Waar gaat het over?

Zo, de rugpijn is bijna weg, anderhalve week deed mijn lichaam erover, daarbij nog dwarsgezeten door een eigenwijze eigenaar van dat lichaam die gewoon hele dagen werkte en amper heeft gelopen, dé therapie die hij anderen met rugpijn altijd aanleunt. Maar goed, anderhalve week en dat zonder behandeling van een peut. Ik kan natuurlijk wel trots doen, maar feit is wel dat als ik in het holenmenstijdperk had geleefd, ik nu dood was. Want ik zou anderhalve week geen eten hebben kunnen vangen en empathie was nog niet uitgevonden dus niemand zou met mij gedeeld hebben. Maar misschien zouden een paar planten mij in leven hebben gehouden of had ik makkelijk anderhalve week zonder eten gekund. Misschien zou ik wel helemaal geen rugpijn gehad hebben omdat ik niet 9 uur per dag achter mijn laptop zat, de avonden nog even niet meegerekend.  Misschien bestonden er geen holenmensen omdat Adam en Eva  de eersten waren. Maar dat lijkt me ook weer onwaarschijnlijk gezien de opgravingen die in de loop der tijd gedaan zijn.

Ik ben trouwens een boek aan het lezen waar ik al eens eerder in begonnen ben maar destijds niet doorheen kwam. Een kleine geschiedenis van bijna alles van Bill Bryson. En wat er precies aan de hand is weet ik niet, maar ik ben nu op bladzijde 100 en heb eigenlijk geen idee waar het over gaat. Hij gaat van wetenschapper naar wetenschapper, de ene nog onbekender dan de ander en allemaal hebben ze een kleine uitvinding gedaan. Of misschien wel een grote, dat is wat lastig inschatten, maar ineens valt me de naam van zo’n wetenschapper op en op dat moment weet ik bij God niet wie dat was. Heb ik dus niet goed opgelet in het boek, maar ik heb ook geen zin om terug te gaan zoeken. Vreemd genoeg leest het wel lekker, maar misschien heb ik wel het vermogen om ook telefoonboeken uit te kunnen lezen.

Toch zou ik er wel iets meer van op willen steken. Toen ik a brief history of time van Hawking las, had ik wel het gevoel dat ik opschoot. Niet dat ik het allemaal snapte, maar het werd mij ongeveer duidelijk wat Hawking nu wel en wat hij niet snapte. Vervolgens weet ik dat ik me moet concentreren op wat hij wel snapt, want wat hij al niet snapt hoef ik helemaal niet aan te beginnen. Van Bryson krijg ik geen hoogte van wat hij nu wel en wat hij nu niet snapt. Ik heb een collega, die snapt alles. Het probleem is alleen, als ik hem iets vraag, duurt het een half uur voordat hij het uitgelegd heeft. En die tijd heb ik niet. En als ik iets denk te weten, of nee, ik weet het zeker, dat heeft hij net de meeste recente theorieën gedownload die zeggen dat het toch weer anders zat. Waarom ik toch zo op zoek ben naar hoe het zit weet ik ook niet. Want als er iets is dat ik met zekerheid kan zeggen is het wel dat ik daar tijdens mijn leven toch niet achter kom. Ik heb nog drie boeken van Jo Nesbø liggen. En anders nog een Zweedse puzzel.

Nog drie.

Ik had vannacht een nachtmerrie. Een echte waarbij je, als je een acteur zou zijn, schreeuwend wakker wordt. Bij mij was het slechts een ademstoot. Ik weet niet meer precies wat er gebeurde, maar het had te maken met de film paranormal activity. Dat waar ik niet meer in geloof, maar waar ik vroeger best bang voor was. Deze droom speelde ook vroeger, in het oude huis maar ik kan me verder niet meer herinneren waar ik bang voor was. Ik keek op de wekker en zag dat het iets na vieren was. Ik stapte uit mijn bed en ging naar de wc. De angst zat nog in mijn lijf, maar mijn ratio won het. Daarna stapte ik weer in bed en droomde ik verder. Weer was ik in het oude huis, maar ditmaal was het geen nachtmerrie maar een frustatie, die het in leven houden van vissen betreft.

