Wasmachine

Heeft u dat wel eens, dat u zich schaamt voor uw buren? Dus niet voor uw búren, maar vóór uw buren? Je kunt je over van alles schamen voor je buren, maar ergens ligt de overtreffende trap van buurtschaamte.

Ik zelf ben erg schaamgevoelig, ik heb dan ook een extreem grote schaamstreek. Ik schaam me de laatste tijd voor onze wasmachine. Toen ik hem kocht c.q. toen mijn moeder hem voor mij kocht, was het nog een keurig nette wasmachine die de plaats in kwam nemen van een toploader die ik daarvoor had. Hij deed zijn werk trouw en heeft eigenlijk maar een paar keer dingen laten krimpen, en wiens schuld dat was durf ik hier niet te zeggen maar laat één ding duidelijk zijn: niet de mijne.

Verder heeft-ie nog wel eens iets roze gemaakt dat ooit wit was, maar ook hier geldt weer dat principe van "wie de was niet doet, doet meestal niks", dus ook hier ging ik vrijuit. Maar wat die wasmachine nu verzonnen heeft! Hij is nu een jaar of 10 en voor een Zanussi is dat best oud. Hij begint wat gammel op zijn pootjes te staan. Zo gammel dat hij 's nachts tijdens het centrifugeren op nachtstroom, een gebulder voortbrengt dat ik eigenlijk niet met het woord geluid af kan doen. Het is meer alsof er een Stuka duikbommenwerper rakelings over de nok van je dak scheert. Toen het vannacht gebeurde zat ik rechtop in bed. Mijn hoogbejaarde buurman zag ik al met zijn antieke geweer schreeuwend de tuin in rennen. "Ze zijn terug! Ik schiet ze voor hun sodemieter" riep hij luidkeels.

Na een paar minuten kon ik hem geruststellen en duidelijk maken dat het onze wasmachine maar was. Of ik volgende keer een Miele kon kopen in plaats van een Messerschmitt, was zijn commentaar.

’t Is een kwestie van geduld.

Ik vroeg mij wel eens af, waar gaat het heen met de wereld? Maar ik denk het antwoord gevonden te hebben. Ik kwam op deze vondst doordat ik vanmiddag in de pauze mijn baas aanhoorde. Mijn baas is soms nog wat radicaal in zijn opvattingen. Mijn opa kon dat ook zijn. En ik kon dat vroeger ook zijn, toen ik nog niet werd gehinderd door de kennis die ik inmiddels heb. Simpel en doeltreffend. Niet met iedereen rekening houdend maar handhaving van de principes: wie niet zaait, zal niet oogsten, en wie zijn billen brandt, moet op blaren zitten. Maar mijn standpunten zijn over het algemeen wat gematigder geworden. Langzamerhand wordt het een beetje saai gemiddelde van alle standpunten die ik ooit gehoord heb. Dus vóórs en tegens afgewogen levert het onvermijdelijke compromis op. Dat mijn baas die radicale standpunten handhaaft komt omdat hij niet dagelijks op internet loopt te zwammen, zoals ik. Hij is dus gewoon nog niet aan het denken gezet omdat hij nog niet veel andere meningen gehoord heeft.

Het gaat eigenlijk precies hetzelfde als met het gemiddelde van rood en wit. Roze. Als de menselijke soort maar lang genoeg blijft bestaan, zijn er straks geen rassen meer, maar zijn wij allen licht getint, wij praten een soort Limburgs, (dankjewel Rowwen) en wij denken allemaal gematigd. Imagine.
Om de Nobelprijs binnen te halen, moet ik deze gedachtengang nog verder uitwerken, maar de basis ligt er. Over een jaar of 100.000 schat ik dat het ceteris paribus al zover is. (met onze soort, niet de Nobelprijs.) Ik spreek u dan.

Ja, zo eenvoudig is het allemaal niet…

Zo, ik vorder gestaag in het boek 'mein kampf.' En er gebeurt iets vreemds met me. Voordat ik me ooit in Hitler verdiepte was hij gewoon de duivel, de anti-christ, de slechtste persoon die ooit geleefd heeft. En nu ik me verdiep, zijn boek lees, krijgt hij ineens…..iets menselijks. Met sommige dingen die hij schrijft ben ik het zelfs eens. Sterker nog, ik zou een paar logjes kunnen noemen waaruit blijkt dat ik over bepaalde onderwerpen hetzelfde denk, al wist ik niet dat ik overeenkomsten vertoonde mit dem Führer.

