Over Mack, Randi en Choco

We zijn bijna een week verder met Randi, de buldoodle. Ik kan er nog niet zoveel over melden. Een pup heeft nog geen karakter, is blij met alles, kan alles negeren en kan elk moment in slaap vallen. Het is alsof er een baby bij is, maar dan eentje die zonder luier door je huis loopt. Daarnet zag ik de gordijnen bewegen en ik dacht: hee, de gordijnen bewegen. Dan zijn er twee mogelijkheden. 1. Iets natuurlijks. 2. Iets bovennatuurlijks. Het was een poepende hond achter de tv. Ik kan dat niet natuurlijk noemen.
Verder jammert ze ’s nachts wat af als ze zich alleen voelt in de bench, hoewel er ook al een stille nacht tussen zat, die dan helaas weer onderbroken werd door een jammerende Tammar die het eng vond en niet meer wilde gaan slapen. Zo is er altijd iets dat de nachtrust onderbreekt. Ze zeggen dat een goede nachtrust belangrijk is, maar ik kan me dat niet voorstellen, ik had dan allang dood moeten zijn.

Randi en Choco
Randi en Choco

Hier ziet u haar samen met Choco, die inmiddels 12 is maar 1 toen ze hier kwam wonen en destijds de grote vriend van Mack (de echte). Choco is de meest veilige hond ter wereld voor kinderen, baby’s, inbrekers, katten en inbrekers. Hooguit een wortel doet ze kwaad maar verder nog geen vlieg. En vanwege zijn overdosis karakter moet ik ook nog even een foto van Mack en Mack(de echte) plaatsen.

Mack en Mack (de echte)
Mack en Mack (de echte)

En goed dan, nog een hele mooie.

Engelse Bulldog Mack
Engelse Bulldog Mack

1952

Heeft u ooit gehoord van Andries Pieters, de laatste in Nederland ter dood veroordeelde? Ik niet. 1952 was het dat Pieters door een vuurpeloton aan zijn eind geholpen werd. Ik lees dat zelfs de nazi’s, op het moment dat hen de grond te heet onder de voeten werd, vonden dat hij over de schreef zou zijn gegaan met zijn martelingen en executies. Willy Lages, Een van de latere vier van Breda heeft hem zelfs laten arresteren voor zijn gruweldaden. Niet dat het Lages geholpen heeft, want ook die werd later ter dood veroordeeld, alleen door een barmhartige koningin Juliana ontliep hij dat lot.

Het is natuurlijk te prijzen als een land geen doodstraf oplegt. Het zegt iets over de beschaving van een land. Maar in het geval van oorlogsdaden heb ik er zelf stukken minder moeite mee. Als je dan zo flink was om in een militair tenue en in een overmachtssituatie misdaden te plegen, moet je ook dapper genoeg zijn om het vuurpeloton of de strop onder ogen te zien. Maar 1952, da’s nog helemaal niet lang geleden. Ik ken mensen zat die toen al geboren waren. Op de Waalsdorpervlakte werd het vonnis voltrokken. Bam, in een keer een einde gemaakt aan het kwaadaardige leven van Pieters. Het heeft nog lang geduurd als je het mij vraagt.

Nou ja, ik vond het even iets om bij stil te staan. De twijfelachtige eer om de laatste ter dood veroordeelde te zijn, en dat in dezelfde eeuw als waarin u en ik geboren zijn. Het gratieverzoek werd door de koningin afgewezen, maar dat was in ruil voor het sparen van het leven van zes andere oorlogsmisdadigers. Als ik de verhalen moet geloven zal het toch wel eens geknald hebben tussen oorlogszuchtige Bernhard en vredelievende Juliana.

Een nieuw gezinslid

28-4-2014
Randi
Mag je een hond een nieuw gezinslid noemen? Volgens mij ongeveer wel. In die zin, een hond zal zelf vinden dat hij deel uit maakt van het gezin. Dit is Randi, een pup van zeven weken oud. Na het plotselinge doodgaan van onze twee katten begon het vooral bij mevrouw Mack (vanaf nu heet ze weer zo) te jeuken. Eerst was ze katten aan het zoeken op marktplaats, maar al snel werden dat honden. Nu hou ik wel van honden, maar het is wel een gedoe. Vooral het gebonden zijn. Maar aan de andere kant…dat zit in mijn hoofd. Alsof ik zo’n vrije jongen ben.

