Opzouten!

Omdat het leven van zichzelf al ingewikkeld genoeg is, ben ik een persoon die zijn leven zo simpel mogelijk probeert te houden. Wij krijgen als we geluk hebben in dit leven een jaar of 80 en tegen de historie van het heelal afgezet is dat een nanoseconde op een mensenleven.

Hoe komen sommige bedrijven en instanties er dan bij om mij hun folders toe te sturen waarin ze gaan uitleggen wat ze nu weer verzonnen hebben? Wat moet ik met de nieuwe energietarieven voor 2008? Als ik ze uit m'n hoofd leer, krijg ik dan gratis energie? Nee! Wat denkt de Rabobank? Dat ik een brief van vier kantjes ga zitten lezen om uit te vinden wat interhelp is? In de prullebak ermee! Pensioen? Pensioen? Ik heb toch pensioen, hoe weet jij nou dat dat later niet genoeg is? En wat denkt de gemeente Epe? Dat ik het interessant vind om te weten wanneer de milieustraat open is? Nee, nee, driewerf nee.

Als ik ooit 10 miljoen win, maak ik eerst wat familie blij, de rest zet ik op de bank (beveiligd tegen mevrouw Mack's internetkooplust) en ik ga zeker niet beleggen ten behoeve van iemand die daar dan weer rijk van wordt. En als diegene dan zegt: "maar zo behaalt u veel te weinig rendement en betaalt u veel te veel belasting!" dan zeg ik prima, da's dan de prijs van een zorgeloos leven. Bovendien, wie teveel belasting betaalt is zeer sociaal bezig.

Dus opzouten allemaal met uw informatie. Niemand is geinteresseerd in uw dodelijk saaie bedrijf. Stop met die stomme ongevraagde folders en u zult zien dat u aan het eind van het jaar net zoveel winst hebt gemaakt als het jaar daarvoor, zelfs nog iets meer want u hebt op folders bespaard! Als ik wat van u wil weten, kom ik het wel vragen, is dat duidelijk?

Ja, ik ben boekhouder ja!

Wat is het heet hè?

Het lijkt mij vanavond een goed moment om het eens te hebben over de opwarming van de aarde. Want vandaag zal toch niemand kunnen ontkennen dat de aarde duidelijk is opgewarmd. De vraag is wat mij betreft niet meer: wat is de oorzaak, mens of natuur, de vraag is hoe krijgen we de temperatuur zo snel mogelijk omlaag zodat ijsberen weer naar hartelust jonge zeehondjes kunnen eten op de noordpool.

De tactiek van Al Gore heeft voor mij gewerkt want ik denk intussen dat het de schuld van de mens is. Er moeten dus als de sodemieter minder mensen komen! (Ik twijfel over de taalkundige juistheid van deze zin.) Er zijn in het verleden nogal eens wat figuren geweest die, om het milieu te redden, de mensenstand probeerden te verminderen. Helaas werden deze mensen niet geroemd om hun milieu-inzet, maar veracht zoals we bij iedereen doen als we jaloers zijn op hun succes. Ik denk zelf dat we het voorbeeld van de Chinezen moeten volgen. Als je kenteken met een even nummer begint, dan mag je op oneven dagen niet meer naast je vrouw slapen.

Als we dan gerealiseerd hebben dat er minder mensen komen, moeten die minder mensen méér auto's gaan produceren. Met airco. En dan zoveel mogelijk met de ramen open rijden en de airco aan. Ik weet, er zijn altijd zeikerds die gelijk roepen dat het niet helpt, de airco aan en het raam open, maar geloof mij nou maar, als we dat allemaal doen zal de temperatuur dalen en de ijsbeer gered zijn.

Gevoel.

Ik kreeg vanmiddag van mijn buurman een (vip) kaartje voor de wedstrijd tussen SV-Vaassen en PSV. De buurman had kennelijk betere dingen te doen en vond het zonde de kaart ongebruikt te laten.
Zo kwam het dus dat ik vanavond op de tribune zat, achter Jan Reker, Algemeen Directeur van PSV, tevens veroorzaker van het vertrek van PSV's topkeeper Gomes en bekend van het boekje van Reker waarin hij zorgvuldig bijhield in welke hoek spelers over het algemeen hun penalties schoten, zodat Rekers keeper wist welke hoek hij moest kiezen.

