe overgaat geeft de vrijheid van het land op. Ook onder het mom van terrorismedreiging.

De mooiste argumenten komen voorbij. Iemand beweerde dat het helemaal niks met terrorisme te maken had maar dat de overheid deze gegevens zo aan de belasting kon doorgeven zodat die ons in de gaten kon houden. Uiteraard werd de belastingdienst als vijand bestempeld en hadden die helemaal niks te maken met dat soort van gegevens. Je weet al dat je hier te maken hebt met een ontduiker die het niet eens is met het feit dat hij belasting moet betalen. Anderen uiteraard wel, maar hij niet. Verder werd gezegd waarom we ons nu zo druk maakten omdat de overheid echt alles al van ons weet. Onze gangen worden overal nagetrokken, computersystemen gehacked, onze geheimen zijn geen geheim voor de overheid. Prima denk ik dan, zolang het stiekem gaat vind ik het veel minder erg dan dat het wettelijk geregeld is. Bovendien, als de overheid alles al weet, weten ze ook alles van terroristen en is het probleem weg. Stiekem is het sleutelwoord.

En natuurlijk zijn er ook elke uitzending weer mensen die even kort op de stelling ingaan en vervolgens snel overschakelen op een onderwerp waar ze ook graag even over willen praten en dat niks met de stelling te maken heeft. Zo kwam Marine Le Pen voorbij, in de peilingen de volgende president van Frankrijk. De Fransen die vorige keer nog zo netjes een socialist kozen, kiezen nu met het zelfde gemak een extreemrechtse president. En zo gaat het niet alleen bij de Fransen, dat kan elk land gebeuren. En eindelijk gaat er daar wat gebeuren, wordt er gezegd. Ja, dat klopt, het land gaat naar de kloten. Het leidt tot de ondergang van de vijfde republiek en waarschijnlijk daarna tot stichting van de zesde onder de uitroep dat het jamais encore mag gebeuren. Maar enkele decennia in vrede leven is genoeg om te aandacht dusdanig te laten verslappen dat al het kwaad zich diep kan nestelen en zich vanuit het diepe kan verspreiden over een land. Uiteraard overwint het goede wel weer, en houdt veel langer stand, maar het duurt slechts tot het kwade weer de overmacht krijgt.

Dromen vervliegen en herleven

Eén persoonlijke droom is voorlopig vervlogen en dat is de terugkeer van de wolf in Nederland. De gevonden wolf bij Luttelgeest blijkt twee kogelgaten in zijn kop te hebben wat verder betekent dat iemand in Polen hem heeft doodgeschoten en dat de wolf hier is neergelegd door Poolse seizoenarbeiders. De dode wolf is eerst een paar weken onderzocht door wetenschappers maar die maakten zich volkomen belachelijk door de kogelgaten over het hoofd te zien. Overigens is het niet zo dat ik denk dat een wolf ongevaarlijk is voor de mens, als een roedel (wij leerden vroeger een troep) wolven kwaad wil is een beer kansloos, laat staan een mens. De reden dat ik dat zo mooi zou vinden is omdat het stukje aarde waar Nederland op ligt zich dan verzet tegen de mens die alles onder zijn controle probeert te brengen. Terwijl het zo goed zou zijn voor het welzijn van de mens als er wat meer dingen buiten zijn controlepaneel vielen. Maar daarover een andere keer meer.

Ik richt me maar op de volgende droom, en dat is de mogelijke reünie van Abba, de beste band aller tijden. Want dwarsligger Agnetha is uit haar kluizenaarsbestaan gekomen en overweegt nu een eventuele eenmalige terugkeer van de legendarische band. Nu herleven tijden van weleer waarschijnlijk niet meer, ik heb ook eens een reünie van The Police bijgewoond, wat een bagger, maar Abba zou toch in staat moeten zijn het nog altijd staande record van Elvis Presley, een miljard kijkers tijdens een uitzending, uit de boeken te schrappen. Een Abba reünie is een soort Elfstedenkoorts maar dan op mondiaal niveau. Ik neem vrij die dag. Dat is zeker.

Een gezicht.

In 1984, toen mijn vader maag-darmkanker kreeg was je niet best af met een dergelijke diagnose. Op meerdere vlakken niet. Niet op het medische, en niet op het vlak van nazorg. Je was ten dode opgeschreven en negen maanden later, de tijd die nodig is vanaf verwekking tot geboorte, was het afgelopen. En al die tijd was er nauwelijks hoop. Zo was dat in die tijd. Nu is de medische wetenschap een stuk verder en is er meer mogelijk. En inderdaad, ik heb meegemaakt dat mensen die dezelfde diagnose kregen een stuk langer leefden. Sommigen spreken al van een chronische ziekte.

