Maand: mei 2015

Het ziet er zo makkelijk uit.

Ik was bepaald niet slecht met voetbal vroeger. Ik scoorde in mijn eerste wedstrijd drie keer, zoals grote voetballers dat ook doen. Nooit heb ik ervaren dat het spel moeilijk is. Door omstandigheden heb ik er maar twee jaar opgezeten, van mijn 10e tot mijn 12e ongeveer. Linksbuiten was mijn positie, terwijl ik rechts ben, maar waarschijnlijk zag de trainer in dat de rest het er op die positie helemaal niet vanaf zou brengen. Ik werd de topschutter in een kampioenselftal, al hebben we het hier slechts over de D-tjes. Ik grap wel eens dat als die omstandigheden er niet waren geweest en ik op voetbal was blijven zitten, ik misschien meegespeeld zou hebben in de finale op 25 juni 1988 tegen Rusland. Maar waarschijnlijk niet.

Vrijdagmiddag moest ik een conference call met een paar Amerikanen verlaten omdat ik mijn kinderen had beloofd dat ik mee zou spelen in het ouder-kind toernooi. En wat je belooft moet je doen, ook in dit soort situaties. De Amerikanen mogen ons dan mede bevrijd hebben, de loyaliteit houdt een keer op. Mijn eerste wedstrijd was tegen Tammar en nog 30 kinderen van haar leeftijd, die ons volwassenen volledig klem zetten elke keer als wij de bal hadden. Bovendien kon je geen beweging maken of je schoffelde een kind onderuit, wat mij een keer op een vrije trap tegen kwam te staan wegens een overtreding op mijn eigen dochter. Omdat remise dreigde, riep de trainer Hans, die langs de kant stond om de F-jes te helpen, te hulp. Toen hij de bal kreeg voelde ik iets van trots, er dreigde ineens gevaar. De kleintjes wonnen met 1-0, en ik lieg als ik zeg dat wij ons best niet deden, op het eind.

Door schade en schande wijs geworden gooiden we het tegen het team van Hans over een andere boeg. Vol erin, vanaf de eerste minuut. Ik stond weer op mijn linksbuitenpositie en maakte een rush langs de linkerkant van het veld. Toen moest die bal met links worden voorgegeven en dat ziet er op tv een stuk makkelijker uit dan het is. Tijdens de sprint, wat al lastig is als je alleen op kantoor traint, voelde ik al dat ik nooit een krachtige voorzet zou kunnen geven en vroeg me af wat ik moest doen. Een lullig schuivertje dan maar, leek nergens op. Zag er ook niet uit, dat weet ik zeker. Alles aan voetbal is moeilijker dan je denkt, springen, koppen, aannemen, passen, ook mijn lobje over de keeper verdween naast het doel. Toch maakte ik de 1-0. De ouders wonnen met 7-3. Gelijk het laatste jaar dat we nog van ze kunnen winnen.

Nu heb ik spierpijn. Maar mijn rug, waardoor ik vorig jaar niet mee durfde te doen, gaf geen krimp. Het is een wonder.

Waakhonden

Elke ochtend net na dag en dauw laat ik de hond uit. Een grote ronde van ruim een half uur door het buitengebied van Vaassen. Even na halverwege komen wij, hond en ik, langs een buitenhuis waar twee honden in een grote kooi zitten. Een St. Bernard die Senna heet aan het opschrift boven zijn hok af te lezen en een klein wit keeshondje, dat waarschijnlijk Kees heet. Ze bewaken de boel dat het een lieve lust is. Het Keeshondje springt minimaal drie keer zijn eigen schofthoogte, daarbij vervaarlijk zijn tanden ontblotend, en dat in een freqentie van één keer per twee seconden. De grote Bernard die waarschijnlijk Senna heet in plaats van Bernard, blaft ook om het geblaf van de kleine kracht bij te zetten. Hij springt niet, kijkt slechts boos en blaft. Zo gaat het elke ochtend en ze houden dit vol tot ik zeker vijftig meter verder ben.

Vanochtend was ik tien minuten later dan normaal en de honden hadden eten gekregen. Beiden stonden ze uit hun bak te schrokken. De kleine blafte nog een keer met volle bek, maar deed geen springpogingen. De grote keek even op, maar at door. Wij liepen langs zonder dat het territorium verdedigd werd. Bewaken is prima, maar niet tijdens de lunchpauze.

