Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Gert-Jan Verbeek

Het was een zwaarbevochten zege, die van PSV op FC Twente vandaag. De concurrentie had punten gemorst, en eigenlijk dacht ik dat het een vrij makkelijke overwinning voor PSV zou worden. Maar dat werd het niet. Er was uiteindelijk een eigen doelpunt van Twente voor nodig in blessuretijd om PSV de volle winst te bezorgen. Einduitslag 4-3 en 8 punten voorsprong op de nummer twee, drie en vier.

De laatste jaren ben ik wat fanatieker, samen met mijn zoontje. Wij zijn niet helemaal objectief, wij zijn PSV-fans. En dus zijn wij wat blijer bij succes en wat bedrukter bij tegenslag dan iemand die het allemaal geen bal interesseert. Komt de kersverse trainer van FC Twente na de wedstrijd aan het woord. Gert-Jan Verbeek. Zo nuchter als een patient voor een operatie. Eerst het verhaaltje over het verloop van de wedstrijd, en dan heel nuchter: Maar dat wil allemaal niet zeggen dat PSV het niet verdiende om te winnen, want zij waren de bovenliggende partij. Zonder een spoortje van zuur in zijn gezicht. Ik heb daar respect voor. Als je zo dicht bij een punt was, en je verliest het in de laatste minuut. Ik zou iedereen de schuld geven. De scheidsrechter, het publiek, de geluksfactor, de paus, als het maar niet aan mezelf lag. Zo niet Gert-Jan met zijn ongekamde haar. Nee hoor, niks aan de hand. Gewoon door.
gert-jan verbeek

Damocles

Ik voelde me vandaag een klein beetje blij. Voel me al een poosje niet meer blij, wat vooral wordt veroorzaakt door mijn werkgever. Waarom ik er nog zit begrijp ik zelf soms niet, er was elke keer wel weer een reden om te blijven of om niet weg te gaan. Dat lijkt hetzelfde, maar is het niet. Deze werkgever belde me twee weken terug met de mededeling dat we het pand zouden moeten verlaten, en dat ik naar Utrecht zou moeten. Over een week van nu. Verder niks. Zoek het maar uit.

Ik had geen zin in Utrecht en vroeg me af of ik ook in Nijmegen terecht zou kunnen. Daar staat ook een kantoor. Ik maakte gisteren een afspraak en ben eens kennis gaan maken. Ondanks dat de werkgever daar ook zijn verwoestende werk heeft gedaan en het personeelsbestand net als bij ons gehalveerd is, kreeg je toch nog de indruk van een bedrijf. Bij ons loopt iedereen er wat verloren bij en wordt er niks meer geregeld. Maar daar hielden ze stand en was er nog HR, BHV, OR en ik kreeg een rondleiding. En ik kreeg te horen dat ik welkom was en dat ik niet naar Utrecht moest gaan. En ze hadden hier de beste broodjeszaak van het land. Alsof ze me binnen wilden halen.

Ik reed terug over een filevrije weg, een waterig zonnetje scheen, en ik belde een inmiddels ex-collega die daar ook gewerkt heeft. Ook zij was enthousiast over mijn keuze. Dat past echt veel beter bij jou, was haar commentaar. Ik voelde me weer een beetje blij. Maar deze werkgever hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Onvoorspelbaar als een haai.

Het uitsterfproces

Ik las over het uitsterven van de Neanderthaler. Tot nu toe waren geleerden het niet helemaal eens over de reden ervan. Kou, voedselschaartse, vulkaanuitbarstingen, verminderde vruchtbaarheid, ziekte, ze wisten het niet. Nu heeft een of andere briljanteling bedacht dat het kwam omdat ze in de minderheid waren. Minderheden schijnen uit te sterven. Logisch.

