We beginnen met een writersblock

Zo. Ik was altijd al gek van Elvis. Die zette ook z’n eigen dood in scène en leeft nu een teruggetrokken leven op Hawaï. Wat dat betreft doe ik dat toch wel weer mooi, al zeg ik het zelf. Maar goed, er zijn nu genoeg woorden aan vuil gemaakt, we moeten weer verder.

Maar nu ben ik gaar van allerlei virtuele aanpassingen dus het begint hier met een writersblock. Heeft u dat ooit ergens eerder gezien, een weblog dat begint met een writersblock? Nee he? Ze moeten gewoon niet zeggen dat boekhouders saai zijn, want dat is gewoon niet zo. Als je blij de wereld in kijkt, dan ben je nooit saai.

buiten

Een nieuw leven begint.

Met gevoel voor drama heb ik na zes jaar bloggen op mijn vorige web-log, dat er niet toevallig ongeveer zo uit ziet als deze, afscheid genomen van mijn geliefde lezers. Maar omdat ik het schrijven en de interactie met de reageerders veel te leuk en te interessant vind, ben ik gelijk maar weer opnieuw begonnen. Ik wilde wat ballast kwijt. Er waren mensen uit mijn echte leven (met name collega’s) die mijn weblog hadden ontdekt en ik vond dat niet prettig. Mijn collega’s zijn de eersten van wie ik niet wil dat ze weten wat ik doe en denk in mijn privéleven. Ik heb dan het gevoel dat ze me een stap voor zijn door mijn gedachtengang te kennen en ik voel mij niet meer vrij om over hen te schrijven.  Dus dat was eigenlijk alles. Dramatisch detail aan mijn virtueel overlijden op mijn vorig weblog was dat ik gestopt ben, op de dag dat ik precies even oud ben als mijn vader ooit geworden is. Veertig jaar, zes maanden en zes dagen.

Voorbijgaande droefheid

Vandaag ben ik precies 14.796 dagen oud en dit lijkt me een mooi moment om te stoppen met deze weblog. Sommigen zullen deze mijlpaal begrijpen, anderen niet. Vanaf 28 maart moet ik het allemaal zelf doen want ik heb geen voorbeeld meer. Na ruim 1800 logjes en ruim 27.000 reacties is het mooi geweest. Het was mij een ongelofelijk genoegen om hier te schrijven en ik bedank allen voor de interactie.

Johannes 16:22

Ook gij hebt dan nu wel droefheid, maar ik zal u wederzien en uw hart zal zich verblijden en niemand ontneemt u uw blijdschap.

Mack komt overal te laat achter (13)

Het liefst zou ik niet aan mode meedoen. Nee, liever nog had ik dat mode niet bestond. Althans voor mannen niet. Vandaag komt er op mijn werk een collega (met piemel, denk ik nog steeds) binnen met bloemetjesschoenen. Ja, ik weet het, ze zijn totaal belachelijk maar zometeen in de reacties, let maar op, zijn er vrouwen die ze geweldig vinden en die zouden willen dat hun man ze ook droeg.

Maar aan sommige dingen ontkom je niet. Behalve aan een normale spijkerbroek. Een klein jaartje geleden heb ik twee spijkerbroeken gekocht, zo standaard als maar mogelijk was, maar die rechte jaren-zeventigmodellen zijn er niet meer. Dus ik kwam er af met een verstelbare achterkant en achterzakken die ergens op mijn knieholten hangen. En op de andere staat tekst geschreven, al heb ik geen idee wat. Maar geen af-fabriek doorslijtplekken, dat vond ik al heel wat. Maar ik erger me aan mijn broeken, want ze zakken constant van m'n hol. Steeds loop ik die dingen op te hijsen en de riem weer strakker te stellen, maar het is gewoon niet fijn. Vroeger had ik broeken die gewoon bleven zitten. Die tijd is definitief voorbij. Wist u dat de Nazi's aan hun krijgsgevangenen ook altijd te grote broeken uitdeelden, zonder riem, opdat ze ook de hele dag hun broek moesten ophouden? Een sadistisch uitgedachte vernedering was dat.

