Voor als u niks te doen hebt.
Zoek iemand op Hyves die u totaal niet kent, en die woont in een gedeelte van het land waar u nooit komt.
Probeer dan door te klikken op zijn/haar vrienden, uiteindelijk uit te komen bij iemand die u kent.
Als het in één keer lukt, dan heet dat een Hyve in one. Ikzelf speel inmiddels met handicap 12.
Gesprek tussen mij en een meisje in de pubertijd.
Hoe is het op school?
Saai.
Oh, zit je al op de middelbare school?
Nee, groep 8.
En naar welke school ga je?
Kweenie.
En doe je ook nog sport?
Ja.
Wat voor sport?
Handbal.
En is dat leuk?
Nee, saai.
Doe je ook nog wel eens dingen die niet saai zijn?
Nee.
Wat ga je vanavond doen?
TV kijken.
Oh, wat komt er dan?
Weet ik niet.
En wat wil je later worden?
Vouwer.
Vouwer?
Ja, vouwer.
En wat nog meer?
Politie.
Ah!
(voor niet nader te noemen bijdehandte reageerders, die zinnen met vraagtekens erachter waren van mij)
Goed dat er politie is! Ik sta in principe achter deze leus, al zijn er wel wat kanttekeningen. Ten eerste, als iedereen was zoals ik, hadden we helemaal geen politie nodig. Ik wil dat toch even in overweging geven zo vlak voor het weekend. De bekeuringen die ik in mijn leven heb gehad waren allemaal nutteloos. Stuk voor stuk. Eentje wegens het niet voeren van verlichting op de fiets om 5 minuten voor 8 's ochtends; vijf minuten later deelden ze bekeuringen uit voor het niet dragen van een zonnebril bij laagstaande zon. De overigen zijn allemaal voor te hard rijden geweest, maar dan te hard volgens de letter van de wet. Niet volgens mijn eigen inschattingsvermogen, en dat is prima getuige het feit dat ik hier nog steeds vrolijk zit te loggen. Bovendien werd het leeuwendeel daarvan door een flitspaal of een ambtenaar in een auto op de gevoelige plaat gezet, dus daar had geen politieman aan te pas hoeven komen. Berispingen heb ik vaker van ze gehad, maar daar heb je niks aan, dus dat is ook geen argument om een duur politieapparaat in stand te houden.
Ten tweede: De politie moet een afspiegeling zijn van de maatschappij dus ook bij hen verpest een klein deel het voor de rest. Als ik wegmisbruikers zie, wat ik uit principe nooit zie, dan erger ik me dood aan de testosteronspiegel die tot net onder de pet gestegen is. Gatverdamme, wat kunnen sommige agenten arrogant doen zeg. En echt waar, ze acteren dat ze menen wat ze zeggen. Dus als u iets totaal ongevaarlijks doet zoals een wheely maken op uw motor, dan gaan zij u berispen en uitleggen waarom dat levensgevaarlijk is. Hoeveel mensen die u kent zijn overleden tijdens het uitvoeren van een wheely op een motorfiets? Nou? Nou? Een verwaarloosbaar klein percentage van de wereldbevolking! Verder acteren ze ook dat ze verstand hebben van de wegenverkeerswet: "Dat noemen wij een artikel 5." klinkt het dan heel wijsneuzerig. Kan mij het schelen hoe je het noemt, ik wil weten wat het is!
Stiekem hoop ik altijd op een wegmisbruiker die zich schietend op de voorruit van de arrogante agent een vluchtweg baant, puur om te horen hoe het testosteronvat dan klinkt. (mama) Maar goed, dat zenden ze dan toch niet uit, dus dat is ijdele hoop. Als ik dan toch word bekeurd door een agent, dan het liefst door eentje met haar wat je 's ochtends moet kammen (niet te kort) en zonder snor. Dat zijn de meest redelijke.
Linda gebruikt in verband met borstvoedingsoverdruk (scrabble) zo(o)genaamde zoogcompressen. Ik had die dingen los samen met wat luiers in onze overvolle grijze container gegooid.
Kom ik vanavond bij die container, staat er een, je gelooft het niet, type vieze man van Van Kooten in onze container aan die zoogcompressen te snuiven!! Gátverdamme!! Ik riep helemaal verbouwereerd iets van: "Hee, wat doe jij nou?" en het mannetje maakte zich uit de voeten.
Helemaal ontdaan loop ik naar binnen en vertel het verhaal aan Linda. Van verontwaardiging kwam ik niet goed uit mijn woorden. Linda bleef stokstijf staan en trok bleek weg. Totdat ze in de gaten kreeg dat ik mijn lachen niet kon houden en het verhaal verzonnen had. Nu vindt ze mij ineens heel vies omdat ik in staat ben zulke gedachten te produceren. Heb ik het weer gedaan.
Ik liep met Hans in het dorp. (Op het dorp zeggen ze hier)
Een BMW 745iL (L van log) zocht een parkeerplaatsje op het marktplein.