Ik wilde geen hond meer zoals Mack (de echte) vanwege diens lichamelijke beperkingen. Zijn clowneske voorkomen en zijn eigenwijze karakter zorgden altijd voor veel aandacht. Maar ik wilde nu eens een wat snellere hond die zelf in een auto kan springen. Dit is de ultieme kruising. Een Amerikaanse Buldog x Labradoodle. Dit wordt een hele grote.

Obama

Vooraf was ik wat sceptisch, maar ik moet toegeven dat ik toch wel wat van trots voel als ik Obama in Nederland zie landen. Het halve land is lamgelegd, alle vliegtuigen worden aan de grond gehouden, allemaal om de Airforce one vrij baan te bieden. En dan verschijnt hij in de deuropening, hij zwaait en komt energiek de trap af gehuppeld. Een man in de kracht van zijn leven. Neemt ook gelijk de regie over en degradeert Mark Rutte tot een kleine jongen. Op Rutte ben ik trouwens minder trots. Verre van perfect Engels, en ook niet in staat om met zijn verschijning respect af te dwingen. Maar ja, bij gebrek aan beter…

Maar die Amerikanen zeg! Vier “the Beasts” hadden ze bij zich. Super beveiligde auto’s waarbij niets aan het toeval wordt overgelaten. Zelfs de motoren lopen op diesel, tegen ontploffingsgevaar. 20 cm dik gepantserd staal. Bloedgroep van de president in de auto aanwezig. En terroristen moeten gokken in welke van de vier auto’s de president zich bevindt.

En dan zijn flair. De man is gewend dat zijn leven zich voor de camera’s afspeelt en is altijd ontspannen. Weet vragen te beantwoorden zonder iets belangrijks prijs te geven. Heeft een stralende glimlach. Maar ja, de machtigste man ter wereld, legt even een half land plat, dan zou ik ook glimlachen.

En dan laat hij zich nog even iets uitleggen over “de nachtwacht” en zegt vervolgens dat Rembrandt zijn favoriete schilder is. Ik geloof het niet echt, maar het is toch leuk van hem. Zou hij in Italië komen zou hij “Caravaggio” noemen. Zo slim en charismatisch is hij wel, die Barack. En hij, hoe kan het ook anders, is gek op vrouwen. Maar zelfs de machtigste man ter wereld moet soms zijn plaats kennen. Grinnik.

Afbeelding

De sukkelman

Het programma kunststof op radio 1 vind ik nou niet echt onmisbaar. Vaak luister ik wel even als ik in de auto zit, maar het is toch niet vaak dat ik zo geboeid zit te luisteren als vanavond. Ik vond het jammer dat ik al thuis was, want het programma was nog niet afgelopen. Gast was Arjan Postma, boswachter van beroep. Een man met hart voor de zaak. Ik mocht vandaag wat vertellen aan twee nieuwe medewerkers over de rol van de afdeling finance binnen ons bedrijf, dat gaat toch een stuk minder enthousiast. Arjan vertelde een verhaal over de koolmees. De koolmees is geen lieverdje. Volgens Postma is de koolmees op de evolutionele ladder aan het veranderen in een roofvogel. In geval van honger vliegen ze een grot binnen en pikken daar vleermuizen dood om zich te goed te doen aan hun hersenen. Een mens doet niet veel anders, ik weet alleen niet of je nu ook kunt zeggen dat mensen in roofdieren aan het veranderen zijn.

