Nu wil ik eigenlijk niet gaan klagen maar een onweerstaanbaar rood duiveltje op mijn schouder heeft gezegd dat het toch mag. Het is laat! Of vroeg. Vanaf 02:00 uur probeer ik Tammar weer in slaap te krijgen maar om een of andere reden vindt zij dit een geschikt tijdstip om wakker te zijn. Volgens mij heeft het te maken met darmkrampen (geen -pjes nee, kom zelf maar eens horen dan) en moet dat even afzakken. Linda is ziek anders zou zij nu wel beneden zitten om haar arme en hardwerkende man die toch de kost moet verdienen, te ontlasten. Ik mag godsamme blij zijn dat ik bij de commando's heb leren slapen en lopen tegelijk. En voor noodgevallen heb ik ogen op mijn oogleden geschilderd zodat het net lijkt of ik wakker ben op mijn werk. Ze zijn wel bruin in plaats van blauw, maar een beetje vent ziet dat soort veranderingen toch niet.
Aandachtorgel
Dit zijn toch geen tijden? Madame Tammar Simone vindt echter van wel en besluit dat er met haar moet worden rondgelopen. En denk niet dat stilzitten met haar op de arm ook goed is, nee, lopen zul je. En als ik haar dan in slaap heb gelopen en ik leg haar terug in haar bedje, nou, dan slaapt ze toch zeker 6 minuten.
Het is een aandachtorgel. Maar goed, wel een lief aandachtorgel.
Aangesproken
Dat ik torenhoogbegaafd ben, zal niet veel mensen als een verrassing in de ogen aanschouwen. Maar tot mijn eigen verbazing ben ik ook Freudiaans goed geworden in het doorzien van reacties en het tussen de regels door kunnen lezen om te begrijpen wat er wordt bedoeld.
Vandaag zag ik in een reactie op een weblog een poging van iemand uit mijn linklijst, om op uiterst doordachte maar quasi-achteloze manier indruk te maken op iemand anders uit mijn linklijst. En niet zoals ik altijd indruk maak op u allen, nee, dit was een pure liefdesverklaring van de een aan de ander. De hoogste kunst van het onopvallend imponeren werd hier ten toongesteld. Uiterst listig gecamoufleerd. Tegen het briljante aan want niemand had het door. Zelfs degene voor wie het bedoeld was niet. Behalve ik. Maar ik ben de doelgroep niet.
Wat jammer nu dat ik u volgens mijzelf opgelegde spelregels niet kan laten zien waar dit gebeurde! Ik geef u één hint. Degene die zich hier ineens opvallend stil houdt, die is verdacht!
Gniffelen.
Ik moet altijd een klein beetje lachen om bepaalde types van het mannelijk geslacht. Een ervan is de bodybuilder met zijn opgepompte lichaam. Jarenlang traint hij, smeert zich in met olie, eet vetarm en neemt stiekem spierversterkende middelen met als eindresultaat: dat ik er in mijn zwembroek gewoon stukken aantrekkelijker uitzie dan hij.
Nog zo'n type waar ik altijd een beetje om moet lachen, is de eind-dertiger met veel te lang blond krullend haar, die onverschillig probeert te lijken. Wél het surfkapsel maar niet de plank. (board, sorry). 's Ochtends staat hij een half uur voor de spiegel in een ultieme poging zijn haar zo neer te leggen dat het lijkt alsof hij er niks aan heeft gedaan, met als eindresultaat: dat mijn haar er gewoon stukken onverschilliger uitziet dan dat van hem.
En het laatste type waar ik stiekem altijd een klein beetje om moet lachen is de mannelijke rosé-drinker. Maar omdat ik vermoed dat dat allang geen minderheid meer is, en dat er zelfs onder mijn lezers zich misschien wel een exemplaar bevindt, zeg ik daar verder niks over.