Vroeger, op mijn oude kamer had ik een tropisch aquarium. Het stond er nu weer alleen zaten mijn huidige vissen erin. Guppen. Verwarming erin, filtertje, water verversen, u kent het misschien. Aan de andere kant van mijn kamer stond een bak met water met daarin één geisoleerde gup. Die kreeg verder geen verzorging. De guppen in de bak waar ik voor zorgde hadden het zwaar. Er zaten nauwelijks leven in, ze zagen er grauw en lusteloos uit. De gup in de bak die geen verzorging kreeg deed het prima. Die had inmiddels kleine guppen voortgebracht en zelfs nog andere soorten. De bak die ik verzorgde was enorm, zeker twee meter hoog en tien meter lang. Ik was aan het overwegen om de guppen die ik verzorgde te gooien bij de vissen die ik niet verzorgde en het maar te laten. Daar eindigde het ergens.

Mijn echte guppen leven niet lang. Ik kan nieuwe halen en ze verzorgen wat ik wil, ze gaan steeds dood. Iets gaat er fout. Waarschijnlijk ben ik niet gemaakt om een schepper van een wereld te zijn en moet ik me daar niet in mengen. Toen ik beneden kwam lag er weer eentje dood op de bodem. Nog drie te gaan.

Een echte vent

Onlangs zei iemand tegen mij dat echte mannen zouden stoppen met roken op 1 januari 2014. Nu ben ik het daar niet mee eens, want niet voor niets is het gezegde: “het is geen man, die niet roken kan”, maar het bracht mij toch op een idee. En zonder dat ik me mentaal voorbereidde, bewust afscheid nam of hele goede redenen zocht om er mee te stoppen, zit ik hier op mijn eerste rookvrije dag met wat meer energie dan anders. Nu rookte ik wel schandalig weinig, maar toch. Ik kende wel twee momenten vandaag dat ik wel erg veel trek in een sigaret kreeg, maar ik heb ze weerstaan. Maar dat is allemaal het moeilijkste niet. Het moeilijkste is het op de lange termijn weerstaan, in vakanties, op feestjes, weet ik het. Want ik ben iemand die makkelijk een dag zonder kan dus het gevoel heeft dat hij niet echt verslaafd is. Die eigenlijk ook vindt dat drie á vier sigaretten per dag weinig kwaad kunnen.

Maar ik dacht maar aan die stinkadem en mijn stinkvingers als ik gerookt heb. Het eerste wat ik deed was mijn handen wassen na het roken. En roken stinkt tegenwoordig eenmaal. Vroeger niet, toen rook het gewoon naar rook. Ook ga ik angstvallig de weegschaal in de gaten houden. Mocht blijken dat mijn gewicht omhoog gaat, dan begin ik onmiddellijk weer met roken. Want we weten allemaal dat overgewicht niet goed is. Nee, het is allemaal wat vrijblijvend gegaan,  dat stoppen met roken. Ik sta er niet zo enorm achter, dus het is gedoemd te mislukken. Aan de andere kant ben ik nu een dag op weg, en ik ben eerder eens een paar jaar gestopt, dat was helemaal niet het einde van de wereld, al denk je dat vlak vóór en vlak nadat je stopt. Vrij snel is de behoefte weg, maar het duurt iets langer voor de kick van het stoppen weg is, en dát is het moment waarop je moet volhouden. En misschien zit daar wel mijn voordeel, die kick van het stoppen is er niet, dus ik moet nu gelijk al volhouden.

Nou ja, we zullen eens zien. Ik ben altijd zo gek dat ik mij laat opjutten door iemand die zegt dat je geen echte vent bent als je niet stopt met roken. Een echte sportman stopt met roken, dat wel natuurlijk. Of begint met sporten. Hoewel, een rokende sportman die ineens stopt is dat een echte sportman? Of iemand die begint met sporten is een echte sportman? Nee, beide stellingen zijn onjuist. Een echte niet-roker is iemand die nooit rookt. Een echte vent is een vent die zijn figuurlijke ballen toont. Niet zijn letterlijke natuurlijk, want dan eindig je in een politiecel. In die zin kunnen vrouwen ook prima een echte vent zijn. Ze hadden gewoon nooit moeten ontdekken dat roken slecht was voor je gezondheid, want toen die kennis er nog niet was was het ook heel gezond. Jean Louise Calment kwam er op haar 117e jaar achter dat het niet gezond was en is onmiddellijk gestopt. Gelukkig was ze er op tijd bij, anders was ze met 122 jaar nooit de oudste mens ooit geworden.

