Dag Sophie

sophie snoepjes tekening sophieEen kleine twee weken heeft ze het nog uitgehouden, poes Sophie. Vandaag lieten we haar inslapen wegens een ongeneeslijke erfelijke en dodelijke nierziekte. Haar nieren waren haar aan het vergiftigen en ze maakte grote vochtzakken aan, die inmiddels keihard waren geworden. Ze is maar 11 geworden, dit kleine katje waarvan ik dacht dat ze stokoud zou worden. De laatste maanden werd ze magerder en twee weken geleden gingen we naar die dierenarts die al voelde dat er iets goed mis was. We lieten nog een foto maken om te kijken of het echt goed mis was, en dat was het. Alleen op dat moment zei de dierenarts dat hij geen idee had hoe lang het nog zou duren, kon nog wel een half jaar zijn. Maar ze leek het doodsvonnis te begrijpen en ging versneld achteruit. Het was tijd om te gaan.

Hans en Linda hadden er het meeste moeite mee. Tammar een beetje en ik had me wat afgesloten. Gisterenavond lag ze hier naast me op zolder en toen ik naar beneden ging lag ze gekruld, alsof ze haar laatste nacht nog redelijk lekker lag. Vanochtend ging ik voor ik naar mijn werk ging nog even bij haar kijken, het was immers de laatste keer en ik aaide haar. Even later kwam ze naar beneden en ging de kattenbak op. Daarna ging ze bij haar voerbak zitten en ik heb haar nog een plakje worst gevoerd. Ik vond het zielig maar het was beter zo.

Vlak voor Linda en Hans naar de dierenarts gingen zag ik een status op facebook. Een foto van Sophie die voor het laatst snoepjes kreeg en een tekening van Hans die met haar meegaat als ze gecremeerd wordt. Die tekening brak me. Ik zat op mijn werk en dacht aan al die keren dat Sophie bij Hans op bed lag als hij ging slapen. En vanavond toen ik hem naar bed bracht lag hij alleen op zijn kussen te huilen. Dat is wat het zo dramatisch maakt. Sophie is beter af zo en haar afwezigheid is kortstondig pijnlijk. Maar het jongetje dat zijn lievelingskat moet missen dat doet mij zeerder. Ik had voor beiden een schetsblok gekocht om de pijn te verzachten. Het hielp wel even tijdelijk. Het zijn geen rampen, maar grijpt me toch meer aan dan ik dacht. Morgen is het wel weer over. Dag Sophie, ik vond je stiekem best leuk.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

7 gedachten over “Dag Sophie”

  1. Triest zo’n afscheid. Daarom wil ik geen hond meer. In een volgend leven neem ik als huisdieren een olifant en een schildpad. Misschien een idee voor Hans, een schildpad?

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s