Het kan verkeren; laatst schreef ik nog en was ik ervan overtuigd dat hij het allemaal verzon, nu heeft hij me weer in verwarring gebracht met enkele rake uitspraken. Ik ben er eigenlijk van overtuigd dat als hij mij zou lezen, hij gelijk patsboem de pijnpunten naar boven haalt. Dus alleen daarom al zou ik dat niet toelaten. Geloven is niet een rotsvaste overtuiging dat iets wat je niet kunt zien, bestaat. Geloven is de souplesse van de geest. Soms is mijn geest stug, als een Volkswagen, en soms soepel als een Fiat. En dit kenmerkt wel een beetje mijn karakter. Als ik denk dat ik nu weet hoe het zit, blijkt het later toch weer anders te zijn. Zo hou je jezelf wel bezig. Maar zoals een oud Spaans spreekwoord zegt: een wijs man verandert soms van gedachten, een dwaas nooit.
Wapenstrijd.
Ik ben een grappenmaker, en ik heb er zelf de meeste lol om. Alleen daarom al is Hans (en straks Tammar) een geschenk uit de hemel. Ik kan het niveau dat ik eigenlijk heb, bij hem kwijt. Ik hoef me naar hem niet beter of intelligenter voor te doen dan ik ben, hij lacht toch wel om me.
Dus als ik 's ochtends brood voor hem maak en ik vraag wat hij er op wil, dan zegt-ie:" pasta en papaworst" En dan zeg ik: "Dus Hans, als ik het goed begrijp wil jij pindakaas en jam?" "Neeeeheeee, ik wil pasta en papaworst!" "Ah, nu snap ik het: jij wilt vlokken en kaas!" "Neeeeeheeeee, ik wil pasta en papaworst!"
En zo gaat dat nog een tijdje door, en moet ik ineens denken aan Sesamstraat, aan die man die in de winkel komt bij Grover en vraagt om een mooie glimmende taatataatataatataatataaaaaaa, maar dit terzijde. In elk geval, Hans is mijn niveau al aan het ontgroeien. Of hij heeft me door een pakt me terug. Want aus der reihe Thomas de trein heeft hij nu ongeveer tien treintjes en die hebben allemaal een naam. Dus als ik aan hem vraag: "hoe heet die?" dan geeft hij me al expres het verkeerde antwoord.
Vanavond in bad, roept-ie me en zegt dat er een haar aan zijn hand zit, en of ik die even woe weghalen. Dus ik kijk, en ik zoek maar ik zie niks. Dus hij wijst hem nog een keer aan, en begint dan ineens hard te lachen. Er zat helemaal geen haar.
Ik word met mijn eigen wapens bestreden.
Kwade krachten
Iemand van mijn werk, die lid is van de rotary, beweerde vandaag dat de rotary niet elitair is. Nou, m'n neus. Ik corrigeerde hem dan ook door hem erop te wijzen dat hij waarschijnlijk bedoelde dat de rotary liever niet als elitair gezien wordt. Maar dat was een vergissing van mij, en een verkeerd algeheel beeld dat van de Rwoohtrie (zo spreekt hij het uit en dit is tevens bewijsstuk 1) heerst. Want de rwoohtrie doet allemaal goede dingen voor armen. Dus bestaat de rwoohtrie voornamelijk uit welgestelden die liever aftrekbare giften doen dan de handen uit de mouwen te steken, tenzij er een leuke reis naar een ver land aan vast zit (bewijsstuk 2). Een vrindje van hem (bewijsstuk 3) organiseerde cursussen 'speedreading' (bewijsstuk 4) waarop ik vroeg wat dat was. Hij zegt "snellezen". Ik zeg "waarom noem je het dan speedreading?" "Omdat het zo heet", was zijn antwoord. "Nee, omdat je het zo noemt" zei ik tegen hem. Waarop hij zei: "jah!" en beide armen in een soort wanhoopsgebaar in de lucht stak.
Bij elitair gedrag komen er diep in mij kwade krachten los, die de elite wil vernietigen. Tenminste, vermeende elite. De koningin zou, als ik haar enige onderdaan zou zijn, zonder lijfwachten afkunnen. En als mensen Engels praten met een medelander, komen die zelfde krachten in mij los. Het liefst zou ik ze aan een stuk touw aan hun voeten uit het raam van de bovenste verdieping hangen, dus het vergt nogal wat van mijn zelfbeheersing.
