Sprookje

Kent u hem nog? De jager die van de boze koningin de opdracht kreeg om Sneeuwwitje's hart eruit te snijden als bewijs dat ze dood was? Die man heeft dus veel te weinig eer gekregen. Want deze held heeft de boze koningin voor de gek gehouden met het hart van een ree. Dankzij deze man leeft Sneeuwwitje nu nog steeds lang en gelukkig. Maar hoe het met de jager afliep wordt in het midden gelaten. Nou, dat ging als volgt.

Toen de boze koningin van haar NSB-spiegel hoorde dat Sneeuwwitje nog leefde, heeft ze de jager laten oppakken en in de kerkers van het kasteel laten gooien. Echter, de jager ontsnapte door een opening tussen de tralies en griste de spiegel van de muur. Thuisgekomen bond hij de spiegel vast en schoor hem kaal. Daarna liet hij de spiegel vrij, die met zijn kale knikker hard het bos inrende, en in wie nimmer meer iemand gekeken heeft. (wat voor een spiegel gelijk staat aan kielhalen voor een mens.)
De jager pakte zijn kalashnikov (wat doet vermoeden dat het sprookje zich in Rusland afspeelde, zodat wij nu mogen aannemen dat met "een land hier ver vandaan" Rusland bedoeld wordt.) ging wederom naar het kasteel en omsingelde het. Na een omtrekkende beweging was de jager bij de achterkant aangekomen en sloop door de keukendeur naar binnen. Nadat hij Saartje aan barrels had geschoten ging hij op zoek naar de boze koningin. Die echter had het schot gehoord en belde de bewaking. Herman, hoofd en tevens enig lid van de beveiliging had echter een papadag, en had zijn telefoon niet doorgeschakeld staan. Dus die hoorde niks. De boze koningin veranderde zichzelf snel in een oude heks met een mand met appels. Toen de jager het vertrek in kwam waar de heks zat, richtte hij zijn geweer op haar. "Wil jij een lekkere appel?" zei de heks? "Nee trut, neem Sneeuwwootje in het ootje" zei de jager, en schoot zijn geweer leeg op de oude heks. De heks ontweek de eerste paar kogels nog door met haar bezem heel hard door de kamer te vliegen, maar de jager was zo slim geweest om de deur achter zich dicht te trekken, dus eigenlijk was het een kwestie van tijd totdat hij haar zou raken. De heks dacht dat het geweer van de jager wel een keer leeg zou zijn, maar ze dacht het net twee kogels te vroeg. BRAKKA BRAKKA klik. De heks lag dodelijk gewond op de grond en haar bezem was ook beschadigd. De jager pakte zijn mes en sneed het hart van de heks eruit. Daarna vermaalde hij het tot kattenbrokken, en dat verklaart waarschijnlijk waarom katten zulke irritante beesten zijn.
Toen de jager zijn missie voltooid had, had hij trek gekregen en nam één van de lekkere appels die in een mandje klaarstonden. De jager voelde zich slaperig worden en ging op het bed liggen. En daar ligt hij nu nog steeds, te wachten op wat eerst komt; een knappe prinses die hem wakker kust of tot die 1000 jaar eindelijk voorbij zijn.

Uruguay

Weet u welk land ik compleet vergeten was? Uruguay. Vandaag hoorde ik de naam een keer vallen en dacht: "Verhip, dat bestond ook nog!" De neuron die dat zat te onthouden is lang niet meer actief geweest zeg. Maar ineens was-ie er weer. Hoe zou het eigenlijk met Uruguay zijn? De laatste keer dat ik er iets over hoorde lag het nog in Zuid-Amerika. Iemand er nog geweest onlangs?

Buurman Bolderbast

Onze buurman van twee huizen verder is nogal een harde prater. Hij is hoofd van een basisschool en heeft de kindertjes goed in het gareel. Vriendelijke man, beetje apart. Tot dusver niks aan de hand.

Maar…de man is Ajax-fan. En niet zo maar eentje, nee, eentje die elke wedstrijd live ziet op canal+. En die verschrikkelijk hard en lang kan juichen als Ajax scoort. Ook gewoon 's avonds laat alsof hij midden in het bos woont. En dat je nu hard en enthousiast juicht bij een Europacup wedstrijd als vanavond, soit, maar hij doet het ook bij Ajax – de Graafschap. Echt niet normaal. En dan hebben wij er nog een huis tussen, maar wij vinden het al een godswonder dat de kinderen er doorheen slapen. Dus dat ik altijd hoop dat Ajax snel uitgeschakeld wordt, heeft niks met antisemitisme te maken.

