Mijn eigen droomvrouw roept regelmatig: “Je vriendin is op tv”. Meestal bedoelt ze dan Brooke Shields of Ilse de Lange ofzo. Of deze uit E.R. Ook onweerstaanbaar.
Ik blijf dan meestal even de scène afkijken, gewoon omdat ik grote pupillen bij mezelf zo mooi vind. Sommige vrouwen hebben alles mee, en sommigen hebben alles mee en hebben dan nog een beroep dat ze nog twee keer zo aantrekkelijk maakt. Kijk hier eens even naar deze heldin, die strijdt tegen een man die ik ten zeerste bewonder, aan het eind gade geslagen door nog iemand waar ik enorm fan van ben. Oeh, wat een geil filmpje!
Dood.
Dood is een gewoon woord. Maar als je kind van drie het gebruikt kun je je toch wat ongemakkelijk gaan voelen. Twee maanden geleden kwam Hans er voor het eerst mee. Toen ging het nog over een 'kak' die hij doodtapt had. Wij hebben daar gelijk tegen opgetreden zodat hij nu een 'lak' niet meer doodtapt maar netjes op een blaadje in de struiken terugzet. U ziet, zijn gedrag en zijn uitspraak verbeteren gestaag.
Afgelopen vrijdag is Bo, één van de twee Jack Russels van de buren, ingeslapen.
"Papa?"
"Ja Hans?"
"Bo is dood."
"Eeh..ja. Die is nu bij Old Shep."
Hans bracht het onderwerp de afgelopen dagen steeds weer ter tafel en wij voelden ons er niet helemaal gelukkig mee. Hij is nog een beetje klein voor zo'n woord dat hij bovendien leek te begrijpen als iets ergs. Mevrouw Mack vroeg mij zelfs of ik geen ander woord wist voor dood. Iets wat een beetje vriendelijker klonk. Ik groef in mijn parate kennis: de pijp uit, het hoekie om, een tuin op je buik hebben, de maden aan het voeren, naar de eeuwige jachtvelden, het rottingsproces ingezet hebben, om zeep geholpen…nee, dat was het allemaal niet.
Maar, 'o opluchting, het hoeft niet meer. Hans heeft zelf de nare betekenis van dood afgezwakt getuige de volgende vraag die hij vandaag aan mevrouw Mack stelde.
"Mama?"
"Ja Hans?"
"Is Bo nog steeds dood?"
België
G.W. Bush kon het niet laten om in de nadagen van zijn carrière als president van Amerika, nog even China te pesten met wat kritiek op hun politieke systeem. De democratie is volgens Bush het systeem wat ook in China moet komen. Als ik de Chinese president was had ik hem toch even om z'n oren geslagen met België, wat tenslotte ook een democratie heeft.
Want daar gaat toch iets niet helemaal goed. Vlamingen en Walen lijken wel protestanten en katholieken in Noord-Ierland geworden. Spakenburg tegen de IJsselmeervogels. De ene groep vindt dat de andere niet meer deugt en het land is in crisis. Een journalist uit Nederland vroeg aan een Vlaamse mevrouw hoe het nu verder moest met België. "We komen in elk geval niet bij jullie" was haar commentaar.
Ik vind dat een beetje ondankbaar. Bovendien vind ik een Belgisch staatsburger niet in de positie daar iets over te zeggen. Het is aan ons, inwoners van het koninkrijk der Nederlanden, of we onze zuiderburen erbij nemen of niet. Liever niet natuurlijk, in de praktijk pakt zoiets altijd slecht uit voor het meest welvarende land. Kijk maar naar West-Duitsland en de DDR. Toen zij fuseerden is het heel hard achteruit gegaan met die Mannschaft. Het Duitse voetbal was het lachertje van de Europese competitie. Ik wil daar wel voor waarschuwen.
Maar als we dan toch met dictatoriale meerderheid besluiten om de Belgen (ook de Walen) erbij te nemen, verwacht ik ook een beetje nederigheid en dankbaarheid van onze zuiderburen. Dus, de eerste 50 jaar geen stemrecht, daarna kijken we bij goed gedrag verder. En misschien is het een idee dat de Belgen elke keer als ze een Nederlander tegenkomen, een lichte buiging moeten maken? Is zoiets nu teveel gevraagd? Ik vind het een kleine prijs voor het gebodene. Want wij zijn ook op slag ál onze Belgenmoppen kwijt!