Maar de koolmees heeft een enorme drang tot doorgeven van genen. Het is het verhaal van het vrouwtje, de sukkelman en de machoman. Het vrouwtje zoekt een sukkelman uit om voor haar jongen te zorgen, want dat kan ze niet alleen. Zo zitten er in een gebied van een hectare ongeveer tien vrouwtjes met een sukkelman opgescheept. De sukkelman is een expert in het zorgen voor jongen, daarom duldt het vrouwtje hem ook. Hij mag zelfs met haar paren. Maar nu komt het. In het midden van die hectare staat een boom, en daarin woont één enkele machoman. Na de paring van de sukkelman en het vrouwtje, rolt de sukkelman richting zijn kant van het bed en valt in slaap. Het vrouwtje kan met een speciale anti-conceptie beweging de bevruchting ongedaan maken en vliegt dan razendsnel naar de machoman om zich te laten bevruchten. De sukkelman heeft niks door en zal zorgen voor de jonkies in de veronderstelling dat ze van hem zijn. Ook hier een grote overeenkomst met de mens.

Een prachtig verhaal, en niet alleen een verhaal want zo schijnt het echt te gaan. Ik had het wel eens vaker gehoord. Het vrouwtje moet het vreemdgaan met de machoman stiekem doen. Als de sukkelman het ziet, gaat hij weg bij haar. Zo’n sukkel is het op de keper beschouwd dus ook weer niet. Er is sprake van een win-win-win situatie. Het vrouwtje krijgt de sterkste jonkies, de machoman geeft zijn genen door en de sukkelman mag paren en heel soms mislukt de anti conceptie en worden alsnog de sukkelige genen doorgegeven. Want anders zouden er geen sukkelmannen meer geboren worden en zou het koolmeesras uitsterven. Prachtig en hoe krijg je het allemaal zo waterdicht gespijkerd! Maar waar ik nu geen antwoord op kreeg: hoe weet het vrouwtje waar haar jongen vandaan komen? Hoe weet de machoman dat hij zijn genen doorgeeft? En hoe weet de sukkelman als hij gezien heeft dat het vrouwtje is vreemd geweest dat de jonkies niet van hem zijn? Is het een programma dat draait in de koolmeeshersenen, ook wel instinct genaamd, of weten koolmezen gewoon meer dan wij denken? In het geval van instinct zou je eigenlijk kunnen concluderen dat koolmezen kleine robotjes zijn die aangedreven worden door een computerprogramma. Compleet zinloos voor de koolmees, maar de programmeur moet er meer van weten.  Russen wellicht?

Het is mij een groot raadsel hoe een koolmeesvrouw weet dat ze de bevruchting door de sukkelman ongedaan moet maken en even een nieuwe dosis genen moet ophalen bij de machoman. Hoe legt zij het verband tussen de paring en de jonkies? Er zijn natuurlijk mensen die dit soort dingen niet afvragen en het afdoen als instinct, maar dit zijn dezelfde mensen die honen als iemand zijn levensvragen laat oplossen door een geloof. Het is exact dezelfde redenering. Ik vraag me ook altijd af hoe mijn guppen weten dat ze een andere gup moeten lastigvallen en een neontetra met rust moeten laten. Ik denk dat het antwoord op deze vraag ligt verscholen in de gedachte dat een gup mij uit zou lachen om deze vraag. Als hij met mij kon praten zou hij zeggen: jij ziet toch ook het verschil tussen een mens en een aap?  Tja, daar breng ik weinig tegenin.

De logica der getallen

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien.

Eentien, tweetien, drietien, viertien, vijftien, zestien, zeventien, achttien, negentien, tweetig

Eenentweetig, tweeëntweetig, drieëntweetig, vierentweetig, vijfentweetig, zesentweetig, zevenentweetig, achtentweetig, negenentweetig, drietig.

