Herinneringen

De laatste tijd heb ik nogal veel met herinneringen. Ik ben zomaar nieuwsgierig hoeveel herinneringen ik eigenlijk aan iemand heb. Ik ben ruim een maand geleden begonnen met alle herrinneringen aan mijn vader op te schrijven en in de computer te zetten. Jaartallen erbij, tenminste ongeveer. Het valt nog niet mee. Ben er nog lang niet mee klaar. Ik zit sinds die tijd ook te wachten tot mij dingen binnenvallen die ik totaal was vergeten, want de meeste herinneringen worden door mij nog regelmatig herinnerd.

Met het overlijden van mijn opa gaan mijn herinneringen terug naar toen ik zelf klein was. De dierbaarste herinneringen in elk geval wel. Opa en oma gingen elk jaar met ons mij op vakantie naar Zuid-Frankrijk, en opa was een beetje een showmannetje die 's ochtends ging borstcrawlen in Lac de Pareloup, en overdag over de camping liep, onderwijl mensen groetend met: Messieursdames. Of dat we bij hem in de auto zaten en dat hij altijd even demonstreerde dat hij 'zonder gas' kon rijden. (berg af) "Kijk jongens, zonder gas!" en dan haalde hij zijn voet van het gaspedaal. Een enorm knappe prestatie vonden wij dat, al denk ik nu dat ik het ook wel zou kunnen.

Maar zoals iemand het al heel mooi in de reacties zei: is je vader een beetje meer dood door het overlijden van je opa? Ik weet het niet. Ik denk het eigenlijk niet. Het is meer dat mijn eigen jeugd weer een beetje verder weg is komen te liggen. Mijn jeugd is mij heel dierbaar. Ik moet alleen niet vergeten dat het nu nu is, en dat Hans nu en Tammar straks in dit nu hun jeugdherinneringen gaan opbouwen. Het geluk nu is anders dan vroeger. Vroeger was het onbezorgd, nu is het kwetsbaar.

Niet dat ik het er niet mee eens ben maar vroeger had je gewoon goed en kwaad. Dat was duidelijk. Nu, in de tijd van het DNA en de erfelijkheidsonderzoeken kun je je al afvragen of Hitler eigenlijk toerekeningsvatbaar was. Of zijn volgelingen niet gewoon deden wat wij allemaal onder die druk zouden doen?

Herinneringen

De laatste tijd heb ik nogal veel met herinneringen. Ik ben zomaar nieuwsgierig hoeveel herinneringen ik eigenlijk aan iemand heb. Ik ben ruim een maand geleden begonnen met alle herrinneringen aan mijn vader op te schrijven en in de computer te zetten. Jaartallen erbij, tenminste ongeveer. Het valt nog niet mee. Ben er nog lang niet mee klaar. Ik zit sinds die tijd ook te wachten tot mij dingen binnenvallen die ik totaal was vergeten, want de meeste herinneringen worden door mij nog regelmatig herinnerd.

Met het overlijden van mijn opa gaan mijn herinneringen terug naar toen ik zelf klein was. De dierbaarste herinneringen in elk geval wel. Opa en oma gingen elk jaar met ons mij op vakantie naar Zuid-Frankrijk, en opa was een beetje een showmannetje die 's ochtends ging borstcrawlen in Lac de Pareloup, en overdag over de camping liep, onderwijl mensen groetend met: Messieursdames. Of dat we bij hem in de auto zaten en dat hij altijd even demonstreerde dat hij 'zonder gas' kon rijden. (berg af) "Kijk jongens, zonder gas!" en dan haalde hij zijn voet van het gaspedaal. Een enorm knappe prestatie vonden wij dat, al denk ik nu dat ik het ook wel zou kunnen.

Maar zoals iemand het al heel mooi in de reacties zei: is je vader een beetje meer dood door het overlijden van je opa? Ik weet het niet. Ik denk het eigenlijk niet. Het is meer dat mijn eigen jeugd weer een beetje verder weg is komen te liggen. Mijn jeugd is mij heel dierbaar. Ik moet alleen niet vergeten dat het nu nu is, en dat Hans nu en Tammar straks in dit nu hun jeugdherinneringen gaan opbouwen. Het geluk nu is anders dan vroeger. Vroeger was het onbezorgd, nu is het kwetsbaar.

