Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Obama

Vooraf was ik wat sceptisch, maar ik moet toegeven dat ik toch wel wat van trots voel als ik Obama in Nederland zie landen. Het halve land is lamgelegd, alle vliegtuigen worden aan de grond gehouden, allemaal om de Airforce one vrij baan te bieden. En dan verschijnt hij in de deuropening, hij zwaait en komt energiek de trap af gehuppeld. Een man in de kracht van zijn leven. Neemt ook gelijk de regie over en degradeert Mark Rutte tot een kleine jongen. Op Rutte ben ik trouwens minder trots. Verre van perfect Engels, en ook niet in staat om met zijn verschijning respect af te dwingen. Maar ja, bij gebrek aan beter…

Maar die Amerikanen zeg! Vier “the Beasts” hadden ze bij zich. Super beveiligde auto’s waarbij niets aan het toeval wordt overgelaten. Zelfs de motoren lopen op diesel, tegen ontploffingsgevaar. 20 cm dik gepantserd staal. Bloedgroep van de president in de auto aanwezig. En terroristen moeten gokken in welke van de vier auto’s de president zich bevindt.

En dan zijn flair. De man is gewend dat zijn leven zich voor de camera’s afspeelt en is altijd ontspannen. Weet vragen te beantwoorden zonder iets belangrijks prijs te geven. Heeft een stralende glimlach. Maar ja, de machtigste man ter wereld, legt even een half land plat, dan zou ik ook glimlachen.

En dan laat hij zich nog even iets uitleggen over “de nachtwacht” en zegt vervolgens dat Rembrandt zijn favoriete schilder is. Ik geloof het niet echt, maar het is toch leuk van hem. Zou hij in Italië komen zou hij “Caravaggio” noemen. Zo slim en charismatisch is hij wel, die Barack. En hij, hoe kan het ook anders, is gek op vrouwen. Maar zelfs de machtigste man ter wereld moet soms zijn plaats kennen. Grinnik.

De sukkelman

Het programma kunststof op radio 1 vind ik nou niet echt onmisbaar. Vaak luister ik wel even als ik in de auto zit, maar het is toch niet vaak dat ik zo geboeid zit te luisteren als vanavond. Ik vond het jammer dat ik al thuis was, want het programma was nog niet afgelopen. Gast was Arjan Postma, boswachter van beroep. Een man met hart voor de zaak. Ik mocht vandaag wat vertellen aan twee nieuwe medewerkers over de rol van de afdeling finance binnen ons bedrijf, dat gaat toch een stuk minder enthousiast. Arjan vertelde een verhaal over de koolmees. De koolmees is geen lieverdje. Volgens Postma is de koolmees op de evolutionele ladder aan het veranderen in een roofvogel. In geval van honger vliegen ze een grot binnen en pikken daar vleermuizen dood om zich te goed te doen aan hun hersenen. Een mens doet niet veel anders, ik weet alleen niet of je nu ook kunt zeggen dat mensen in roofdieren aan het veranderen zijn.

Maar de koolmees heeft een enorme drang tot doorgeven van genen. Het is het verhaal van het vrouwtje, de sukkelman en de machoman. Het vrouwtje zoekt een sukkelman uit om voor haar jongen te zorgen, want dat kan ze niet alleen. Zo zitten er in een gebied van een hectare ongeveer tien vrouwtjes met een sukkelman opgescheept. De sukkelman is een expert in het zorgen voor jongen, daarom duldt het vrouwtje hem ook. Hij mag zelfs met haar paren. Maar nu komt het. In het midden van die hectare staat een boom, en daarin woont één enkele machoman. Na de paring van de sukkelman en het vrouwtje, rolt de sukkelman richting zijn kant van het bed en valt in slaap. Het vrouwtje kan met een speciale anti-conceptie beweging de bevruchting ongedaan maken en vliegt dan razendsnel naar de machoman om zich te laten bevruchten. De sukkelman heeft niks door en zal zorgen voor de jonkies in de veronderstelling dat ze van hem zijn. Ook hier een grote overeenkomst met de mens.

