Wat ik altijd razend knap vind is hoe snel de hersenen van een vrouw kúnnen werken. Het gebeurt me eigenlijk al 12 jaar, maar pas vanavond konden mijn eigen hersenen pas volledig volgen wat er nu gebeurde. Linda vroeg mij het brood voor de kinderen voor de volgende dag klaar te maken. Als ze dat vraagt heeft ze het druk en gaat ze zelf andere dingen doen die moeten gebeuren voor de volgende dag. Ik smeer het brood, zonder daar volledig bij na te denken en ondertussen voeren we een gesprek. Om dat gesprek te kunnen voeren gebruik ik mijn rechterhersenhelft, terwijl in mijn linkerhersenhelft gedachten hun eigen gang gaan. En dan is de hersencapaciteit verbruikt, terwijl ik ook nog moet nadenken over wat de kinderen op brood willen. Tijdens het smeren, en tijdens het gesprek kan Linda mij ongeacht haar eigen werkzaamheden nauwlettend in de gaten houden. Als ik iets verkeerds op brood doe, heeft ze dat in de gaten voordat ik het zelf in de gaten heb, en voordat ik erop kan anticiperen heeft ze het al uit mijn handen gepakt, het terug in de koelkast gezet en mij het juiste gegeven. Nog voordat ik de kans krijg om het zojuist gesmeerde brood in verkeerde broodtrommels te doen, is ze al bij me, zet de broodtrommels terug in de kast en geeft me de goede. Ondertussen houdt ze het gesprek ook nog gaande. Vanavond realiseerde ik me tijdens dit alles voor het eerst wat er nu eigenlijk gebeurde. Het ging allemaal veel sneller dan dat ik kon bevatten, maar ik begreep wel voor het eerst wat een enorme rekenkracht er in de vrouwelijke hersenen aanwezig is tijdens huishoudelijke taken. Vandaar dat ik er nu pas over kan berichten.
Voor Margo
We gingen uit eten met een ex-collega en zijn vrouw die we maar weinig zien, hooguit één keer per jaar. Het restaurant was een Argentijns restaurant waar een man met een gitaar ronddoolde en mooie liedjes ten gehore bracht. Normaal hou ik er niet zo van, maar ik zag dat Linda de blik van de man aan het ontwijken was, zodat hij niet bij ons zou komen, dus ik zocht zijn blik. Dat hielp en hij vroeg wat het mocht zijn. Elvis, zei ik gelijk, maar hij speelde geen Elvis zei hij. Dat vond ik vreemd wat ik had Love Me Tender en Always on my mind al voorbij horen komen, maar misschien was hij nog in de ontkenningsfase. Hij vroeg of ik Jim Croce kende, en ja, die kende ik, dus ik vroeg om Castles in the Sand. Dat is een niet bestaand nummer, en hij kende het dan ook niet. Toen deed hij Alabama Rain, en dat moet u misschien echt even luisteren, want dat is mooi. Collega’s vrouw, we moeten haar even Margo noemen, niet te verwarren met Margo die hier wel reageert, vertelde dat ze elke dag mijn log las en teleurgesteld was als er geen logje verscheen. Kijk, dan valt alles weer even op zijn plek en snap ik weer waarom ik me hier praktisch elke avond zit uit te sloven. Als ik kon zingen en gitaarspelen, speelde ik voor Margo Alabama Rain.