De wedstrijd eindigde in 1-5 en werd voortijdig afgebroken vanwege het slechte weer. Ik zat na afloop nog even onder het lekke dak van de tribune te wachten tot de bui over was en toen overkwam mij dat gevoel wat u vast allemaal wel eens hebt, namelijk dat het leven even vertraagd aan je voorbij trekt. Je bent er wel maar eigenlijk ook niet. De woorden die je normaal oppikt en begrijpt zijn ineens vage geluiden geworden. PSV spelers die alleen de eerste helft hadden gespeeld stonden ineens vlak voor mij zonder dat ik ze had zien komen en deelden handtekeningen uit. Mijn geestelijke toestand zorgde dat ik geen euforie voelde maar hun aanwezigheid gelaten aanvaardde. Het is zo'n moment dat je denkt dat de zwaartekracht wat minder hard aan je trekt, of dat je geleid wordt door iets wat je niet kunt zien en je kunt er eigenlijk weinig tegen doen behalve wachten tot het weer weggaat. En toen het weer weg was liep Jan Reker alweer midden op het veld richting clubgebouw.

Jammer dat je zo'n gevoel niet op elk willekeurig moment kunt oproepen en laten duren zolang je wilt. Aan de andere kant…Tom Hanks had in de film 'Saving Private Ryan' zo'n gevoel toen hij op 6 juni 1944 landde in Normandië. Echt veel Duitsers schoot hij niet meer neer in die situatie. Maar hij was wel even weg van het slagveld.

Vakantie 2008 in het schitterende België

Dit zijn exclusieve bewegende beelden van een niet meer zo soepele Mack. Ter mijner verdediging moet gezegd worden dat het hier de vierde sprong betrof en dat de krachten al wat aan het afnemen waren.

Normaal speel ik als ik met mijn zwager op vakantie ben takkenbal maar bij gebrek aan bomen op het schitterende park waar wij verbleven moesten we een nieuw spel uitvinden, heggebal.
Heggebal wordt gespeeld met twee spelers en een heg en heeft grofweg dezelfde regels als takkenbal, alleen wordt heggebal met de voet gespeeld en takkenbal met de hand. Zo vermaakte ik mij dus de avonden in dit schitterende park waar alle huisjes op honderden meters uit elkaar stonden en gescheiden werden door een heg.

Overdag was ik druk met Hans, voor wie deze vakantie eigenlijk bestemd was, want welke volwassene gaat voor zijn plezier naar Plopzakland, of van een twintig meter hoge glijbaan waar snelheden van tegen de 500 km/u bereikt werden, of zijn kind te hulp schieten omdat deze halverwege de klim op een vier meter hoog luchtkussen ineens niet meer verder durft en huilend een enorme file veroorzaakt? Nou, ik dus.

In kabouter Plopzakland (De Panne, België) sta je niet voor lul als je met je kind in de kwakende en draaiende kikkers zit, omdat elke ouder het daar doet. In België moet je je kind sowieso nooit verder dan een meter van je af laten gaan, maar da's weer een ander verhaal. Kabouter Plopzakland schept qua naam dus verwachtingen voor volwassen vaders, maar laat u daardoor niet misleiden, de plopzakattractie is er niet.

Verder was het de week uitzingen met humor zonder niveau, (En dan nu, een nieuwe aflevering van Dynastie met Joooohhhnnn Forskinnnn!!) meegereisde pubers bekogelen met rozenbottels, veel friet en s' avonds genieten van ons welverdiende biertje. En ondanks dat de Belgische kustlijn best mooi is, gaat mijn voorkeur voor volgend jaar toch weer uit naar iets met een beetje reliëf.
En dan eindig ik dit logje met exclusieve bewegende beelden van Hans (met bal) en zijn neefje Dan met achtergrondcommentaar van mevrouw Mack.

Dieren die je niet snel vergeet (1)

Gisteravond in bed, ik lag te lezen in mijn spannende heelalboek, was mevrouw Mack op de digitale camera oude filmpjes aan het bekijken van de tijd dat Mack (de echte) nog leefde.
Ik speelde naar goede gewoonte elke avond een kwartiertje met de bal met Mack, en dat vond hij geweldig. Hij keek de hele dag uit naar het moment dat ik thuis kwam en na het eten dat kwartiertje met hem speelde.

Op het filmpje zie je Mack met een bal in z'n back achter mij aan rennen omdat (een hele fitte) ik met een andere bal aan het voetballen was, en hij kon nou eenmaal maar een bal tegelijk in z'n bek houden. Tijdens dat kwartiertje leefde de oude Mack helemaal op en sprintte achter mij aan alsof hij twee jaar was. En ik zelf bewoog ook nog uitermate soepel toen ik dat nog elke avond deed. Mack was een geweldige hond en na vijf minuten te hebben meegekeken moest ik een traantje wegpinken. Die tijd dat ik er zo goed uitzag komt waarschijnlijk nooit meer terug.

