Mack – Pagina 147 – Et maintenant les carottes sont cuites

Het zwarte gat

Er zat iets logbaars in mijn hoofd op weg naar een training over de werkkostenregeling. Het was niet perfect want ik zag bezwaren, maar het kon. Maar het verdween uit mijn hoofd. Net schoot het me weer bijna te binnen. Ik weet nog niet wat het was, maar ik maakte een opmerking die iets in mijn geheugen activeerde. In elk geval de plaats waar ik reed, de Mercedes waar ik achter zat en het gevoel dat ik had. Maar de gedachte kwam niet terug. Hij viel in het zwarte gat van mijn geheugen en zoals u weet kan uit een zwart gat niets ontsnappen, zelfs het licht niet. Maar licht heeft een massa en het zwarte gat heeft zwaartekracht. Maar ondanks dat mijn gedachten gewichtig zijn, hebben ze geen massa. En iets wat geen massa heeft moet simpel uit het zwarte gat kunnen ontsnappen, omdat het immers niet wordt aangetrokken. Alleen moet iets de ontsnapping in gang zetten, en wat dat is, is onbekend. Ruim twee jaar geleden is me het ook eens gebeurd, ik wilde een opmerking maken die ik zo goed vond dat ik hem niet maakte maar bewaarde voor hier. Maar ’s avonds was hij weg. Ik weet nog over wie het ging, maar daar bleef het bij. Al twee jaar zakt die gedachte dieper weg en hij is nooit meer teruggekomen. Als een droom die je wilt vasthouden. Je weet zeker dat het gaat lukken maar toch vervaagt hij.

Het is te hopen dat de informatie die ik op de training kreeg beter blijft hangen, maar ik geloof dat ik het wel begreep. Ons belastingstelsel zit vol met regels waarvan het jammer is dat ze niet in het zwarte gat van degene die ze bedacht zijn gevallen voor hij er uitvoering aan kon geven. Sommige dingen zijn zo nodeloos ingewikkeld dat de moeite van het begrijpen helemaal niet opweegt tegen de te betalen belasting. Het is zonde van de tijd geweest dat die regels zijn bedacht en opgeschreven. Mijn mooie gedachten verdwijnen, maar de belastingwetten staan als een huis.

Daarnet belde de dierenarts die kater Bob vrijdag heeft geopereerd. Hij had gehoord dat we hem hebben laten inslapen en was ervan geschrokken. Hij legde uit dat hij dacht dat het waarschijnlijk toch een complicatie van de operatie is geweest, misschien in combinatie met een hartprobleem. Een simpele gebitsreiniging en het trekken van een paar kiezen is hem waarschijnlijk fataal geworden. Dus als we dat niet gedaan hadden had hij hoogstwaarschijnlijk nog vrolijk rondgelopen hier. En waren we nog een stuk rijker. Want al met al gaat het een een kleine € 500 kosten, voor een kat die ooit gratis was. Operatie, consult, röntgenfoto, euthanasie en crematie. En Sophie een paar weken geleden kostte ook een paar honderd euro. Mijn collega vond het maar vreemd. Had ook ooit twee katten, die gingen elke nacht naar buiten (ook ’s winters), werden niet jaarlijks ingeënt, niet naar de dierenarts gebracht en liggen in zijn tuin begraven. Stukken goedkoper. Maar ja, als rijk worden mijn bestemming zou zijn, was ik het vast al geweest.

Dag Bob

Gisteren om deze tijd leek hij nog kerngezond, nu is hij dood. Amper drie weken na Sophie hebben we vanavond Bob in laten slapen. Vrijdag is hij nog geopereerd aan zijn gebit en hij was aan het opknappen. Maar vanmiddag begon hij snel te ademen en dat was vreemd. Het ging ook niet meer over dus belden we de dierenarts. Liefst ga je niet op zondagavond dus we keken het nog even aan, ook omdat onze eigen dierenarts geen dienst had en we een half uur moesten rijden. Maar ineens beseften we dat het ernstig kon zijn en dat we anders misschien midden in de nacht zouden moeten. Ik had op de heenweg nog eigenlijk niet goed in de gaten dat het einde dienst zou zijn. De dierenarts heeft een röntgenfoto gemaakt en vertelde me een aantal dingen die ik niet goed begreep, alleen dat het ernstig was. Het leek op een uitgebreide longontsteking, maar toch was ze erg onzeker. Het kon ook een probleem met het hart zijn waardoor nu een complicatie van de operatie optrad. Ze zou hem kunnen behandelen maar dan zou hij vannacht alleen in een zuurstoftank zitten en de prognose was uiterst onzeker. Ik kon hem ook meenemen na een spuit met antibiotica maar dan zou hij weer niet in een zuurstoftank zitten. De andere optie was in laten slapen en ik wist eigenlijk wel genoeg. Ik belde Linda om het uit te leggen en ze was het er mee eens. De dierenarts bevestigde dat het een reële beslissing was waar ze ook achter stond.