Strafregels
Ik moet mijn mond houden en beter opletten tijdens de wiskundeles. 100 x.
Ik heb ze nog moeten schrijven op de Mavo. Strafregels. Bij wiskunde van meneer Blatter. Terwijl ik van mijn vader een manier had geleerd om een vergelijking met 2 onbekenden sneller op te lossen en zo de volgende dag in de les het antwoord sneller wist dan de leraar. Maar dat was niet de reden van de strafregels. Nee, zo onsportief was hij nou ook weer niet. Nee, ik zat gewoon te klieren en na herhaalde waarschuwingsschoten, schoot hij gericht op de benen.
En het is nog best een pokkenwerk, 100 keer zo'n zin neerpennen. Zeker als je nog wilt voetballen. Maar ik ben trots dat ik het nog heb meegemaakt, al schoot je er educatief geen bal mee op. Want mijn handschrift werd er niet beter van en mijn spelling ook al niet. Eigenlijk nutteloos zo'n straf. Doet me een beetje denken aan de zware kei die naar de top van de berg gerold moest worden. En aan het milieu-aspect werd ook niet gedacht want hoppaaa, daar gingen weer drie velletje papier. Maar goed, de leraar was de leraar in die tijd, en die wist wat goed voor je was.
Science fiction.
Weet u wie ik altijd een betweterig takkewijf (in die tijd nog zonder tussen-n) vond? Clair Huxtable.
Altijd klopte zogenaamd alles aan haar, nooit ging er iets verkeerd, ze lachte irritant -kijk mij eens een ideaal gezin hebben- en het ergste, ze zei de goeie dingen op het juiste moment. En dan op zo'n manier dat de rest van de Huxtables gelijk weer even op hun plek werden gezet. Daarbij zag ze er voor haar leeftijd goed uit, ze zakte niet uit, ze was intelligent en had een goede baan.
Verder sprak ze twee talen vloeiend, kon ook nog goed koken en geen van haar kinderen was een junk.
Streven naar perfectie is een goede eigenschap, maar perfect zijn…blèèh! Blij dat ze opgesodemieterd is.
Die Wendy, uit Bob de Bouwer, kent u die? Dat is net zo'n type. Die bewaart altijd de kalmte en het overzicht, en zegt ook nog eens uitsluitend hele verstandige dingen. Pure Science fiction is het, dit soort vrouwen.
Nee, doe mij maar een wysiwyg vrouw als mevrouw Mack. Die kan ook het hele gezin op z'n plaats zetten. Weliswaar niet zo subtiel als Clair Huxtable, maar ook ons kind is geen junk. Verder liggen al mijn overhemden snaarstrak gestreken in de linnenkast, je ziet hier nooit een stofrag door het huis gaan, ze kookt perfect en ze waakt over het huishoudgeld als een leeuwin over haar welpen.
Nog maar 10 dagen, dan is ze uitgerekend…
Ze worden minder van kwaliteit.
Mannen, er moet mij iets van het hart. En ik weet, velen van ons zullen het denken, slechts een enkeling durft het uit te spreken en er is er maar eentje die het op zijn web-log durft te zetten.
Wat moet mij van het hart mannen? Kijk eens om u heen! Is uw huis wel net zo schoon als het op het eerste gezicht lijkt? Of ziet u toch nog regelmatig ergens een stofrag over de vloer waaien? Dat zou bij uw moeder toch nooit gebeurd zijn wel? En smaakt het eten net zoals toen uw moeder het vroeger klaarmaakte? Uw moeder die van een zak meel en een citroen een heerlijk voedzame maaltijd kon bereiden, en dat zonder te klagen? Of proeft u regelmatig dat er een klein onregelmatigheidje aan óf de aardappelen, óf de groente óf het vlees zit?
Liggen uw overhemden snaarstrak gestreken in uw linnenkast? Of hangen ze als een groep ongeïntresseerde hangjongeren te hangen aan een hangertje? Terwijl ze nota bene bijna strijkvrij zijn krijgt uw vrouw het toch niet voor elkaar om ze net zo scherp in de vouw te krijgen als uw moeder dat vroeger met een primitief strijkijzer en een beetje stijfsel deed. Hoe is het met uw banksaldo? Halverwege de maand is alles er doorheen gejast zeker? Uw moeder wist toch met 25 gulden een halve maand uit te zingen en niemand in het gezin die iets te kort kwam!