Als het niet erger wordt dan dit.

Ik zit nu op een frequentie van eens in het half jaar, wat rugklachten betreft. Daar is mee te leven als het niet erger wordt dan dit. Ik was er de afgelopen tijd al bang voor omdat ik op mijn werk uren achtereen op een stoel zit, en vooral omdat ik niet meer loop tussen de middag sinds de ziekte van mijn collega, die altijd meeging.

Ik stop ook met naar genezers te gaan want mij hebben ze nooit geholpen. Tenminste, als het niet erger wordt dan dit. Wat ik nog kan is mijn sokken aankrijgen, maar alleen als ik plat op mijn rug in bed lig. Ik kan nog opstaan als ik het heel langzaam doe en steun zoek. Ik kan voetje voor voetje lopen en ik kan heel voorzichtig hoesten. Soms erger ik mijn aan collega’s die rugpijn hebben. Die lopen dan amper scheef. Die zeggen dat ze even langs de sportfysio gaan en dat dat helpt. Geloof mij nu maar, als de fysio helpt heb je geen rugpijn. Exact een jaar geleden was ik veel erger aan toe dan nu en zat ik wel bij de fysio. Na vier weken zei hij: maar goed dat je langs bent geweest want het is zo goed als weg. Alsof het na vier weken niet uit zich zelf weggaat zeg! Natuurlijk, ze hebben er wel verstand van en ze kunnen je tips geven, maar je rugpijn wegnemen…no way.

Sorry als u mij nu arrogant vindt, maar zo denk ik erover. Ik accepteer voortaan ook maar dat rugpijn er bij mij bijhoort en dat het terugkomt maar ook weer in een paar dagen weggaat. En als het niet erger wordt dan dit, lacht u mij vooral uit.

Ongelofelijk en onbetaalbaar

Een kleine twee maanden geleden kocht ik twee kaartjes voor Hans Klok in Orpheus. Hans stond al te springen toen ik het hem vertelde. Vanavond werd zijn geduld beloond, maar uitgerekend gisteren kreeg ik last van mijn rug. Met veel pijnstillers ben ik er naar toegegaan, want ik wilde dit ook niet missen. Speciaal niet het uitje met Hans waar hij zich zo op verheugd had. Hans Klok is ongelofelijk, maar dat wist ik al. Maar als je het dan in het echt ziet, in combinatie met zijn aanwezigheid en zijn grapjes, die niet geniaal zijn maar gewoon leuk, dan klap je toch wat langzamer omdat je gewoonweg met stomheid geslagen bent. De klassieke truc met het doorzagen van een maagd. De truc kon niet doorgaan want er was wat tussengekomen. Maar dan maar met één van zijn assistentes. Die wordt doorgezaagd, de twee helften worden uit elkaar gehaald, iemand uit het publiek mag komen inspecteren of hoofd en voeten echt zijn, ik snap er geen bal van, al heb ik het al tig keer gezien. Maar als hij daarna uitlegt dat de truc gevaarlijk is en één op de tien keer misgaat, en vervolgens lopen er twee vrouwenbenen over het podium maar romp en hoofd ontbreken, dan ben ik met stomheid geslagen. “Da’s m’n halfzus,” aldus Hans Klok.

Zijn verdwijntrucs met mensen voert hij beter uit dan ik met een muntje. Tammar heeft mijn truc na twee keer door, maar hier zitten toch honderden mensen in de zaal en keer op keer zit er een assistente vastgebonden, er gaat een doek overheen, hooguit twee seconden, doek gaat weg, assistente is vrij en Klok zit vastgebonden op de plek waar net nog de assistente zat. Trucs met het vermenigvuldigen van een fles wijn (viel ook erg in de smaak bij Bonnie St. Claire) of gewoon met kaarten, geen truc begrijp je. Ook niet de kaarten uit de mond truc, al wordt die op youtube uitgelegd.