Een prachtig verhaal, en niet alleen een verhaal want zo schijnt het echt te gaan. Ik had het wel eens vaker gehoord. Het vrouwtje moet het vreemdgaan met de machoman stiekem doen. Als de sukkelman het ziet, gaat hij weg bij haar. Zo’n sukkel is het op de keper beschouwd dus ook weer niet. Er is sprake van een win-win-win situatie. Het vrouwtje krijgt de sterkste jonkies, de machoman geeft zijn genen door en de sukkelman mag paren en heel soms mislukt de anti conceptie en worden alsnog de sukkelige genen doorgegeven. Want anders zouden er geen sukkelmannen meer geboren worden en zou het koolmeesras uitsterven. Prachtig en hoe krijg je het allemaal zo waterdicht gespijkerd! Maar waar ik nu geen antwoord op kreeg: hoe weet het vrouwtje waar haar jongen vandaan komen? Hoe weet de machoman dat hij zijn genen doorgeeft? En hoe weet de sukkelman als hij gezien heeft dat het vrouwtje is vreemd geweest dat de jonkies niet van hem zijn? Is het een programma dat draait in de koolmeeshersenen, ook wel instinct genaamd, of weten koolmezen gewoon meer dan wij denken? In het geval van instinct zou je eigenlijk kunnen concluderen dat koolmezen kleine robotjes zijn die aangedreven worden door een computerprogramma. Compleet zinloos voor de koolmees, maar de programmeur moet er meer van weten. Russen wellicht?

Het is mij een groot raadsel hoe een koolmeesvrouw weet dat ze de bevruchting door de sukkelman ongedaan moet maken en even een nieuwe dosis genen moet ophalen bij de machoman. Hoe legt zij het verband tussen de paring en de jonkies? Er zijn natuurlijk mensen die dit soort dingen niet afvragen en het afdoen als instinct, maar dit zijn dezelfde mensen die honen als iemand zijn levensvragen laat oplossen door een geloof. Het is exact dezelfde redenering. Ik vraag me ook altijd af hoe mijn guppen weten dat ze een andere gup moeten lastigvallen en een neontetra met rust moeten laten. Ik denk dat het antwoord op deze vraag ligt verscholen in de gedachte dat een gup mij uit zou lachen om deze vraag. Als hij met mij kon praten zou hij zeggen: jij ziet toch ook het verschil tussen een mens en een aap? Tja, daar breng ik weinig tegenin.

De logica der getallen

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien.

Eentien, tweetien, drietien, viertien, vijftien, zestien, zeventien, achttien, negentien, tweetig

Eenentweetig, tweeëntweetig, drieëntweetig, vierentweetig, vijfentweetig, zesentweetig, zevenentweetig, achtentweetig, negenentweetig, drietig.

Eenendrietig, tweeëndrietig, drieëndrietig, vierendrietig, vijfendrietig, zesendrietig, zevenendrietig, achtendrietig, negenendrietig, viertig

Eenenviertig, tweeënviertig, drieënviertig, vierenviertig, vijfenviertig, zesenviertig, zevenenviertig, achtenviertig, negenenviertig, vijftig

Eenenvijftig, tweeënvijftig, drieënvijftig, vierenvijftig, vijfenvijftig, zesenvijftig, zevenenvijftig, achtenvijftig, negenenvijftig, zestig

Eenenzestig, tweeënzestig, drieënzestig, vierenzestig, vijfenzestig, zesenzestig, zevenenzestig, achtenzestig, negenenzestig, zeventig

Eenenzeventig, tweeënzeventig, drieënzeventig, vierenzeventig, vijfenzeventig, zesenzeventig, zevenenzeventig, achtenzeventig, negenenzeventig, achtig

Eenenachtig, tweeënachtig, drieënachtig, vierenachtig, vijfenachtig, zesenachtig, zevenenachtig, achtenachtig, negenenachtig, negentig

Eenennegentig, tweeënnegentig, drieënnegentig, vierennegentig, vijfennegentig, zesennegentig, zevenennegentig, achtennegentig, negenennegentig, honderd.