Het zette mij aan het denken over het uitsterfproces. Dat dieren uitsterven kunnen we verklaren. Dat heeft te maken met de jacht erop of met het verwoesten van de leefgebieden. Maar mensen! Of Neanderthalers! Dat is toch vreemd. Duitsers en Japanners schijnen gevaar te lopen. Hun sterftecijfer ligt hoger dan hun geboortecijfer. Nu is dat niet direct gevaarlijk want zolang er nog maar een geboortecijfer is, sterf je niet uit. Hooguit zijn de aantallen wat minder. Maar ik vermoed dat een soort die ontstaat een zekere houdbaarheidsdatum heeft. Dat het op een gegeven moment klaar is met het zich succesvol kunnen voortplanten, simpelweg omdat de genen -die steeds maar doorgegeven worden- het aan het begeven zijn. Vergelijk het met de levenscyclus van een mens: geboren worden, het kwetsbaar zijn in het begin, dan langzaam sterk worden, het een tijdje volhouden, verouderen, zwakker worden en tenslotte de dood. Zo moet een soort wel uitsterven op den duur. Daar doe je niks aan. Bovendien is sterven een zekerheid, geboren worden niet. En hoewel sterven in de praktijk even vaak voorkomt als geboren worden, zal het sterftecijfer altijd het laatste woord hebben, zodat het ook statistisch onmogelijk is om een soort tot in den eeuwigheid te behouden. Maakt allemaal niet uit, het is zoals het is.

Maar was er op een gegeven moment dan een laatste Neanderthaler? Heette ze Helga en toen zij dood ging was het over? Neen. Een poosje voordat het Neanderthaler-gen het begaf, begonnen zij zich te vermengen met de homo sapiens. En zo verdwenen ze langzaam en gingen ze op in de nieuwe soort. En laten we eerlijk zijn, we kennen allemaal wel iemand met een platte schedel en een terugtrekkende kin die ook nog eens niet al te groot is. Zo zijn ze dus eigenlijk nog steeds onder ons. En zo gaat het straks ook met Duitsers. De laatsten gaan zich vermengen en het Duitse gen verspreidt zich over de wereld, precies tegengesteld aan hoe ze het daar vroeger krampachtig de andere kant op probeerden te sturen.

De onafhankelijkheid uitroepen doet men als volgt.

Het is lang mijn streven geweest om dictator der Nederlanden te worden. Dat blijkt toch wat lastiger zijn dan ik altijd dacht. In de praktijk blijkt alleen de hond naar mijn commando’s te luisteren, en dan nog alleen als ze niet afgeleid wordt. Maar ik heb nu iets gedaan wat in de buurt komt. Ik heb de onafhankelijkheid van de Veluwe uitgeroepen. Voortaan zijn wij een eigen staat, met hoofdstad Apeldoorn. Liever had ik Vaassen gehad, maar dat gaf teveel gedoe en dat kan ik nu net niet gebruiken. Deze onafhankelijkheid is namelijk in stilte uitgeroepen, en het is ook niet de bedoeling dat de rest van Nederland er van weet, want dan ben ik bang dat er ingegrepen wordt. En de strijdkrachten hier zijn nog niet op orde.

Eigenlijk weten nog heel weinig mensen het. Misschien ben ik wel de enige. Maar het is beter zo. Laat die Almeerders maar denken dat ze ’s zomers in eigen land op vakantie zijn. En wat voor voordeel heeft het eigenlijk om het bekend te maken? Als we het zouden vertellen zouden de geldkranen dichtgedraaid worden en moesten we hier zelf gaan nadenken over hoe het hier moet reilen en zeilen. Nu doen we dat stiekem. Als een koekoeksjong dat gevoed wordt door andere vogels. De Veluwe dus. Eindelijk onafhankelijk.

Einstein’s wijsheid.

‘Stilles bescheidenes Leben gibt mehr Glück als erfolgreiches Streben, verbunden mit beständiger Unruhe’

Dat had Einstein al in de gaten in 1922. En het zou een uitspraak van mezelf kunnen zijn, zou ik de Duitse taal beheerst hebben. Maar ik heb dit ook al sinds lang in de gaten. Lig ik toch een beetje op één lijn met Einstein. Zo roep ik altijd dat als je een hoofdprijs wint, je het geld op de bank moet zetten en er lachend belasting over moet betalen. Je moet zeker geen financieel adviseurs in je buurt laten die het geld voor je gaan beleggen. Onrust moet je zoveel mogelijk vermijden. En als ik om me heen kijk, lijken de mensen met de gewoonste banen het gelukkigst. Half negen beginnen, vijf uur naar huis, ’s avonds andere dingen.