Het narcosemiddel was eigenlijk al voldoende. Toen hij in slaap was, stopte zijn ademhaling ook. Hij heeft nog wel een spuitje in zijn hart gekregen om de hartslag te stoppen. Ik zat er met betraande ogen bij. Morgen moeten we het de kinderen vertellen, die al sliepen. Hans heeft nog wel meegekregen dat het niet goed met Bob ging, en maakte al een opmerking dat hij straks Sophie achterna ging. En dat hij mee wilde naar de dierenarts, waarvan we op dat moment nog niet eens wisten of we zouden gaan. En nu heeft niemand afscheid van hem kunnen nemen, behalve ik. Sophie kreeg nog een mooie tekening mee, maar voor Bob ging het te snel. Het is onvoorstelbaar, gisterenavond om deze tijd liet hij zich nog uitgebreid aaien door de visite, en nu is hij er ook al niet meer. Niet eens meer een foto kunnen maken van de liefste kat die we ooit hadden.

Manhunt

Ik zag op Discovery een mooie aflevering van Manhunt. Een navy seal wordt opgejaagd door militaire spoorzoekers ergens in het Zuidwesten van Amerika. De navy seal is in het nadeel want hij heeft geen eten en drinken bij zich, maar aan de andere kant is hij lichter en sneller. De bedoeling is dat hij een rescue point bereikt waar hij een helikopter kan oproepen die hem komt redden. Hij zet dwaalsporen uit, zet booby-traps in, maar weet de spoorzoekers maar matig om de tuin te leiden. En als ze het echt even niet meer weten zetten ze zo’n vervloekte drone in om hem op te sporen. De drone vindt hem keer op keer en geeft de coördinaten door aan de spoorzoekers. Het is een training, maar het ziet er angstaanjagend uit. Als de avond valt slaan beide partijen hun kamp op, slechts 300 meter van elkaar verwijderd zonder dat ze elkaars positie weten.

Uiteindelijk weet de navy seal op het nippertje te ontkomen, vastgebonden met een lijn aan de helikopter. De spoorzoekers waren zo dichtbij dat als het echt was geweest ze de helikopter hadden kunnen neerschieten. Maar het was niet echt. Mij spreekt het aan, dat spoorzoeken en dwaalsporen uitzetten. Zeker in onbewoond, bergachtig gebied. Topfitte militairen, ontberingen en overleven in de natuur. Het spreekt me enorm aan liggend op de bank in een warme huiskamer. Mijn geest is er klaar voor. Mijn lichaam niet. Morgen ga ik door een MRI scan om te kijken of ze de oorzaak zien van mijn pijn. Een zekere ambitie mag mij niet ontzegd worden.

Oh say can you see..

Amerika vroeg de Nederlandse schaatscoach Jillert Anema hoe het volgens hem kwam dat de Amerikanen geen medailles bij het schaatsen hadden gewonnen. Dat was de moord op Franz Ferdinand, dit was de Duitse inval in Polen. Want de beer is los. De Amerikanen zijn zo op hun tenen getrapt dat er een komiek aan te pas moest komen om ons terug te pakken. Stephen Colbert zei dat wij arrogant waren en dat er nooit meer iets uit Nederland zijn huis in kwam. Hij kende een Nederlands woord en dat was : fuck you. Wij zijn een derderangs euro land. Wij Nederlanders waren niet eens in staat om een naam voor ons land te verzinnen. Is het Holland, is het Nederland, is het de lage landen? Of is het gewoon Belgisch Canada? Uiteindelijk besloot hij dat het het land was waar Hitler linksaf ging om Frankrijk aan te vallen. Dat zegt deze man uit de U.S. Uit de USA. Uit Amerika. Uit the States. Uit het land van de ongewenste mogelijkheden. Uit onze voormalige kolonie.