De eerste tien jaren staan op zich zelf. Dan komt men in de puberteit en raakt men de weg een beetje kwijt. Daarna komt men een korte tijd bij zinnen om bij twintig de weg dertig jaar lang kwijt te raken. Dan pas breekt een stabiele periode aan van dertig jaar waarin men logisch kan denken en tot grootse prestaties kan komen. Bij tachtig aangekomen heeft men wel wat weg van eenen, tweeën, drieën, enz. Mocht men de laatste fase bereiken dan gaat dat in elk geval gepaard met een logisch gevoel voor getallen.

Methode Meyer

De anti-hernia therapie is gestart. Deze therapie is totaal anders dan anders. Geen oefeningen, geen lopen, geen adviezen, de therapeut en mijn lichaam doen het werk. Ik niet. Ik had verwacht dat ik een commando rugspiertraining zou krijgen maar nee, ik zit nu bij iets wat ik zelf niet geloof. Wat niet wil zeggen dat ik het niet geloof, maar als je gezond bent en geen pijn in je rug hebt geloof je het niet. Maar ik laat het maar over mijn heen komen. Drie of vier behandelingen zouden moeten volstaan. Geloof je het zelf? Een hernia genezen in drie of vier behandelingen zonder operatie? Het klinkt te mooi om waar te zijn. En ik denk ook dat dat zo is. Maar goed, we zullen zien.

Waar het om draait is dat de oorzaak van de hernia wordt gezocht en weggenomen. Daarna geneest de hernia vanzelf. Daar zit natuurlijk wat in. Oorzaken hebben gevolgen. Heb je bijvoorbeeld een pieptoon in je oor, dan kan dat het gevolg zijn van een ultrasone muizenverjager in de nabije omgeving. Haal je de muizenverjager uit het stopcontact, verdwijnt de pieptoon stante pede. Hier zijn oorzaak en gevolg direct en causaal met elkaar verbonden. Je kunt ook een pieptoon in je oor hebben doordat je te lang naar een fanfare hebt staan kijken. Als het muzikale gevolg uit het zicht verdwijnt, blijf je nog even last hebben van een piepend oor, maar na een uurtje is het wel weg. Dit lijkt al meer op mijn therapie. Als je de oorzaak wegneemt, zal dientengevolge het oorzakelijke gevolg spoedig verdwijnen.

Waar het nu op neerkomt is dat de oorzaak van het gevolg een te hoge druk op een wervel is. Logisch, dat heb je bij hernia’s. Maar die druk kan op verschillende plekken ontstaan, baant zich een weg door mijn lichaam en zoekt de plek met de minste weerstand, in mijn geval tussenwervelschijf L4/L5. Mijn nek werd op een gigantische manier gekraakt, eerst rechts, daar gebeurde niks, maar toen links. Plaatselijk werd 1,3 op de schaal van Richter geregistreerd. Met een luid gekraak kwam er iets los. Wat nu de theorie is, is dat mijn lichaam die blokkade compenseerde met als gevolg een scheve houding en de uiteindelijk toenemende druk. Doordat die blokkade is opgeheven ga ik anders staan, en zal mijn lichaam moeten wennen aan de nieuwe bevestigingspunten. Ik kon moe worden, pijn krijgen, of juist extra veel energie, alles wat kan gebeuren noemde de therapeut op zodat als er dan één van die dingen gebeurt, de patiënt zal zeggen: zie je wel? Ik dacht er het mijne van, want ik weet dat ik over het algemeen niet sterk reageer op dit soort manipulaties. Niet op medicijnen, niet op alcohol, ik ben al blij als de verdoving in het ziekenhuis werkt. Ik merk dus helemaal niks. Merkt u iets?

