Auw.

Weet u wat de meest gevreesde vis ter wereld is? De witte haai? Nee. De Barracuda? Lachertje. De Piranha? Wederom fout. De meest gevreesde vis ter wereld is een visje van een centimeter of vijf lang dat voorkomt in het Amazonegebied en luistert naar de naam Candiru. Hij is ook bekend als Willy Fish of in het Nederlands, de plasbuisvis. De Candiru is een parasietvis waarvan wordt beweerd dat hij tegen een urinestraal op kwam zwemmen en zich zo een weg weet te banen in de urinebuis. Eenmaal daar aangekomen wurmt hij zich naar binnen en zet zijn weerhaken uit en leeft van het bloed die die actie veroorzaakt. Gruwelijk. Het kan zowel mannen als vrouwen overkomen. Natuurlijk zal de vis spoedig sterven als hij niet onder water is, maar hij zit daar wel vast en gaat niet meer weg. Het vrouwelijke lichaam overleeft het, omdat de weerhaken door aanwezige zuren worden opgelost en de vis weer verdwijnt zoals hij is binnengekomen, maar de arme man heeft die zuren niet en zal sterven aan een enorme ontsteking, mits hij naar het ziekenhuis gaat.

Ik vraag me af wie of wat een dergelijke sadistische vis bedenkt. Goed, als de vis in een urinebuis terecht komt is er sprake van een vergissing omdat hij op zoek is naar kieuwen van andere vissen. Net als dat een witte haai een mens aanvalt, dan is er ook sprake van een vergissing. Maar wat heb je daar aan als het leed al geschied is? Vissen zijn dom en maken dergelijke vergissingen. Ze zeggen wel eens dat elk beest nuttig is, maar deze mag van mij vanavond nog uitsterven. Wat kan het nut zijn van een parasiet? Hij houdt zichzelf in leven door het bloed van zijn gastheer zonder de gastheer te doden omdat ze dan geen bloed meer hebben. Als ik even snel redeneer: nutteloos. Zouden ze er niet zijn, zou niemand ze missen. Ze hebben het bij parasieten over een gastheer, maar onder een gastheer versta ik iemand die zijn best doet het zijn gasten naar zijn zin te maken. In dit geval vind ik het een onsmakelijk woord, gastheer. Slachtoffer of prooi was beter op zijn plaats geweest. Pechvogel desnoods.

In elk geval, ga nooit naar het Amazonegebied, als het toch moet, ga niet zwemmen, en als u toch gedwongen wordt, plas nooit in het water. Mocht het toch misgaan, laat u dan uit uw lijden verlossen door een school piranha’s. Waarom een grappenmaker een bepaalde spray Candira noemt, is mij een raadsel.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Vandellia_cirrhosa

Ik kom eraan!

Ik heb het nu drie keer geprobeerd, maar ik kom niet tot een verhaal. Ik leg mijzelf de druk op om tot een logje te komen, maar alles wat ik in mijn rampzalige jeugd heb meegemaakt, staat al beschreven. En de dagen op mijn werk staan ook al niet bol van de spanning, al denken sommigen van wel, alleen vanwege het feit dat als ze me proberen te bereiken, ik in het buitenland ben. Puur toeval, en ik hou niet eens van in het buitenland zijn voor niet-vakantie doeleinden. Kortom, schrijversblok. Is ook eigen schuld, want ik Wordfeud tegenwoordig en als er iets dodelijk is voor je fantasie dan is het wel Wordfeud. Ik herinner me een strip van Jean, Jeans, et les enfants waarin Jans verzuchtte dat haar man als hobby kruiswoordpuzzels deed. Wordfeud is niet anders natuurlijk, al zit er een competitieelement in. Je voelt je toch weer even op en top atleet als je zo’n Feud gewonnen hebt. En atleet, dat heb ik me lang niet meer gevoeld.