"BMW!" roept Hans enthousiast.
"Ja," zeg ik. "Vind je de BMW mooi?"
"Ja." zegt Hans.
"Heeft papa ook een BMW?" vraagt Hans.
Hij geeft zichzelf antwoord en zegt: "Neeee, Alfa Romeo!"
"Hans wat vind je mooier, de BMW of de Alfa Romeo?" Ik had me serieus voorgenomen me niet met de uitslag te bemoeien.
"Al..Al…Allebei!"
Shit!
Voor mijn verjaardag die binnenkort gaat plaatsvinden vraag ik een boek van Herman Brusselmans. Misschien wel zijn nieuwste, "Een dag in Gent". Ik heb totaal geen verstand van schrijvers of literatuur, hooguit wat op de Havo opgedane basiskennis, maar dat sloeg eigenlijk helemaal nergens op. Maar die Brusselmans spreekt mij wel aan. Ik heb ook geen idee of de man serieus wordt genomen in literaire kringen, of dat men hem maar een clown vindt. Ik weet ook niet of het door zijn Vlaamstaligheid komt dat hij zo ontzettend grappig is. En of men hem in Vlaanderen dus ook grappig vindt, want door Urbanus' schuld denk ik dat alle Vlamingen constant grappen maken als ze praten. Ik schoot een keer enorm in de lach toen ik een bekeuring kreeg van een Rijkswachter, maar de man bleek helemaal geen grap te maken.
In elk geval, die Brusselmans kan zeggen wat hij wil. Iedereen lacht. Eigenlijk hetzelfde als bij een 100-jarige die geinterviewd wordt op televisie, die zeggen ook altijd hele grappige dingen. Of iemand met het syndroom van Down! Hilariteit alom in de zaal. Als jij dan vervolgens op je werk precies dezelfde grap maakt, kijkt iedereen je een beetje dom aan.
Vandaag zag ik hem in De Wereld Draait Door en zijn aansporing aan jonge mensen om weer te gaan roken was geweldig. (Ik ben het er hartgrondig mee oneens, maar ik ben maar Mack, hij is Herman) Hij vond 28% van de bevolking die rookt, een belachelijk laag percentage.
Helaas nog geen beelden kunnen vinden van dat interview, maar voor degenen die even een indruk willen opdoen, hier een eerder interview in 'De Wereld Draait Door.'
Ik las een bericht en zag een bijbehorend filmpje over twee Marokkaantjes die een 17-jarige jongen mishandelen omdat die de sleutel van z'n scooter niet wil afgeven. Op een of andere manier herken ik de dreiging die van de situatie uitgaat. De jongen wil weg, maar dat wordt hem belet. De Marokkaantjes zitten op de scooter en roepen: "geef mij de sleutel, laat me rijden" en herhalen dat twintig keer. Als de jongen weigert wordt hij bedreigd, geslagen en met een (aardappelschil)mesje gestoken, maar zijn jas beschermt hem.
De daders zijn gepakt en opgesloten. Als er Marokkanen in het spel zijn halen racistische journalisten Geert Wilders van stal om commentaar te leveren. Alsof Geert ook racist is! Als er iemand géén onderscheid maakt tussen de etnische afkomst van criminele etterbakken is het wel Geert Wilders.
Maar Geert wil wel de hele familie van de daders de cel in hebben. En als het enigszins haalbaar is, het land uit. Juridisch zal het geen haalbare kaart zijn, vind ik ook niet belangrijk, het gaat erom dat Geert anderen dwingt tot nadenken. En hij zorgt dat het totaal uit balans geraakte tolerante klimaat, destijds zorgvuldig veroorzaakt door Hedy d'Ancona, weer wat evenwichtiger wordt. Ik kan Geert trouwens stukken langer aanhoren dan destijds Hedy, maar dat terzijde.
Eerlijk gezegd vind ik het zo gek nog niet wat Geert beweert. Als ik diep in mijn hart kijk vind ik het nog uiterst mild. Persoonlijk had ik het helemaal niet erg gevonden als de bedreigde jongen een volleerd kickbokser bleek te zijn en de daders buitenproportioneel in elkaar schopte. Of dat de daders de scooter toch wisten te pikken en een minuut later onder een trein kwamen. Gerechtigheid! Zo diep zit kennelijk mijn haat tegen etterbakken die menen dat ze anderen hun wil met geweld of bedreiging kunnen opleggen. Nee, ik heb het vergeven nog lang niet onder de knie.
Ik zal nooit over kinderen 'nemen' praten. Ik vind dus dat je ze krijgt. En dat is uit respect naar hen die moeilijk of geen kinderen kunnen krijgen, of die een kind met een handicap of een overleden kind hebben gekregen. Als je gezonde kinderen krijgt, is dat geen kwestie van nemen of plannen. Het is hopen en afwachten. En natuurlijk, als je ze niet wilt kun je daar in de meeste gevallen wel voor zorgen, als je ze wel wilt is dat niet vanzelfsprekend.
