Fietsen is gezond.

Ja, fietsen is gezond. Zelfs speciaal gezond voor rugpatienten. Natuurlijk, maar dan houden ze geen rekening met een stommeling die tijdens de schemer weggaat en onderweg zijn licht probeert aan te doen. Met de hand en met de voet ging het niet. Twee kilometer voor ik weer thuis was forceerde ik mijn rug in een ultieme poging om bij de dynamo te komen. Ik hoorde krakkrak en ik begon in paniek "auw" te roepen en duwde mij weer overeind. Ik moest wel want anders viel ik. De poging om mijn licht aan te krijgen was mislukt en ik voelde nu pas dingen in mijn rug die echt goed mis waren. Ik schakelde een lichtere versnelling in en met veel meer pijn als toen ik begon, fietste ik terug. Toen ik er bijna was belde ik Linda of ze bij de poort wilde gaan staan om mij op te vangen, want dat ik niet meer van mijn fiets kon komen was duidelijk.

Toen ik er was stond Linda bij de poort voor geestelijke ondersteuning. Ik kon alleen vooruit van mijn zadel af, maar ik moest er aan de achterkant vanaf, anders had ik een fiets tussen mijn benen. Natuurlijk blijft je jas dan nog hangen aan je zadel, maar toen ik eenmaal stond trok Linda de fiets onder mij vandaan. Toen moest ik naar binnen strompelen. Halverwege viel ik van pijn op de grond en daar lag ik dan, in de tuin. Ik zei dat ik wel in de tuin bleef slapen, maar dat was meer om Linda aan het lachen te krijgen. Niet dat dat nodig was, want ze bleek allang te lachen, nu kon ze het dan ook met geluid doen.

Ik ben naar binnen gekropen op handen en voeten, wel netjes mijn handen geveegd op de deurmat en heb mij op de bank gehesen. Vannacht kon ik amper slapen van de pijn terwijl ik gisteren nog tegen de dokter zei dat ik met slapen geen last had. Om Linda niet wakker te maken ben ik naar beneden gestrompeld en heb een jammerlijk mislukte poging gedaan om op de bank in slaap te vallen met de televisie aan. Mijn vroegere specialiteit. Op praktisch elke zender probeerden meisjes mij hen te laten bellen voor een spannend gesprek. Maar ik heb het niet gedaan. Zodat niemand kan zeggen dat ik geen ruggegraat heb.

Er komt een weblogger bij de dokter.

De vervangende huisarts die ik vanochtend had zou ik niet willen inruilen voor onze reguliere huisarts maar toch past hij op één of andere manier wel bij mij.

"Ha, ik zie het al, de klassieke lage rugpijn. Voor medici de meest saaie klacht want we kunnen er niks mee. Ik kan je naar fysiotherapie sturen, naar een chiropractor, naar mensendieck, manuele therapie…het helpt allemaal niks, het moet vanzelf weer overgaan. Ja, de rugpijnklinieken schieten als paddenstoelen uit de grond momenteel. Allemaal marketing. Wat voor pijnstilling gebruik je?"

"Aleeve, meneer."

"Dat helpt zeker niks he?"

"Nee meneer."

Vervolgens schreef hij een pijnstiller voor me uit, en een doorverwijzing naar radiologie voor een rontgenfoto. "Niet dat daar iets uitkomt hoor, maar heel soms is er een onsteking op te zien."

Zijn pijnstiller doet in elk geval wel iets. Vanochtend kon ik nog lopen en ben ik met de auto naar mijn werk gegaan. Nu kan ik niet meer lopen en heeft een collega me thuis gebracht. Ik heb nu pas écht veel pijn. Ik lig in bed, met een laptop, omdat ik zielig ben. Als ik eruit moet, moet ik mij uit het bed laten vallen en naar de wc kruipen. Maar goed, het gaat vanzelf weer over. En als het over is dan gaat deze jongen voortaan eens wat beter op zijn rug letten.

Roaalt

Als je langdurig rugpijn hebt gaat niet alleen je denkvermogen achteruit, maar ook je gevoel de wereld aan te kunnen. Ik merkte het vandaag toen ik de vervangende huisarts belde en moest aandringen voor een afspraak. Ik merkte het tijdens mijn therapeutische rondje lopen waarbij je elke stap in je rug voelt. Ik kan maar beter aardig zijn voor het geval me iets gebeurt, anders helpt niemand me. Lichte wanhoop.