Heel vreemd dit. Dat als je je niet verdiept in iets en blindelings naroept wat je geleerd hebt, dan doe je het kennelijk goed, en verdiep je je ergens in en ga je nuances aanbrengen, dan moet je gaan uitkijken wat je zegt want voor je het weet ben je tot neo-nazi gedegradeerd.

Maar wat zal ik doen? Doorlezen met het risico dat ik aan het eind denk: "mwah, viel eigenlijk best mee die Adolf", stoppen en een ander boek pakken, of moet ik de standpunten die ik nu met hem blijk te delen, bij mezelf gaan wijzigen omdat je moet streven naar alles wat tegengesteld is aan Hitler's ideologie? Ik snij altijd al Volkswagens af, is dat niet afdoende?

Opmerkelijk

Ik las een aantal opmerkelijke dingen deze week.

1. Het KLPD controleerde 20 mln weggebruikers op snelheid en schreef 1 miljoen bekeuringen uit. Dat is één op de twintig die te hard reed. Hebben we in Nederland een minderheid die voorkomt in deze verhouding, en kunnen we die dan de schuld geven?

2. Van de 1,5 miljoen geflitste voertuigen resulteerden er 1 miljoen in een bekeuring. Dus een op de drie foto's deugt niet. Kunnen we hier juridisch niet iets mee? Gelijkheidsbeginsel en het recht op een portret denk ik dan aan?

3. 20 mensen bij het KLPD houden zich met deze controles bezig, wat betekent dat 1 controleur ongeveer 2 mln euro per jaar omzet. Welk ander beroepsgroep weet krantlezend/slapend zulke fantastische cijfers te realiseren terwijl ze maar voor 2/3e produktief zijn?

4. Beperking van de hypotheekrenteaftrek voor hypotheken boven de miljoen euro zou de staat drie miljard euro opleveren. (per?) Dat moet je voor de gein eens narekenen. En verbaas je over het aantal hypotheken boven de miljoen. Echt, bij mij in de straat ben ik de enige die eronder blijft.

Kijk,…

Kijk, ik mag graag overdrijven, dat weet u allemaal best, maar er is één ding waarin ik nooit overdrijf, en dat zijn mijn bionische ogen. Ik ben als kind in een ketel met wortels gevallen en sindsdien kan ik heel goed kijken. Ik mag ook graag wedstrijdjes "nummerbordje lezen op afstand" met anderen doen, maar ik ben mijn gelijke nog niet tegengekomen. "Zie je dat nummerbord van die witte auto daar? Ik zie geen witte auto.", is het dan meestal. Ze noemen mij ook wel "Mack Hubble."

Zit ik vanochtend achter mijn bureau, zie ik dat mijn collega van drie meter verderop een mailtje zit te schrijven naar meneer Smit uit Volendam, wiens mail was afgevangen door de spamfighter, over dat het mailtje niet was doorgekomen. Dus ik zeg op licht geirriteerde toon: "Wat moet ik nou weer met dit mailtje van meneer Smit? Oh, die ben ik net aan het mailen dat z'n mailtje niet is doorgekomen, dus jij hebt hem? Nou dan kan dit mailtje wel weer weg."

Ja, ze trapt elke dag wel ergens in….

Colportage

Vanavond gebeurde er iets waarvan ik niet dacht dat het me ooit zou gebeuren. De bel ging en een hele vriendelijke Engels pratende jongeman zei dat hij een Israëlische student was, en of hij twee minuten van mijn tijd mocht. Israël? You want to come on in? En natuurlijk wist ik dat-ie me een zak mandarijntjes wilde aansmeren, maar ik wilde mij van mijn gastvrije kant laten zien en mevrouw Mack was toch niet thuis. Coffee? Yes please, ik heb even met hem het boek van Joris Luijendijk besproken en hij vertelde over zijn militaire dienst in Israël en over hoe onbetrouwbaar ons journaal was en als ik ooit naar Israël ging, dat hij me dan zou vertellen wat de beste plekken waren om naar toe te gaan. Hij was echt heeeeel sympathiek.

Dom dom dom dom, want door al die vriendelijkheid mijnerzijds, werd het voor mij moeilijker om hem af te poeieren. Is that your wife on the picture, she's beautiful, and lovely kids you have, are they asleep? Nou ja, koetjes en kalfjes, ditjes en datjes, ik herken alle verkooptruuks heus wel, maar het komt hier op neer: iemand nog intresse in een mooi olieverfschilderij?