Ondanks dat ik geen arts ben, er geen verstand van heb, zou ik dat toch ernstig willen tegenspreken. Mensen die de diagnose krijgen leven inderdaad langer. Maar ik zou het haast oneerbiedig “rekken” willen noemen. Het klinkt aanlokkelijk natuurlijk als je vijf jaar extra krijgt in plaats van negen maanden. En dat is het ook. Maar vaak is het niet zo dat je vijf gezonde jaren krijgt en dan ineens weg bent. Het aftakelingsproces wat eerder negen weken of maanden duurde, duurt nu vijf jaar. Vijf jaren met beperkingen. En het lijken mij angstige jaren. Jaren waarin je in de gaten wordt gehouden, waarop op scans niks te zien is, maar waarin je je grote zorgen maakt als je ook maar het minste of geringste voelt. Bestralingen en chemotherapie, het bestond toen ook al, alleen nu slaat het vaker en beter aan. Dat heeft vooral te maken met het feit dat men is in gaan zien dat niet twee soorten kanker hetzelfde zijn, en dat je elke vorm anders aan moet pakken. Maar het neemt niet weg dat het helaas nog vaak gebeurt dat er een tijd lang goede resultaten te zien zijn met afnemende tumoren en dan ineens op een kwade dag, als je bijna weer vertrouwen hebt opgebouwd, bam, uitgezaaid en niks meer aan te doen. En de dokter weet weinig anders uit te brengen dan: dit hadden we niet zien aankomen.

Natuurlijk is er grote vooruitgang geboekt, daar wil ik helemaal niks aan afdoen, maar veilig ben je allerminst met de diagnose kanker. En je hoort zo weinig verhalen van mensen die wel genezen zijn. Een vriendelijk en kundig arts, daar ben je het beste mee af. Die had mijn vader. Ik heb hem nooit ontmoet, maar de verhalen waren altijd lovend. Ik gok dat dit hem is, maar ik kan er faliekant naast zitten. De naam klopt, de tijd dat hij aan de VU werkte ook. Het is voor het eerst dat ik hem zie op een foto. Dit moet haast de man zijn die mijn vader zo goed heeft begeleid in die tijd. De man over wie ik vroeger altijd de lovende verhalen hoorde heeft ineens een gezicht. Een goed gezicht. Een aansprekend gezicht. Dit moet haast de man zijn die mijn vader voor verder ondraaglijk lijden heeft behoed. Eindelijk heeft hij een gezicht.

Illusionisten

We keken een documentaire op National Geographic over razendsnelle roofdieren. Het is verbazingwekkend wat er in de natuur allemaal is, en hoe het heeft kunnen ontstaan. We kennen allemaal wel het jachtluipaard dat in 3 seconden tot 100 kan versnellen. Maar er zijn spinnen en vissen die in een hinderlaag gaan liggen en in de tijd dat je met je ogen kunt knipperen uit hun hinderlaag schieten, de prooi grijpen en weer terug hun hinderlaag ingaan. Als je het niet vertraagd zou afspelen zou je niet weten wat er gebeurde. Er was een salamander die in 4 milliseconde zijn tong katapulteert, een termiet grijpt en in zijn bek stopt. 4 duizendste van een seconde! Sneller dan dat de snelste Ferrari kan schakelen. Er gebeurt allerlei onverklaarbaars in de natuur buiten Nederland. Ons gevaarlijkste dier is waarschijnlijk de teek. Ik ben vroeger door twintig teken tegelijk gebeten, en ik ben er alleen maar sterker van geworden. Maar hebt u wel eens gehoord van de pistoolgarnaal? Die een luchtbel kan afvuren die de prooi met een schokgolf buiten gevecht stelt? Of van een onderwaterslang (dit is is niet de officiële Latijnse benaming) die weet waar zijn prooi naar toe vlucht en daar simpel zijn bek openhoudt om hem te grijpen? Of een secretarisvogel die zijn prooi dood stampt? Een sidderaal die een kaaiman doodt met een stroomstoot van 600 volt?