Terwijl ik liep dacht ik aan wat ik vanochtend op mijn log gelezen had. Dat Roaalt was overleden. Vanuit zijn rolstoel heeft hij het vele malen zwaarder gehad dan ik maar hij had geleerd om er mee om te kunnen gaan. Hij en alle mensen die op jonge leeftijd iets ernstigs mankeren, lijken dapper. Ze hebben geen keus. Ik kende Roaalt niet, en ook als weblogger niet zo goed,  maar duidelijk was wel dat hij niet bang was voor de wereld. Hij reageerde niet als gehandicapte, maar als geestelijk gezond mens. Zijn lichaam speelde geen rol bij het webloggen, hij was net als ieder ander.

Ik dacht aan zijn korte, gehandicapte leven, en aan het feit dat hij wist dat hij niet oud zou worden. Mensen met een gemiddelde levensverwachting van ongeveer 80 hoeven als ze jong zijn niet na te denken over hun dood, als ze dat niet willen. De gedachte kun je eng vinden en hem van je af werpen, het is immers nog lang niet zover, hou je jezelf dan voor. Roaalt heeft een paar maanden geleden, toen hij in het ziekenhuis lag, eens gezegd dat hij zijn einde voelde naderen. Hij heeft het nog even uit kunnen stellen maar sinds een paar dagen is het einde voor hem gekomen.

Ik denk wel eens dat dood dezelfde toestand is als toen je nog niet geboren was, en dat kun je onmogelijk erg noemen. Ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit erg heb gevonden. Zeker voor de overledene is het niet erg. Maar mijn stellige hoop is wel dat als je dood gaat, God of iemand naar keuze je verwelkomt met: "Goed dat je gekomen bent, Roaalt." En dat alle aardse lasten van je zijn afgevallen. Dat je gelijk bent aan iedereen, net als een weblogger. Ik hoop Roaalt, dat het zo is. En als het zo is, dat je nu een grote glimlach hebt.

Mack komt overal te laat achter (15)

Vanmiddag lag ik even onderuit op de bank en hoorde een prachtig nummer op de radio. You’re so vain van Carly Simon. Een stoer en gelijk pakkend nummer. Natuurlijk ken ik het nummer al heel lang maar pas een jaar of vijftien geleden viel het mij op dat ik de onmiskenbare stem van Mick Jagger in de achtergrond herkende. En dat was natuurlijk vreemd, een grootheid als Mick Jagger als achtergrondzanger. Later hoorde ik pas de reden. Mick Jagger was één van de verdachten over wie dit nummer zou kunnen gaan. En toen Mick van deze speculaties hoorde, was hij ook zo sportief om mee te zingen. Overigens heeft Carly Simon nooit bekend gemaakt over wie het nummer nu echt ging. Ze hield er wel van om de speculaties te voeden, maar niet zo lang geleden zei ze dat het nummer ging over een arrogant persoon dat ze op een feestje zag binnenkomen. Mick Jagger, ik heb hem tegenover een bevriende fan vaak afgekraakt, maar stiekem vind ik hem geweldig. Een grootheid met maar weinig kapsones. Ik wilde eigenlijk een brief schrijven naar de Britse koningin Elizabeth, omdat ik vond dat als Paul, Cliff en Elton geridderd zijn vanwege hun verdiensten voor de Britse popmuziek, dat Mick ook zeker diezelfde eer verdiende. Lees ik net dat dat in 2003 al gebeurd is. Ik loop ook hopeloos achter.

http://www.youtube.com/watch?v=OeZmcpfwYC8&feature=related

Voodoo

Als je pijn hebt dan is je denkvermogen meestal niet zo best. Je grijpt elke toegereikte hand aan in de hoop op verlichting. Zo heb ik al in het trappengat gehangen, ben bij de huisarts geweest, bij de fysiotherapeut, de chiropractor, ik heb gefietst, gewandeld, oefeningen gedaan maar de pijn bleef. Alsof er iemand een speld in mijn ruggenwervel steekt dacht ik gisteren. En toen wist ik het ineens!  Dus nu is mijn verzoek, aan degene die ik kwaad heb gedaan, zou je alsjeblieft die naald uit dat voodoo-poppetje willen halen zodat we erover kunnen praten?

Mack scharniert niet meer.

buiten buitenJa lieve lezers en lezeressen, het zijn barre tijden. Maar toch gebeuren er ook mooie dingen. Onder druk van een paar moeders bij de zwemles van Hans, moest ik vandaag nog een afspraak maken met de chiropractor. Niet dat het geholpen heeft, maar het is toch mooi dat er ook buiten mijn gezin mensen met me begaan zijn. De chiropractor wist het ook even niet meer,toen na alle behandelmethodes die zij kende, mijn onderrug nog steeds weigerde om mij in staat te stellen zelf mijn veters te strikken. Dus nu zoek ik het zelf maar even uit.