Ik kende hem 39 jaar.

Mijn opa is vandaag overleden. Hij werd 91 jaar. Begin december begon hij te kwakkelen met zijn gezondheid. Toen werd de diagnose 'hersentumor' gesteld. Later werd dat nog ingetrokken en werd het longkanker, daarna schildklierkanker en afgelopen zaterdag hadden ze het licht gezien: helemaal geen kanker. Maar daar heb je wat aan als je twee dagen later toch dood bent.

Opa wilde nooit over de dood praten omdat hij er bang voor was, maar is uiteindelijk toch rustig gegaan omdat hij in coma was geraakt de avond ervoor. Toen ze hem zaterdag naar het ziekenhuis brachten had hij het al wel door dat hij niet meer terug zou komen, en zei dat ze in de hemel wel een plaatsje voor hem hadden. En ik hoop vurig dat hij daar gelijk in heeft.

Geduld is een deugd.

Hans heeft veel treintjes uit de serie "Thomas de trein". Van Sinterklaas kreeg hij daar nog wat atributen bij, zoals rails. Die rails had ik op zijn kamer opgezet, en dat vond hij wel leuk, maar beneden vindt hij het toch leuker. Dus vanmiddag had ik een baantje van plastic rails in de huiskamer neergelegd. Zo trots als een pauw, en, omdat hij een jongetje is, wil hij graag zijn vriendjes de ogen ermee uitsteken. (overdrachtelijk)
Dus, hij haalde zijn zomervriendje Milan op. Milan mag in de herfst en de winter niet buiten komen denken wij, want sinds de zomer voorbij is hebben wij hem niet meer gesignaleerd. Hans kwam binnen en zei: "Papa, kijk eens wie ik bij me heb? Taaataaaaa!!!" Hij zei echt 'taaataaaa', hoe hij daar nu weer bij kwam, geen idee. Milan kwam de kamer binnen en ik zei: "Heeeee, daar hebben we hoe heet je ook alweer? Effe denken hoor…ehhm….ik weet het niet." "Milan!" riep het tweetal in koor.

In elk geval, waar het hier om gaat, Milan heeft geen controle over zijn voeten. Tenminste, hij heeft een specialiteit en dat is op de rails gaan staan. Het jong was nog niet binnen of hij schopte al tegen de rails aan. Los. Of ik het weer even vast wilde maken. De twee jongens waren zo hyper met de treintjes aan het spelen dat ongeveer om de twintig seconden de rails los schoot. En ingrijpen helpt niet meer. "Milan", zei ik ietsjes harder, maar het ventje hoorde me niet en beukte weer tegen de rails aan. "MILAN!", riep ik nog iets harder en hij hoorde me. Hij keek me een halve seconde aan en in die tijd zei ik tegen hem ofhijnietmeertegenderrailswildeschoppen. Dat was goed. Vijf seconden later, beng, rails los. "Oh, hij's los", hoor je dan en weer kun je van je plek komen om mee te helpen de rails weer vast te maken. Echt, in het uur dat hij hier geweest is is de rails op alle mogelijke punten minimaal drie keer losgeraakt waarvan twee keer door Hans, en 178 keer door Milan. Pfff…Het is maar goed dat ik zo geduldig van aard ben, maar ik moet eerlijk toegeven dat er ook bij mij wel eens visoenen van geheime kelders onder mijn huis door mijn hoofd spoken.

Stemmen in m’n hoofd.

Ja, nu eindelijk, vier maanden na mijn verjaardag ben ik aan Herman Brusselmans' boek 'Een dag in Gent' begonnen. Het begint als volgt: "Ik werd wakker doordat m'n ogen opengingen." Dat veroorzaakte al gelijk een ingehouden lach. (Mevrouw Mack lag al te slapen en het is onbeleefd om je vrouw wakker te lachen.) Praktisch op elke bladzijde herhaalt die lach zich wel een keer. De man is gewoon de Belgische Herman Finkers! Al moet ik zeggen dat Finkers nog komischer is, en Brusselmans wat schrijveriger. Finkers is bovendien een stuk beschofter want die Brusselmans gaat af en toe te keer als een wilde stier. Onbehoorlijk gewoon. Eigenlijk lijken Brusselmans en Finkers voor geen meter op elkaar. De enige overeenkomst die ze hebben is dat als ik hun boeken lees, ik in gedachten hun stemmen het verhaal hoor voorlezen. Ik had willen zeggen dat je daar een groot schrijver aan herkent, dat de lezer de stem van de schrijver hoort tijdens het lezen, maar dat slaat nergens op want dan had William Shakespeare nooit een groot schrijver kunnen worden. En iedereen die mijn stem niet kent zou dan ook niet vinden dat ik een groot schrijver ben. Ik vind het echter wel vermakelijk om Brusselmans' stem al lezend aan te horen. Soms praat-ie iets te hard en kijk ik verschrikt opzij of mevrouw Mack het niet heeft gehoord.