Er zijn zoveel onbekende dieren en jachtmethoden dat het mij niet zou verbazen als er ook een beest is dat zijn prooi dood piest met een dodelijke straal urine. Of dat er een ijsvis is die zijn prooi bevriest in een seconde. Het intrigeert mij wat er allemaal mogelijk is op deze aarde. Zoals de razendsnelle zwarte mamba die genoeg gif heeft om een volwassen man binnen een aantal minuten te doden, en vervolgens een muis vangt. En dat die muis nog 10 seconden leeft, dat klopt niet met de tijd die een man nodig heeft om dood te gaan. En vervolgens is er weer de mangoeste die nog sneller is dan de razendsnelle mamba, en bovendien bijna ongevoelig voor zijn gif. Als de mamba is uitgeput slaat hij sneller dan snel toe en met één precisiebeet is de slang naar de eeuwige jachtvelden.

Dat de mens heeft kunnen overleven zonder natuurlijke wapens mag een wonder heten. Want de hersenen behoeden ons dan nu wel voor gevaren, maar hoe was dat 200.000 jaar geleden? Je kon niet snel even je geweer trekken als er een sabeltandtijger aankwam, want die moest je nog uitvinden. Je kon hem ook niet dood denken met je grote hersenen. En hersenen kunnen je behoorlijk in de weg zitten omdat ze je maar op één manier toestaan te denken, en dat is de meest gebruikelijke manier. Als je razendsnel gefopt wordt dan heb je dat niet door. En dan kunnen ze het honderd keer uitleggen op youtube, maar de uitleg klopt gewoon niet. http://www.youtube.com/watch?v=J0Uf5t6Zl0I Volgende maand ga ik met Hans naar Hans Klok, en dan sta ik er met mijn neus bovenop en ik ga niet naar huis voordat ik alle trucs snap.

Weekdier

Your stats are booming! Looks like Mack is getting lots of traffic. A spike in your stats, your blog “Mack” appears to be getting more traffic than usual! Dat zijn prachtige berichten. Fijn dat er nog mensen zijn die lezen. Een klas vol, want het zijn er ongeveer 30 per dag. Alleen vandaag hebben die 30 gemiddeld 13 keer gekeken naar mijn weblog, en dat is wat meer dan normaal. Normaal kijkt men zes keer per dag. Waarom men vandaag twee keer zoveel keek wordt er niet bij verteld. Dat kan een computer ook niet registreren natuurlijk. Ik zelf ook niet, ik vind het alleen altijd een beetje “eng” dat ik na een openhartig logje ineens zoveel interesse krijg. Alsof iemand mij volgt van wie ik liever niet heb dat hij mijn verhalen leest. Ik zie ineens gezichten voor me van collega’s die graag openhartigheid van een ander horen zodat ze het tegen je kunnen gebruiken. Valse mensen.

Ik haat valse mensen, hetzij in de betekenis van gemeen, hetzij in de betekenis van onecht. Dat je niet het achterste van je tong laat zien is iets heel anders. Dat is immers alleen toegankelijk voor de huisarts en die heeft een beroepsgeheim. En in meer figuurlijke zin voor mensen die langzaam zijn doorgedrongen tot je vertrouwenspersonen. Als u terugdenkt aan een middelbareschoolklas, dan zaten daar een stuk of vier mensen in die grote gelijkenissen met een weekdier vertoonden. En ook die vier mensen per klas moeten brood verdienen en waren rond in het arbeidsproces. U komt ze dus ergens tegen, vroeg of laat. Deze mensen zijn alleen te bestrijden met eerlijkheid die uiteraard het langst duurt. Als hun valsheid geen grip krijgt dan zullen ze reageren als een demoon op wijwater.

Ik denk zelf dat het jarenlang volgen van een weblog een net zo’n goed beeld geeft van het diepste waarden van de schrijver dan wanneer je iemand echt kent. Natuurlijk weet je meer als je iemand echt kent, maar wie kan jarenlang vals acteren op een weblog zonder door de mand te vallen? Als ik leugens vertelde dan zou iemand dat op een gegeven moment opvallen. En natuurlijk vertel ik wel leugens, maar dan zodanig dat het direct opvalt.

Wat ik eigenlijk wil zeggen met dit logje? Dat ik best wel blij bent dat u af en toe naar mijn verhaal komt luisteren zonder dat ik me zorgen maak over de integriteit van degenen bij wie ik ook lees, of degenen die regelmatig reageren op openhartige manier. En als er soms een weekdier tussen zit, dan kan die mij niet vasthouden.