Speciaalschrijver

Nu moest ik het laatst noodgedwongen met Klopping eens zijn, terwijl ik dat liever niet ben. Maar ik kon moeilijk van standpunt veranderen omdat deze jongeman er dezelfde mening op nahield als ik. (beveiliging Apple iPhones) Vandaag overkwam mij iets soortgelijks. Kluun was op de radio, de man die figuurlijk piste op het graf van zijn vrouw, en kwam vertellen dat het eens afgelopen moest zijn met verplichte literatuur op de middelbare school, en juist dat verkondig ik hier ook af en toe. Laatst nog. Door de grafpisactie heeft de man definitief zijn geloofwaardigheid verloren. Bij mij welteverstaan. Hij kent mij niet, dus dat is verder geen probleem.

Maar ja, ook hier kon ik moeilijk ineens van standpunt veranderen. Voor literatuur moet je rijpen, en het gaat je pakken of het gaat je niet pakken. Als je het jonge kinderen door hun strot duwt, zal het ze verder wegduwen van het doel. Zo ging het tenminste bij mij, ik denk dat ik 27 was voor ik weer een boek las. De reis om de wereld in 80 dagen was mijn comeback. Maar ik weet niet eens of dat onder literatuur valt. Waarschijnlijk niet, want ik wilde maar doorlezen, terwijl ik bij literatuur toch meer associaties krijg met doorworstelen. Veel literatuur heb ik niet meer gelezen daarna. Terwijl ik wel een lezer ben geworden, maar vooral van boeken die me ook iets leren.

Als literatuur je nooit pakt, heb ik niet het idee dat je iets mist. Sommige mensen hebben ook niks met schilderkunst of met klassieke muziek. Het zou wat mij betreft voldoende zijn om de basis van de belangrijkste literaire werken te bespreken in de klas, zodat je in elk geval weet wie Multatuli is. Of Willem Elsschot. Willem Elsschot was op de Mavo mijn “speciaalschrijver.” Hij kent mij niet, dus dat is verder geen probleem. Wat wel een probleem is, is dat ik hem koos omdat je eenmaal een speciaalschrijver diende te hebben. Er was verder niets waardoor de man het verdiende mijn speciaalschrijver te worden. Wat ik nog van hem weet is dat hij Belg was, dat hij ergens in achttiennogwat is geboren, dat hij “Lijmen/Het been” en “Kaas” schreef, en dat het speciaalschrijverschap  tijdverspilling was als dat alles is wat ik nog van hem weet.

Nee, Kluun stelde zelfs voor om Kieft en Gijp dan maar op de lijst te zetten. Lijkt mij een prima idee. En als iemand zo’n boek op zijn lijst zet, laat diegene dan maar eens uitleggen waarom dat nu wel of geen literatuur is, zodat je er toch iets van opsteekt. En voor degenen die liever Multatuli op hun lijst zetten: doe alsof je thuis bent.

Boodschappers

Vandaag op de radio een debat tussen twee wetenschappers die elkaar tegenspraken. Superinteressant vind ik dat, want wetenschappers zijn wetenschappers zou je zeggen. De een concludeerde dat matige alcoholconsumptie gezonder was dan geen alcoholconsumptie, terwijl de ander beweerde dat geen alcoholconsumptie het gezondst was. Op zich maakt het onderwerp me niet uit, of het nu dit is, of de opwarming van de aarde, het bestaan van buitenaards leven, het gaat mij erom dat wetenschappers elkaar tegenspreken. Want wetenschappers beweren altijd gelijk te hebben, maar je kunt aantonen dat in genoemd voorbeeld, er eentje zit te jokken. Of zijn zaakjes niet op orde heeft. Of geen goed onderzoek heeft gedaan. Of wel goed onderzoek heeft gedaan, maar de conclusies verkeerd interpreteert.

Als een astronoom en een astroloog elkaar tegenspreken, dan kijken we daar niet van op. Als een moleculair bioloog en een dominee elkaar tegen spreken, ook niet. Als een protestant en een katholiek het doen, so be it. Maar twee wetenschappers, dat gaat niet. Want beiden worden geacht verstand te hebben van hun vakgebied, waarop wij, gewone mensen dan weer conclusies kunnen trekken die ons moeten helpen de juiste beslissing te nemen.