Ingreep.

Ik krijg regelmatig mail van de politie Limburg Noord. Verkeerd e-mail adres want een agente heeft dezelfde achternaam als ik, en haar voornaam Monique begint met dezelfde letter, @hetnet erachter en hoppakeee, alle geheimen van de politie Limburg Noord zijn mij bekend.

Zo kreeg ik net het volgende mailtje:

>Hi,
>
> Ik wil je verzoeken om het huis per 15 februari 2009 volledig leeg te
> maken. Daarna zal ik ervoor zorgen dat het geheel wordt schoon gemaakt en
> compleet leeg is.
> Het moet op zo'n korte termijn omdat we mogelijk de kans hebben voor
> huurders.
> Ik laat het contract nog eens checken door de advocaat, zodat we zeker
> zijn
> dat de huurders ook uit het huis moeten. Overname van huis ben ik nog mee
> bezig!
>
> Vanaf 15 februari zal ik alle spullen die nog in het huis zijn,
> verwijderen. Ze zijn dan van mij of jij hebt ze niet meer nodig.
>
> bedankt en gr,

Ik ken deze politietaak overigens niet, maar het zal wel een geheime afdeling zijn. Ik heb maar eens teruggemaild:

15 februari mijn huis uit? Want jij gaat mijn huis verhuren? Fijn dat je het
me even meedeelt. De huuropbrengsten, hou je die zelf want mijn
hypotheeklast loopt gewoon door?

Groeten,

Mack

(die geen familie in Limburg heeft, wel een oom bij de politie, maar die
heet geen Monique.)

Het mooie is, nu willen ze dat e-mail adres gaan veranderen, maar dat gaat niet want je kunt namelijk nooit iets wat fout in een computer staat veranderen bij een grote organistatie. Met geen mogelijkheid. Je kunt het er wel heel makkelijk fout in krijgen, maar verbeteren…forget it but.

Een goed gesprek van vader tot zoon.

Twielietwielietwielie…..twielietwielietwielie (zo klinkt mijn telefoon op mijn werk ongeveer en tring slaat ook nergens meer op in deze tijd.) Ik zie een bekend nummer, het lijkt mijn thuisnummer wel. "Met Mack?"

"Hallo papa, ik ben naar kool keweest."
"Echt waar Hans? Was het leuk?"
"Jahaa, en Milan en Tycho was er ook!"
"En Julian dan, was die er niet?"
"Nee. Die was buiten. Maar ik heb de meester een handje gegeeft."
"Echt waar? Wat goed!"
"En ik heb in een kwingetje gezeten"
"Zo hee, samen met de andere kindjes?"
"Ja."
"Papa?"
"Ja?"
"Ben je niet je bwood vergeten?"
"Even kijken hoor….nee, hier ligt het."
"Oh, anders moes ik het even komen bwengen hoor!"
"Nou dag papa!"
"Dag Hans"

Ja, nu is het nog leuk, de puberteit is nog ver…

Het wonder van Vaassen

Gisterenavond laat, heeft zich hier een wonder voltrokken. Ik haalde Tammar uit bed voor een flesje en liet haar drinken. Toen ze het voor de helft op had laste ik even een pauze in voor een enorme boer, zodat ze goed uitgerust aan de tweede helft kon beginnen. In de tweede helft praatte ik wat tegen haar in de trant van: "wat een lekker mellukie he meisje?" Ze keek me glimlachend en onderzoekend aan. En toen gebeurde het. Ze haalde de speen uit haar mondje en zei toen: "Lekker"
Zuiver! Ik zweer het. En toen dronk ze weer verder alsof er niks was gebeurd.