Ik doe er maar wat lacherig over, want ik geloof het allemaal niet zo. Wat niet wegneemt dat ik wel even proefkonijn wil zijn. En dat ik natuurlijk van harte hoop dat ik het over een paar weken wel geloof.

De Reünie.

De Reünie, dat vind ik nu een prachtig programma in dit tijdperk van nietszeggende televisies. Het gaat over mensen en over hun belangrijkste levensgebeurtenissen. Je kunt je spiegelen aan de statistieken van een klas, waarvan het gemiddelde het gevolg is van vele uitzonderingen. Afgelopen zondag was er het verhaal van Jorne Langelaan, midden dertig, kapitein van het schip Tres Hombres, en tevens eigenaar van de vloot, nu nog bestaande uit enkel het genoemde schip. Jorne had het plan om een CO2 vrij vrachtschip te exploiteren en bouwde daarom een zeilschip. Met het zeilschip vaart hij samen met de bemanning over de wereld en vervoert ouderwetse goederen als cacao en rum. En niemand in de klas was verrast omdat Jorne nu eenmaal altijd al Jorne was. Hij maakte zijn droom al vroeg in zijn leven waar en ging zijn eigen weg. Jorne ziet er ook uit als een zeeman uit ver vervlogen tijden. Wat ik aantrekkelijk vind in Jorne is dat het kennelijk vanaf zijn jeugd al vaststond dat hij dit zou gaan doen. Dat hij deze keuze maakte en nu kapitein is op een ouderwets zeilschip. Dat hij eruit ziet als een kapitein. Dat hij, als hij een glas rum inschenkt, er voor zorgt dat ik ook rum wil drinken, terwijl ik niet eens weet hoe dat smaakt. Dat als hij een sigaar aansteekt, je denkt dat een sigaar gezond is. Hij is mijn tegenpool. Ik deed maar wat mij overkwam, maar hem overkwam wat hij deed. Jorne, de rust zelve en dan ook nog eens een mooie jongen die zijn droom al deels heeft waargemaakt en nog steeds najaagt. Ik, kalende veertiger met kantoorbaan. Het is dat ik weet dat God alle mensen even lief heeft, anders zou je er jaloers op worden.

Nucleaire top

Van 23 tot 26 maart gaat Nederland op slot. Kosten nog moeite worden gespaard om 60 wereldleiders te beveiligen die dan de nucleaire top in Den Haag zullen bezoeken. Eigenlijk gaat het maar om één persoon, Barack Obama. De Amerikanen willen dat er tijdens de top permanent 2 F-16 gevechtsvliegtuigen in de lucht zijn, die in de lucht worden bijgetankt. Het kan om kostbare minuten gaan als een lijnvliegtuig ineens van zijn koers afwijkt, en daarom is het beter de straaljagers in de lucht te hebben in plaats van startklaar. Of er ook is nagedacht over de vermoeidheid van de piloten weet ik niet, maar anders raad ik de terroristen aan om zo rond 25 maart aan te vallen. Het is compleet van de zotte wat er gaat gebeuren. Complete patriotraketlanceerinstallaties worden in stelling gebracht, marineschepen bewaken permanent de kust en vanuit het commandocentrum in Nieuw-Milligen wordt het luchtruim in de gaten gehouden. Waarom de Amerikanen dit willen is mij een raadsel, en waarom wij er in meegaan is mij nog een groter raadsel. Ik bedoel, wij hebben een koning, die wordt toch ook niet zo achterlijk beveiligd? Terwijl een koning niet eens vervangbaar is. Zou Obama morgen het loodje leggen kiezen ze in no time weer een nieuwe president.