Hypnopompie
Ik droomde vannacht dat de sterspeler van Barcelona, Lionel Messi was overleden. Het was zo echt dat toen ik wakker werd, ik nog even in die veronderstelling bleef, en ook nog op zoek ging naar het bericht in de krant. Gelukkig was het niet zo, maar waar komt zo’n droom nu weer vandaan? Ik denk nooit aan Messi, heb hem niet in mijn heldenlijstje staan, eigenlijk heb ik niks met hem, behalve dan dat ik het een geweldige voetballer vind. Ik was blij dat ik hem vanavond weer zag scoren. Dromen zijn wonderlijke gebeurtenissen. Ik droom meestal wel positief. Heel soms heb ik iets wat op een nachtmerrie lijkt en schrik ik even wakker, maar dan verjaag ik het paard en slaap door. Zelf dicht ik de droom een voorspellend karakter toe. Tenminste, als het me uitkomt, anders niet. Ik denk ook dat als ik over iemand droom, dat diegene over wie ik gedroomd heb, dat meegekregen heeft. Tenminste, als het me uitkomt, anders niet. Ik weet ook precies waarom ik dat doe. Ik hou de magie in stand. Een wereld waar alles door de wetenschappers verklaard kan worden en waar geen wonderen meer gebeuren is een uitgebluste, zinloze wereld. De enige manier waarop het leven zin heeft is als je kunt dromen. Dromen, hopen, in wonderen geloven, het zijn misschien dezelfde dingen. Wonderen bestaan, maar je moet ze wel geloven.
Natuurlijk kan het wonder altijd verklaard worden door toeval of door een natuurkundig verschijnsel, maar waarom is toeval geen wonder als het toeval jou overkomt? Toeval is geen toeval maar het is de voorspellende gave van de mens. In het parallelle universum heeft de gebeurtenis die jou staat te overkomen zich al afgespeeld, en via een wormgat is die informatie al tot in je onderbewuste doorgedrongen. Vervolgens is het een koud kunstje voor je onderbewustzijn om de gebeurtenis door te spelen aan je bewustzijn, en ineens komt de gedachte aan iemand bij je op, en vijf seconden later komt diegene ook aanlopen. Ik denk dan aan toeval, telepathie of misschien wel aan een wonder. Niks van dit alles, het is gewoon volledig verklaarbaar vanuit het parallelle universum. Slaapverwekkende materie. De titel van dit logje dekt de lading niet goed, maar ik gebruik graag een moeilijk woord waarvan ik zelf de betekenis niet ken, en waarvan u dan vervolgens denkt: “Zo, die Mack! Die weet nog eens wat.”
Ladies and Gentleman, the president of the United States.
Morgen zullen we weten wie de aankomende vier jaar de president van the USA is. Veel Nederlanders hopen op Obama, waarschijnlijk omdat hij zo’n sympathieke man is. Want meer heb je als Nederlander toch niet te verwachten van een Amerikaanse president? Die Romney schijnt niet goed snik te zijn, maar dat heb ik van horen zeggen. Ik denk persoonlijk niet dat je je Nederlandse bloeddruk ervoor moet laten oplopen. Ik vond het altijd belangrijk dat een Amerikaanse president het gemiddelde stemgeluid van alle Amerikanen had. Reagan, die had dat. Die sprak met een licht dramatische toon, en trok daarbij een gemeend gezicht. Zo kon ik de president van Amerika herkennen. Dat het wel ernst was, als hij iets zei. Hoewel, vroeg ik me ineens af, is het wel zo dat je er in Nederland niks van merkt wie de Amerikaanse president is? Wat nou als Al Gore president was geweest op 11 september 2001? Zou die ook als een achterlijke hebben gereageerd en de halve wereld meegesleurd hebben in een war on Terror? Ik bedoel, prima natuurlijk dat Amerika kastanjes uit het vuur haalt en terroristen omlegt, maar ik heb wel het gevoel dat ik minder vrij ben. Ik mag geen flesje water meer meenemen in een vliegtuig, ik mag niet meer lachen op een pasfoto, ik mag niet meer als grapje roepen dat ik een bom bij me heb en ik heb het gevoel dat Amerika Nederland bestuurt via Mark Rutte. En dat onze laatste verkiezingsuitslag is gemanipuleerd door de CIA. En dat we nu extra zorgpremie moeten betalen om het gat in de defensiebegroting te dichten, omdat Amerika geeist heeft dat Nederland minimaal 100 JSF’s moet aanschaffen zodat zij die op afstand kunnen bedienen.