Mack de Ziener

Zo vlak na carnaval gebeurde er vandaag een tragisch vliegtuigongeluk bij Schiphol. En vanochtend, toen ik mijn tanden stond te poetsen dacht ik: er is al best lang geen ramp meer gebeurd. Maar op een of andere manier maak ik wel de connectie tussen die gedachte en het ongeluk, maar ik verbeeld mezelf niet voorspellende gedachten te hebben, want was er niks gebeurd, was ik die hele gedachte vergeten en dat houdt dus tegelijkertijd in dat ik zoiets wel eens vaker denk en dan gebeurt er ook niks. Maar zo krijg je dus wel dit soort praatjes in de wereld van mensen die iets aan voelen komen en zichzelf Nostradamische eigenschappen toedichten.

Tijdens carnaval is hier vlakbij ook een ernstig ongeluk gebeurd. Twee meisjes op een scooter verongelukt doordat zij op een kruising in botsing kwamen met een auto. De meisjes waren op weg naar een carnavalsfeest van de Vaassense carnavalsvereniging als ik het goed heb begrepen. Toen het nieuws van de overleden meisjes die avond de carnavalsvereniging bereikte waren de feestgangers geschokt. Het feest ging uiteindelijk wel door maar de carnavalsmuziek werd aangepast volgens de voorzitter. Stond echt in de krant! Dus niet het uitbundige "Er staat een paard in de gang" maar het meer ingetogen "Mien waar is m'n feestneus."

Ik heb altijd een hekel gehad aan carnaval ondanks mijn Rooms-Katholieke en Brabantse jeugd. Daar heb je ze alweer, die Nostradamische kwaliteiten.

Geluk bij een ongeluk.

Het lijkt er nu toch op dat de beslissing van twee jaar geleden om eens van baan te veranderen per ongeluk een goeie is geweest. Ik was hoofd administratie bij het ene bedrijf en werd toen hoofd administratie bij het andere bedrijf, maar dat pakte enorm verkeerd uit. De laatst overgebleven voortvluchtige nazi-oorlogsmisdadigers bleken daar directie te voeren, dus na vier dagen had ik mijn cv reeds op internet staan.

Er reageerde een bedrijfje waar ik normaal gesproken nooit gesolliciteerd zou hebben omdat ik dacht dat ik er niks te zoeken zou hebben, en na twee gesprekken maar ook door de hete adem van de voortvluchtige nazi's nog in mijn nek, ben ik nog in mijn proeftijd wederom gewisseld. En dat is goed uitgepakt ondanks twijfels in het begin.

Afgezien van gunstige werkomstandigheden heb ik nu een unieke baas. Iemand met vakinhoudelijke kennis op hoofdlijnen, inzicht en de kwaliteit om problemen van zijn werknemers op te lossen in plaats van te verdubbelen, zoals de meeste bazen doen. Hij is het tegenovergestelde van een gestreste Amerikaanse C.E.O. die uit is op winstmaximalisatie. Hij denkt altijd in het belang van zijn klant, ook al kost dat hem uiteindelijk zijn klant. Verkiest zijn eigen onafhankelijkheid als adviseur boven provisie van banken die hem wordt aangeboden voor het aanbrengen van nieuwe klanten. Hij ziet er niet zo gelikt uit als mijn vorige bazen, maar dat waren de probleemverdubbelaars.

Vandaag had ik mijn eerste functioneringsgesprek hier. Normaal iets waar ik me licht nerveus over zou maken. Hier niet. Op twee verbeterpuntjes na, was hij erg tevreden. Altijd heb ik commentaar gehad op mijn vorige bazen en nu, door omstandigheden min of meer gedwongen, liep ik aan tegen de baan en de baas die ik zocht. Nu alleen dat probleem van die stinkplee nog…

Pervers.

Het kantoor waar ik werk heeft twee wc's, een dames en een heren. Nu werken er bij ons als het volledig bezet is, drie dames en vier heren, drie smeerpijpen en één bunzing. Op een dag als vandaag gaan die allemaal (op één na) zitten bouten. De hele gang giert. Sommigen gaan twee keer waardoor de heren-wc continue onbegaanbaar gebied wordt. Alarmfase drie. Ik deed nog een poging vandaag, maar reeds bij het openen van de deur werd het zwart voor mijn ogen. Ik kan mijn adem niet lang genoeg inhouden om zelf ongeschonden het toilet te bezoeken. En zeker nu de schoonmaakster een weekje heeft overgeslagen i.v.m. wintersport (zelfs die verdient kennelijk meer dan ik) is het een kansloze onderneming.