Nee, dit gaat uit de hand lopen. Beledigingen als dat wij een onbetekenend landje zouden zijn met een mening waar niemand uit de wereld ook maar iets om gaf. Hebben die idioten soms niet gezien dat Vladimir Poetin himself ons Holland House binnenkwam? Hebben ze niet in de gaten dat hun land opgericht is door ons? Dat zonder ons ze nu nog wilde paarden vingen? Dat wij ze New York hebben geschonken? Ondankbare verwende kinderen. Eric Heiden halen ze aan als de beste schaatser die ooit geleefd heeft. Ja, eens. Maar verdorie, met zo’n Nederlandse achternaam is dat toch ook logisch? Nee, ze moeten niet denken dat ze wat voorstellen daar aan de verkeerde kant van de Oceaan. Afluisteren, dat kunnen ze ja. En altijd maar dat gelul over Hans Brinker. Een middelvinger in de dijk konden we krijgen. Amerika is het enige land ter wereld dat denkt dat Hans Brinker een waargebeurd verhaal is. Waarschijnlijk denken ze ook dat Sneeuwwitje nog in Denemarken woont. Als de grote Elvis Presley er niet begraven lag zou ik er vanavond nog een langeafstandsraket op af sturen. Met een kernkop vol tulpen. Vond-ie ook nog nodig, die Colbert, om een bosje tulpen live op tv te onthoofden. Nee, als ik Anema was had ik er nog een schepje bovenop gedaan. Dat het zonder voorhuid ook veel te koud is om te schaatsen of zo. Dat ze massaal een accent hebben. Dat ze wonen in the land of the free and the home of the gays. Nee, hier is het laatste woord nog niet over gesproken.

http://www.nrc.nl/nieuws/2014/02/25/coach-anema-beledigde-de-vs-en-dat-vindt-stephen-colbert-niet-leuk/

Huisartsen

Houding, ik moet op mijn houding letten, dat is wat ik mij inprent. Het lijkt toch wel erg op een hernia wat ik nu heb, hoewel het weinig zin heeft te speculeren. Vorig jaar had ik exact hetzelfde, dat is toen over gegaan met fysiotherapie en met tijd. Ik had toen een maandje of anderhalf nodig. Vorig jaar begon het met een vreemd gevoel in mijn rug waarvan ik dacht: even oppassen, maar al snel was het te laat en zat het in mijn been. Nu zat er al weken pijn in mijn rug, daar is het nu weg en nu zit het sinds een week of twee in mijn been.

Ik heb nu een doorverwijzing naar een orthopeed in een privékliniek, daar kon ik kennelijk sneller terecht. Ik ben niet zo gek op privéklinieken maar waarom weet ik eigenlijk niet. Misschien omdat ze over mijn rug concurreren met het ziekenhuis, maar dat zal ik zelf wel verzinnen.

“Vertrouwen,” zei mijn huisarts. “Je moet een beetje vertrouwen hebben. Hoe lang kennen wij elkaar nu al,” vroeg hij? Ik antwoordde dat het ergens eind jaren 90 geweest moet zijn. “Ik maakte me toen best zorgen om je. Ik zei ’s avonds nog tegen mijn vrouw, ik heb er nu één die wil in het zicht van de finish opgeven. Die wil zes jaar studie weggooien, wat moet ik daar nu mee?” (zijn vrouw is ook huisarts) “Maar je hebt je toch behoorlijk goed door die periode heen geslagen. Ik heb helemaal niet het idee dat je er nog veel last van hebt.” Ik beaamde dat het een heel stuk beter ging. “Dat is voor mij ook goed om te zien, dat het toch goed kan komen, ook al twijfel je daar aan. Ik lig zelf ook wakker van dingen, maar het is goed om soms gewoon wat vertrouwen te hebben.”