Fotomodel
Vrijdagmiddag stonden hier in het kader van een column die ik ga schrijven voor een stoer en mannelijk tijdschrift een fotografe en een styliste voor de deur. Ik denk dat ze twee uur zijn bezig geweest om mij fatsoenlijk op de foto te krijgen. Ik had mijn Elvispak aangetrokken maar dat vonden ze het nét niet. Dus kregen Hans, Tammar en ik kleren van de Bijenkorf aan, met de kaartjes er nog aan. De styliste vertelde dat ze altijd kleren mocht lenen bij de Bijenkorf, maar ik vroeg mij af waarom de beveiligingsbadge dan nog op de trui die ik aan kreeg, zat. "Oh, een foutje", zei ze. Ja ja. Ik zal niet raar op kijken als ik nu ook strafbaar ben wegens heling.
Onze huiskamer werd omgetoverd tot een soort studio, meubels werden verschoven, kastjes werden uit het zicht geplaatst, lampen werden verhangen, wij kregen kleren aan die niet van ons waren, alles om het geheel maar zo natuurlijk mogelijk te laten lijken. De fotografe was een vriendelijke jongedame met een twee meter lange tas met apparatuur. Ze vertelde dat ze liever werkte met 'gewone mensen' dan met modellen, omdat modellen precies wisten wat ze moesten doen. (Ik natuurlijk ook) Volgens de styliste was ik een natuurtalent maar toen ik zei dat dat de grootste leugen was sinds die geleende kleding van de Bijenkorf, deed ze geen poging om er tegen in te gaan. Ik had haar voor de tweede keer doorzien.
Tammar was voorbeeldig, en Hans was na een uurtje aan het muiten, dus om hem op de foto te krijgen zoals de fotografe wilde, moest hij door ons gechanteerd worden op een dusdanig opvoedkundig onverantwoorde manier, dat mocht dit bekend worden, een opvoedkundig tijdschrift als 'Ouders Van Nu' niks meer met mij te maken wil hebben. (Maar hij heeft wel een mooie Bob de Bouwer auto nu) De fotografe was een vriendelijke dame met een besmettelijke glimlach, en dat was wel handig om mij ook met een glimlach op de foto te krijgen, maar dat ik een geboren model ben, da's nu wel duidelijk.
Volvo V8
Mijn baas heeft een andere auto. Een volvo S80 V8. Ik heb hem overgehaald*. Hij was aan het kijken naar een Ford Mondeo Usual, een Opel Vectra Average of een Volvo V50 Boring, maar voor hetzelfde geld koop je een twee jaar oude auto met wat leukers onder de motorkap. Deze dus. 315 pk, 440 NM en een begrensde top van 250 km/u. De verkoper legde uit waar alle knopjes voor waren, maar dat interesseert mij allemaal niet. Luxe in een auto doet me niks. Peekaa's en snelheid veel meer. De verkoper vertelde dat Volvo een groen imago wil uitstralen en daarom kreeg ik een plant mee in plaats van bloemen. Verkoop dan geen V8 als je een groen imago wilt uitstralen, lijkt mij.
De rit van de dealer in Assen terug naar Apeldoorn was een klein feestje. De hinderlaagpolitie stond bij hectometerpaal 229,1 vertelde het RDS systeem, dus daar was het even oppassen. De Volvo accelereert als een opstijgende Boeing. Razendsnel maar de automaat moet wel even nadenken voordat hij de juiste versnelling heeft. Het is bepaald geen sportieve auto al haalde ik de 220 met gemak op een leeg stukje snelweg. En bochten waar een Peugeot 306 met moeite 120 haalt, rondt deze zware Volvo op z'n dooie gemak met die snelheid. Niks geen drama, gewoon de koers volgend waar je hem heen stuurt. Volvo en sportief zullen nooit echt samengaan, maar dit was een hele leuke poging.
*De man weigert een Alfa Romeo vanwege z'n afschrijvingsimago en zal dus nooit het genoegen van Italiaanse souplesse mogen smaken.
Heimwee
Een vreemd soort heimwee is mij overvallen. Het is heimwee naar een tijd dat ik er nog niet was en naar een plek die ik niet ken. Utrecht, begin vijftiger jaren. Ik ken het alleen van oude zwart-wit foto's uit het fotoalbum van mijn oma. Mijn vader is er als klein jongetje op te zien, spelend met een step of met een slee. Gekleed in korte broek, lange kousen en met winterjas en sjaal. Met z'n donkere haar en z'n blije kindergezicht past hij precies in een mooi plaatjesboek. Daar werd de basis gelegd voor een gelukkig leven dat niet al te lang mocht duren.