De zwevende kiezer

Ik ging naar het cafetaria en had de bestellingen voor het gezin opgenomen. Zelf wist ik het nog niet maar dat zou ik onderweg wel bedenken. Friet, dat gedeelte is makkelijk. Maar wat neem ik erbij? Een frikandel speciaal, een dolle mina met pindasaus, of toch een broodje hamburger? Altijd zit ik met hetzelfde probleem. Eenmaal aangekomen stond ik in de rij en ik bekeek de lijst met snacks. Zou ik eens een halve kip proberen, of een loempia? Ik heb zo weinig geprobeerd van het cafetaria. Er is meer wat ik nog nooit genomen heb, dan wat ik wel geprobeerd heb. Steeds korter wordt de rij en ik weet het nog steeds niet zeker. Ik stel een loempia vast veilig, voor als ik er nog niet uit ben als ik aan de beurt ben. Nog één wachtende voor me en ik zie ook behalve de gewone snacks, ook nog speciale dingen op een beeldscherm aangekondigd worden. Een Joppieburger, een portie hotwings, dat is misschien ook wel wat. En dan ben ik aan de beurt. Eerst noem ik de dingen op die de rest van het gezin wilde, en als laatste noem ik de loempia. Ben niet geheel tevreden met mijn keuze, maar dat is het lot van de zwevende kiezer.

Normvervagingsdementie

Vanochtend op de radio hoorde ik een hoogleraar forensische psychologie, als ik dat goed onthouden heb, over de dementie van de meneer die de familie de Mol afperste. Dementie had volgens hem, en ik geloof hem, niet per se met vergeetachtigheid te maken. Vergeetachtigheid onstaat in een dieper deel van het brein, had iets met slechte verbindingen te maken, veel te moeilijk voor een dinsdagavond. De vorm van dementie die zorgt voor normvervaging ontstaat achter je wenkbrauwen. Oude mannen leiden volgens de hoogleraar soms ook aan deze normvervagingsdementie en laten dan dingen zien aan verpleegsters die ze niet zouden hebben laten zien toen ze nog niet aan deze ziekte leden. De man die de familie de Mol afperste wist niet goed wat goed en slecht was volgens de hoogleraar. Waarom hij dan zo zijn best deed om anoniem te blijven is mij een raadsel, maar het zal wel. Ik vind het trouwens een verzachtende omstandigheid dat het hier de familie de Mol betrof, want die perst mij ook af. Kan geen Formule 1 meer zien zonder daarvoor te moeten betalen.

Ik vind het goed dat er naar verzachtende omstandigheden wordt gekeken. Maar kun je dan niet net zo goed stellen dat bij criminelen, pedofielen, pyromanen het deel van de hersenen dat voor normbesef zorgt, minder ontwikkeld is? En dat ze er eigenlijk niet zoveel aan kunnen doen? Of is dit een veel te vooruitstrevende gedachte waar we nog niet klaar voor zijn en zeker niet op zitten te wachten? Ik zit er namelijk niet op te wachten. Ik zie toch meer in het ouderwetse goed en kwaad, vrije wil en vieze oude mannetjes.

Ineens waren ze verdwenen

Ik vroeg mij wat af. Waar zijn de grote Franse en Italiaanse auto’s gebleven? Waar zijn de Alfa Romeo 166, de Fiat Croma, de Peugeot 607, de Citroen C6, waar is de Renault Safrane? Hoe moeten Italiaanse en Franse staatshoofden nu vervoerd worden? Waarom wil geen directeur ze meer hebben? Ik heb een directeur gehad die een Fiat Croma reed, een prachtexemplaar, 2 liter benzine, automaat, leren bekleding, wat wilde je nog meer? Tja, daarna probeerde hij nog even een Lancia Kappa, maar al snel had hij een bordeaux rode Audi A6, koning onderstuur met de motor voor de vooras. Ik had een baas die had een BMW 7-serie, een prachtexemplaar, 728i, 6-cilinder, handgeschakeld, maar hij ging over naar een vijf serie, en later naar een drie serie. Niet dat hij aan lager wal was geraakt, maar hij volgde precies de omgekeerde weg dan die een succesvol zakenman normaliter pleegde te volgen.