Mijn vorige huisarts heeft me door de moeilijkste tijd geholpen, van hem was ik al fan, maar dat was een echte ouderwetse huisarts met een prachtig grijs kapsel en een strakke scheiding. Deze is het tegenovergestelde, als je het niet zo weten zou je denken dat hij de dorpsgek is. Maar dat is hij niet. Hij heeft lak aan het huisartensprotocol, dat is alles. Maar hij heeft me eveneens altijd goed geholpen in moeilijke tijden. Hij zei dat hij tegenwoordig een hele leuke psychologe in dienst had en dat als ik dat laatste beetje duidelijkheid nog eens wilde hebben ik gerust een keer met haar mocht komen praten. Maar ik zei tegen hem dat ik al blij was dat ik tegenwoordig met ouderwetse lichamelijke klachten kwam in plaats van met geestelijke. Misschien een andere keer. Maar met lichte lichamelijke klachten naar de dokter is zoveel leuker dan met depressies of angsten. Ieder zijn leed zeggen ze wel eens. En toch is het wel eens goed om te kijken naar waar je allemaal doorheen bent gekomen. En naar wie je daarbij geholpen hebben.

En nee, ik ben nog niet lang niet uitontwikkeld. Maar als dit geen inspiratie was dan weet ik het niet meer. Nu weer in de houding.

One more day

Totaal inspiratieloos. Heb geen zin te vertellen over mijn zere been, niet over wat ik meemaak want dat is niks, niet over wat ik zie, wat ik doe, wat ik lees, het is compleet op. Ik weet niet of het weer terugkomt, kan me niet voorstellen van niet, maar al meerdere avonden ben ik gestrand in wat hopeloze zinnetjes. Dit probleem had ik nooit. Ik ben een beetje zwartgallig, afgestompt en ik baal dat ik al twee maanden niks tot weinig kan. Vanavond vond ik dat er een einde aan moest komen en ik liep een rondje. Maar na tweehonderd meter moest ik nog terug dus dat ging strompelend. Er zit iets klem, was ik maar een marktkoopman op een zaterdagochtend. Wie maakt me los? Een zenuw die me zeer doet en die mijn been in slaap maakt als ik erop sta. Gek word je ervan. Ik slik pijnstillers bij het leven, ik lijk eindelijk op Elvis. Niet dat het iets uitmaakt…

Maar maakt u zich geen zorgen hoor, dit is om mij te laten inzien hoe het is om iets te mankeren. En dat als je niks mankeert, dat je dan een gezegend mens bent. Dat snap ik ook wel. Ik ga nu slapen, dan is het morgenochtend vast wel weg. Of niet en dan wachten we nog een dagje langer. Bah. Tijd voor mijn lijflied.

1930

In 1930 had de Nederlandse regering het beste plan wat ze ooit gehad heeft, namelijk het binnenvallen van Duitsland wegens het gevaar van het opkomend nationaal socialisme. Van het plan is afgezien omdat een aantal mensen het gevaar niet zag. Maar hadden ze het maar gedaan. Ik roep zo vaak dat het moet gebeuren, nog steeds. Tien jaar later gebeurde het ons, en niet alleen ons. Wij werden overwoekerd door een gezwel uit de Duitse geschiedenis, en we hadden het kunnen voorkomen. Het mooie vind ik dat je in die tijd zulke plannen nog gewoon kon maken. Tegenwoordig mag de Nederlandse regering niks meer op eigen houtje beslissen, niet eens over wat er in eigen land gebeurt, laat staan over het binnenvallen van een buurland. Charmante tijd.

Probleem dat opgetreden zou zijn mocht Nederland haar briljante plan uitgevoerd hebben, was dat de Nazi’s verslagen zouden zijn voordat het gevaar aan de wereld was duidelijk geworden. Wij zouden de boeman zijn en Duitsland het slachtoffer. Wij konden wijzen op de gevaren zoals Bush en Blair dat tijdens de Irak oorlog deden, maar achteraf zou niemand ons geloven. En van de Nazi’s weten we intussen dat als die aan de verliezende hand zijn, ze nergens van weten. Dus zouden wij ze beschuldigen van nationaal socialisme, zouden ze het ontkend hebben en wij stonden als boeman te kijk op het wereldtoneel. Terwijl we in werkelijkheid de wereld hadden behoed voor een ramp van ongekende omvang. Maar ja, om daar achter te komen moet je het dus eerst fout laten lopen en dan is het te laat. Maar goed, het had zo mooi kunnen zijn.