Vroeger als ik sprong, dan sprong ik. Nu kom ik vooral neer en schudt mijn rug na. Afgelopen vrijdag, na alle fysieke ongemakken van de laatste tijd, ging ik door mijn rug. Ik voelde me echt een ongelukkig wrak. Ik moest nog naar de tandarts ook, om een gaatje dat bij nader onderzoek geen gaatje bleek te zijn, te laten vullen. Gelukkig vond ze na lang zoeken een andere zodat ik lekker op de stoel kon blijven liggen. Zo’n tandartsstoel geeft overal ondersteuning en vergeleken bij mijn rugpijn stelt boren niks voor. Mijn vroegere tandarts vond nooit gaatjes, maar deze juffrouw maakt gebruik van hulpmiddelen om gaatjes te vinden. Ze zei dat het in verband met mijn rug ook wel op een ander moment mocht, maar geen denken aan. Boren met die hap. Nu is mijn gebit weer gaatjesvrij en ik ben wonderbaarlijk snel hersteld van vrijdag. Ik heb wel gelopen, dat wel, want ik wil er iets aan doen. Mijn been protesteert nog steeds een beetje, maar niet genoeg om me te beperken bij het lopen. Ik ben 1,89 en 89 kilo, wat de perfectie benadert. Het enige dat nog moet gebeuren is sterkere spieren kweken. Opdrukken, dat ga ik doen. Oh nee, push-ups, zo heet dat. Mijn record is 78 keer, maar toen woog ik slechts 78. Nu moet ik dus 89 keer kunnen halen. Ik kom er weer aan!

Niet op mijn hoede.

Ik heb het weer gehad, het lange weekend met collega’s in Garmisch. Het viel mee, maar niet heel erg. De avonden waren leuk, maar de dagen wat minder. Gisteren in de bus zaten we met alleen nog onze groep van tien, en iedereen zocht een plek voor zich alleen, verspreid door de bus. Ik denk dat we elkaar een beetje zat waren. Zondag was nog de beste dag omdat ik toen mee ging met de skiers, en mijn leukste collega, een schone van Marokkaanse afkomst mij overhaalde om te gaan rodelen. Ik huurde twee rodels, betaalde 11 euro en we rodelden met de sleeplift naar boven en van de helling af naar beneden. Zo deden we dat een paar keer, ik voelde me als een blije hond die achter een stok aan rent. Tijdens de gezamenlijke lunch werden de rodels gestolen. We hadden ze geparkeerd tussen die ski’s maar daar waar ik ze had neergezet was een lege plek. Ik vroeg aan mijn collega of zij ze al had weggebracht maar dat was niet het geval. Ik ging het verhaal vertellen bij de verhuurder maar die zei dat wij verantwoordelijk waren en dat we maar iedereen af moesten gaan om de nummers op de slee te controleren.

Nee dus. Ik had geen zin om elke nietsvermoedende rodelaar als potentiele dief te behandelen, bovendien kom je niet ver zonder ski’s in de bergen. De man verwachtte dat ik honderden meters op eigen kracht omhoog zou klimmen om iedereen te controleren. De groeten. Ik heb nog overwogen om de schade te gaan vergoeden, maar collega’s vonden dat ik dat niet moest doen omdat ze die slees heus wel zouden terugvinden. Niemand zou die dingen in de kabelbaan mee naar beneden nemen. Daar zat wat in, bovendien, als ik de schade zou vergoeden en ze vonden ze daarna terug, krijg je je geld echt niet terug. Ze hadden een kopie van mijn rijbewijs gemaakt, en ze hadden mijn gegevens dus vinden konden ze me toch wel, mochten ze niet boven water komen. Auf wiedersehen.

En inderdaad, vandaag op mijn werk kwam het mailtje. Dat ik de spullen niet had teruggebracht, dat ik aangegeven had dat ze gestolen waren maar dat het mijn verantwoordelijkheid was en ze aangifte hadden gedaan bij de politie. En dat de politie contact met me op zou nemen. Ik was in alle staten. Mijn collega voelde zich schuldig omdat ze mij had overgehaald om te gaan rodelen, maar ik zei dat het haar schuld niet was. Ik sta al bekend als een iemand die weinig met Duitsers opheeft, maar nu kwam het naziverleden wel weer heel makkelijk boven. Ik was ook niet erg blij met het feit dat het een arrogant mailtje in het Duits was en besloot gewoon in het Nederlands terug te reageren. Mijn directeur zei dat ze dat toch niet zouden begrijpen en dat hij eerst wilde lezen wat ik wegstuurde, maar ik zei dat hij zich er niet mee moest bemoeien en dat als zij mij in het Duits aanspraken, ik hen in het Nederlands antwoordde.