P.S. Morgen zit ik voor een week met mijn uitgezakte lijf in België bier te drinken, en niet gewoon bier te drinken, nee, als een bloody Englishman on a fucking holiday. En ik zal eens aan mevrouw Mack vragen of zij dat filmpje tegen die tijd dat we terugkomen niet eens op internet kan zetten, want een film met een gespierde, fitte, goeduitziende Mack, wie wil dat nou niet zien?

Waarom nou?

Het is hier in Vaasen op zomerwoensdagavonden kiezen. Of je houdt de ramen dicht en je stikt de moord, of je houdt de ramen open, maar dan hoor je tot middernacht ongewenste Braziliaanse klanken vanaf het Dorpsplein waar ik hemelsbreed een kilometer vandaan zit. Ik erger me eraan. Niet eens aan de herrie op zich maar meer aan het feit dat een overwegend naar koeienstront stinkend dorp op de Veluwe, probeert van zijn naar koeienstront stinkend dorp op de Veluwe imago af te komen door dan maar wanhopig de samba op te voeren. Want er is niks mis met een naar koeienstront stinkend dorp op de Veluwe!

Waarom nou onze zorgvuldig ingeteelde antispontaniteitsgenen proberen los te weken met Zuid-Amerikaanse muziek? Als je in Brazilië op een terrasje zit doen ze toch ook niet de klompjesdans? Bovendien, La Bamba en een gemiddeld Vaassens hoofd vloekt erger dan roze bij oranje.
Waarom kunnen we niet gewoon trots zijn op ons naar koeienstront stinkend dorp op de Veluwe?
Zodat, als je een keer op vakantie in Brazilië op een dorpsterrasje zit, je getuige kunt zijn van een optreden van een stelletje Braziliaanse plaatselijken die een folkloristisch dansje (de wereldberoemde Driekusman) opvoeren, afkomstig van een naar koeienstront stinkend dorp op de Veluwe?

Godsdienst

Ergens begin jaren tachtig was er een bijeenkomst in de aula van de school. Er kwam iemand van de Rabobank het een en ander vertellen over het bankwezen. Het was een vriendelijke man in pak die een praatje hield voor een stuk of vier klassen tegelijk. "Wie weet waar de naam Rabobank vandaan komt?" was zijn vraag aan de leerlingen. Vier wijsvingers gingen omhoog waaronder de mijne. En hij zou mij de beurt geven. Of ik heette geen Mack meer.

Om de aandacht te trekken moest je vroeger je vinger als een raket de lucht in steken zodat je schouder bijna uit de kom vloog, en hoe strakker je je arm omhoog hield, hoe groter de kans dat je de beurt kreeg. Als je echt per se de beurt wilde moest je je vinger ook nog rondjes laten draaien maar die techniek was voor de "studies" (Brabants scheldwoord voor iemand die goed kan leren, en tevens het bewijs dat Brabanders niet ambitieus zijn.) En ik was geen "studie".

Tot mijn grote teleurstelling kreeg Wim, mijn klasgenoot de beurt maar die zei dat het een mengeling was van een Duitse bank en de Boerenleenbank.
"Ha, fout." dacht ik, "Gaat die even af* voor vier klassen tegelijk!"
"Wat een sukkel, het moet zijn: Amsterdam-Rotterdambank".
"Dat is correct" zei de vriendelijke man in het pak en ging door met zijn verhaal.

Ik voelde als enige schaamte. Het oog van de naald. Ik stond vooraan, mijn vinger was prominenter in de lucht dan die van Wim, mijn gezicht straalde uit dat ik wilde pronken met mijn veren en toch werd ik behoed voor een afgang in de nabijheid van zoveel leerlingen. Tot op de dag van vandaag denk ik dat ik toen ben behoed door een hogere macht. Eentje die mij iets over bescheidenheid wilde bijbrengen denk ik. Een soort God's dienst.

*De Mavo was een school waar je afging als je fouten maakte, in tegenstelling tot de Havo, dat was een school waar je af ging als je fouten maakte.

Jongetje/Meisje

Kijk, om te beginnen zou mevrouw Mack voor mij zes zonen baren en geen meisjes. Daar houdt ze zich nu al niet aan. Verder heeft Hans Antonie twee namen omdat hij een jongetje is. Ik vond het onzin dat een meisje ook een tweede naam moest, maar ik werd gedwongen door mijn vrouw.

Toen moest er een geboortjekaartje uitgezocht worden. Wat een gedoe en of dat niet gewoon via de e-mail kon vroeg ik aan mevrouw Mack, maar nee, mocht niet. Pppffff…moeilijk moeilijk moeilijk.

Nou ja, geboortekaartje dan maar. Bij Hans stond er boven:
"Te mooi voor woorden."
Hans Antonie.