Maar nu heb ik er twee en lijk ik wel een planner. Alle trutstellen die ik ken hebben twee kinderen. Andersom zijn niet alle stellen met twee kinderen ook trutstellen. Maar vice versa wel. Ik ken geen trutstellen met 0, 1, 3 of meer kinderen. Die hebben weer andere benamingen, maar daar gaat het hier niet over.
Twee lijkt zo gepland, zo van: 'al onze vrienden hebben er ook twee', of van: 'twee kan financieel nog net', of: 'twee is voor opa en oma ook wel leuk' of: 'we voldoen aan het ideaalbeeld.'
Twee is niet spontaan! Ik heb een keer een 'trut' met twee kinderen horen zeggen: "mijn man is gesteriliseerd, want dat is omkeerbaar zodat als er eentje mocht komen te overlijden, dat je er dan nog eentje bij kunt krijgen." Het zou zelfs kunnen dat ze 'nemen' zei, maar dat weet ik niet meer.
Als u nu twee kinderen heeft en u denkt: "oh jee, dit gaat over mij" dan is dat niet zo. Want degenen over wie ik het heb zullen nooit doorhebben dat het over hen gaat omdat zij aan een ideaalbeeld voldoen. (Man, vrouw, twee kinderen, koophuis, stationwagen of busje, Gooische vrouwen , Jan Smit, géén weblog maar wel hyves.)
Toch denk ik dat het voor ons ook bij twee blijft al weet je het natuurlijk nooit. Mevrouw Mack is inmiddels 36 en helemaal gladjes verlopen deden de bevallingen bij haar ook weer niet. Maar we voldoen wel aan het ideaalbeeld, al onze vrienden hebben er twee, het kan financieel nog net en voor de opa's en oma's is het ook wel leuk.
Mijn schoonvader gaat volgende week op vakantie met een vriend, Dolf, die in een rolstoel zit. Navraag leerde dat Dolf zich voorstelt als Dolf, maar eigenlijk Adolf heet. Dolf is van vlak na de oorlog en het is mij een raadsel waarom een gemeenteambtenaar die naam heeft goedgekeurd.
Nu zag ik gisteren op televisie iets over de Paralympics in Peking (Yukiko: Bejing) en er werd gezegd dat veel Chinezen geloven dat als je gehandicapt ter wereld komt, dat je dan in je vorige leven iets "verkeerds" hebt gedaan.
Ik keek mevrouw Mack eens aan en zei: "Ik wil niks suggereren maar je vader gaat toch op vakantie met die Dolf…?"
Deze mevrouw zal u misschien niet direct bekend voorkomen maar als u goed kijkt ziet u wellicht iets bekends. Ze heet Viviane en is de zus van de in 1994 overleden legendarische F1 coureur Ayrton Senna was volgens velen de beste coureur aller tijden en ik ben het daarmee eens. Senna zelf vond zichzelf wel een goed coureur maar volgens eigen zeggen was zijn neefje Bruno beter. Bruno is de zoon van Viviane en ik verwacht hem volgend jaar in de formule 1.
Persoonlijk denk ik niet dat een familielid met dezelfde naam ooit beter kan worden dan zijn wereldberoemde vader, moeder of oom die reeds de top heeft bereikt. Ik kan het niet bewijzen maar het is onmogelijk volgens een wetenschap die nog niet ontdekt is. Ralph kon niet beter worden dan Michael, Yordi niet beter dan Johan en Julian niet beter dan John.
In elk geval, morgen wordt de mooiste F1 race van het jaar gereden, die van Spa-Francorchamps. Een schitterend circuit in de heuvels van de Belgische Ardennen. De omgeving ademt het hele jaar de sfeer van F1. Plaatsennamen in de buurt hebben magische klanken als Stavelot, Malmedy en Francorchamps. En natuurlijk heeft het circuit van Spa de bocht der bochten, de Raidillon, beter bekend als Eau Rouge, naar het gelijknamige beekje dat er stroomt en waarvan het bruine water met een beetje fantasie rood genoemd kan worden. Roodbonte koeien zijn ook bruin, dus die benaming is terecht.
Ayrton Senna was de koning van Eau Rouge, in zijn tijd was hij de enige die volgas deze steil omhoogklimmende bocht durfde te nemen. Toen dit wapenfeit algemeen bekend werd durfde ineens iedereen deze bocht volgas te nemen, maar ik weet zeker dat er morgen coureurs zijn die toch even hun voet liften voordat ze deze bocht aansnijden. Naar verluidt is Eau Rouge een groot deel van het jaar openbare weg. Elke keer als ik er was, was hij i.v.m. de race afgesloten en mocht ik er niet tegenop. Maar ik had hem zeker volgas genomen. Met een gewone personenauto lukt het je toch niet om veel harder dan 70 tegen de helling op te komen en begrijp je die hele ophef over die bocht niet.
Mack 