Ik hoorde hun boodschappen eens aan. Ik was het sowieso eens met degene die zei dat matige alcoholconsumptie gezonder was. Dat komt mij beter uit namelijk. En ik kan nu ook schermen met wetenschappelijk onderzoek dat mijn gedrag rechtvaardigt. Eigenlijk heb ik liever dat wetenschappers het nooit met elkaar eens zijn, dan kun je altijd het standpunt innemen dat je toch al van plan was in te nemen.

Achilles

Er zijn onderwerpen waar ik niks vanaf weet, en dat is ook de bedoeling. Maar waarom is de Griekse Mythologie voorbehouden gebleven aan hen die naar het Gymnasium mochten? Ik heb het idee dat zij -Gymnasiasten- meer weten dan wij, gewone stervelingen.

Uit de bijbel weet ik het nodige, maar uit de Griekse Mythologie geen moer. Ik lees net dat het de basis vormt van het denken en geloven van de oude Grieken. Het verklaart het ontstaan van de wereld en de mens, en verhaalt over de goden uit die tijd. Eigenlijk niet anders dan de bijbel. Het lijkt mij essentiële informatie, die mij even onthouden is. Ik wil zelf kunnen bedenken of er enige logica in zit. Want samen met de Bijbelse verklaringen en de wetenschappelijke verklaringen moet je hiermee toch wat raadsels kunnen ontfutselen.

En zo niet, dan is het toch verrekte handig in kruiswoordpuzzels. Ik heb gelijk wat uitdrukkingen opgezocht die mij al jaren bekend in de oren klinken, maar waarvan ik slechts een vaag vermoeden had wat ze betekenden. Zwaard van Damocles, doos van Pandora, en achilleshiel.

Hoe ik hier op kom? Ik was vanochtend bij de huisarts voor vage pijnklachten. Ik had mij beter niet kunnen laten opjutten, een paar maanden geleden, maar ik opende de doos van Pandora, ging hardlopen, wat natuurlijk helemaal niet zo slim is op je 46e. Onheil kwam over mij, eerst een knieblessure en toen die hersteld was en ik toch nog doorging, kwam de pijn aan mijn achillespees. Maanden hield die aan en ging maar niet weg. Omdat het als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hing, maakte ik uiteindelijk een afspraak met de huisarts. Nu moet er een echo gemaakt worden en een x-foto. Dat opjutten zal altijd mijn achilleshiel blijven.

Amateur astronoom

Als ik het allemaal geweten had, had ik wat beter opgelet vroeger op dinsdag, het 7e uur. We kregen toen scheikunde, terwijl we het uur ervoor gym hadden gehad. Natuurkunde had ik ook al laten vallen. Niemand vertelde me ook wat in die tijd. Aan de andere kant was het ook enorm saai, natuurkunde en scheikunde. Bovendien, als je op de mavo begint is het onwaarschijnlijk dat je een carrière a la Robbert Dijkgraaf tegemoet gaat. Terwijl Dijkgraaf zich er al over beklaagde dat er voor moderne natuurkundigen weinig eer meer te behalen viel. Alles was ongeveer al ontdekt door Einstein, Newton en noem er nog eens een paar.

Ik verslind boeken over het heelal. ’s Avonds laat bij heldere lucht zie ik de sterren en vraag me het volgende af. Klopt het allemaal wel wat de natuurkundigen zeggen? Zijn ze niet veel te intelligent en verliezen ze daardoor niet de realiteit uit het oog? Hebben ze niet behoefte aan een amateursterrenkundige die ze op het rechte pad houdt? Want er is natuurlijk veel onzin beweerd door de heren genieën. Zo bestaat er volgens Einstein niet iets als zwaartekracht, en op zijn beurt denkt Newton weer dat planeten een aantrekkende kracht op elkaar uitoefenen. Terwijl iedereen weet dat als je op een kilometer of 300 boven het aardoppervlak zit, de zwaartekracht je al niet meer naar beneden trekt. Dat zijn van die dingetjes die de mannen over het hoofd zien. Einstein met zijn lichtsnelheid. De man beweert dat je theoretisch terug in de tijd kunt als je sneller dan het licht zou kunnen reizen. Dus stel, je bent op planeet Hokkietokkie4, en je vliegt sneller dan het licht naar de aarde. Je komt op de aarde aan en ziet jezelf daar later aankomen omdat je beeltenis de afstand nog niet helemaal afgelegd heeft. Voor mij ben je dan niet goed wijs. Iedereen snapt dat jouw beeltenis iets anders is dan jijzelf en dat er helemaal niets met tijdreizen is gebeurd.