ik hep vandaag stiekem twei keiâh geplast op ut damestoilet. Dat duh bril nog warm is van ut vôhiguh mèsje.
<img

Afgekeurde column

De 6 columns die ik zou schrijven voor Ouders van Nu zijn allemaal ingestuurd, alleen de laatste moet nog geplaatst worden. Ik moet zeggen: het viel niet mee. Het probleem is dat het onderwerp (Tammar) niet vrij is, en dan wordt het nog knap lastig om dusdanig te schrijven dat het net lijkt alsof het ouderschap geen sleur is. In het begin gaat het nog wel, introductie, geboorte, dan eentje over slaapgebrek, maar dan heb je er pas drie. En maanden gaan dan toch ineens supersnel voorbij, elke keer weer die deadline. Als ik een onderwerp heb, komen de woorden vanzelf, dat is het probleem niet, maar het onderwerp verzinnen is het moeilijkst. Zelfs met een weblog valt dat niet altijd mee, en daar kun je nog schrijven wat je wilt. En als je dan eindelijk klaar bent, moet je weer dingen veranderen omdat jonge ouders kennelijk de snelst gekwetste Nederlanders (en Belgen, ik zag mijzelf een keer in een schap van een Belgische supermarkt liggen) zijn, en u kent mij inmiddels een beetje, ik val best wel mee.

Eén column is afgekeurd. (niet samenhangend genoeg) Die kon u dus nooit lezen. Daarom zet ik hem nu maar hier. Want ik hou niet van zinloos.

Lees verder “Afgekeurde column”

Surinaams rijbewijs.

Kijk, zo'n Surinaamse tijdelijke collega is best leuk hoor, maar ze moeten natuurlijk niet hun Surinaamse rijbewijs op hun bureau laten slingeren als ze even aan het koffie halen zijn.
Want man-o-man, het is bij ons net debiteuren/crediteuren, ghè ghè.

Fotoshoppen kan ik niet, dus ik doe nog het nog op de ambachtelijke kleuterschoolmanier. Knippen met een schaar en plakken met plakband. Dat was weer goed voor een Surinaamse schaterlach.

Crisis, recessie, staatsgreep.

Het is zover. Nederland verkeert in een recessie. Een diepe crisis zoals we die sinds de jaren dertig van de vorige eeuw niet meer hebben gekend. Over niet al te lange tijd zal ook het inflatiespook opduiken. En uiteindelijk, in 2019 zal er wederom een dictator opstaan die zegt: "We gaan het allemaal anders doen." Dit doemscenario staat ons te wachten als wij deze crisis niet het hoofd weten te bieden.

Maar hoe bieden wij de crisis het hoofd met z'n allen? Nou, dat weet ik nog niet helemaal zeker maar, nog belangrijker, hoe zouden wij de tweede wereldoorlog hebben voorkomen als we geweten hadden dat-ie eraan zat te komen? Hadden we een paar sleutelfiguren een bombrief gestuurd? Waarschijnlijk wel. Probleem was destijds dat je het niet zag aankomen, en dus ook de sleutelfiguren niet in de gaten hield. En dat bombrieven nog niet bestonden, dus dat had toch geen zin gehad.

Dus wat ik van u vragen wil, ter meerdere eer en glorie van het vaderland, houdt uw ogen open! Zet uw verstand op scherp. Ontmasker de toekomstige dictator voordat hij toeslaat. Ik zeg, iedereen met dictatorambities is verdacht!

<img

Theo Maassen

Afgelopen maandagavond zaten wij in Hengelo (altijd in Hengelo) bij een voorstelling van Theo Maassen. Oh, wat heb ik weer hard gelachen. Zijn grappen zijn soms hard, soms grof, maar altijd goed. Hij had er zelfs letterlijk eentje uit mijn eerste OVN column, dus ik vind dat ik er eentje van hem mag vertellen.

Mensen denken vaak dat ik antisemiet ben. Maar als ze beter luisteren komen ze erachter dat ik juist anti-antisemiet ben. Net als dat ik anti-Antiliaan ben.

Ik zat op de tweede rij, eng dichtbij, maar toch vind ik hem niet zo eng als de totaal onvoorspelbare Hans Teeuwen, bij wie ik niet op de eerste rij zou gaan zitten. Een jongen voor mij was de klos, maar eigenlijk op een dusdanig leuke manier dat het weer niet erg was. Nee, Theo Maassen is een leuke cabaretier, maar neem niet je moeder mee.