Dus in die zin is het misschien helemaal nog niet zo gek om er iets van te vinden, van die Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het zal mij benieuwen morgen. Ik hoop dat ik slaap.
Ossaert
Meer dan 25 jaar geleden gingen mijn opa en oma regelmatig in de kerstvakantie een weekje naar Elspeet of Uddel. Mijn broer en ik fietsten dan ’s winters een uur door het bos om er op bezoek te gaan. ’s Avonds laat, door het aardedonker, fietsten we terug. Geen hand voor ogen zagen we, maar onze halogeenverlichting scheen 100 meter ver. In mijn eentje zou ik het niet gedurfd hebben. Aan de Elspeetse kant stonden dikke, kale beukenbomen wijd uit elkaar, het was een spookachtig gezicht. Ergens in het midden bevond zich de Hoge Duvel, een heuvel van 100 meter hoog. Waarom die heuvel zo werd genoemd, wisten wij niet.
Later las ik de sage van de Hoge Duvel waar de boze geest Ossaert zou wonen. Een onzichtbaar wezen dat nachtelijke, nietsvermoedende bezoekers in de rug aanviel en hen met zijn klauwen doodde. Ossaert was door een monnik verbannen naar de Hoge Duvel en moest daar 99 jaar wonen, en mocht er niet af. Als je Ossaert al af wist te schudden dan kon hij nog altijd zijn weerwolven achter je aan sturen, die je konden achtervolgen tot aan je huis. Zouden wij dit destijds geweten hebben, waren wij waarschijnlijk 20 kilometer omgefietst. Nu niet, en reden wij in de nacht zwijgend over de heuvel. En dat was maar goed ook, want Ossaert lag vaak te slapen. Pas als hij wakker werd had je een groot probleem. Soms deden wij de lamp uit om te kijken hoe donker het daar ’s nachts wel niet was. Maar niet langer dan drie tellen. Het is een wonder dat ik hier nog zit en u dit kan vertellen. Geen zinnig mens durft de geest Ossaert uit te dagen. En nergens staat een waarschuwingsbord met de tekst: Laat varen alle hoop gij die hier des nachts doorheen gaat en den bozen geest Ossaert uitdaaght.
Ik hou wel erg van sagen moet ik zeggen. De moderne mens die over de wereld heerst, realiseert zich ineens dat hij in zijn eentje kansloos is tegen de grillen van de natuur. En soms, heel soms, slaat de sage toe. Er kapseist een schip bij de Loreley of er verdwijnt een vliegtuig in de Bermuda Driehoek. Wat dat betreft gaat het op de Hoge Duvel al jaren goed. Maar voortaan ben ik er ruim voor de schemering al weg.
Vijf
Twee jaar geleden toen het had gemoeten, heb ik het niet geplaatst, maar nu liep ik er tegenaan. Het was 26 juni 2010. En eigenlijk zonde om in de concepten te laten staan.
Mijn zoontje vindt zichzelf al groot, al is hij pas vijf jaar.
Hij gedraagt zich als een bink, maar zijn lijf is nog niet klaar.
Zijn bovenlijfje is gespierd, hij rent over het veld,
hij heeft vijf verjaardagen gevierd, maar er pas drie bewust geteld.
Er komt een nieuwe fase waarin hij met een sprongetje,
het kleuterleven ruilt,
voor het leven van een jongetje,
dat niet elke dag meer huilt.
Hij gaat al naar de tweede
deze kleine grote man,
vijf is al zo lang geleden,
ik weet er nauwelijks nog iets van.
Maar als hij ligt te slapen
en ik naar zijn bedje loop,
met zijn welgeschapen hoofdje
liggend op het kussensloop,
zijn haartjes nat, hij ademt zacht,
zijn hoofd bezweet, een warme nacht,
bedenk ik hoe klein en kwetsbaar je nog maar bent
grote, kleine maar pas vijfjarige vent.