Het was een avond vol zwevende, verdwijnende en doorgezaagde vrouwen, ontsnappingstrucs, en ook nog een paar circusacts zodat de grote Hans Klok even rust had. Maar het mooist was nog dat de hooggespannen verwachtingen uitkwamen, dat Hans zei dat dit het leukste was wat hij ooit gedaan had en dat ik het kon volhouden, al is het geen grapje dat je elke keer moet gaan staan als iemand uit de rij er nog langs moet. Maar toen we binnenkwamen klonk Elvis en dan weet je dat het goed gaat komen.

hans klok

Een slecht rechercheur.

Gisteren zag ik een geweldige film over de ontvoering van Heineken met een glansrol voor Rutger Hauer. Over Amsterdamse jonge criminelen die kennelijk de weg kwijt waren en overgingen tot deze laffe daad. In de film werden een aantal criminelen bij naam genoemd zoals Cor van Hout. Echter was ik ervan overtuigd dat Holleeder ook bij de ontvoerders zat, maar degene van wie ik dacht dat hij Holleeder speelde heette Rem, al deed hij in alles aan Holleeder denken. Na afloop ging ik eens even op onderzoek uit naar wat dingetjes die in de film aan de orde kwamen. Namelijk dat Nederland aan Frankrijk grenst op één plek in de wereld en dat is St. Maarten. Ik heb nooit geweten dat St. Maarten een Frans deel heeft. Mijn impulsieve reactie was dat we het onmiddellijk moesten binnenvallen. En natuurlijk of Holleeder een van de ontvoerders was, en dat was ie.

Vandaag zocht ik wat verder over Holleeder en kwam terecht bij College Tour, dat ik destijds niet gekeken heb omdat zijn verhaal me niet zo interesseerde en omdat ik vond dat hij nou niet iemand was die in de media aandacht zou moeten komen te staan. Of het nu kwam omdat het kerst is of omdat ik sowieso wat naïef ben, had ik wel sympathie voor Holleeder. Misschien loog hij wel alles aan elkaar maar in zijn manier van praten deed hij denken aan Johan Cruijff, die ook zelden rechtstreeks antwoord geeft op vragen en net zo onverschillig blijft herhalen dat hij een bepaalde vraag niet beantwoordt. Holleeder was op het verkeerde pad geraakt, had “spijt” van bepaalde dingen, met name de behandeling van Heineken en Doderer, maar, zo zei hij, het was niet het plan om ze drie weken vast te houden, maar slechts een paar dagen. En hij verzekerde dat ze Heineken nooit vermoord zouden hebben ook al zou er geen losgeld worden betaald. Over de liquidaties in Amsterdam beantwoordde hij op advies van zijn advocaat geen vragen. Hij stelde zich op als een man met een redelijk hart in figuurlijke zin, die door omstandigheden in de criminaliteit was geraakt, maar die zeker het verschil tussen goed en kwaad wist. Hij zou zijn kinderen zeker afraden om dezelfde kant als hij uit te gaan.  En of hij de zaal bespeelde, dat weet ik niet. Hij wekte ergens sympathie op.

Nu ben ik een half uurtje verder en denk ik: misschien wel erg naïef, Mack. Hij leek een vriendelijk man, maar het is misschien handiger om de politie te geloven. Klaas Wilting bijvoorbeeld was helemaal niet te spreken over het feit dat Holleeder zijn verhaal mocht doen. En iemand wordt niet voor niets als  topcrimineel aangemerkt. Maar tijdens de uitzending kon ik niet zien dat hij zat te liegen, behalve misschien bij zijn verklaring dat hij het losgeld van Heineken had verbrand op het strand. Ik zou waarschijnlijk een zeer slecht rechercheur zijn. Of in elk geval het ondervragingsgedeelte zou ik erg beroerd doen. “Commissaris, ik weet waar dat geld is hoor, hij heeft het verbrand op het strand.”

Nou ja, ik schrik er een beetje van dat een man als Holleeder mijn sympathie weet te wekken. Wie zouden dat nog meer kunnen? Wilders, Bin Laden, Hitler? Terwijl ik aan de andere kant een haast onfeilbaar gevoel heb bij mensen in de zin van of ik ze kan vertrouwen of niet, tenminste, dat vind ik zelf. Hoe het ook zij, de film is een aanrader. Ik was niet lekker, keek hem in bed (ik kijk nooit tv in bed) en ben niet in slaap gevallen. Om twee uur ’s nachts deed ik dat pas, nadat alle indrukken over de film vervaagden.