Natuurlijk is dit niet slechts de schuld van de huidige generatie vrouwen. De moderne tijd met z'n zoveel mogelijk vrijheid en z'n zo weinig mogelijk werk eist gewoon z'n tol. De emancipatie doet gewoon haar werk. Maar de huishoudschool, die hadden we nooit moeten afschaffen.
Superheld
Eind jaren negentig werd ik door een knap, naïef, blond meisje op een doordeweekse avond uitgenodigd om mee te gaan naar een …? Ze wist het zelf geloof ik ook niet zo goed. Ze wist wel de weg, het was net over de grens in Duitsland en toen we plaats namen in een zaaltje zag ik allemaal vriendelijke, netjes geklede jongemannen en -vrouwen die ons gade sloegen.
Een paar mensen begonnen met het geven van een demonstratie voor een soort van pyramidespel als ik het me goed herinner. Je kon er niet mee verliezen en vanavond had jij dus het geluk om hier aanwezig te zijn en dus mee kon gaan doen aan het spel. Achter ons begonnen een paar mensen uitbundig te klappen en te joelen. Omdat ik niet in zulk spontaan publiek geloofde, wist ik gelijk dat ze "acteurs" waren. Ze acteerden enthousiast publiek. Toen de demonstratie afgelopen was pakte ik het knappe, naïeve blonde meisje bij haar hand en wilde haar mee naar de uitgang loodsen.
Dat ging echter zomaar niet! De vriendelijke en netjes geklede jongemensen bleken ineens helemaal niet meer zo vriendelijk en "eisten" van mij dat ik mee zou doen aan het spel. Ik bedankte vriendelijk en wilde weg, maar de doorgang werd mij versperd door wat later de meest agressieve verkopers bleken te zijn die ik ooit had meegemaakt. Ze wilden op zijn minst een verklaring waarom ik niet mee wilde doen.
Het pakte voor mij allemaal goed uit, want ik liet me niet van mijn stuk brengen, zei dat ik duidelijk was geweest en liep nog naar degenen toe die de demonstratie hadden gegeven, wilde hen met uitgestoken hand bedanken voor de demonstratie, maar mijn hand werd geweigerd. Ik bleef echter kalm (ik moest natuurlijk wel vanwege het meisje) en zei dat als hij me geen hand wilde geven, ik hier verder niks meer te zoeken had. Misschien waren ze een beetje overbluft doordat ik niet zwichtte voor de één tegen veel situatie, maar ditmaal toen ik het knappe, naïeve blonde meisje meetrok werd mij de weg niet meer versperd.
Het was een leerzame avond. Ten eerste geloof ik niet meer in spontane reacties van publiek, ten tweede vrees ik geen enkele verkoper meer, en ten derde weet ik nu dat knappe, naieve, blonde meisjes je behoorlijk in moeilijkheden kunnen brengen. Ik was die avond natuurlijk wel superheld.
Boek
Het mooie van een goed boek is dat het, meer nog dan een film, je uit de wereld trekt die we allemaal kunnen zien en je meeneemt naar die andere dimensie, namelijk die waar het boek zich in afspeelt. Als je verzonken bent in je boek ben je weg, en niemand behalve jijzelf weet nog waar jouw geest zich bevindt.
Ik kan er zelfs een gevoel van veiligheid van krijgen, even weg stappen uit het aardse bestaan en je mee laten voeren naar de plekken die de schrijver jou wil laten zien.
Vroeger als kind had ik het al, Arendsoog en Witte Veder, Het lied van de zeilschippers, Kruistocht in Spijkerbroek, Reis om de wereld in 80 dagen, allemaal verhalen die mij konden laten wegvluchten van school, later van mijn werk en van andere situaties waar je niet in wilde zitten. Op de middelbare school hebben ze het lezen er bij mij behoorlijk uitgekregen, mede door de verplichte literatuurlijst met 20 titels van ongetwijfeld getalenteerde schrijvers, maar waar ik op dat moment totaal niet in geinteresseerd was. Mijn vluchtroutes werden afgesneden.