Nee, je zal er maar wonen tijdens die dagen, je bent gevangene in je eigen stad. En wat denkt men er te bereiken? Nucleair terrorisme te voorkomen? De enigen die ooit aan nucleair terrorisme hebben gedaan zijn de Amerikanen zelf tijdens de oorlog in Japan. Het gaat mij wat ver allemaal, zo’n top in ons kikkerlandje. Natuurlijk, we willen internationaal meetellen, maar we hebben toch al 24 medailles gehaald laatst? En op Johan Cruijff teren we nog steeds. Ik vind dit soort toppen niks. Wij zijn laagland, wij doen niet aan toppen. Laat ze naar Zwitserland uitwijken. Daar hebben ze tevens een 27 kilometer lange ondergrondse deeltjesversneller, ideaal voor ondergrondse toppen. In de jaren ’80, toen was ik nog bang voor de Russen met hun atoomraketten, die later beschilderde bomen bleken te zijn, maar Poetin is onze grote vriend geworden. Trouwens, er wordt een Boeing vermist vlak voor deze top, is dat niet verdacht? Niet dat ik zie hoe je met een Boeing ongezien langs Nieuw-Milligen komt, maar toch. Ik rij trouwens dagelijks langs die bouwval daar, want zo ziet het het commandocentrum eruit. Je zou niet zeggen dat alle luchtvaartbewegingen in het luchtruim van de Navo vanuit deze plaats met 120 inwoners worden gevolgd, maar het schijnt zo te zijn.

Nee, ik hou niet van terroristen maar ik vind ook niet dat je de schietschijf hier naar toe moet halen. Dit soort toppen moet via video conference gaan, vanuit beveiligde atoomkelders. Dan geef je terroristen geen aanleiding en het volk wordt niet opgesloten. Ik ben benieuwd wat het gaat opleveren. Ik hoop dat het straks zonder brokken weer voorbij is. En dat Obama goed in de gaten wordt gehouden als hij straks het rijksmuseum bezoekt en voor de Nachtwacht staat. Misschien moet het voor de gelegenheid even achter gepantserd staal worden opgeborgen.

Hernia

Vanochtend kreeg ik de uitslag van de MRI. Een flinke hernia die ik al zag zonder dat de dokter het gezegd had. Mijn wervelkolom zag er indrukwekkend uit vond ik, behalve dan die uitstulping op tussen L4 en L5. Waarom ik vond dat hij er indrukwekkend uitzag weet ik niet. Onwillekeurig had ik gedacht dat het er slechter uit zou zien. Dit leek gewoon op een normaal lichaam met een probleem. Pure onzekerheid over mijn lichaam is dat. Wat ik ermee moet weet ik nog niet goed. Over de behandelmethoden zijn de meningen verdeeld. Er zijn operaties mogelijk, verschillende typen zelfs, maar daar wil men en ik niet zo snel aan. Hernia’s genezen vaak ook weer vanzelf, al dan niet geholpen door fysiotherapie. Op internet barst het van de horrorverhalen over operaties. Maar mensen die je echt kent en er ervaring mee hebben doen het prima na een operatie. De fysiotherapeut die ik heb is geen voorstander van operaties. Logisch, want hij moet zijn eigen praktijk openhouden, hoor ik u denken. Maar feit is wel dat drie van de vier hernia’s geen operatie nodig hebben. In Engeland doen ze nog minder aan herniaoperaties dan hier om mij onduidelijke redenen.

Ik heb geen uitval, godzijdank en geen krachtsverlies. Ik heb alleen zeurende pijn in mijn been en vaak gaat mijn been als ik sta in de slaapstand, wat hoogst ergerlijk is en zorgt voor totale afleiding van alle aandacht naar het been. Vandaag was mijn eerste dag zonder pijnstilling en logischerwijs had ik iets meer pijn dan gisteren. Maar het is te houden. De pijn lijkt aan het afnemen en de tintelingen lijken toe te nemen. Een pretje is het allerminst, en hoe zo’n grote uitstulping weer geneest weet ik niet, maar als ze zeggen dat het meestal gebeurt, dan geloof ik dat maar.