Dus ik had nu bedacht:
"Toch minder"
Truusje Jacobina. Ook al niet goed.

Of ik ook ff serieus kon doen en tenminste een gedichtje wilde schrijven voor op het geboortekaartje, net zoals ik dat destijds bij Hans gedaan heb.

Nou vooruit dan:

Er is bij ons boven
Nog één kamertje vrij
kom jij daar dan slapen
klein lief zusje van mij.

Ik kom steeds van buiten
naar binnen gerend
om nog eens aan mama te vragen
of jij er toevallig al bent

Maar dan maak ik ook in één klap alles weer goed.

Noem mij maar geen klusser.

Mensen die mij langer dan vandaag kennen, weten dat ik niet bepaald de handigste man van Nederland ben. Als alle mannen waren zoals ik was Gamma gewoon een Griekse letter gebleven. Toch lever ik de laatste jaren voor mijn doen topprestaties. Kijk, het is niet te vergelijken met een vriend van ons die elektricien is, en die in zijn huis een complete meterkast met afstandbestuurbare schakelunits maakt waarmee hij met één druk op de knop de complete straatverlichting van de gemeente Duiven kan bedienen, maar toch.

Soms kom ik tot grootse prestaties. Ik noem een zijwieltjes monteren op een kinderfiets. Na elke rit van Hans zaten ze er tot mijn enorme frustratie ineens scheef onder. En ik wist zeker dat dat niet aan mij lag maar aan de zijwieltjes. Drie dagen en wat bloeddrukverlagende middelen later beaamde de fietsenmaker dat er verkeerde klemmetjes bij de zijwieltjes zaten, en dan kan ik ineens weer fluiten! Ik zit qua technisch inzicht op hetzelfde niveau als een professional, dat moge duidelijk zijn.

Ook nu de baby eraan komt lever ik topprestaties. Wat denken jullie van deze lamp die ik geheel zelf op Hans' kamer heb opgehangen? Of hoe ik even een box in elkaar zet? Of, en nu wordt het al lastiger, eventjes een zwembad in de tuin opblaas?
Maar allemaal kinderspel vergeleken bij wat ik vanmiddag klaarspeelde. Eerst het bedje van de baby in elkaar gezet, wat op zich al lastig was, maar om haar te beschermen tegen muggen hebben wij zo'n klamboegeval. En denk niet dat zo'n ding in de lucht zweeft op elke willekeurige plek waar je het bedje neerzet. Nee nee, om de zwaartekracht het hoofd te bieden moet zo'n ding wel ergens aan vast zitten. Tadaaaaa!! Binnen een uur hing-ie!

Protestlog tegen mijn schoonfamilie.

Vroeger, toen lenen nog een schande was, had je pas vakanties. Mijn vader ging in zijn jeugd met zijn ouders op vakantie in Voorthuizen. Op de brommer! Helemaal vanuit Utrecht. Dat was nog eens een avontuur. Toen ik klein was gingen we kamperen in Zuid-Frankrijk. Met mijn broertje en zusje achterin een Fiat 127. Gewoon kamperen in een tent. Met een koelbox. Elke dag koelelementen halen bij de kampwinkel.
Dat was nog eens avontuur. We gingen in die tijd vier weken! Als je terugkwam sprak je beter Frans dan Nederlands. Ik lustte na vier weken zelfs Franse melk.

Vanavond had ik het erover met mevrouw Mack tijdens een romantisch diner bij kaarslicht bij de plaatselijke Kapadokya. Wat een mietjes we tegenwoordig toch allemaal geworden zijn met onze hotels, sta-caravans, appartementen en vakantiehuisjes. Met onze koelkasten en eigen douche/toilet. Met onze televisies en computerspellen omdat we ons anders niet meer kunnen vermaken. Airco in de auto omdat het anders zielig is voor de kinderen. (Weten die kinderen soms niet hoeveel paardenkrachten je kwijt bent als je de airco aanzet?)

Ik vermaakte me vroeger op de camping met meikevers en een badmintonracket. Pieeeuuuwwww. Geweldig. Franse volwassen campinggasten kwamen meedoen met mijn pas uitgevonden spelletje. Of met een vishengel en een blinker. Dan stond ik om half zes op en ving de ene baars na de andere. Dat was pas vakantie.

Ik ga dit jaar met mijn schoonfamilie naar Centerparcs. Onder protest. Omdat mevrouw Mack 8 maanden zwanger is. Maar ik neem gewoon mijn tentje mee en die zet ik op naast het huisje. Ik zal mijn afkomst niet verloochenen. En als het ooit oorlog wordt, kan Nederland tenminste nog op mij rekenen. Ik versla met mijn zelfgeslepen zakmes elke vijand.