Sorry Steven.

Ik wil nog eens even terugkomen op een logje dat ik drie jaar geleden schreef over de film "War of the worlds." Ik heb de film destijds in de bioscoop gezien en vond hem spannend van begin tot het eind, alleen vond ik het einde nogal onbevredigend. De film (afgelopen week op tv) gaat over een aanval van wezens van een andere planeet die onze aarde willen veroveren door middel van machines die onverwoestbaar zijn en waartegen het Amerikaanse leger geen schijn van kans maakt.

Maar, er werd toch een einde gevonden. De wezens bleken langzaam vergiftigd te worden door onze zuurstof! Slap einde vond ik dat drie jaar terug. Waardeloos. Spielberg onwaardig. Heel de film verpest.
Maar nu, drie jaar later en een aantal heelalboeken verder weet ik dat zuurstof vroeger ook uiterst giftig was. Dat het miljoenen jaren heeft geduurd om onze soort uiteindelijk zover te krijgen dat we zuurstof konden ademen. En dat dus inderdaad een andere soort hier niet zomaar zonder enige vorm van bescherming onze aarde kan aanvallen.

Spielberg had zich dus toch verdiept in het einde van de film. Ik dacht echt dat hij destijds geen einde verzonnen kreeg en daarom de hulp van een kleuter had ingeroepen om er nog iets van te maken. Sorry!
Maar nu moet ik nog een verklaring vinden voor het waardeloze einde aan de spannende film Signs, (ook afgelopen week op tv) waar de buitenaardse wezens ineens niet tegen water bleken te kunnen en dus met waterpistolen konden worden bestreden.

Hans

Hij is drie jaar en vier maanden, kan nog maar vier medeklinkers uitspreken, hij heeft nog dag en nacht een luier om en hij kijkt nog af en toe de Teletubbies, maar als je de zijwieltjes onder z'n fiets vandaan schroeft, fiets hij in één keer weg. Drie zelfstandige rondjes om het grasveld terwijl hij luidkeels en ontspannen Bob de Bouwer zong.

Ik denk toch dat we hier te maken hebben met een Stig-in-de-dop.

http://mackwebber.hyves.nl/fotos/360360951/0/5_pF/

Territorium

Achter ons huis is het straatje vrij krap aangelegd. Het is ook regelmatig vechten om één van de twee en een halve parkeerplaatsen die beschikbaar zijn voor aso's met twee auto's. De achterburen hebben een garage met genoeg ruimte voor twee auto's. Een zwarte Renault en een knalgele Ford Ka hebben ze. Als de buurvrouw 's avonds in haar Ka thuiskomt, dondert het haar niet dat er misschien al kinderen liggen te slapen, of dat er mannen zijn zoals ik, die zich graag ergens aan ergeren. Twee keer vol op de claxon is het teken voor haar man dat ze thuis is en dat die de garagedeur moet komen opendoen. Ankie van Grunsven, alle respect voor je gouden medaille, maar jouw prestatie valt toch in het niet vergeleken bij dit staaltje dressuur.

Laatst, ik moest even weg met de auto van mevrouw Mack, zie ik buurman en buurvrouw beiden met hun neus tegen het keukenraam gedrukt staan, de buurvrouw maakte gehaaste bewegingen naar haar man, en haar man verdween vliegensvlug vanachter het keukenraam. Ik kom terug, nog geen 10 minuten later, staat die knalgele Ka op de parkeerplaats die ik even daarvoor nog bezette. Een half uur later was de Ka weg en stond er een caravan op die plek, die er vervolgens een week bleef staan. En vanaf dat moment waren ze weer heel ontspannen. "Hee Buurmannetjuuuh, bakkie??"

Ik ben te volwassen (lees je even mee, Felicita?) om me over dit soort dingen druk te maken en bovendien levert het weer een mooi logje op. Maar vanaf vandaag, als ik met die auto van die parkeerplaats af rijd, leg ik wel even een badhanddoek neer.

Van die leuke muziekjes

Af en toe slipt er wel eens zo'n hitje door de Top-40 dat ik erg goed vind, maar waar ik vervolgens raar op word aangekeken door mijn langharige en rockende vrienden. Bijvoorbeeld deze, is een ultiem voorbeeld. Later kwam deze, en deze vond ik ook erg aangenaam om te horen.