Maar ik wil een cursus "angermanagement"! Tegen de resistance die ik heb tegen dat Engels taalgebruik. Bloody hell! Want ik moet wel. Want mijn zoon met zijn supermooie blonde haar (dat heeft-ie toch maar mooi van mij!) kijkt Dora. Ik weet niet of u Dora kent, maar Dora is een hoer. Een engelspratende teef! Ze leert mijn kind in het engels tellen, terwijl hij nog niet eens weet hoeveel tien in het Nederlands is. Attention, Attention, roept ze dan als ze aandacht wil. En als ze gaat zegt ze: Let's go! Ik wil dan die tv kapotschieten. Net als mijn grote voorbeeld Elvis dat altijd deed als hij Dora zat te kijken.
Muziek
Nu de top 2000 van 2008 nadert is het tijd om het eens even te hebben over muziek. Muziek die mij aanspreekt is net als de andere sexe; er is zoveel leuks! En ik kan geen voorkeur omschrijven. Ik hou van blonde muziek, van donkere muziek, van muziek met blauwe ogen, muziek met bruine ogen, muziek met kort haar, met lang haar, dikke muziek, dunne muziek, grote muziek, kleine muziek, Nederlandse muziek, buitenlandse muziek maar vooral van muziek met een leuke lach. Dus geen arrogante muziek. En muziek met een klein beetje niveau anders ben je zo gauw uitgeluisterd. En het liefst natuurlijk muziek die niet rookt, al rookt mijn eigen muziek wel, maar verder klinkt die als muziek in mijn oren.
Het is al laat, dus ik ga eens even een stukje muziek luisteren, maar niet zonder u achter te laten met een mooi stukje muziek. De zanger is lelijk, de groep is het rock-equivalent van The Carpenters, dus harmonieus, maar oh wat een mooi nummer om weer eens te horen. Weltrusten.
Italiaans autoleed.
Steevast weiger ik een Saab of een Volvo te rijden, terwijl die auto's gewoon veel handiger zijn dan zo'n uit nood geboren Italiaanse station. Italianen moeten gewoon iets laags maken met een V10 erin, rood spuiten en dat iedereen ooohhh roept. En verder niet. Vanochtend zat de Fiat vastgevroren. En dat zorgt voor genante momenten. Want waarom flikt elke auto die ik heb het elke winter weer om mij uitsluitend door de kofferbak naar binnen te laten? En dat ik dan vanaf de achterbank de motor moet starten in de hoop dat de boel ontdooit, wat uiteraard nooit gebeurt. En dat als ik er aan de achterkant weer uitkom, natuurlijk weer die lul van een buurman er staat, met wie ik sinds we hier wonen, behalve een paar scheldwoorden, nog nooit een woord heb gewisseld. Zwijgend staan we vlak naast elkaar de autoruiten te krabben. Giftige dieseldampen gaan zijn kant op. "Mooi" denk ik. "Moet je maar eens een keer langer dan vijf minuten achter elkaar in je huis blijven zitten."
De bevroren centrale deurvergrendeling opende inmiddels alle deuren behalve die van de bestuurder, dus ik moest me als een slangenmens via de passagierskant naar de bestuurderskant wurmen, met als extra handicap dat ik de versnellingspook niet in één schopte, want dan zou hij vooruit schieten tegen de auto van de buurman aan. En toen dat gelukt was heb ik de auto even op een wat handiger plaatsje neergezet zodat-ie rustig kon ontdooien. Maar ik moest er nog steeds via de bijrijderstoel uit. En omdat ik niet meer zo lenig ben als zestig jaar geleden, voelde ik tijdens mijn kruiptocht mijn rug steeds bloter worden en als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan een t-shirt dat te kort is. Zeker met die hitsige buurman in de buurt. Dus eerst maar eens een langer t-shirt aangetrokken dat ik kon vastnieten aan mijn onderbroek zodat dat probleem verleden tijd is. Toen ik terugkwam stond de puisterige vriend van een buurmeisje met zijn knalrode Frans Bauer Opel Corsa 1.2 met draaiende motor te wachten tot ik aan de kant ging. Flikker op man! Wacht maar mooi. Je hoort hier niet!