Einstein was volgens mij helemaal zo dom nog niet.

Cultuur vs the walking dead.

Door het programma kunststof op de radio, weet ik zo af en toe nog eens iets van cultuur. Bijvoorbeeld wie Franca Treur is. Een schrijfster met een interessant verhaal. Of wie Kees Hulst is, een acteur met een interessant verhaal. Vanavond kwamen ze allebei op tv, en ik dacht, ik kijk weer eens tv.

Niet dat ik nooit tv kijk, dat is onzin, maar het staat altijd wel leuk, zeggen dat je nooit tv kijkt. Hoewel ik vaak wel met enige trots kan zeggen dat ik driekwart van de BN’ers niet ken. En dat is volkomen terecht. Soms zoek ik zo’n Dave Roelvink op om te kijken waar de zoon van een derderangs zanger nu bekend van is.

Cultuur dus, ik was het echt van plan. Blijkt er een of andere domme zombieserie op netflix weer te zijn aangevangen. En vroeg mevrouw Mack of ze het mocht aanzetten. Ze had nog wel gezorgd dat de hond een paar dagen logeren is, zodat er even wat druk van mijn schouders wordt afgehaald. (ik ben de momenteel enige die hem uit kan laten, het beest is sterk en wil veel andere honden te lijf.) Dus ik kon niet weigeren. Bovendien heb ik gisteren de hele dag sport zitten kijken. Dus nu staat-ie weer aan, die serie die honderduizenden in de ban houdt met gorgelende geluiden van zombies met een open luchtpijp. Vroeger keek ik zomergasten, eerlijk waar.

De wolf en de bende.

Vandaag lijkt er een doorbraak te zijn in het mysterie van de bende van Nijvel. Het was eerder deze week al aangekondigd door een Belgisch advocaat, maar nu heeft het OM bekend gemaakt wie “de reus” was. Een ex-rijkswachter met de initialen C.B. zou vlak voor zijn dood opgebiecht hebben dat hij “de reus” was. Qua lichaamsbouw en lengte voldeed hij, maar ook bleek hij op de dagen van de aanslagen steeds verlof te hebben aangevraagd en waren er nog wat overeenkomsten.

Die bende heeft mij altijd bezig gehouden en ik heb er vaker over geschreven. In mei 2015 overleed C.B. en op 10 mei 2015 schreef ik hier dat ik het flauw zou vinden als de daders hun geheim mee in hun graf zouden nemen. Dat heeft C.B. dus gelezen en hij heeft besloten dat niet te doen. Ik heb bijgedragen aan een doorbraak in een van de grootste criminele mysteries ooit. Graag gedaan.

Er vallen dingen op hun plek in 2017. Komt eerst die door mij lang gewenste wolf terug in Nederland, nu lijkt er een doorbraak in het Nijvel dossier te zijn waardoor de overige leden misschien ook opgespoord kunnen worden. Ik moet alleen nog even beredeneren hoe ik eraan heb bijgedragen dat die wolf weer terugkwam in ons land.

Wolven op de Veluwe

Wolven houden mij al bezig sinds ik een kleine jongen was. Hoe dat precies zit weet ik niet meer, het moet te maken hebben met mijn drang naar avontuur dichtbij huis. Ik vond het mooie beesten en ik zou willen dat ze terugkeerden naar Nederland, zodat we hier ook iets gevaarlijks hadden. Ik heb er al vaker over geschreven, en een paar jaar geleden was daar de eerste wilde wolf die Nederland bezocht. En nu is er één gesignaleerd op de Veluwe. Onze achtertuin.

We hadden natuurlijk al wilde zwijnen, en voor de vorm zeiden we dat die gevaarlijk konden zijn, maar da’s natuurlijk flauwekul. Zwijnen rennen hard weg als ze je zien. Nu maakt één wolf nog geen wildernis, maar het is een beginnetje. Overigens word ik niet gelijk al te enthousiast, want in tegenstelling tot een blij ei van natuurmonumenten die zegt dat er in Nederland kennelijk ruimte is voor een “toppredator”, roep ik dat pas als hij binnen twee weken niet wordt doodgereden.