Evolutie

Ik dacht, laat ik eens tegendraads doen en zelf de dokter bellen in plaats van hij mij voor de uitslag van de rugfoto’s. Een aantal mensen hoopte dat er iets op te zien zou zijn, zodat ze me eens van mijn rugklachten af konden helpen. Ik hoopte dat uiteraard niet. Ik stel me liever aan dan dat ik echt wat heb. En gelukkig, er was niks te zien. Het zag er prima uit, dus ik was blij. Het enige was nog, de pijn. Ik was juist gestopt met Ibuprofen, want dat schijnt zooi te zijn. Maar ook daar had de dokter en oplossing voor, een andere pijnstiller, Tramedol. En dat lijkt nu ineens te werken. Vorig jaar kreeg ik ze ook, toen merkte ik niks. De pijn treedt vooral op bij even staan, en soms ontkom je daar niet aan. Ook lopen gaat niet goed. Liggen gaat, maar is niet geweldig, alleen zitten is goed uit te houden. Tegenstrijdig volgens deskundigen, deze klachten zijn tegengesteld aan wat je zou verwachten bij rugpijn. Misschien is het dan wel buikpijn.

Nu is pijn natuurlijk relatief. Radbraken, dat deed pijn. En zo moet je het ook zien. Alles is relatief. Die pijnstiller zorgt ervoor dat de pijn verminderd bij de hersenen aankomt, las ik zojuist. Dan hoop ik dat dat ook alleen voor pijn geldt en niet dat er ook andere dingen niet meer aankomen. Ik zou het immers niet in de gaten hebben. Want hoe moet je iets in de gaten hebben dat je hersenen niet bereikt? Dat is natuurlijk een groot probleem, niet alleen voor mij, maar dagelijks voor miljarden mensen. Op de radio hoor je drommen mensen die dingen niet in de gaten hebben doordat het hun hersenen niet bereikte. Vanmiddag nog een gereformeerde die kwam klagen over het optreden van de koning en de koningin tijdens de Olympische Spelen. Dat het niet hoorde, en dat ze niet op zondag hadden mogen vliegen. En dat de koning niet met Poetin een pilsje had moeten drinken, vanwege de mensenrechten die veel meer omvatten dan alleen de homorechten. Gevoelsprikkels komen niet aan bij de hersenen.

Vlak voor het ontstaan van de huidige mens, of misschien nog wel tegelijkertijd was er de homo erectus. Het was een andere soort die uiteindelijk werd verdreven door de homo stapenis. Maar vind je het gek zeg, homo’s die de hele dag schaamteloos met een erectie lopen, die had ik ook verdreven. Waar zijn ze gebleven, vraagt de wetenschap zich af. Waarschijnlijk in Rusland. Hij is er ook de oorzaak van dat ik lage rugklachten heb. Gelukkig net niet laag genoeg voor de homo erectus, maar omdat hij zo nodig rechtop moest gaan lopen, deze erectus homofilus, gelukkig hebben we hem verdreven. Echter, zijn wij Sapiens ook zo’n beetje aan het eind van onze houdbaarheid, volgens de paleontologen. Langzaam ontwikkelt zich een nieuwe soort en als u goed om u heen kijkt weet u dat ik gelijk heb. Hij ontwikkelt kleinere hersenen omdat hersenen nu eenmaal veel behoefte aan energie hebben, en zijn ruggengraat wordt flexibeler, om rugklachten te voorkomen. Wij kunnen denken dat het domme mensen zijn van wie je niet op aan kunt, maar het tegendeel is waar. Ze zijn bezig zich te wapenen tegen de toekomst. De homo cerebellum flexibus.

Dag Sophie

sophie snoepjes tekening sophie Een kleine twee weken heeft ze het nog uitgehouden, poes Sophie. Vandaag lieten we haar inslapen wegens een ongeneeslijke erfelijke en dodelijke nierziekte. Haar nieren waren haar aan het vergiftigen en ze maakte grote vochtzakken aan, die inmiddels keihard waren geworden. Ze is maar 11 geworden, dit kleine katje waarvan ik dacht dat ze stokoud zou worden. De laatste maanden werd ze magerder en twee weken geleden gingen we naar die dierenarts die al voelde dat er iets goed mis was. We lieten nog een foto maken om te kijken of het echt goed mis was, en dat was het. Alleen op dat moment zei de dierenarts dat hij geen idee had hoe lang het nog zou duren, kon nog wel een half jaar zijn. Maar ze leek het doodsvonnis te begrijpen en ging versneld achteruit. Het was tijd om te gaan.