Toen ik van zwemles thuiskwam, zat de meneer op de foto bij ons aan de koffie. U herkent hem waarschijnlijk niet zonder zwart balkje over zijn ogen, maar het betreft Hermanus de beruchte. En niet alleen hij, ook zijn zoontje, die op zijn beurt weer het slechte voorbeeld gaf aan mijn dochtertje. En Hermanus natuurlijk even mijn zoontje inpakken met een zweefmolenimitatie, precies nu mijn rug niet meer scharniert.

Zondigmorge Bloasmuziek

In een poging om van mijn nu al twee maanden durende rugpijn af te komen, stapte ik vanavond op mijn stalen ros en trapte de Kroondomeinen in. Anderhalf uur lang flink doortrappen leverde mij de aanblik op van een aantal hazen, een paar konijntjes, een enorme keiler die op een zwarte beer leek, vijf edelherten en een zwartbruine ree. En tijdens het fietsen voelde ik mijn rugpijn niet. Gelukkig keerde hij bij het afstappen gelijk weer terug want ik miste hem al. Ik vraag me af wanneer dit over gaat. Elke keer komt het weer terug en de pijnlijke plek wisselt ook steeds van plaats. Eerst rechts, toen links, toen laag in het midden en nu ietsjes hoger in het midden. Ik zei gisteren tegen mevrouw Mack dat de pijn waarschijnlijk al mijn wervels gaat uitproberen en dat als hij bovenaan is, hij weer teruggaat naar beneden en zo de rest van mijn miserabele bestaan voort. Ik hou ervan om een positieve levenshouding te hebben.

Vroeger toen ik nog geen rugpijn maar wel een sprongsmash had waarvan iedere tegenstander sidderend van pure angst zijn gezicht afschermde met zijn racket, leerde ik mevrouw Mack kennen. Het was maar goed dat ik toen nog geen rugpijn had want mevrouw Mack, dat was mij er eentje. Goed, we zijn inmiddels tien jaar verder en wijzer en het is wel duidelijk dat het alleen maar verder aftakelt met mij. Gelukkig heb ik me geestelijk altijd al als een oude narrige man gedragen, dus wat dat betreft ben ik zo stabiel als een windracer surfplank uit 1980. Maar ik liep daarnet op uw-buis weer even tegen een nummer aan dat ik vaak op zondagochtend aanzette. Tot grote ergernis van mijn wederhelft. Ondanks dat is ze toch gebleven. En zij moet geestelijk nog wat rijpen, dus het komt vast nog goed.

Gillette, we test it on a pet.

Mensen die mijn weblog wat langer lezen weten een beetje hoe mijn dna is opgebouwd, en voor hen ben ik geheel voorspelbaar. Ondanks dat blijven zij hardnekkig lezen waarvoor mijn oprechte dank. En natuurlijk, na mijn ontsnapping ben ik wat lezers kwijtgeraakt, maar dat wil nog niet zeggen dat de dingen die ik zeg, denk, schrijf en uitdraag, gewoon genegeerd kunnen worden.

Want wat gebeurt mij gisteren? Ik deed de hyves-evolutietest. Gewoon nieuwsgierig hoe het met mijn evo stond. Ik beantwoorde vijf vragen over lichaamsbeharing en hoe ik daarmee omging. Volgens de uitslag leek ik meer op een Neanderthaler dan op een moderne man. Maar wat schetst mijn voorspellingsvermogen? Deze test was een reclame van de firma Gillette, the best a gay can get, we test it on a pet. Want u kent Gillette allemaal van hun tests op levende dieren toch?

Maar nu zijn ze te ver gegaan. De vragen worden gesteld door een jonge, knappe vrouw en dienen zo beantwoord te worden dat als je zoveel mogelijk lichaamsbeharing dagelijks afscheert, je bij haar in de smaak valt en dus vraagt ze je wat je vanavond doet. En als je weinig scheert ben je een zwijn. En als je de middenweg bewandelt, dan ben je een Neanderthaler. Nou, dat gaat dus geheel tegen mijn dictatoriale oerleer in, dus ja…. dan ga ik urine en zweet uitscheiden.

Want een alles-scherende midlife-crisis, komop zeg. Daarna nog een lekker geurtje over die aalgladde schedel en het nichterige geheel moet de indruk wekken dat daar normaal, als hij maar wil, nog wel haar groeit. Iemand die ontkent dat zijn haar uitgestorven is. Mike de Boer bijvoorbeeld. Ik weet zeker dat hij het hoogst op betreffende evolutieladder scoort en dat de knappe vragenstelster met hem het liefste uit wil met zijn gladde huidje. Denkt zo’n trut er wel eens aan wat je met zo’n man kan als de stroom chronisch uitvalt? Niks! Hij zal piepen dat z’n tondeuse het niet meer doet, er geen warm water meer uit de kraan komt en dat z’n rosé lauw is. Terwijl ongeschoren aapmens in zo’n noodsituatie het bos in trekt en er met een edelhert achter zich aan slepend weer uit komt. Kwestie van prioriteiten stellen.