Het zwarte gat

Er zat iets logbaars in mijn hoofd op weg naar een training over de werkkostenregeling. Het was niet perfect want ik zag bezwaren, maar het kon. Maar het verdween uit mijn hoofd. Net schoot het me weer bijna te binnen. Ik weet nog niet wat het was, maar ik maakte een opmerking die iets in mijn geheugen activeerde. In elk geval de plaats waar ik reed, de Mercedes waar ik achter zat en het gevoel dat ik had. Maar de gedachte kwam niet terug. Hij viel in het zwarte gat van mijn geheugen en zoals u weet kan uit een zwart gat niets ontsnappen, zelfs het licht niet. Maar licht heeft een massa en het zwarte gat heeft zwaartekracht. Maar ondanks dat mijn gedachten gewichtig zijn, hebben ze geen massa. En iets wat geen massa heeft moet simpel uit het zwarte gat kunnen ontsnappen, omdat het immers niet wordt aangetrokken. Alleen moet iets de ontsnapping in gang zetten, en wat dat is, is onbekend. Ruim twee jaar geleden is me het ook eens gebeurd, ik wilde een opmerking maken die ik zo goed vond dat ik hem niet maakte maar bewaarde voor hier. Maar ’s avonds was hij weg. Ik weet nog over wie het ging, maar daar bleef het bij. Al twee jaar zakt die gedachte dieper weg en hij is nooit meer teruggekomen. Als een droom die je wilt vasthouden. Je weet zeker dat het gaat lukken maar toch vervaagt hij.

Het is te hopen dat de informatie die ik op de training kreeg beter blijft hangen, maar ik geloof dat ik het wel begreep. Ons belastingstelsel zit vol met regels waarvan het jammer is dat ze niet in het zwarte gat van degene die ze bedacht zijn gevallen voor hij er uitvoering aan kon geven. Sommige dingen zijn zo nodeloos ingewikkeld dat de moeite van het begrijpen helemaal niet opweegt tegen de te betalen belasting. Het is zonde van de tijd geweest dat die regels zijn bedacht en opgeschreven. Mijn mooie gedachten verdwijnen, maar de belastingwetten staan als een huis.

Daarnet belde de dierenarts die kater Bob vrijdag heeft geopereerd. Hij had gehoord dat we hem hebben laten inslapen en was ervan geschrokken. Hij legde uit dat hij dacht dat het waarschijnlijk toch een complicatie van de operatie is geweest, misschien in combinatie met een hartprobleem. Een simpele gebitsreiniging en het trekken van een paar kiezen is hem waarschijnlijk fataal geworden. Dus als we dat niet gedaan hadden had hij hoogstwaarschijnlijk nog vrolijk rondgelopen hier. En waren we nog een stuk rijker. Want al met al gaat het een een kleine € 500 kosten, voor een kat die ooit gratis was. Operatie, consult, röntgenfoto, euthanasie en crematie. En Sophie een paar weken geleden kostte ook een paar honderd euro. Mijn collega vond het maar vreemd. Had ook ooit twee katten, die gingen elke nacht naar buiten (ook ’s winters), werden niet jaarlijks ingeënt, niet naar de dierenarts gebracht en liggen in zijn tuin begraven. Stukken goedkoper. Maar ja, als rijk worden mijn bestemming zou zijn, was ik het vast al geweest.