Eenendrietig, tweeëndrietig, drieëndrietig, vierendrietig, vijfendrietig, zesendrietig, zevenendrietig, achtendrietig, negenendrietig, viertig

Eenenviertig, tweeënviertig, drieënviertig, vierenviertig, vijfenviertig, zesenviertig, zevenenviertig, achtenviertig, negenenviertig, vijftig

Eenenvijftig, tweeënvijftig, drieënvijftig, vierenvijftig, vijfenvijftig, zesenvijftig, zevenenvijftig, achtenvijftig, negenenvijftig, zestig

Eenenzestig, tweeënzestig, drieënzestig, vierenzestig, vijfenzestig, zesenzestig, zevenenzestig, achtenzestig, negenenzestig, zeventig

Eenenzeventig, tweeënzeventig, drieënzeventig, vierenzeventig, vijfenzeventig, zesenzeventig, zevenenzeventig, achtenzeventig, negenenzeventig, achtig

Eenenachtig, tweeënachtig, drieënachtig, vierenachtig, vijfenachtig, zesenachtig, zevenenachtig, achtenachtig, negenenachtig, negentig

Eenennegentig, tweeënnegentig, drieënnegentig, vierennegentig, vijfennegentig, zesennegentig, zevenennegentig, achtennegentig, negenennegentig, honderd.

De eerste tien jaren staan op zich zelf. Dan komt men in de puberteit en raakt men de weg een beetje kwijt. Daarna komt men een korte tijd bij zinnen om bij twintig de weg dertig jaar lang kwijt te raken. Dan pas breekt een stabiele periode aan van dertig jaar waarin men logisch kan denken en tot grootse prestaties kan komen. Bij tachtig aangekomen heeft men wel wat weg van eenen, tweeën, drieën, enz. Mocht men de laatste fase bereiken dan gaat dat in elk geval gepaard met een logisch gevoel voor getallen.

Methode Meyer

De anti-hernia therapie is gestart. Deze therapie is totaal anders dan anders. Geen oefeningen, geen lopen, geen adviezen, de therapeut en mijn lichaam doen het werk. Ik niet. Ik had verwacht dat ik een commando rugspiertraining zou krijgen maar nee, ik zit nu bij iets wat ik zelf niet geloof. Wat niet wil zeggen dat ik het niet geloof, maar als je gezond bent en geen pijn in je rug hebt geloof je het niet. Maar ik laat het maar over mijn heen komen. Drie of vier behandelingen zouden moeten volstaan. Geloof je het zelf? Een hernia genezen in drie of vier behandelingen zonder operatie? Het klinkt te mooi om waar te zijn. En ik denk ook dat dat zo is. Maar goed, we zullen zien.

Waar het om draait is dat de oorzaak van de hernia wordt gezocht en weggenomen. Daarna geneest de hernia vanzelf. Daar zit natuurlijk wat in. Oorzaken hebben gevolgen. Heb je bijvoorbeeld een pieptoon in je oor, dan kan dat het gevolg zijn van een ultrasone muizenverjager in de nabije omgeving. Haal je de muizenverjager uit het stopcontact, verdwijnt de pieptoon stante pede. Hier zijn oorzaak en gevolg direct en causaal met elkaar verbonden. Je kunt ook een pieptoon in je oor hebben doordat je te lang naar een fanfare hebt staan kijken. Als het muzikale gevolg uit het zicht verdwijnt, blijf je nog even last hebben van een piepend oor, maar na een uurtje is het wel weg. Dit lijkt al meer op mijn therapie. Als je de oorzaak wegneemt, zal dientengevolge het oorzakelijke gevolg spoedig verdwijnen.

Waar het nu op neerkomt is dat de oorzaak van het gevolg een te hoge druk op een wervel is. Logisch, dat heb je bij hernia’s. Maar die druk kan op verschillende plekken ontstaan, baant zich een weg door mijn lichaam en zoekt de plek met de minste weerstand, in mijn geval tussenwervelschijf L4/L5. Mijn nek werd op een gigantische manier gekraakt, eerst rechts, daar gebeurde niks, maar toen links. Plaatselijk werd 1,3 op de schaal van Richter geregistreerd. Met een luid gekraak kwam er iets los. Wat nu de theorie is, is dat mijn lichaam die blokkade compenseerde met als gevolg een scheve houding en de uiteindelijk toenemende druk. Doordat die blokkade is opgeheven ga ik anders staan, en zal mijn lichaam moeten wennen aan de nieuwe bevestigingspunten. Ik kon moe worden, pijn krijgen, of juist extra veel energie, alles wat kan gebeuren noemde de therapeut op zodat als er dan één van die dingen gebeurt, de patiënt zal zeggen: zie je wel? Ik dacht er het mijne van, want ik weet dat ik over het algemeen niet sterk reageer op dit soort manipulaties. Niet op medicijnen, niet op alcohol, ik ben al blij als de verdoving in het ziekenhuis werkt. Ik merk dus helemaal niks. Merkt u iets?

