Mack

39 jaar geleden is het alweer dat ik met een gootsteenontstopper op mijn schedel naar buiten werd getrokken. De eerste paar dagen had ik er een punthoofd van en nu vermoed ik dat dat de oorzaak is van de kale plek die precies op die plek zit. Ik vind dat wel verdacht toevallig. Zeker omdat mijn broer en mijn vader (zou hij nog geleefd hebben) allebei rijk bedeeld zijn met een enorme bos dik haar. En ik heb dat dikke haar ook weer doorgegeven aan Hans, dus eigenlijk kan het niet anders dan dat ik ook gewoon een enorme bos dik haar heb. Het komt gewoon door dat vacuümding. Eigenlijk zou ik ze moeten sueën.

Ik moet het dit keer kort houden want ik moet gaan lezen. Ik heb namelijk zo veel boeken gekregen dat ik 134 moet worden om ze uit te krijgen. Ik lees namelijk uitsluitend tussen het loggen en het in slaap vallen in. En dan moet je snel kunnen lezen hoor! Het voordeel is wel dat ik over 95 jaar een geleerde ben. Eigenlijk meer een orakel. Tenzij in de komende 95 jaar al die wetenschappelijke kennis weer achterhaald wordt, dan is alles weer voor niks geweest.

Gekregen:

Herman Brusselmans – Een dag in Gent
Douwe Draaisma- De heimweefabriek
Douwe Draaisma- Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt

Coldplay – Viva La Vida or Death And All His Friends

Dit is het antwoordapparaat van Mack. Ik ben vandaag (de 22e) jarig. In verband met alle kraamperikelen van de laatste tijd zit ik niet te wachten op nog meer visite en vier mijn verjaardag uitsluitend telefonisch.
U kunt uw felicitaties na de piep inspreken. Tevens is er gelegenheid om uw cadeautje achter te laten. Als u klaar bent, kunt u naar Rob Hamilton gaan, die viert vandaag zijn 65e verjaardag waarmee ik hem alvast van harte feliciteer.

Dit bericht is een uur sneller dan het licht geschreven.

Zou ik op dit bericht 39 reacties kunnen krijgen? Dank u.

Piep

Achter ons huis is het straatje vrij krap aangelegd. Het is ook regelmatig vechten om één van de twee en een halve parkeerplaatsen die beschikbaar zijn voor aso's met twee auto's. De achterburen hebben een garage met genoeg ruimte voor twee auto's. Een zwarte Renault en een knalgele Ford Ka hebben ze. Als de buurvrouw 's avonds in haar Ka thuiskomt, dondert het haar niet dat er misschien al kinderen liggen te slapen, of dat er mannen zijn zoals ik, die zich graag ergens aan ergeren. Twee keer vol op de claxon is het teken voor haar man dat ze thuis is en dat die de garagedeur moet komen opendoen. Ankie van Grunsven, alle respect voor je gouden medaille, maar jouw prestatie valt toch in het niet vergeleken bij dit staaltje dressuur.

Laatst, ik moest even weg met de auto van mevrouw Mack, zie ik buurman en buurvrouw beiden met hun neus tegen het keukenraam gedrukt staan, de buurvrouw maakte gehaaste bewegingen naar haar man, en haar man verdween vliegensvlug vanachter het keukenraam. Ik kom terug, nog geen 10 minuten later, staat die knalgele Ka op de parkeerplaats die ik even daarvoor nog bezette. Een half uur later was de Ka weg en stond er een caravan op die plek, die er vervolgens een week bleef staan. En vanaf dat moment waren ze weer heel ontspannen. "Hee Buurmannetjuuuh, bakkie??"

Ik ben te volwassen (lees je even mee, Felicita?) om me over dit soort dingen druk te maken en bovendien levert het weer een mooi logje op. Maar vanaf vandaag, als ik met die auto van die parkeerplaats af rijd, leg ik wel even een badhanddoek neer.

Begon ik maandag met een ontmoeting met Mell, kwam vandaag Hermanus op kraamvisite. Ik ontmoet gewoon twee webloggers in één week! En de week is nog niet eens voorbij!

Hermanus is een geval apart. En zo moet je hem ook benaderen en behandelen. Er is geen hokje waar hij in past en er zijn geen lijnen waar hij binnen blijft. Hij heeft een hekel aan slangen, slakken en katten, maar deinst er aan de andere kant weer niet voor terug om in zijn eentje 60 zwaarbewapende en vechtende jongeren uit elkaar te sleuren. Of een schietende Joegoslaaf met een lasso te vangen. Respect moet je bij hem verdienen en onze buren aan beide kanten hebben dat duidelijk niet gedaan. In onze tuin werd geperste lucht met volle kracht uit de twee daarvoor bestemde openingen geblazen. Een duidelijk teken dat iemand zich op zijn gemak voelt, als je het mij vraagt.

Aan de andere kant, ruwe bolster, zachte pit, getuige de schattige kraamkado's waar hij mee aan kwam. Ik noem een speen van FC Groningen, een hamer, twee schroevendraaiers, een half rolletje zwarte tape en een voorverpakte komkommer. Mevrouw Mack kende hem al, zij en Hermanus waren ooit collega's, en had mij al een beetje gewaarschuwd. Maar wat er dan uiteindelijk over de vloer komt, gaat je voorstellingsvermogen dan toch nog te boven. De beste man is van beroep beveiliger en ruikt terroristen met een bomgordel op een kilometer afstand. En de terrorist die op zijn gordel wordt aangesproken door Hermanus, geeft sidderend van angst zijn afstandsbediening af en zegt dat hij het nooit meer zal doen. Maar, zo is hij dan ook wel weer, dan laat hij ze gaan. Met bomgordel maar zonder de bediening.

Over Mell verder geen aanmerkingen, dat is gewoon een frisse, jonge verstandige vrouw waar niemand iets van te vrezen heeft. Over Hermanus verder ook niet. Maar mocht u bij u zelf denken, nou het lijkt mij ook wel leuk om die Mack een keer te ontmoeten en ik vind die beschrijving van Hermanus helemaal niet zo vreemd, laat dan maar zitten.