Dag Bob

Gisteren om deze tijd leek hij nog kerngezond, nu is hij dood. Amper drie weken na Sophie hebben we vanavond Bob in laten slapen. Vrijdag is hij nog geopereerd aan zijn gebit en hij was aan het opknappen. Maar vanmiddag begon hij snel te ademen en dat was vreemd. Het ging ook niet meer over dus belden we de dierenarts. Liefst ga je niet op zondagavond dus we keken het nog even aan, ook omdat onze eigen dierenarts geen dienst had en we een half uur moesten rijden. Maar ineens beseften we dat het ernstig kon zijn en dat we anders misschien midden in de nacht zouden moeten. Ik had op de heenweg nog eigenlijk niet goed in de gaten dat het einde dienst zou zijn. De dierenarts heeft een röntgenfoto gemaakt en vertelde me een aantal dingen die ik niet goed begreep, alleen dat het ernstig was. Het leek op een uitgebreide longontsteking, maar toch was ze erg onzeker. Het kon ook een probleem met het hart zijn waardoor nu een complicatie van de operatie optrad. Ze zou hem kunnen behandelen maar dan zou hij vannacht alleen in een zuurstoftank zitten en de prognose was uiterst onzeker. Ik kon hem ook meenemen na een spuit met antibiotica maar dan zou hij weer niet in een zuurstoftank zitten. De andere optie was in laten slapen en ik wist eigenlijk wel genoeg. Ik belde Linda om het uit te leggen en ze was het er mee eens. De dierenarts bevestigde dat het een reële beslissing was waar ze ook achter stond.

Het narcosemiddel was eigenlijk al voldoende. Toen hij in slaap was, stopte zijn ademhaling ook. Hij heeft nog wel een spuitje in zijn hart gekregen om de hartslag te stoppen. Ik zat er met betraande ogen bij. Morgen moeten we het de kinderen vertellen, die al sliepen. Hans heeft nog wel meegekregen dat het niet goed met Bob ging, en maakte al een opmerking dat hij straks Sophie achterna ging. En dat hij mee wilde naar de dierenarts, waarvan we op dat moment nog niet eens wisten of we zouden gaan. En nu heeft niemand afscheid van hem kunnen nemen, behalve ik. Sophie kreeg nog een mooie tekening mee, maar voor Bob ging het te snel. Het is onvoorstelbaar, gisterenavond om deze tijd liet hij zich nog uitgebreid aaien door de visite, en nu is hij er ook al niet meer. Niet eens meer een foto kunnen maken van de liefste kat die we ooit hadden.

Manhunt

Ik zag op Discovery een mooie aflevering van Manhunt. Een navy seal wordt opgejaagd door militaire spoorzoekers ergens in het Zuidwesten van Amerika. De navy seal is in het nadeel want hij heeft geen eten en drinken bij zich, maar aan de andere kant is hij lichter en sneller. De bedoeling is dat hij een rescue point bereikt waar hij een helikopter kan oproepen die hem komt redden. Hij zet dwaalsporen uit, zet booby-traps in, maar weet de spoorzoekers maar matig om de tuin te leiden. En als ze het echt even niet meer weten zetten ze zo’n vervloekte drone in om hem op te sporen. De drone vindt hem keer op keer en geeft de coördinaten door aan de spoorzoekers. Het is een training, maar het ziet er angstaanjagend uit. Als de avond valt slaan beide partijen hun kamp op, slechts 300 meter van elkaar verwijderd zonder dat ze elkaars positie weten.

Uiteindelijk weet de navy seal op het nippertje te ontkomen, vastgebonden met een lijn aan de helikopter. De spoorzoekers waren zo dichtbij dat als het echt was geweest ze de helikopter hadden kunnen neerschieten. Maar het was niet echt. Mij spreekt het aan, dat spoorzoeken en dwaalsporen uitzetten. Zeker in onbewoond, bergachtig gebied. Topfitte militairen, ontberingen en overleven in de natuur. Het spreekt me enorm aan liggend op de bank in een warme huiskamer. Mijn geest is er klaar voor. Mijn lichaam niet. Morgen ga ik door een MRI scan om te kijken of ze de oorzaak zien van mijn pijn. Een zekere ambitie mag mij niet ontzegd worden.