Nou ja, weer via de bijrijderskant naar binnen en op weg naar Apeldoorn, tegels ophalen. Want om een of andere reden moet de nieuwe keuken ook ineens voorzien worden van nieuwe tegels. Terwijl er juist zo'n mooie betonnen muur onder zit! Onderweg duwde ik een paar keer hardhandig tegen de deur om hem open te krijgen, maar al ver in Apeldoorn lukte het pas. En dan reken je er eigenlijk al niet meer op dat-ie nog opengaat. Wow! Ik lag bijna buiten.
Zo'n tegelvrachtje is nogal zwaar dus op de terugweg reed ik alleen op de achterwielen terug naar huis. Maar dat kon er ook nog wel bij.
Huurtoeslag
Ik was vanavond een klein beetje zenuwachtig want ik had voor het eerst een bespreking bij een ondernemers-echtpaar thuis, zonder dat de baas mee was om mijn hand vast te houden. Alles ging goed, ik kwam alleen niet goed uit het woord huurtoeslag. Hoertoeslag! U heeft te weinig hoertoeslag gehad, mevrouw! Potverdorie.
Plagiaat (met nogal veel linkjes)
Nu heb ik toch de 200.000e unieke bezoeker van mijn web-log gemist!! De teller stond vanavond ineens op 202.000 en een beetje. Maar volgens mij is dat ook helemaal niet erg want een unieke bezoeker betekent gewoon dat iemand die elke dag kijkt, per jaar voor 365 unieke bezoekers geteld wordt. En als die iemand vijf jaar lang elke dag gekeken heeft, telt dat voor 1825. Dus, deel ik 202.000 door die 1825, heb ik slechts 110 enorm trouwe FTE bezoekers hier gehad! Wat een beroerde score.
Nou ja, in elk geval, wie het kleine niet eert, is het grote niet weert zei de rijmpiet, dus ga ik gewoon voor mijn armzalig publiek verder. Heeft u het gehoord van Viva la Vida van Coldplay? Dat betoverend mooie nummer? Dat wordt ineens van plagiaat beschuldigd. Nou verdenk ik veel mensen van plagiaat, maar niet Coldplay. Als het er al op lijkt, dan hebben ze gewoon een nummer per ongeluk opnieuw gecomponeerd. Net als de jongens van the Verve, die hebben met hun Bittersweet Symphonie perongeluk the last Time van the Rolling Stones opnieuw gecomponeerd, maar dragen nu wel keurig de rechten daarvoor af aan het management van Mick Jagger c.s. (die het echter weer gejat hebben van the Staple Singers en daarvoor geen rechten hoeven af te dragen)
Als liedjes een beetje op elkaar lijken, en je wordt dan beschuldigd van plagiaat, nou dan Coldplay z’n borst natmaken. Ik vind het tweede gedeelte van Lost in Japan/ Reign of love enorm veel op een oud nummer van een bekende Nederlandse zanger lijken. Als u dat ook vindt, moet u het even zeggen. Want zonder medestanders durf ik het niet toe te geven. En volgend jaar September ga ik Coldplay zien met….de zus van Mevrouw Mack.
mack komt overal te laat achter (7)
Het is alweer ruim een jaar geleden dat er eentje in deze categorie geplaatst werd, maar het moet weer even. In mijn niet aflatend enthousiasme voor iets wat waarschijnlijk allang weer uit is, wil ik (een gedeelte van) de wereld toch even deelgenoot maken van de enorme vrolijkheid van een liedje, en de enorme vrolijkheid die de aanblik van de zangeres bij mij veroorzaakt.
En zo'n kortdurende verliefdheid (want dat is het gewoon) zorgt er altijd voor dat een man zich een beetje aanstellerig gaat gedragen en gaat vertellen waarom op hij op een bepaalde vrouw valt. Zelf vind ik het altijd een beetje genant als ik een andere man dat zie of hoor doen want "nogal lekker belangrijk wat jij – loser – van een bepaalde vrouw vindt" denk ik dan. Ik hoorde het nummer vanochtend op de radio toen ik Tammar in bad(je) deed, en het maakte mij meezingerig. En dat is ook al genant al klinkt het bij jezelf alsof je heel behoorlijk zingt. Tammar was in elk geval sportief en lachte. Zij gunde haar vader dit moment. Mevrouw Mack ook. Want die noemde me wie de zangeres was. Amy MacDonald.