Ik denk eerlijk gezegd niet dat wolvenfamilies zich hier gaan vestigen. Daarvoor is het hier te druk, en is er teveel verkeer. Het zal wel bij een enkele verkenner blijven. Die er dan vervolgens achterkomt dat alle natuurgebieden zijn afgezet met hekken en wildroosters en hij niet naar binnen kan. En dus zijn familie niet laat overkomen. Ja, voor wolven zijn we keihard.

Jan Publiek

Nu een groot deel van Nederland op social media roept om de doodstraf te herinvoeren, vraag ik me af wat daar voor nodig is. Wanneer gaan we dat nu eindelijk eens doen? Openbare terechtstellingen het liefst, met publiek dat mag toekijken. Precies zoals ze dat in Saudi Arabië nog doen. Er wordt om geroepen door het volk, dus waarom doet de politiek er niks mee? Stelletje lafaards.

Wat met Anne is gebeurd is gruwelijk, en wat mij betreft halen ze de moordenaar voorgoed uit de samenleving, maar ik zou nooit zo roepen om een oog voor een oog. Het is natuurlijk maar social media, dat weet ik ook wel, en de vraag is of tere zieltjes zo’n middeleeuwse marteling wel zouden kunnen aanschouwen, maar zijn onze wetten niet zo als ze zijn, omdat we het zo wilden toen er nog geen social media waren? Je kunt toch niet de wet veranderen omdat een moordenaar een lagere straf krijgt dan je zou willen? Is het juist niet de bedoeling dat een rechter daarover beslist?

Ik zet er wel een vraagteken achter, maar het is natuurlijk geen vraag. Zo is het. De rechter beslist en niet de helden op internet. Maar ik vind het wel apart om 2000 jaar terug te willen in de tijd. Ik heb geen greintje respect of begrip voor de moordenaar, maar we kunnen ons beter wel neerleggen bij het rechtssysteem. Met de doodstraf krijgen we Anne niet terug, en het weerhoudt een moordenaar ook niet van zijn daad. Dus wat rest is het bevredigen van het wraakverlangen van Jan Publiek. Ik weet niet of dat nu zo’n goede drijfveer is om een samenleving op te bouwen.

Schok

Ik schrok me gisteren dood. Ik ben nu 12 jaar vader van een klein jongetje. Een onschuldig jongetje dat altijd een jongetje was en waar ik altijd grapjes mee maakte en dat mij elke avond als hij naar bed gaat nog een kusje geeft. Natuurlijk, hij gaat al naar de middelbare school en hij wordt aardig bijdehand, maar het is nog wel een jochie. Nu stond hij zich af te drogen na het douchen en ik wist even niet of ik nu goed zag. Doorkomend schaamhaar! Mijn kindje, mijn zoontje, mijn kleine aapje.

Ik moest er even van bijkomen. Mijn vrouw had even bezoek dus ik kon het ook niet vertellen, en ik moest weg. Dus ik apte het maar even. Een uurtje later zag ze het pas, en ik kreeg een paar van die huil van het lachen smiley’s terug. Zij had het ook nog nooit gezien. We hebben een heuse puber in huis!

Vandaag was ik al weer wat van de schok bekomen. Hij was thuisgekomen en zei dat het mandje van zijn fiets los zat. Of ik even wilde kijken. Ik keek maar ik zag niks aan het mandje. Wel aan zijn voorband, die was leeg. Dat merkt die jeugd van tegenwoordig niet eens meer. Het mandje, denken ze. Ik pakte de pomp maar kreeg er geen lucht in. Nader onderzoek leerde dat er een spijker in de band zat, en dat de totale binnenband vol gaatjes zat. Hoe dat nou kon snapte ik ook niet, maar die was niet meer te plakken. Snel ging ik naar de bouwmarkt en haalde een nieuwe binnenband die ik er even inzette. Want dat kan ik, dat heb ik vroeger geleerd. En nu had ik het nodig. Om te zorgen dat mijn puberzoon die niks van lekke banden snapt morgen weer ongestoord naar school te kunnen laten fietsen. Daar ben ik vader voor. Dat is waarvoor ik getraind ben.