Frans54
Ik weet niet of het mijn plaats is, maar ik schrijf toch even kort. Mij bereikt net het nieuws dat medeblogger Frans54 is overleden. Ik schrok van het bericht. Frans reageerde hier al jaren en was vroeger samen met mij en een ex-blogger één van de drie schrijvers op het boekhoudcommando.weblog. Frans had al jaren een broze gezondheid, en heeft ooit een longtransplantatie ondergaan. Ook had hij veel problemen met zijn ogen, hij moest de letters van logjes vergroten om ze te kunnen lezen. Ik heb een paar keer mijn bewondering uitgesproken naar hem over het feit dat hij nooit klaagde over zijn gebreken. Ik klaag zelf namelijk bij het minste of geringste lichamelijke ongemak. Verder was hij echt een kei in rekenen en belastingen. Ik weet dat hij veel vrijwilligerswerk deed en mensen hielp met hun belastingaangiftes. Voor zover ik weet is Frans uit 1954, en volgens mij van september, dus zou hij dan 58 zijn geworden. Frans woonde alleen in Friesland en is door de politie in zijn huis gevonden. Ik wens zijn familie sterkte en ik weet dat Frans niet gelovig was, maar rust vooral wel in vrede Frans.
Raak ik de waarheid?
Het regeerakkoord is er, als het door de eerste kamer komt kunnen Rutte c.s. aan de slag. Natuurlijk zijn de betrokkenen trots en vindt de oppositie het niks, maar dat is nog nooit anders geweest. Er wordt van ons wederom een offer gevraagd, en wel € 1000,- per Nederlander in een jaar of vijf. Valt op zich mee te leven, en Rutte c.s. hebben het zo gedaan dat de zwaarste lasten bij de sterkste schouders komen te liggen. Lijkt me prima. Maar waarom moeten wij eigenlijk dat offer brengen? Hoeveel offers zijn er in het verleden al niet gebracht? Wij moeten het offer brengen vanwege de krediet,- schulden-, banken,- en economische crisis. Komt allemaal op hetzelfde neer, en met de beschuldigende vinger kunnen we wijzen naar een paar rijke witte boorden die zichzelf nog rijker wilden maken en de hele economie in de recessie joegen. Dat is het verhaal. Maar ik geloof het niet.
Want hoe kon het nou zijn dat vroeger zo ongeveer alles kon? Je kon met 58 stoppen met werken, soms eerder, je kon net zo vaak naar de fysiotherapeut als je wilde, alle ziektekosten werden zo’n beetje vergoed, je kon lang ziek thuis blijven van je werk, je kon studeren zolang je wilde, de WW keerde jarenlang uit, er waren subsidies, er was geld voor schone kunsten, de overheid betaalde mee aan ons pensioen en aan onze hypotheek, en daarbij was ongeveer alles aftrekbaar van de belasting. Het kon niet op. Hoe kon dit, en waarom kan het nu niet meer? Mij lijkt het simpel, het kon toen ook niet, maar er werd niet vooruit gedacht. De voet waarop we leefden, was gegroeid van maat 39 in de jaren ’50 naar 48 in de jaren ’70. Het was een piramidespel. Zo’n spel waar de overheid ons voor waarschuwt. Nu betalen we de rekening.
You’ve got talent.