Ik doe er maar wat lacherig over, want ik geloof het allemaal niet zo. Wat niet wegneemt dat ik wel even proefkonijn wil zijn. En dat ik natuurlijk van harte hoop dat ik het over een paar weken wel geloof.

De Reünie.

De Reünie, dat vind ik nu een prachtig programma in dit tijdperk van nietszeggende televisies. Het gaat over mensen en over hun belangrijkste levensgebeurtenissen. Je kunt je spiegelen aan de statistieken van een klas, waarvan het gemiddelde het gevolg is van vele uitzonderingen. Afgelopen zondag was er het verhaal van Jorne Langelaan, midden dertig, kapitein van het schip Tres Hombres, en tevens eigenaar van de vloot, nu nog bestaande uit enkel het genoemde schip. Jorne had het plan om een CO2 vrij vrachtschip te exploiteren en bouwde daarom een zeilschip. Met het zeilschip vaart hij samen met de bemanning over de wereld en vervoert ouderwetse goederen als cacao en rum. En niemand in de klas was verrast omdat Jorne nu eenmaal altijd al Jorne was. Hij maakte zijn droom al vroeg in zijn leven waar en ging zijn eigen weg. Jorne ziet er ook uit als een zeeman uit ver vervlogen tijden. Wat ik aantrekkelijk vind in Jorne is dat het kennelijk vanaf zijn jeugd al vaststond dat hij dit zou gaan doen. Dat hij deze keuze maakte en nu kapitein is op een ouderwets zeilschip. Dat hij eruit ziet als een kapitein. Dat hij, als hij een glas rum inschenkt, er voor zorgt dat ik ook rum wil drinken, terwijl ik niet eens weet hoe dat smaakt. Dat als hij een sigaar aansteekt, je denkt dat een sigaar gezond is. Hij is mijn tegenpool. Ik deed maar wat mij overkwam, maar  hem overkwam wat hij deed. Jorne, de rust zelve en dan ook nog eens een mooie jongen die zijn droom al deels heeft waargemaakt en nog steeds najaagt. Ik, kalende veertiger met kantoorbaan. Het is dat ik weet dat God alle mensen even lief heeft, anders zou je er jaloers op worden. jorne jorne 2

Nucleaire top

Van 23 tot 26 maart gaat Nederland op slot. Kosten nog moeite worden gespaard om 60 wereldleiders te beveiligen die dan de nucleaire top in Den Haag zullen bezoeken. Eigenlijk gaat het maar om één persoon, Barack Obama. De Amerikanen willen dat er tijdens de top permanent 2 F-16 gevechtsvliegtuigen in de lucht zijn, die in de lucht worden bijgetankt. Het kan om kostbare minuten gaan als een lijnvliegtuig ineens van zijn koers afwijkt, en daarom is het beter de straaljagers in de lucht te hebben in plaats van startklaar. Of er ook is nagedacht over de vermoeidheid van de piloten weet ik niet, maar anders raad ik de terroristen aan om zo rond 25 maart aan te vallen. Het is compleet van de zotte wat er gaat gebeuren. Complete patriotraketlanceerinstallaties worden in stelling gebracht, marineschepen bewaken permanent de kust en vanuit het commandocentrum in Nieuw-Milligen wordt het luchtruim in de gaten gehouden. Waarom de Amerikanen dit willen is mij een raadsel, en waarom wij er in meegaan is mij nog een groter raadsel. Ik bedoel, wij hebben een koning, die wordt toch ook niet zo achterlijk beveiligd? Terwijl een koning niet eens vervangbaar is. Zou Obama morgen het loodje leggen kiezen ze in no time weer een nieuwe president.