[Update: ik lees net dat de acteur die Holleeder speelde, ook Johan Cruijff speelt in een drama serie over het leven van Cruijff. Iets aan mijn waarnemingsvermogen werkt.]

Kerstgeest

Het was niet mijn beste dag. Ik ben druk op mijn werk en het is zo slecht georganiseerd dat als ik een keer eerder naar huis moet dat ik nog achtervolgd wordt door dringende mailtjes met dat er snel iets moet omdat er anders een klant in de problemen komt. Tot voor kort had ik een back-up, maar sinds het uitje in Barcelona heb ik haar niet meer gezien. En mijn collega’s of klanten aan hun lot overlaten vind ik lastig. En nee, ik weet ook wel dat ze niet zielig zijn als ze een keer niet geholpen worden. 

Had ik ook nog niet de beste dag qua verstandhouding met Linda. Er lag een erwt onder mijn matras en die was nog niet weg. Dus ja, dat helpt ook niet mee. Moest dus eerder van huis om de kinderen op te halen van school, die na vijf minuten al begonnen te drammen dat ze niks te doen hadden. Ik trok mij even terug in het rookhol en stond even stevig te balen omdat ik de situatie niet onder controle had. 

Tijdens mijn gebaal hoorde ik de kinderen zingen. Ze waren aan het oefenen voor de kerstvoorstelling van school. Liedjes over Jezus zoals alleen kleine lieve kinderen ze kunnen zingen. Ik zag het als een teken van de kerstgeest van het verleden. Ik voelde mij Scrooge. Ik stond mokkend in de bijkeuken terwijl ze binnen vrolijke kerstliedjes aan het zingen waren. Alsof de kerstgeest van het verleden mij vast liet zien hoe het vroeger was om mij duidelijk te maken waar het verkeerd gegaan was. 

Dus ja, dan ben je wel dom als je de kerstgeest op bezoek krijgt als het nog niet te laat is om er niet op te reageren. Dus ik verzamelde mijn moed en ging met aan mijn handen Hans en Tammar lopend naar de school. Linda zou laat terugkomen. De ruzie sluimerde nog dus ik was sneu en zij was onverschillig. Dus nog even wat nagrommen en nu zit ik hier alweer vrolijk te typen. Vrouwen hebben helaas in ruzies altijd gelijk, en zo niet, weten ze je wel zo te bespelen dat ondanks alle wetenschappelijk onderbouwde feiten die jij inbrengt, je toch aan het kortste eind trekt. Nou ja, misschien had ze ook wel gelijk en moet ik niet zo over de zeik gaan als ik een sok kwijt ben. 

Luchtsteun

In Mali woedt een conflict dat niemand begrijpt. De lokale bevolking van Timboektoe heeft het aan de stok met die van Bamako. Waarover, dat weet niemand. Het enige dat bekend is, is dat ze zich in Touaregs verplaatsen. Touaregs zijn militaire pantservoertuigen gemaakt in de Duitse stad Wolfsburg. En dan moet je ingrijpen, dat vind ik ook. Dus besloten de Fransen tot militair ingrijpen. Luchtaanvallen met Mirages, nondejuu. Dat vind ik ergens wel mooi, dat Frankrijk zoiets kan beslissen. En ook dat het zich verantwoordelijk voelt. Ook Nederland heeft in het verleden het nodige aan kolonisatie gedaan, en dat zou wel eens de belangrijkste reden voor de aanschaf van de JSF kunnen zijn. Dat Nederland, mocht de toestand in Zuid Afrika uit de hand lopen, niet internationaal voor paal staat als het daar militair ingrijpt. En natuurlijk als afschrikmiddel voor de Duitsers, maar daarover een andere keer meer.