Nu er geen directeuren meer bestaan maar nog slechts MD’s, CEO’s en VP’s lijkt het ook afgelopen met de fantasie. Alleen nog Duits kwaliteitsspul komt erin, het liefst Audi of BMW. De Zuid-Europese auto-industrie ligt op zijn gat, produceert alleen nog kleine auto’s en een mega-opkoopconcern als VAG viert zijn hoogtijdagen met 10 miljoen stuks verkochte auto’s op jaarbasis. En 99% daarvan zijn saaie blokkendozen, bij voorkeur met lage bijtelling, in muisgrijze kleur, en met donkergrijs interieur. Welke afslag is er gemist? Ik ken een directeur die het laatste model Fiat Croma rijdt, en wanhopig wacht op een opvolger, die er waarschijnlijk niet gaat komen. Het F-segment (de 7 serie en de S-klasse) was altijd al voorbehouden aan de Duitsers, en dat was prima. Een verdwaalde Jaguar doet nog mee, maar in het E-segment, daar waar de 5-serie en de Audi A6 heersen, daar had je nog vroeger een riante keuze om een Frans of Italiaans alternatief te rijden. Een Alfa 164, een zeer succesvolle en sportieve grote Alfa, een prachtige Lancia Thema, een niet te versmaden Citroën CX of een Renault 25? Ik herinner mij een rit een in Peugeot 605 sri, ik was lyrisch over het comfort en de souplesse van de Fransman.

Nu is de wereld VAG geworden en ik zie het met lede ogen aan. De ene na de andere perfecte maar doodse auto komt je voorbij. Ik ben er van overtuigd dat het een wisselwerking heeft met de bestuurder. Een frivole Alfa, een overdadig comfortabele Citroën, een sportieve Lancia, een luxe Renault, het verdwijnt. En dat is jammer. De wereld is zakelijk geworden, alles moet gemeten worden in KPI’s en iedereen wil succes uitstralen. Een Volkswagen Golf, ooit bedoeld als comfortabele en ruime gezinshatchback is nu een statussymbool geworden. Als je een nieuwe hebt en je zet hem voor je deur dan weet de buurt dat je een goede baan hebt. Hoe het precies gebeurd is dat de grote Franse en Italiaanse auto langzaam uit het straatbeeld verdween is me niet helemaal duidelijk. Maar het viel me ineens op en ik maakte mij zorgen. Over de wereld.

Lucht rond Nijvel

België heeft de verjaringstermijn voor zware misdrijven verlengd. Dit met het oog op het binnenkort verlopen van de termijn van 30 jaar voor het laatste strafbare feit dat de Bende van Nijvel heeft gepleegd. De speurders krijgen weer tien jaar extra lucht. Het was een flutonderzoek trouwens. Er is geen enkel concreet spoor. Als ik lid was van de bende, zou ik mij geen enkele zorg maken. Maar ik zou wel bezwaar maken tegen deze eenzijdige wijziging van de wet. Er zou minstens overgangsrecht moeten gelden. Als ik dertig jaar geleden een strafbaar feit pleegde, en de verjaringstermijn zou op dat moment dertig jaar zijn, dan kunnen ze toch niet ineens als je dertig jaar uit handen van de politie bent gebleven en je bijna vrijuit gaat, de termijn met nog eens tien jaar verlengen? Dat is onrecht en was geen onderdeel van de deal destijds.

Overigens denk ik niet dat er nog iemand in Belgie gelooft dat deze zaak opgelost gaat worden. Kansloos. Dus misschien hoopt justitie op een bendelid dat bezwaar gaat maken tegen deze rechtsongelijkheid. Aan de andere kant, als ze dit niet gedaan hadden, zou de bende zich na de verjaringstermijn misschien bekend gemaakt hebben, maar zouden ze vrijuit gaan. Misschien is het beter als deze zaak nooit meer opgehelderd wordt. Maar misschien ook niet. Misschien hebben de speurders nog sporen die ergens toe leiden. Maar eerlijk gezegd, deze zaak oplossen na 30 jaar, ik zie het niet gebeuren. Misschien hebben de daders het geheim mee hun graf ingenomen, dat zou ik nogal flauw vinden. Misschien was dit een complot dat niet opgelost mocht worden. Misschien was de Belgische politie niet geschikt om deze zaak op te lossen. Maar het land zou niet moeten rusten eer de identiteit van de daders bekend is. Elke man van 45 jaar en ouder is verdacht en men dient hen naar het alibi te vragen. Waar was u op d’n avond van 9 november 1985?

Nellie van der Heuvel

Vroeger zaten wij vaak in de auto, zeker in het weekend, het cassettebandje vierde hoogtij. Mijn vader had er denk ik drie die ik mijn hele jeugd aan heb moeten horen. Er zat geen Elvis bij. The Carpenters, Abba, John Denver, Anne Murray en nog wat losse hits uit die tijd. “Vincent” van Don Mclean, “Afternoon Delight” van The Starlight Vocal band, een klassiek stuk en natuurlijk “Tie a yellow ribbon round the old oak tree”

Van de week werd ik wakker van de wekkerradio, en hoorde een bekende melodie. Nellie van der Heuvel uit de vierde klas. Ik sloeg niet gelijk de radio uit maar bleef even luisteren. Omdat het geluid erg zacht stond herkende ik de zanger niet, maar dat was dus Rijk de Gooyer. Hij leende denk ik hetzelfde achtergrondkoortje als dat Gerard Cox gebruikte in zijn “’t is weer voorbij die mooie zomer.”