Nee, je zal er maar wonen tijdens die dagen, je bent gevangene in je eigen stad. En wat denkt men er te bereiken? Nucleair terrorisme te voorkomen? De enigen die ooit aan nucleair terrorisme hebben gedaan zijn de Amerikanen zelf tijdens de oorlog in Japan. Het gaat mij wat ver allemaal, zo’n top in ons kikkerlandje. Natuurlijk, we willen internationaal meetellen, maar we hebben toch al 24 medailles gehaald laatst? En op Johan Cruijff teren we nog steeds. Ik vind dit soort toppen niks. Wij zijn laagland, wij doen niet aan toppen. Laat ze naar Zwitserland uitwijken. Daar hebben ze tevens een 27 kilometer lange ondergrondse deeltjesversneller, ideaal voor ondergrondse toppen. In de jaren ’80, toen was ik nog bang voor de Russen met hun atoomraketten, die later beschilderde bomen bleken te zijn, maar Poetin is onze grote vriend geworden. Trouwens, er wordt een Boeing vermist vlak voor deze top, is dat niet verdacht? Niet dat ik zie hoe je met een Boeing ongezien langs Nieuw-Milligen komt, maar toch. Ik rij trouwens dagelijks langs die bouwval daar, want zo ziet het het commandocentrum eruit. Je zou niet zeggen dat alle luchtvaartbewegingen in het luchtruim van de Navo vanuit deze plaats met 120 inwoners worden gevolgd, maar het schijnt zo te zijn.

Nee, ik hou niet van terroristen maar ik vind ook niet dat je de schietschijf hier naar toe moet halen. Dit soort toppen moet via video conference gaan, vanuit beveiligde atoomkelders. Dan geef je terroristen geen aanleiding en het volk wordt niet opgesloten. Ik ben benieuwd wat het gaat opleveren. Ik hoop dat het straks zonder brokken weer voorbij is. En dat Obama goed in de gaten wordt gehouden als hij straks het rijksmuseum bezoekt en voor de Nachtwacht staat. Misschien moet het voor de gelegenheid even achter gepantserd staal worden opgeborgen.

Hernia

Vanochtend kreeg ik de uitslag van de MRI. Een flinke hernia die ik al zag zonder dat de dokter het gezegd had. Mijn wervelkolom zag er indrukwekkend uit vond ik, behalve dan die uitstulping op tussen L4 en L5. Waarom ik vond dat hij er indrukwekkend uitzag weet ik niet. Onwillekeurig had ik gedacht dat het er slechter uit zou zien. Dit leek gewoon op een normaal lichaam met een probleem. Pure onzekerheid over mijn lichaam is dat. Wat ik ermee moet weet ik nog niet goed. Over de behandelmethoden zijn de meningen verdeeld. Er zijn operaties mogelijk, verschillende typen zelfs, maar daar wil men en ik niet zo snel aan. Hernia’s genezen vaak ook weer vanzelf, al dan niet geholpen door fysiotherapie. Op internet barst het van de horrorverhalen over operaties. Maar mensen die je echt kent en er ervaring mee hebben doen het prima na een operatie. De fysiotherapeut die ik heb is geen voorstander van operaties. Logisch, want hij moet zijn eigen praktijk openhouden, hoor ik u denken. Maar feit is wel dat drie van de vier hernia’s geen operatie nodig hebben. In Engeland doen ze nog minder aan herniaoperaties dan hier om mij onduidelijke redenen.

Ik heb geen uitval, godzijdank en geen krachtsverlies. Ik heb alleen zeurende pijn in mijn been en vaak gaat mijn been als ik sta in de slaapstand, wat hoogst ergerlijk is en zorgt voor totale afleiding van alle aandacht naar het been. Vandaag was mijn eerste dag zonder pijnstilling en logischerwijs had ik iets meer pijn dan gisteren. Maar het is te houden. De pijn lijkt aan het afnemen en de tintelingen lijken toe te nemen. Een pretje is het allerminst, en hoe zo’n grote uitstulping weer geneest weet ik niet, maar als ze zeggen dat het meestal gebeurt, dan geloof ik dat maar.