In 1996 ging ik met een stel jongens naar de Ardennen om een weekend Formule 1 op Spa mee te maken. Dat was nog eens survivallen in de Ardennen, maar daar zal ik het nog wel eens een keer over hebben. Er werd toen op de heenweg een nummer gedraaid dat ik mij altijd blijf herinneren als de -heenreis naar Spa plaat- maar omdat het instrumentaal was heb ik nooit kunnen achterhalen hoe die heette. Tot vanochtend! Ik rij 's nachts in een camper op weg naar Spa-Francorchamps.

Eigenlijk hebben bijna alle leuke muziekjes een mooie herinnering.

Afgunst

Kent u dat? Je bent ergens het beste in en het wordt je misgund? Ik had het vroeger op school al. Altijd als ik een tien had, en dat was echt heel erg vaak, dan werd er geroepen door mijn klasgenoten: "Je zult wel gespiekt hebben." Terwijl niemand anders in de klas een tien had, dus dat kon helemaal niet, maar desondanks hielden sommige dommeriken toch vol.

Haal ik een verkeersdiploma op de lagere school en staat er met prachtige krulletters boven: "Maximo cum laude", zeggen mijn ouders: "Dat zul je er zelf wel bijgezet hebben." Haal ik de snelste ronde met karten, dan is het: "De tijdwaarneming zal wel even in de war geweest zijn." Heb ik een Alfa Romeo V6, dan hoor je: "Wat moet je met een auto die 230 kan?" Iemand ziet het prachtige haar van Hans haar en men roept spottend: "Nou, dat heeft-ie vast niet van jou!" Terwijl iedereen kan zien dat ik precies hetzelfde schitterende haar heb.

En het gaat maar door. Elvis, die misschien nog wel groter was dan ikzelf, (ik ben heus wel bescheiden) en waar ik fan van ben, wordt door sommige mensen die pretenderen verstand van muziek te hebben omdat ze toevallig iets anders in de kast hebben staan dan wat ze eigenlijk mooi vinden, afgeschilderd als een amateurtje. Kon niet eens zijn eigen nummers schrijven. "Nee, en die artiesten waar ze zelf van houden ook niet, maar die deden het stronteigenwijs toch!" Nou, dan maak je jezelf toch wel heeeel erg ongeloofwaardig. Hun eigen idolen hebben potverdorie hun hele zielige carrière aan Elvis te danken, maar dat wordt even gauw vergeten want anders moeten ze afscheid nemen van hun stoere idolen en hun toevlucht zoeken tot Heino, omdat dat de enige is die zijn carrière niet aan Hem te danken heeft.

Doe ik mee aan een filmquiz en win met de maximale score, heb ik toevallig geluk gehad. Als ik meedoe aan een voetbalpoule, worden regels gauw veranderd. Win ik een muziekquiz, dan heeft mevrouw Mack mij geholpen, en staat iedereen hopeloos op mij achter in een "herken de openingszinquiz" dán heb ik ineens alles gegoogled. Maar als ze dan horen dat je regelmatig bij Angus Young op visite gaat, ja dán zijn ze ineens weer je beste vriend. Ik hou daar niet van. Gelukkig komen dergelijke verderfelijke personages in mijn linklijst niet voor. U bent allen mijn vriend.

(Bovenstaand verhaal is, op Elvis en ik na, geheel gebaseerd op fictieve personages. Als u zich hier toch in meent te herkennen, berust dat op louter toeval.)

Webloggersontmoetingsweek

Begon ik maandag met een ontmoeting met Mell, kwam vandaag Hermanus op kraamvisite. Ik ontmoet gewoon twee webloggers in één week! En de week is nog niet eens voorbij!

Hermanus is een geval apart. En zo moet je hem ook benaderen en behandelen. Er is geen hokje waar hij in past en er zijn geen lijnen waar hij binnen blijft. Hij heeft een hekel aan slangen, slakken en katten, maar deinst er aan de andere kant weer niet voor terug om in zijn eentje 60 zwaarbewapende en vechtende jongeren uit elkaar te sleuren. Of een schietende Joegoslaaf met een lasso te vangen. Respect moet je bij hem verdienen en onze buren aan beide kanten hebben dat duidelijk niet gedaan. In onze tuin werd geperste lucht met volle kracht uit de twee daarvoor bestemde openingen geblazen. Een duidelijk teken dat iemand zich op zijn gemak voelt, als je het mij vraagt.