Lees verder “Colportage”

Inzichten bij het ontbijt

Vanochtend, bij het ontbijt las ik de krant en zag daar staan dat de PVV van Geert Wilders de grootste in de peilingen is geworden. En dat vond ik knap omdat ik hem pasgeleden in een Amerikaanse talkshow zag zitten en hij de Europeanen "big fat cowards" noemde. (op aangeven van de host, dat wel)

Nou, de aanhangers zullen dan op een of andere manier wel denken dat Nederland niet in Europa ligt ofzo, anders vind ik zo'n beloning maar moeilijk te verklaren. Cowards, noemde hij -die niet op straat durft zonder beveiling- ons. Lapzwans. In navolging van Engeland moeten wij hem ook niet meer binnenlaten. Landverrader.

Mijn kamp

Ik ben begonnen in het boek "mein kampf" van een veelbelovend schrijver die niet echt meer tijd had voor een tweede boek. Het boek is in Nederland omstreden en mag hier niet verkocht worden, maar onze zuiderburen doen niet zo moeilijk -gebeurd is gebeurd- en daar kun je het gewoon bestellen, en omdat in België "kamp" waarschijnlijk nog een gangbaar woord is voor "gevecht" hebben ze het vertaald als "mijn kamp." (ik lees net op Wikipedia dat het in jaren '30 taalgebruik is vertaald -ik vond het al barsten van de taalfouten- en dat kamp oud Nederlands is, en dat ik daar niet de Belgen de schuld van moet geven.)

Probleem met het boek is dat op de voorkant een grote foto van de schrijver pronkt. En op één of andere manier is het gezicht van Adolf synoniem geworden aan de duivel, dus dat leg je niet zo even op je nachtkastje neer. Stel dat je 's nachts naar de wc moet (die kans wordt elke dag groter als je ouder wordt) en je knipt het lichtje aan, dan spring je straks in de houding met je rechterarm stram vooruit. Dat moeten we niet hebben.

Geen idee wat ik denk te bereiken als ik dit boek uit heb. Ik vraag me af of ik er doorheen ga komen want echt a la Thea Beckman schrijft-ie ook weer niet. Al is het begin over zijn jeugd vrij normaal, een gewone jongen die graag kunstschilder had willen worden, maar door zijn vader tegengewerkt werd en later zakte voor het toelatingsexamen van de SS. (schildersschool) Een gezonde Amerikaanse jongeman van die leeftijd die zoiets gebeurt, pakt een paar geladen pistolen, een handgranaat en richt een bloedbad aan op die school, maar voor een Oostenrijkse Duitser met het uberalles-syndroom was dat natuurlijk weer niet goed genoeg…

Wat u nog niet wist

Over logcollega Yukiko

1. Ze kan uitstekend koken.
2. Ze struikelt over meubels die er al heel lang staan.
3. Ze vraagt schaamteloos of je zin hebt, gewoon waar je vrouw bij zit.
4. Ze is gastvrij, maar vergeetachtig waardoor je voor je eigen koffie moet zorgen.
5. Ze praat met gemak een dag vol, zonder zichzelf te herhalen.
6. Haar zoon kan vliegen.

St. Darwinius.

Vanavond in Rondom Tien ging de discussie over het foldertje evolutie vs. schepping. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Ik geloof in de evolutie, ik geloof in de schepping. Nee, de evolutie is geen geloof, dat staat wetenschappelijk vast, hoe komt u daar nu bij, die theorie rammelt aan alle kanten! Nee u gelooft in sprookjes, Jezus is een beul, dat hij mensen naar de hel stuurt, nietes, wie Jezus niet aanneemt zal hem ook nooit ontmoeten….enz. enz.
En dan nog een nuchtere moslim erbij, een zalvende evangelist en een ex-moslima die christen is geworden, maar het ergst zijn nog wel die ex-christenen (op dit log spreken we dat gewoon met een K uit en niet met een G) die nu Darwin-fundamentalist zijn geworden. Dat zijn #$@% net ex-rokers. Die kunnen ook zo tekeer gaan tegen hun eigen verleden.

Zelf vind ik het niet zo belangrijk hoe de aarde ontstaan is. Ja, ik geloof ook in de evolutietheorie maar wie zegt mij dat God niet zo almachtig is dat hij de hersenen van Darwin en de wetenschappers in de war maakte? Nou?