Mijn mail was briljant, vond bijna iedereen. Iets over dat wij Nederlanders niet gelijk iedereen met een slee als potentiele dief zagen, dat als hij de politie inschakelde dat hij dat moest doen om te vermelden dat er dieven op z’n berg rondliepen en dat we nog fietsen tegoed hadden en dat ik zonder ski’s geen schijn van kans had om iedereen af te gaan. Iedereen lachte om mijn licht ontvlambare status en bijna niemand toonde medelijden. Ik klikte op verzenden en de mail werd vrijwel gelijk als onbestelbaar terugbezorgd. De kopie aan de directeur ging er wel door.

Het gelach werd harder toen bleek dat de mail nep was. Ik ben er met twee benen tegelijk ingetrapt. En ik had het kunnen weten. Ik had de directeur al zachtjes horen praten, en dat kan hij normaal gesproken helemaal niet. Er stond der Polizei in plaats van die Polizei. Ik heb nog geroepen dat ik ging kijken of de mail geen grap was, maar de details klopte en niemand, behalve mijn Marokkaanse collega, was erbij geweest, dus het moest wel kloppen. Ik vloekte alles bij elkaar toen ik erachter kwam. Het plan was al in Duitsland bedacht en mensen schijnen mij de vragen over de details te hebben gesteld. Ze hebben mij gevoerd en ik heb gehapt. Mijn schone Marokkaanse collega zat ook in het complot, terwijl ik haar vertrouwde. Ik heb geroepen dat je alleen een hond kunt vertrouwen en voor de rest niemand. Maar goed, het was op zich een goeie grap. Jammer dat het weer ten koste van mij moest. Mijn wederpoets is al bedacht, maar is misschien wat lastig uitvoerbaar. Maar ik ga het proberen. Niet te snel uiteraard.

We gaan het helemaal anders doen!

Ik was vanochtend voorlopig voor de laatste keer bij de fysiotherapeut en spontaan heb ik weer meer last van mijn been. Pijn kun je het nu niet echt meer noemen, maar toch loop ik weer iets moeilijker dan gisteren. Ik kwam wat aan de praat over mijn leeftijd en dat ik toch wel het gevoel had dat het beste eraf was. Dat ik bij het minste of geringste last kreeg van mijn rug en dat dat toch de leeftijd moest zijn. Dat ik nu 43 was en het wel begon te merken. Ik gaf nog net niet alle hoop op. Hij was het er niet mee eens. Hij zei dat hij nu 44 was en zich in de bloei van zijn leven voelde. Dat hij nog steeds hard de berg af skiede en dat hij zich prima voelde. Ik bekeek hem nog eens, en schatte hem toch wel bijna tien kilo lichter dan ik. Ik zei dat hij ook wel in een wat betere conditie verkeerde, maar die kreeg ik terug met de opmerking dat ik daar zelf bij was.

Hij legde me uit dat mijn rug niet perse een zwakke plek hoefde te blijven als ik maar ging lopen. Ik kreeg een technisch verhaal over drukverschillen en doorbloeding en ik geloofde hem. Ik gaf hem een hand en stapte in mijn auto. Het eerste wat ik deed was Linda bellen met de mededeling dat we het helemaal anders gingen doen. Niet dat ik haar kon bereiken, dat niet, en toen ze ’s middags terugbelde was de essentie van mijn opgewektheid alweer weg, waardoor het verhaal niet goed overkwam en ze geen idee had waar ik het nu eigenlijk over had, en ze snapte al helemaal niet waarvoor ik nu gebeld had.

Maar goed, het is dus nog niet te laat. Ik had me er eerlijk gezegd al wel bij neergelegd dat ik er voortaan een tandje af zou moeten halen. Maar dat blijkt dus niet nodig. Er kan eigenlijk makkelijk nog een tandje bij. We gaan het helemaal anders doen! Wanneer is de volgende Tour?

Kou

poolvos

Ik kan ’s nachts al wakker worden als ik koude lucht die door het raam komt voel, ons leenkonijn is echter buiten in zijn hok. Er hangt een dekbed over zijn hok, daarover een plastic zeil, en daarover nog een plastic afdekhoes. Ik heb nog een kwak hooi in het slaaphok gegooid, nu moet hij zich toch warm kunnen houden. Niet dat het nu vorstvrij is daarbinnen want zijn water bevroor afgelopen nacht nog steeds, maar je moet wat. En ach, ik weet heus wel dat een konijn dat altijd buiten is er goed tegen kan, maar ik kan ’s nachts wakker liggen en denken aan het konijn dat rillend in zijn hok zit. De kans dat ik daarvan wakker lig is kleiner als ik gezorgd heb dat hij droog en beschut zit.