Maar, volgens mij ben ik erachter. De laatste tijd laat ik die broeken gewoon aan de zwaartekracht onderhevig. Verder dan een bepaald punt zakt hij toch niet. En dan is dat hoge water ook gelijk weg. Ik moest er gewoon even doorheen! Nu loop ik erbij als een echte nigga. Maar zodra ik iets heb, is het weer achterhaald. Dus nu zal hoog water wel weer in de mode komen.

Duister verleden

Ik kreeg via Hyves een privé berichtje van een vrouw die ik min of meer ken uit een donker en eenzaam verleden. Ik ken haar eigenlijk meer min dan meer. Ze heeft me ooit eens proberen te koppelen aan een meisje van 1 meter 40 zonder van te voren iets over diens korte te vertellen, en ik heb de hele avond met een dwerg rondgelopen. 5 mei 2000, bevrijdingsfestival, Zwolle. De vrouw zelf vond mij qua karakter zo goed bij haar passen. Ja, dat zal allemaal prima, maar ik schaamde me kapot. Zij zelf was een redelijk goed uitziende slanke Indonesische zweefteef die mij inpalmde met complimentjes. Toen was ik daar nog gevoelig voor, nu niet meer. Bloemen moest ik meenemen van haar, voor die dwerg. Ik stribbelde nog wat tegen, maar dat hielp niet. Sjonge jonge zeg, is je moeder thuis? Ze kon die bloemen amper tillen.

Daarna kreeg ik met kerst nog een heel vreemde videoboodschap van haar en haar gezin, nog wat later hoorde ik van iemand allemaal wazige verhalen over haar en dat ze bij haar man weg was, en nu vraagt ze: "ben jij het Mack?" Nee dus. Ze heeft de verkeerde. Opbokken!

Stress

Vandaag meldde ik me alweer met rugpijn bij de chiropractor. Volgens mijn baas is het stress, die mijn rugpijn veroorzaakt. Volgens mij niet, want ik heb zondag vrij lang een beetje ongelukkig gezeten. Waarop iemand anders dan weer vraagt waarom ik het wel krijg als ik ongelukkig zit, en een ander niet. Ze willen gewoon graag een buiten-medische verklaring hebben voor rugpijn. Mijn fysiotherapeut zei destijds dat je je stress niet moet laten aanpraten en dat rugpijn gewoon andere oorzaken heeft. De chiropractor zei dat het heel goed mogelijk is dat als je in een verkeerde houding zit, dat je dan rugpijn krijgt.

Maar of ik stress ervaar? Ja en nee. De werkdruk is momenteel hoog, maar dat is amper stress, of je moet het gezonde stress noemen. Maar van gezonde stress krijg je geen rugpijn natuurlijk. Negatieve stress staat bij mij gelijk aan spanning, wat heel wat anders is dan werkdruk. Spanning lijkt veel meer op nervositeit en dat voelt minder prettig. Spanning moet bestreden worden met alcohol. En dat is ongezond.

Op 1 april wordt Linda geopereerd, en op 8 april weer. Respectievelijk aan galblaas en aan een meniscus. Als ik die operaties zou moeten ondergaan, zou ik onder spanning staan. Linda niet, die heeft dan weer negatieve stress doordat ze tijdens haar herstelperiode niks kan, en bang is dat alles in het honderd loopt. Zowel op haar werk als thuis. En ga nou niet roepen dat het werk wel kan wachten, want dat helpt niks om de stress te verminderen. De enige manier om haar stress te verminderen is om mij gedurende de maand april afstandbestuurbaar te maken en haar de afstandsbediening te geven. Ja, ik ervaar stress.

De chiropractor is vijf minuten met me bezig geweest en concludeerde toen zelf dat mijn rug het nú weer moest doen. Ik was nog wat wantrouwig, maar volgens mij heeft ze voor 95 procent gelijk gehad.