En natuurlijk, een man die zijn lichaamsbeharing wat binnen de perken wil houden heeft ook bestaansrecht. Maar dat kan prima met de meegeleverde tondeusefunctie op je scheerapparaat, zodat je nog wel verschil blijft zien tussen jou en je vrouw. Dat kan uitstekend met Philips of Braun of zo. En zelfs aalgladde Gillette-metro’s hebben bestaansrecht, want voor de Neanderthaler moet er ook iets te lachen zijn.

Maar potverdorie zeg, wat heb ik een hekel aan bedrijven die de wereld kapot proberen te maken voor eigen geldelijk gewin. Daar moest nu eens tegen opgetreden worden.

Over stotteren, Hans en Kasper.

Hans is nu zo ver gevorderd in het stotteren dat hij naar logopedie mag. Het is soms zielig om te zien hoe hij probeert te praten. Hij vertrekt zijn hele gezicht om er een woord uit te krijgen. Het lijkt ook meer op wegslikken dan op stotteren. Ik zelf heb het gevoel dat er niet zoveel aan de hand is. Als hij praat zonder na te denken, bijvoorbeeld als hij afgeleid is, praat hij vloeiend. Maar als de zin begint met: ""papa?", of met:  "weet je?" dan wordt het lastig. Er lijkt ook wel samenhang te zijn tussen het stotteren en zijn chronische loopneus. Ook daar gaat binnenkort naar gekeken worden door iemand die er verstand van heeft. Ik hoop dat ze hem kunnen helpen want dit is best sneu.

De logopediste vroeg of er onlangs iets gebeurd was waardoor hij zou kunnen zijn gaan stotteren. (vijf werkwoorden achter elkaar) Maar niet dat wij weten. En of wij erop wilden letten om zelf wat langzamer te praten omdat een kind dat overneemt. Ik heb het met voorlezen gelijk toegepast. En dat vervloekte sprookjesboek heb ik ook aan de kant gelegd. Een kind op zijn leeftijd zou er een trauma van krijgen. De meest gruwelijke moorden gebeuren in sprookjes. Laatst in ‘de tondeldoos’ hakt een soldaat de kop van een heks eraf. En op het plaatje zie je de kop zo wegvliegen. Bovendien staan er termen in het sprookjesboek die ik amper begrijp, laat staan Hans. De enige lol die hij er volgens mij aan beleefde, was dat ik er nog wel eens dingen bij verzon die er niet stonden. "Er was eens een Alfa Romeo…" "Neeeheeee," roept hij dan lachend, mij ondertussen aanmoedigend om meer van dit soort fouten te maken.

Maar nu had ik tenminste weer een boekje voor zijn leeftijd. "Kasper kan niet slapen" heette het. Het verhaal ging over een jongetje dat met zijn klas een inzamelingsactie houdt voor arme kindertjes in Afrika. Hij verkoopt op de rommelmarkt tien van zijn knuffels voor een euro per stuk. Maar één knuffel wil hij liever zelf houden en verstopt hem onder z’n trui. Aan het eind van de dag heeft hij er negen verkocht en levert negen euro bij de juf in. Maar Kasper krijgt wroeging en droomt over tien arme kindjes waarvan er negen iets te eten hebben en eentje niet. En als Sinterklaas dan ook nog komt en aan Kasper vraagt wat hij wil hebben, zegt Kasper per ongeluk "een euro". Terwijl de sint doorvraagt komt de aap uit de mouw en Kasper biecht snikkend op wat er aan de hand is.

Natuurlijk legt de goede Sint hem uit dat het helemaal niet erg is wat Kasper gedaan heeft omdat het immers niet verplicht was om tien dingen te verkopen. Aan het eind kreeg Kasper op pakjesavond een heel klein kadootje van de Sint met een gedichtje erbij. Natuurlijk zat er de ontbrekende euro in die Kasper weer aan de juf kon geven. Maar wat een goedheid bij de Sint en bij een kind. Papa móest wel rustig lezen omdat hij af en toe iets moest wegslikken.

De witte broek

Ik weet niet of rokjesdag al geweest is dit jaar omdat degene die daar het startschot voor gaf niet meer onder ons is. Maar ik verwacht van niet omdat het vandaag de dag van de witte katoenen broek was. Ik heb er maar liefst drie gezien. Twee van die drie dames die hem droegen, stond hem ook. Ik ben meer fan van de witte strakke broek dan van rokjes weet ik sinds vandaag. Maar ik neem aan dat de broek voor het rokje gaat, dus dat rokjesdag nog moet komen.Witte_broek_3