In het wild leven ook konijnen, maar die zitten diep onder de grond en bovendien met meerdere soortgenoten. Die hebben het niet koud, integendeel, die stinken hun hol uit. En dan lopen er nog allerlei beesten die geen hol hebben, tenminste niet één om in te wonen, die het ook overleven. Herten bijvoorbeeld. Of zwijnen. Vogels. Elk beest heeft zo zijn eigen manier om zich warm te houden, dat heeft de natuur goed geregeld. Nou ja, niet helemaal waar, het is gewoon een kwestie van de sterksten die overleefd hebben. De naakte poolbeer bijvoorbeeld, is allang uitgestorven. Heeft ook maar kort geleefd. Net als de dungeschubde ijsvis, hoor je ook niks meer van. Dat waren wat voorbeelden waaruit blijkt dat de natuur het ook niet altijd goed heeft.

Maar dan de mens. Sommigen kunnen door middel van jarenlange training een uur in een bak met ijsklontjes zitten. Sommige trainen dan nog harder en halen een uur en tien minuten. Maar echt opschieten doet dat natuurlijk niet. Een westers exemplaar van de mens overleeft nog geen twee minuten in ijskoud water. Hij rilt als hij van zijn huis door de sneeuw naar zijn auto moet lopen. Terwijl ieder weldenkend dier gek wordt van vreugde bij de aanblik van zoveel sneeuw. Nee, dat de mens het overleefd heeft en de naakte poolbeer niet, is vreemd. Je zou haast zeggen dat hij hulp van buitenaf gehad moet hebben. Maar goed. Als dit konijn weer naar zijn rechtmatige eigenaren terug gaat over een paar maanden, pas ik niet meer op een buitendier in de winter. Tenzij iemand een poolvos of een ijsbeer heeft, dan vind ik het niet erg.

Wellness

Volgende weekend gaan we skieen met mijn werk. In Garmisch. Ik had gehoopt dat mijn been roet in het eten zou gooien, en qua skieen is dat ook zo, maar inmiddels is het wel weer zo hersteld dat ik mee kan voor het lichte programma. Er zit ook nog iets van een conference in, om het een beetje zakelijk te maken. Ik heb er een hekel aan, om een lang weekend weg te gaan met collega’s, want weekend is wel weekend. Hans zuchtte ook al toen hij het hoorde. Er wordt al weken druk op me uitgeoefend om mee te gaan, en tot nu toe hield mijn been mij op de been, maar nu is het denk ik genoeg hersteld dat ik weer een stuk kan lopen. En betrouwbaar liegen kan ik niet, helaas.

Dus ja, dan gaan we er maar het beste van maken. Volgens mijn baas was er voor de mensen die niet gingen skieen een licht programma, en een Gerard Joling programma. Dat laatste zal het voor mij wel worden, Wellness. Toen mijn vrouwelijke collega’s het hoorden, wilden ze ook ineens Wellness, maar dat mocht niet meer. Ik hoop dat ze m’n schouders ontharen met zo’n trekpleister.

Love will tear us apart.

Om zomaar een reden zocht ik het nummer Love Will Tear Us Apart, van Joy Division. Ik googelde eens wat op de band en vond dat het al een oud nummer is, uit 1980. De hele band is oud, ik had ze een jaartje of 10 jonger geschat. De zanger, Ian Curtis heeft zich opgehangen op 23-jarige leeftijd, maar toch wordt hij een rocklegende genoemd. Later is uit deze band weer New Order ontstaan, en die kan ik wat beter in de tijd plaatsen. Ian Curtis leed aan epilepsie en als hij danste zag je het verschil niet met een epileptische aanval. Ik weet dat er grote fans van deze band zijn, en dat we de band niet moeten onderschatten als het gaat om invloeden op andere bands, maar ik vind alleen dit nummer mooi. Maar dan ook heel mooi.

Van Australië naar Duitsland, via Italië.