Hans en Linda hadden er het meeste moeite mee. Tammar een beetje en ik had me wat afgesloten. Gisterenavond lag ze hier naast me op zolder en toen ik naar beneden ging lag ze gekruld, alsof ze haar laatste nacht nog redelijk lekker lag. Vanochtend ging ik voor ik naar mijn werk ging nog even bij haar kijken, het was immers de laatste keer en ik aaide haar. Even later kwam ze naar beneden en ging de kattenbak op. Daarna ging ze bij haar voerbak zitten en ik heb haar nog een plakje worst gevoerd. Ik vond het zielig maar het was beter zo.

Vlak voor Linda en Hans naar de dierenarts gingen zag ik een status op facebook. Een foto van Sophie die voor het laatst snoepjes kreeg en een tekening van Hans die met haar meegaat als ze gecremeerd wordt. Die tekening brak me. Ik zat op mijn werk en dacht aan al die keren dat Sophie bij Hans op bed lag als hij ging slapen. En vanavond toen ik hem naar bed bracht lag hij alleen op zijn kussen te huilen. Dat is wat het zo dramatisch maakt. Sophie is beter af zo en haar afwezigheid is kortstondig pijnlijk. Maar het jongetje dat zijn lievelingskat moet missen dat doet mij zeerder. Ik had voor beiden een schetsblok gekocht om de pijn te verzachten. Het hielp wel even tijdelijk. Het zijn geen rampen, maar grijpt me toch meer aan dan ik dacht. Morgen is het wel weer over. Dag Sophie, ik vond je stiekem best leuk.

Een kerstverhaal

Vandaag besloot ik dat het kerstmis was. In huis hangen nog steeds door de kinderen gemaakte kerstdecoraties en we hadden destijds een film opgenomen die ik nog niet gekeken had, A Christmas Carol. Ik vond het een mooie dag om die samen met de kinderen te bekijken. Het was de Disney uitvoering uit 2009, een van de betere. Hij was ondertiteld dus nog wat lastig te begrijpen voor Hans en Tammar maar ik kon ze uitleggen waar het over ging. Over een chagrijnige, gierige oude boekhouder die zijn kantoor niet uitkwam en die niet geïnteresseerd was in zijn medemens. Hij kreeg bezoek van zijn vroegere compagnon en van drie kerstgeesten om hem te waarschuwen voor het lot dat hem te wachten stond als hij zijn leven niet beterde. Het is mijn favoriete kerstfilm en Hans vond hem geweldig. Hij liet blijken dat hij snapte wat er gebeurde. Tammar zat tegen mij aan en vond het wat eng allemaal met die geesten. Op een gegeven moment haakte ze ook af maar ik had het juiste gevoel te pakken. Zondagochtend samen met de kinderen een mooie film kijken. Dat is waar het allemaal om te doen is als je vader bent.

Momenteel ben ik een vrij nutteloze vader die al vanaf de echte kerst pijn in zijn rug heeft en niet veel kan. De rugpijn voel ik niet meer maar het is de uitstraling naar mijn linkerbeen. Erop staan gaat amper alleen zitten en liggen gaat, hoewel ik vannacht wakker werd van een pijnlijk been. Ik klaag niet, het gaat weer over, niks aan de hand. Ben gewoon twee maanden per jaar minder valide, dat is alles. Mijn hoofd werkt nog goed, en maakt al plannen om mijn lichaam beter bestand te maken tegen deze laffe aanval in de rug. Maar dan moet het eerst beter worden.

Maar het is kerstmis vandaag. We hadden bezoek en haalden friet. Mijn zwager reed en ik zette de cd aan, een Elvis kerst cd die er ook sinds kerst niet meer uit geweest is. Maar wat geeft dat, die kun je het hele jaar draaien en zwager en ik hebben al besloten dat deze cd mee gaat tijdens de zomervakantie naar Frankrijk. Je kunt er geweldige imitaties bij doen, ik van Elvis, hij van de Jordanaires. Je komt er van in een prima kerststemming. Ik ga zo nog even naar de nachtmis en morgen beter ik mijn leven.