Vanochtend liep ik met mijn kroost richting kerk. Het was een speciale “you’ve got talent” dienst voor school en sinds onze kinderen op een protestantse school zitten, schijnt daarbij te horen dat je dan als ouder meegaat naar de dienst. Ik ben veel meer van de Rooms-Katholieke diensten, met de pastoor in een sinterklaasgewaad zodat er geen twijfel over bestaat wie er de baas is, en gezangen in het Latijn, zodat je niet weet waar het over gaat en je je dus ook niet ongemakkelijk hoeft te voelen over of je wel achter de tekst staat, en hoppakkee die mis er doorheen jagen. Nu voelde ik me af en toe toch wat ongemakkelijk. Zo’n dominee, die gaat nog wel, maar de mevrouw die voor de dominee sprak over dat als het eens moeilijk is, of het zit tegen, wat eigenlijk het zelfde is, dat ik dan mág weten dat… En daar zit ‘m net de crux. In dat mógen weten. Daar kan ik niks mee. Ik wil iets weten of ik wil iets niet weten, maar ik wil niet iets mógen weten. Ik vind dat zo, tja, hoe zeg ik dat? Halfzacht bekeerderig? De tien geboden werden nog even uitgelegd door de dominee, en dan is het: “de Heer wil dat…” , en “de Heer wil niet dat..”, in plaats van “God wil dat” en “God wil niet dat…” Niet dat het erg is hoor, maar het zijn van die subtiele verschillen. Overigens verschillen de tien katholieke geboden lichtjes van de protestante, maar daarvoor moet u de geschiedenis van 1566 nog maar eens teruglezen.
Verder zette de dominee me nog even aan het denken. En dat is goed. Hij zei namelijk dat iedereen een talent heeft en daar ben ik het wel mee eens. Het hoeft geen groot talent te zijn, maar sommigen kunnen goed luisteren, anderen goed praten, weer anderen schrijven goed en nog weer anderen kunnen goed rekenen. Soms is een talent bij een kind verklaarbaar, zoals het racetalent van Max Verstappen, de zoon van Jos. Maar soms vraag je je ook af van wie een kind het talent heeft. Goed, de dominee vraagt zich dat niet af, die weet het immers, maar wij, gewone zielen, wel. In elk geval, de boodschap van de dominee, en die wilde ik toch even verder verspreiden, was: moedig talent aan! Zodat degene die bijvoorbeeld aardig kan schrijven bij zichzelf denkt: Hee, misschien kan ik dat toch wel aardig. Opdat diegene dat talent verder ontwikkelt. Begrijpt u?
Wat je ziet is wat je krijgt
Ik wil even iets met u delen, maar u mag er niet verder over praten. Het gaat namelijk over de bacteriën die laatst ontdekt zijn in de broodjes kebab. Ik probeer u aan het denken te zetten. Heeft u ooit een bacterie gezien? Nee hè? Ja, wat vage krioelende vlekjes onder een microscoop, maar ik ga u vertellen dat u in het ootje genomen wordt door onze overheid. Het zijn Noord-Koreaanse toestanden. Bacteriën zijn gewoon een verzinsel van de overheid, en wel om het volk in toom te houden. Als er een opstand dreigt, komt de overheid met een verhaal over resistente TBC, en wij vluchten braaf onze huizen in. Houdt ramen en deuren gesloten. Het is toch ook een belachelijk verzinsel, beestjes die zo klein zijn dat we ze niet kunnen zien, hoe konden we er ooit intrappen? Het is net zoiets als vergif waar je heeeel langzaam aan dood gaat. En dan nu in de kebab. Het is belachelijk. Ik zal u zeggen wie de opdracht tot dit onderzoek heeft gegeven. Eigenlijk kunt u het wel raden toch? Wie heeft er nu belang bij om shoarmazaken in diskrediet te brengen? Juist.
Nu ik dit complot heb ontrafeld lopen we gevaar. Nu krijgen we binnenkort te horen dat er meteorieten rondvliegen die onze aarde bedreigen. Houdt ramen en deuren gesloten. Of dat we sterren zien die er al een miljoen jaar niet meer zijn. Terwijl we ze gewoon zien! Wat heeft er in ons kunnen varen dat we dit slikten? En hoe wist de overheid dat we dit massaal zouden geloven? Ja, sommige indianenstammen in Brazilië, die kreeg je niet zo gek, maar die werden dan weer voor achterlijk gehouden. Ik vraag me af wat er nog meer niet klopt aan wat er in onze schoolboeken stond. Voorlopig hanteer ik de WYSIWYG methode.
Mack 