Soms verbaas ik me wel eens over mezelf. Al dagen werk ik van ’s ochtends vroeg tot s’avonds laat omdat donderdag de jaarcijfers klaar moeten zijn. Ik neem amper pauzes, gisteren ging ik pas om zes uur ’s avonds voor het eerst naar de wc sinds ik van huis was weggegaan. Ook niet normaal. Ik slaap al weken niet langer dan vier uur achter elkaar, maar ik word niet echt moe. Vanavond om half acht uur kon ik geen 8 meer van een 6 onderscheiden en pakte de boel in. Strompelend loop ik dan naar mijn auto, maar dat ziet toch niemand meer. Thuis gekomen loop ik snel nog even naar boven om Hans nog net wakker te zien. Daarna eten en een rondje lopen. Ik kom verder. Een meter of 500 deze keer. Ik loop redelijk goed weg, maar kom mank lopend terug. Maar toch, vooruitgang. Ondanks dat ik de hele dag al achter de pc zit, voelt mijn eigen pc toch als ontspannend. Ergens zit er toch nog wel kracht ik me, al voel ik me al weken slap als een vaatdoek. Tot zover mij.

Heeft u het nieuws gevolgd over de bosbranden in Australië? Ze verwachten daar temperaturen van 54 graden. Ik dacht dat dat niet kon, omdat het wereldrecord 51 graden was, maar het blijkt 57,7 graden te zijn, in 1922 in Libië gemeten. Echter, de meteorologen waren Italianen en die blijken zich een graad of zeven vergist te hebben. Hoger of lager, dat weten ze echter niet. Echt weer iets voor Italianen, hoewel het record wel decennia lang is blijven staan. De huidige warmste temperatuur ooit gemeten is nu 56,7 in Death Valley, 1913. Let wel, in de schaduw! Het absolute nulpunt is sinds kort ook niet meer wat het geweest is. Vorige maand kon nog niets kouder worden dan -273 graden celcius, nu zijn Duitse wetenschappers erin geslaagd een temperatuur onder die waarde te bereiken. Weer een vaststaand feit dat uit de boeken kan. En de meters waren Duits, die maken helaas geen fouten. Dus dit record blijft staan.

Dus ja.

Tot nu toe helpt het niet echt voor de inspiratie, Facebookloos te zijn. Maar of het daar door komt, ik weet het niet. Ik rij in het donker weg, ga achter een bureau zitten, kom er tot ’s avonds niet meer vandaan en rij in het donker terug. De hele dag zie ik geen steek. Op radio 1 gebeurt ook weinig omdat iedereen met wintersport is en dus gaat het over de luchthaven van Berlijn die nog niet klaar is terwijl hij dat wel had moeten zijn. Maar de luchthaven van Berlijn is al jaren nog niet klaar, alleen omdat nu iedereen weg is brengen ze het ineens als nieuws. De luchthaven van Vaassen is ook nog niet klaar, sterker nog, ze zijn nog niet eens begonnen, hoort u het op het nieuws, hoor ik het op het nieuws?

Luchthaven en vliegveld hebben praktisch dezelfde betekenis, maar het zijn vreemde woorden. Ten eerste is een haven voorbehouden aan schepen, en ten tweede bevindt die haven zich niet in de lucht. Tenminste, niet meer dan elk ander gebouw. Vliegveld is ook niet helemaal logisch. Het veld vliegt niet, het veld wordt niet gebruikt om te vliegen, hooguit om op te stijgen. Landingsbaan is naar mijn mening weer wel goed, startbaan niet. Nou ja, u merkt het al, dit schiet ook niet op. Als ik alle woordcombinaties die onlogisch zijn moet gaan ontleden kom ik helemaal nergens meer aan toe. Ik zal wel eerst door de drukte van januari heen moeten.

Rigoureus

Rigoureus heb ik zojuist mijn FB account verwijderd. Tenminste, zo ingesteld dat het over 14 dagen verwijderd wordt, want bij Facebook willen ze je liever niet kwijt. Om zeker van mijn zaak te zijn heb ik iedereen ontvriend in het kader van de wet gelijke behandeling. Ik liep al iets langer met de gedachte, ik heb er een paar redenen voor. Voornamelijk het verslavend effect en als iets verslavend is en je wilt er vanaf moet je maatregelen nemen. Ik merkte ook dat ik het wel prettig vond als ik er een paar dagen weg was en de pijn heel erg mee bleek te vallen. Maar ook niet onbelangrijk, het gaat ten koste van weblog, wat ik persoonlijk beschouw als hoger kunstje.

Misschien hadden de Maya’s gelijk gehad met hun voorspelling dat er vanaf 21-12-2012 een nieuwe cyclus aanbreekt. Dus ik heet u opnieuw welkom hier, en hoop weer wat betere logjes te gaan schrijven.