Excuses

Er zijn van die dingen die je als kind niet begrijpt, maar later als je iets meer levenservaring hebt dan denk je: oh ja! Bijvoorbeeld dat een peleton wielrenners harder kan fietsen dan een gevlucht kopgroepje, of dat het niet oneerlijk is dat bij Formule 1 de achterste starter meer meters moet afleggen dan de voorste. Maar waar ik nog geen levenservaring genoeg voor heb, is het begrijpen van excuses of het terugnemen van wat je gezegd hebt. Natuurlijk, ik moest ook wel eens iets terugnemen maar dan dacht ik: K'ep het lekker toch gezegd! Nèhnèh! Het kwaad is al geschied. Wat heb je aan een objection als de suggestie al is gewekt bij de jury?

De homostichting eist excuses van een generaal, misbruikten eisen excuses van de kerk, oorlogsslachtoffers eisen excuses van Japan, Surinamers van de Nederlandse regering, het schijnt nogal wat waard te zijn, dat woordje "sorry." Wat heb je eraan, denk ik dan. Ik vraag nooit excuses. Rot op en val dood denk ik meestal. Nee sterker nog, ik beschouw je al als dood. Wil niet zeggen dat ik aangeboden excuses niet zal aanvaarden, maar ik zal er nooit om vragen. Wat kan die homostichting die generaal nou schelen?

Nou ja, misschien leer ik deze levensles ook ooit nog eens. Het lastige van nooit iemand kwetsen is dat het gelijk staat aan voortaan je bek houden. Bij mij gaat het meestal fout als ik stoer wil doen en iets zeg waar alleen Hans Teeuwen mee weg komt. Hee verrekte zak hooi! Altijd als ik zoiets zeg blijkt zich onder de toehoorders iemand te bevinden die een spierverrekking in combinatie met hooikoorts heeft. Tja. Het is niet eenvoudig om geliefd te blijven.

Zakdoekje leggen

Wij hebben een nieuw dvd-tje met daarop allemaal kinderliedjes die gezongen worden door een viertal peuterleidsters. De leidsters zitten aan een tafel met een horde peuters om zich heen en zingen bekende kinderliedjes. De peuters zingen beteuterd mee. De juffen zingen wel, maar op de dvd hoor je er een tweede stem doorheen, wat voor mij altijd een indicatie is dat er geplaybackt wordt. Tijdens de aftiteling zat ik eens op te letten hoe het precies zat. Er stond iets van: met dank aan een drietal leidsters van peuterspeelzaal "Het Plassertje" en een leidster voor de gelegenheid. En dan vier namen. En toen viel het kwartje want er klopte iets niet aan de dvd.

Drie leidsters zagen er ook precies uit zoals je zou verwachten dat een peuterleidster eruit ziet. Leuk maar onopvallend. Eentje niet. Drie juffen zongen zoals je van een peuterleidster zou verwachten. Met een redelijk enthousiasme, geen oog voor de camera, maar wel voor de kinderen. Maar bij eentje was het precies andersom. Die keek met een overdreven blij gezicht in de camera, terwijl ze geen idee had waar haar kinderen uithingen. Ze had net zo goed kunnen lalala-en want haar uitbeeldingsvermogen liet niets te raden over. Het was voor mij een koud kunstje om uit te vinden wie de vreemde eend in de bijt was. Ik zocht op internet de naam van degene die volgens mij de gelegenheidsjuf was en het klopte precies. Zij was zangeres en ondanks haar professionele status viel ze compleet uit de toon. Bij mij dan, maar ik heb oog voor juffen.

Kinderliedjes moet je aan juffen overlaten. Die blije zangeressen met hun overdreven mimiek horen in een musical van Joop van den Ende. Straks gaan die kinderen nog denken dat het zo hoort, dat overdreven gebekkentrek. De tekst van een kinderlied bevat al geen enkel aanknopingspunt, laat staan dat je daar heel blij bij gaat staan kijken.

Zakdoekje leggen, niemand zeggen, k'ep de hele nacht gewaakt. Vier paar schoenen heb ik afgemaakt. Twee van stof en twee van leer, hier leg ik mijn zakdoekje neer.