Aan de andere kant, ruwe bolster, zachte pit, getuige de schattige kraamkado's waar hij mee aan kwam. Ik noem een speen van FC Groningen, een hamer, twee schroevendraaiers, een half rolletje zwarte tape en een voorverpakte komkommer. Mevrouw Mack kende hem al, zij en Hermanus waren ooit collega's, en had mij al een beetje gewaarschuwd. Maar wat er dan uiteindelijk over de vloer komt, gaat je voorstellingsvermogen dan toch nog te boven. De beste man is van beroep beveiliger en ruikt terroristen met een bomgordel op een kilometer afstand. En de terrorist die op zijn gordel wordt aangesproken door Hermanus, geeft sidderend van angst zijn afstandsbediening af en zegt dat hij het nooit meer zal doen. Maar, zo is hij dan ook wel weer, dan laat hij ze gaan. Met bomgordel maar zonder de bediening.

Over Mell verder geen aanmerkingen, dat is gewoon een frisse, jonge verstandige vrouw waar niemand iets van te vrezen heeft. Over Hermanus verder ook niet. Maar mocht u bij u zelf denken, nou het lijkt mij ook wel leuk om die Mack een keer te ontmoeten en ik vind die beschrijving van Hermanus helemaal niet zo vreemd, laat dan maar zitten.

Italië en Duitsland

Porsche was al aandeelhouder van Volkswagen AG, vandaag heeft de Porsche groep een extra belang genomen in Volkwagen en heeft nu met 35% een meerderheidsbelang in de grootste automobielfabrikant van Europa. De dwerg controleert de reus. Als u een Volkwagen of Audi heeft, mag u nu met trots beweren dat uw moeder een Porsche is.

Bij Fiat zijn de zaken anders geregeld. Onder de Fiat groep valt onder andere Ferrari en het legendarische merk Alfa Romeo. De reus controleert de dwerg. Dus als u een Fiat heeft, mag u met trots beweren dat uw dochter een Ferrari is.

M.a.w.: In Duitsland krijgt een knappe moeder doorsnee dochters, in Italië krijgt een doorsnee moeder beeldschone dochters.

Heeft u overigens die mooie overwinning op Monza gezien van de Duitse coureur Sebastian Vettel in zijn Italiaanse Toro Rosso? En toen opeenvolgend het Duitse volkslied gevolgd door het Italiaanse? Oude tijden herleven!

En speciaal voor Mell, die opmerkte toen ik de bolderkar met de Fiat Marea Weekend kwam brengen: "Oh, is dat nou een Alfa Romeo?"

Alfa Romeo van Mack. 2.5 V6 24v. 190 pk, 230 nm, topsnelheid 230+, acceleratie 0-100 <8 sec. Ideaal om indruk te maken op Volkswagenrijders en op Greetjes.

Fiat Marea van mevrouw Mack. Grootste bagageruimte in z'n klasse, schitterend design (voor een station) ideaal om bolderkarren mee te bezorgen en om met de hele familie op vakantie te gaan.

Beurscrisis.

Je kunt als boekhoudcommando ook niet eens een keer rustig vakantie nemen of er ploft een Amerikaanse zakenbank. Ik begin daar langzamerhand een beetje van te balen. Mijn dagelijks rondje telefonisch overleg met Lehman Brothers is even stopgezet en hoppakeee….als dominostenen valt het hele zooitje in elkaar. En elke keer als ik met vakantie ben is er wat anders.

En de AEX laat zich meetrekken. Stond die voor mijn vakantie nog op ruim 400 punten, nu geeft de graadmeter nog een schamele 385 punten aan. Dat laatste is overigens niet de schuld van de omgevallen bank, maar van de laffe, hypernerveuze en op maximaal rendement beluste beleggers die in blinde paniek reageren op elk verontrust bericht uit de financiële wereld.

Binnenkort krijgt u een brief thuis van uw pensioenverzekeraar dat uw pensioen toch niet het gewenste rendement haalt en dat u het straks met 20 procent minder moet doen. Tegelijkertijd blijkt uw beleggingshypotheek niet bestand tegen de crisis en blijft u straks met een restschuld zitten.