Nu ik me niet of nauwelijks meer hoef te verschuilen komt het lezen steeds meer terug. Romans bijna niet meer, maar veelal waargebeurde verhalen over de oorlog (Nacht und Nebel, het dagboek van Anne Frank), korte verhalen (Kees van Kooten, Mart Smeets) of wat me mateloos interesseert, boeken over het onstaan van het heelal. Het laatste boek wat ik hierover las was "Schitterend" van Kris Verburg en ook dat las ik elke avond totdat het boek plotseling uit mijn handen viel omdat ik wegzakte. En als ik het dan weglegde ging ik er met mijn ogen dicht over liggen nadenken en dan was ik in binnen een minuut vertrokken. Dus ook ik loste de vragen die de geleerden nog hebben niet op.
Keerzijde van al dit moois is dat als ik het boek uit heb, ik gelijk somberder ben omdat de wereld waar ik me de afgelopen weken in begaf nu al ontdekt is. Jammer. Maar ik heb van dezelfde schrijver nog een veel dikker boek liggen dus waarschijnlijk komt het wel weer goed. En anders begin ik gewoon opnieuw te lezen over de nietige wezens die wij zijn in ons onvoorstelbaar grote heelal. Want begrijpen doe ik het toch nooit.
Schilder
Ik loop ongeveer 10 jaar achter op de mode. Ik wil er namelijk van overtuigd zijn dat je achteraf toch niet voor lul hebt gelopen omdat de modegril een jaar later toch een belachelijke vergissing bleek te zijn. Zo liep ik 5 jaar geleden nog met witte sportsokken onder mijn korte broek, maar die zijn inmiddels onder dwang vervangen door van die mannelijke pantykousjes. Mijn bruine Australian sportschoenen zie ik ook nooit meer in winkels staan en 15 jaar terug keken ze al heel vreemd als ik om een bandplooispijkerbroek vroeg.
Over tien jaar zie je mij in een spijkerbroek die ergens onderaan je reet hangt zodat je dan duidelijk de naam van de beroemde onderbroekenontwerper Bjorn Borg kunt lezen.
Mijn korte broeken waren altijd sportbroeken, het liefst zo'n mooie donkergroene kleur die ik vroeger op school met gym ook had.
Mevrouw Mack vond al heel lang dat ik een gewone korte broek moest kopen maar omdat de 10 jaar nog niet voorbij waren, heb ik hier altijd mee gewacht. Maar eindelijk, afgelopen vakantie had ik er eentje gekocht en ik was er nog blij mee ook. Ik droeg de hele dag niks anders meer. Alleen vorige week, op mijn werk vonden ze het een beetje vreemd zo'n korte broek met nette sokken en schoenen eronder, maar dat boeit mij dan weer niet.
Maar natuurlijk, gisteren werd er hier een tafeltje geverfd (sorry Kidtwist) geschilderd door mevrouw Mack, en dan moet u eens raden in wiens nieuwe broek er dan ineens verf schildervlekken zitten! In de mijne natuurlijk! En geen idee waar die schilder vandaan kwam. Mijn hele broek onder de schilder! En met geen mogelijkheid er nog uit te krijgen. Het is kennelijk van hogerhand niet de bedoeling dat ik de mode volg minder dan tien jaar achter de mode aanloop.
Ik ben weer veroordeeld tot sportbroeken, net nu ik daar overheen was gegroeid.
Abba
Ik las dat de voormalige leden van de groep Abba in 2004 een aanbod van $ 1 miljard hebben afgeslagen om een eenmalige tournee van 100 concerten te doen. Da's per concert per man $ 2.500.000. In 2004 was de dollar nog wat waard, nu zou het slechts een schamele € 1.500.000 euro per man per avond zijn.
In elk geval, als je zoiets afslaat moet je toch wel een ontzettende schijthekel aan je eigen muziek hebben.
Waarom is Abba trouwens enkelvoud en zijn The Beatles meervoud? Als u zich even buigt over dit probleem zet ik in de tussentijd een leuk muziekje voor u op. Leuk.
Ik vind het best wel ondankbaar om zo'n aanbod af te slaan. Ik mocht vroeger niet eens een bord eten laten staan. En jammer is het ook. Dat zou toch nog eens wereldnieuws zijn. Weet u wat, ik doe een voorspelling. Dat concert van Abba komt er binnen nu en twee jaar. Mits de dollarkoers tenminste meewerkt.
Mack 