Nederland is een bondgenoot van Frankrijk. Jaarlijks gaan er een miljoen Nederlanders richting Frankrijk op vakantie. Daarvan klagen er 900.000 over de massale aanwezigheid van Fransen op de lokale campings. Franse campings krijgen er in de beoordelingen stevig van langs als de voertaal ter plaatse Frans is. Maar over het algemeen is de relatie tussen beide landen goed. Niet voor niks hebben de Fransen gekozen voor François Hollande als president, met in zijn naam verwijzingen naar beide landen. Zou hij François Allemagne geheten hebben, zou het niks geworden zijn. Maar Nederland is dus bondgenoot en stuurt ook soldaten naar de oorlog tussen Islamisten en nationalisten.

Ik zag een prachtig interview met de commandant der Nederlandse strijdkrachten. De kwantiteit van het leger mag dan achteruit zijn gegaan, dat geldt bepaald niet voor de kwaliteit. Want men leert tegenwoordig van het verleden. De commandant verzekerde dat er deze keer geen gebied of bevolkingsgroep verdedigd hoefde te worden, en omdat er bij een eventueel conflict een verzoek om Franse luchtsteun kán worden gedaan, is er ditmaal besloten om zwáárbewapende soldaten naar het gebied te sturen. Want van lichtbewapende soldaten is niemand onder de indruk. In 1995 had men dat ook al moeten beseffen natuurlijk, het was niet voor het eerst in de geschiedenis dat we onder de voet werden gelopen. Maar nu gaat het beter. Zwaarbewapende soldaten, voor als de Fransen het verzoek om luchtsteun weer niet begrijpen. En JSF’s, als afschrikmiddel voor de Duitsers.

Fantastisch

Afgelopen weekend scheerde onze aarde door een wolk ruimtepuin, wat resulteerde in het kunnen aanschouwen van 200 vallende sterren per uur. Ik heb er geen een gezien, maar als de wetenschap zegt dat het zo is, dan is dat zo. Onze aarde maakt gigantische reizen door het heelal. Ik zelf ben nog nooit buiten Europa geweest, en word vaak met een minzaam lachje aangekeken, maar ik realiseer me tenminste wel de afstanden die ik afleg. En dat zonder energieverbruik, als je de oerknal even buiten beschouwing laat. Met 104.000 km per uur reist de aarde om de zon. En de zon reist weer 220 km/s door ons melkwegstelsel. En wij gaan gewoon mee. Ondanks dat zijn er nog steeds mensen die reizen als ultiem doel hebben. Terwijl je op de meest exotische plekken komt zonder dat je er iets voor hoeft te doen.

Niemand verneemt er iets van, vroeger dacht men zelfs dat we stilstonden. Ik begreep als kind niet waarom de Australiërs niet van de aarde afvielen, want dat wij bovenop leefden mocht duidelijk zijn. Al snel werd mij uitgelegd dat het de aantrekkingskracht van de aarde was, en dat begreep ik. Hun voeten werkten als ijzer op een magneet, maar hun haren hingen naar beneden, ik deed het voor, ondersteboven hangend aan een klimrek. Is het u wel eens opgevallen dat de maan een bol is? U wist het wel, maar heeft u de maan ook wel eens als een hangende bol in de lucht gezien? Er hangt een enorme bol boven ons die oceanen naar zich toe trekt maar desondanks blijft hangen waar hij hangt. Waar hij aan hangt, dat weet niemand. Het bevestigingspunt van de maan moet op de donkere kant zijn. Er is en stuk van de maan dat nooit zichtbaar is vanaf de aarde. Boze tongen beweren dat de nazi’s er wonen. Die hebben een tentharing in het maanoppervlak bevestigd met daaraan een eindeloze scheerlijn die de ruimte in gaat. Wij kunnen het niet zien, maar daar hangt de maan aan.

Natuurlijk is de wereld zoals wij hem waarnemen vele malen interessanter dan wat de wetenschap verklaart. De wetenschap is het einde van de fantasie. Zonder fantasie is het heelal zwart en de wereld grijs. Depressief en cynisch. Zo noemen ze de waarheid. De waarheid is ook dat je nooit de staatsloterij wint. Maar erover fantaseren is minimaal zo mooi als hem echt winnen. Hem echt winnen maakt een einde aan de fantasie en aan het geluk. Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak. Mooi spreekwoord. Ik mag daarom graag fantaseren over de rand van het heelal, andere bewoonbare planeten, en misschien wel compleet andere natuurwetten. Gewoon het onbekende. Het is al grijs genoeg in december.