Een mooi leven loopt tegen het eind…
Mijn opa werd gisteren met verschijnselen van een licht herseninfarct opgenomen in het ziekenhuis. Na onderzoek bleek het een hersentumor te zijn. Een uitzaaiing van een kanker die ergens anders zit. De man is 91, en heeft een rijk leven achter de rug, maar dat hij hiervan niet meer gaat herstellen lijkt me duidelijk.
Mijn opa is altijd goed gezond geweest en woont tot op de dag van vandaag nog samen met mijn oma. In zijn leven is hij zijn oudste zoon verloren en een kleindochter van een half jaar, en heeft de schade dus gezien zijn leeftijd aardig beperkt gehouden. (behoudens naasten op hoge leeftijd) Altijd bij de PTT gewerkt en op zijn 57e met pensioen. Op zijn 81e is hij vanwege knieproblemen gestopt met zijn wekelijkse rondje hardlopen in het Panbos. Een markante man die mijn oma op handen droeg.
En natuurlijk, iedereen gaat een keer dood, en zeker als dat op zo'n hoge leeftijd is hoef je daar niet al te erg om te treuren. Het komt een keer. Aan de andere kant is het wel je opa waar je als kind zo gek mee was. Dat maakt het toch wel weer moeilijk. En ook dat mijn oma alleen moet achterblijven. Nu ligt hij in het ziekenhuis en gaan ze proberen hem weer naar huis te krijgen. Hij is wel vrolijk maar hij schijnt Engels te praten tegen de zusters. Ik heb dat een keer eerder van hem gehoord, twee jaar terug tijdens zijn 65e jarige huwelijksfeest, pakte hij de microfoon en begon te vertellen over de oorlog. Hij was iets van telegrafist en vertelde over de radio waarmee hij in het engels berichten verzond. En in perfect Engels, wat ik nog nooit van hem gehoord had, vervolgde hij zijn verhaal en wees naar denkbeeldige vliegtuigen in de lucht. "Hij heeft in het verzet gezeten" was het eerste wat door mijn hoofd ging. Maar dat heeft hij nooit bevestigd. Wel kon hij mooie verhalen vertellen over de oorlog.
Donker
Nou, het is knap eenzaam en stil hier. En donker. Ik heb het al wel eens vaker meegemaakt, maar ik had niet verwacht dat het me nu, op mijn 39e weer zou overkomen. Ik ben tenslotte best goed bezig de laatste tijd. Mevrouw Mack een nieuwe keuken, Hans elke avond in bad en naar bed, en op mijn werk gaat het ook lekker. Ik schrijf zelfs colums!
En toch ben ik nu weer even alleen. Het is hopelijk tijdelijk, want dat was het de vorige keren ook, maar goed, je weet het nooit, het kan zo maar een keer definitief worden. Ik zal dus beter mijn best moeten gaan doen, en wat meer rekening moeten houden met de mensen om mij heen. Want dat is wat mij verweten werd.
Nu zit ik hier, God mag weten waar precies, in een juten zak ergens in het ruim van de boot, samen met nog wat andere ongehoorzamen, en af en toe krijgen we een klets met de roe. Want vergeet alle mooie praatjes van de Goedheilig man maar; deze praktijken gebeuren nog steeds. Morgen zullen we wel uitvaren naar Spanje, en dan kan ik daar weer een week of drie keihard werken ergens in Madrid, onder het toeziend oog van kampbeulpiet. En als dat verder zonder problemen verloopt kun je dan meestal na een paar weken vertrekken. Liftend of zwartrijdend met de trein, soms hele stukken lopend moet je dan je weg terug naar Nederland zien te vinden. Gelukkig heb ik de laptop mee kunnen nemen, dat vond Kidnappiet nog net goed.
Ik moet dit volgend jaar toch eens zien te voorkomen, want het begint knap irritant te worden.
*woesjjh*
AUW!
Mack 