Amateurs zijn het, daar op de Amsterdamse Effectenbeurs. Knoeiers! Onze hele beursgeschiedenis wordt even te grabbel gegooid.
Nou ja, ik ga maandag weer aan het werk. Eens kijken wat ik nog kan doen.

(Ja sorry, ik moet deze week mevrouw Mack nog ondersteunen met de nieuwgeborene. Als het hier thuis in het honderd loopt, dan heb je pas écht crisis!)

Bolderkar


Wie van mijn webloggende vrienden is geinteresseerd in een bolderkar voor de vriendenprijs van slechts € 0,- ? Het plaatje komt in de buurt van het exemplaar dat wij hier hebben staan, maar dan moet u hem in de kleuren rood-blauw-geel denken. De enige voorwaarden die ik stel is dat er goed voor de bolderkar gezorgd wordt, in de winter moet hij droog en tochtvrij staan, en zijn banden moeten een keer per jaar opgepompt worden. De bolderkar moet weg omdat wij niet meer voor hem kunnen zorgen. Hij vraagt onevenredig veel ruimte (1 meter lang, exclusief trekhendel en 56 cm breed.) in onze kleine schuur en ik raak daar nogal overspannen van elke keer als ik de schuur in loop.

De mogelijkheden zijn eindeloos. Je kunt er drie hele kleine, twee kleine of een heel groot kind mee voortsleuren. Eventueel een volwassene als het niet een extreem lange reis is. Huisdieren kunnen ook, alleen geen vissen want de bak is niet waterdicht. Met wat knutselwerk kunt u er ook een overkapping op maken en hem laten voorttrekken door een paard. De wielen zijn afneembaar en te vervangen door ski's. (niet inbegrepen)

Geinteresseerden kunnen het mailformulier gebruiken.

Update: de bolderkar is inmiddels verkocht voor een kop koffie, een plak cake en drie zoenen.

Roken.

Ik las op de Wikipedia pagina over roken een aantal opvallende dingen.

Er is statistisch aangetoond dat je er vrijwel alle soorten van kanker van kunt krijgen, maar met name long-, keel-, mond- en teelbalkanker. Er is dus (als ik het goed begrijp) geen directe relatie tussen roken en gezondheid aangetoond, enkel de statistieken wezen uit dat de meeste mensen die kanker kregen, rokers waren.

Voor het jaar 1500 bestond roken nog niet in Europa. Wel in Amerika, toen al het land van de onbegrensde mogelijkheden. Wie is er in hemelsnaam op het idee gekomen een plant in de fik te steken en deze op te roken?

Er wordt ter informatie een lijst gegeven van bekende sigaretten-, sigaren-, pijp-, cannabis- en fictieve rokers Ten overvloede staat er bij dat de lijst onvolledig is. Ja, dat lijkt me wel ja! En wat is de functie van een lijst met fictieve rokers als kapitein Haddock, Popeye, Hannibal Smith, Columbo, Ma flodder enz. enz.?

Bij de lijst met sigaretten-, sigaren- en pijprokers wordt opvallend vaker melding gemaakt van overlijden door een hele nare vorm van kanker, dan bij de cannabisrokers. En die ene die daarop staat -Bob Marley- die wel aan kanker is overleden, wordt niet aangemerkt als overleden door kanker. Wordt Wikipedia gesponsord door de familie Escobar, of is Cannabis gewoon onschuldig kinderspeelgoed?

En het meest opvallende aan het hele verhaal: Tussen de lijst met bekende (al dan niet aan kanker overleden) sigarettenrokers staat de naam van Jeanne-Louise Calment, de oudste mens ooit die op 117 jarige leeftijd moest stoppen met roken doordat zij blind werd en de aansteker niet meer kon vinden.
Wat telt nou meer? Al die vroegtijdig overleden rokers of die ene die de oudste mens ooit werd?

Ik ben 2 januari van dit jaar gestopt. Het bevalt mij prima, maar hou wel die kick van het niet-roken vast! Hoe meer niet-rokers er komen, hoe minder die kick wordt! Dus niet allemaal tegelijk stoppen.