Ik mis hem momenteel erg. Ik mis hem zo dat ik de tijd terug zou willen draaien tot 1950. Naar dat gezin uit de Kievitdwarsstraat/IJsselsteinlaan waarvan mijn opa en oma de vader en moeder waren. Waar vier broers en één zus een gelukkige en onbezorgde tijd kenden. Dat gezin met vijf kinderen waarvan mijn vader de oudste was en waarin hij zo'n onbezorgde jeugd had. Ik zou willen dat het kon. Terug naar 1950. Ik zou dan nog 19 jaar moeten wachten tot ik geboren zou worden, maar dat is slechts een kleine prijs.
Als ik zijn naam 'Hans' op google intyp, krijg ik geen resultaten. Ik vind het oneerlijk dat hij niet te voorschijn komt. Alleen maar omdat hij vóór het internettijdperk overleed. Zelfs op schoolbank.nl staat hij niet. Daarom hou ik hem maar in ere. Hij heeft inmiddels vijf kleinkinderen en ik ga er maar vanuit dat hij dat op een of andere manier weet, want als er niks meer is na de dood, is vroeg doodgaan zo oneerlijk.
Keuken
Het is niet de apparatuur die een nieuwe keuken duur maakt, maar de vrouw die hem naar wensen wil hebben.
(Wij zijn in conclaaf. Prachtige nieuwe keukens zijn er al vanaf € 1.500,- Ja, dat dat niet helemaal naar wens is, is logisch, daarom bespaar je zoveel.)
Kunstenaar.
Over een poosje, ik weet niet precies wanneer, komt er weer een keer een heel mooi logje. Ik merk aan mezelf dat ik door de drukte van de afgelopen tijd niet aan diepgaand fantaseren toekom. En ik weet dat er diep in mijn hersenen nog heel veel mooie dingen zitten. Maar die komen er pas uit als de rust is teruggekeerd. Of met drugs. Nu is het leven jachtig en is er weinig slaap en er is te weinig tijd om eens iets fatsoenlijks mee te maken. En het is ook wel eens leuk om een kijkje te nemen in mijn gevoelsleven vind ik zelf. Vooral dat van vroeger. Tegenwoordig lijk ik wel stabiel. Daar word je geen kunstenaar mee. (Maar hopelijk wel een goede vader.)
Als u wilt weten hoe ik me voel, ik voel me als de sfeer in dit nummer dat laatst ook al werd aangeprezen door Rob Hamilton. Melancholisch levenslustig, als dat bestaat. En zo niet, dan is dat nu uitgevonden.
(dit is mijn manier om eens excuses te maken voor die overdosis flauwekul die hier altijd verschijnt)
Duur.
De heteluchtverwarming (1986) hier heeft het begeven. € 4.100,- kost een nieuwe. Heel veel geld. Vanavond liet ik door Tammar's schuld de afstandsbediening van de televisie (1989) vallen. Kapot. En de knopjes op de televisie om hem harder en zachter te zetten, of om van zender te wisselen, haperen. Haperen is eigenlijk niet het goede woord. Van de 1000 keer dat je drukt, hebben er twee effect. En dat is best lastig als je snel over wilt schakelen van Nederland 3 naar RTL 24.
Ik heb op Tammar's kamer al een thermostaatkacheltje neergezet. En sinds vanavond ook eentje in de huiskamer. Dat ding is 50 cm breed maar krijgt het in z'n eentje warmer dan die hele heteluchtverwarming. 22 graden gaf de thermometer vanavond aan. Zo warm is het hier nog nooit geweest! Als je de thermostaat hier op 25 graden zette, mocht je blij zijn als de 20 werd gehaald.
Dus, is mijn vraag aan de heren huizenbouwers: waarom leggen jullie nog verwarming aan? Eén klein kacheltje volstaat voor het hele huis. En voor wat betreft die televisie, ik heb op zolder nog een puntgave Akai (2000) staan. Aanbiedinkje destijds bij Scheer en Fopneus. Slechts twee jaar gebruikt. Het is geen tokkieteevee, maar de eerste 18 jaar voldoet het wel. Echt, het leven hoeft niet zo duur te zijn.