Het koortje, de keurig uitgesproken woorden en de zomerse mondharmonica brachten het gevoel van de jaren zeventig onmiddellijk terug. Weemoed en geluk wisselen elkaar daar af, soms voel je ze tegelijkertijd. Misschien komt het door de tekst, al heetten de meisjes in de jaren zeventig allang geen Nellie meer, maar Karin of Angelique. Rijk vroeg zich af of Nellie nog zou bestaan. Dat kon je je nog oprecht afvragen vroeger, toen er nog geen Facebook of Linkedin bestond. Maar waarschijnlijk komt het door de oude liefde die voor niemand ooit roest.

Ruis

Floyd+Mayweather+deelt+Manny+Pacquiao+een+rake+stoot+uitHet was het gevecht van de eeuw gisteren tussen de Amerikaan Mayweather en de Philipijn Pacquiao. Ik had nog nooit van beide heren gehoord. Nu kan dat gewoon aan mij liggen, want ik ken wel meer beroemdheden niet. Ed Sheeran bijvoorbeeld, nooit van gehoord. Mayweather noemt zichzelf de grootse bokser die er geweest is, en wat dat betreft doet hij niet onder voor de grootste bokser die er ooit is geweest. Het irriteert mij dat de bokssport kennelijk al jaren grootheden huisvest waar ik nooit van heb gehoord. Ineens waren daar twee Russische vechtmachines, de gebroeders Klitschko. Wereldkampioenen uit het niets.

En niet dat ik de edele bokssport zo goed volg hoor, helemaal niet, maar ik kende Tyson toch ook? Er waren toch mensen die mij en de wereld op de hoogte hielden van Tyson? Trouwens, Tyson was de beste bokser ooit, dat weet ik zeker. Tyson gaf je eerst zijn allerhardste dreun op je lichaam zodat je dacht: wat in godsnaam was dat? En vervolgens kreeg je er nog een en kon je alleen nog maar in de touwen hangen en dan nog een tikje op je kin en daar lag je knock-out. Voor de wedstrijd goed en wel begonnen was. Na de eerste klap had de opponent al door dat hier niks te halen viel en moest hij in de verdediging.

Die Mayweather stopt er nu ook ineens mee. Hij mocht 180 miljoen laten bijschrijven op zijn rekening voor deze overwinning. Dus ik ken hem net en hij stopt al. Zodat er straks een nieuwe onbekende ster aan het firmament rijst, die ik ook weer niet ken. De wereld gaat gewoon te snel voor mij. De sterren vliegen mij om de oren. Maar wat wil je ook met 625 tv-zenders. Ik kan niet meer bijhouden op welke zender je moet zijn om te weten waar het over gaat. Ik zap weleens in het oneindige, en vanaf zender 23 wordt het steeds onzekerder of je ooit nog op aarde terugkeert. Je weet in elk geval zeker dat er na 23 niks meer is, alleen nog geregisseerde ruis.

Hoi!

Ik word natuurlijk wat ouder, en daarom kan ik eenvoudigweg worden weggezet als starre brompot, overigens geheel terecht want dat mensen wegzetten doe ik zelf ook, maar ik vind dat het nu echt de spuigaten uitloopt met het moderne Nederland. Als ik in de file sta dan hoor ik op radio 1: “er staat een file van 6 kilometer, het kost JE een kwartier.” Radio 1, ik noem het nog even.
’s Avonds op televisie, een nieuwsupdate van de NOS. “Hoi, dit is de NOS nieuwsupdate.” NOS het gezaghebbend instituut zegt “Hoi” tegen mij! Irritant. Maar het wordt nog erger. De ramp in Nepal is een ramp en het is terecht dat men een actie op touw zet. Hopelijk halen ze veel geld op. Maar dat men de bedragen van de giften die je kunt doen erbij vermeldt, dat gaat mij toch even iets te ver. € 35,- en € 100,- Hef dan gelijk belasting! Van mij hoeft echt niet iedere jongen z’n scheiding links te dragen en bij de padvinders strijdliederen te zingen, en iedereen mag mij “jij-en en hoi-en” maar niet de NOS. Want misschien kijkt mijn moeder ook wel. Het duurt verdomme niet lang meer voor dat de Koning zijn troonrede met “hoi” begint.