Nou ja, dat soort dingen dus. Daarvoor heb je iemand als ik nodig. Die de heren met hun wilde fantasieën een beetje in toom weet te houden, en ze te wijzen op hun onvolkomenheden. Maar ja, ik krijg geen kans bij Nasa. Tenminste niet zolang ik beweer dat de zwaartekracht op afstand geen invloed meer heeft maar niet kom met een andere verklaring voor eb en vloed. Maar dan kennen ze me nog niet bij Nasa. Ik heb de verklaring al half klaar. Kwestie van uitwerken.

Fluks Hoes

Ik was gisteren in het prachtige Groningen, voor het bijwonen van de wedstrijd FC Groningen tegen PSV. Hans mocht weer meedoen met de line-up, aan de hand van de spelers meelopen het veld op. Ditmaal mocht hij met Guardado, één van zijn twee favorieten. Groningen maakte er, gelukkig voor PSV, geen wedstrijd van, het werd 0-3, met één grote kans voor Groningen aan het eind van de wedstrijd.

Fluks Hoes, zo heet het supportershonk waar wij ons mochten melden. Genoemd naar een oud Groningen supporter. De kinderen kregen instructies en wij mochten plaats nemen vlak aan het veld, achter de PSV bank. Een Groningen supporter achter me maakte een beetje vreemde indruk. Hij had een muts op waar aan de zijkant nepharen onderuit leken te komen, maar toen ik beter keek bleek het zijn echte haar. Hij riep steeds naar Hans Hateboer, “da’s goed gedaan, Hans.” En: “pak hem maar af, hoor!” Een opvallend persoon. Misschien een kleinzoon van Fluks.

Een Brabants jochie kon er ook wat van. Die zat vlak voor de kleinzoon van Fluks, en schreeuwde mogelijk nog harder. Tegen Cocu, die het gehoord moet hebben: Hé, mag Lestienne erin? En tegen een PSV speler: Komop, nie boos worre, da lost niks op! Voor een tienjarig jochie vond ik het aardig gevat.

cocu

Voor aanvang van de wedstrijd kwamen wij per ongeluk in een Wok bij het stadion terecht. Het was een misrekening van me. Ik dacht even met zijn drieën (Groningen gaf drie kaartjes weg) goedkoop bij een MacDonalds te eten, maar de Wok was het enige wat ik in de buurt kon vinden. Moest van tevoren afrekenen en mocht voor drie uur schransen. We hadden echter maar één uur. Vond ik toch wel zonde van het geld, zo’n etentje. Ik pak daar liever een flinke snelheidsbekeuring voor. Maar goed. Gebeurd is gebeurd, we praten er niet meer over.

 

 

 

De firma Aftroef

Een man vertelde dat hij door de crisis dakloos was geworden, dat hij straks de schuldsanering in moest, drie jaar op een houtje bijten, en dat hij gezien zijn leeftijd -ergens in de vijftig- waarschijnlijk geen werk meer zou krijgen en de rest van zijn leven in armoede zou moeten leven. Er is weinig wat ik zo triest vind als dat. Geen terroristische aanslag, geen oorlog in Syrie, en geen vluchtelingendebat.

Gewoon een Nederlander die altijd gewerkt heeft en door welke oorzaak dan ook een uitzichtloos bestaan tegemoet moet zien. We kunnen de politiek de schuld geven, maar dat doe ik niet. Want niemand gaat dit oplossen. Die oplossing is er niet. Ik weet wel dat als ik de baas was van ons bedrijf (de holding. red), er miljoenen bespaard zouden worden aan overbodige uitjes. Er is geld genoeg, maar hoe bestrijd je de verspilling? Het opbieden tegen elkaar?

Ergens onderweg naar waar we nu zijn is iets misgegaan. En ik weet niet waar. Op de lagere school waren we nog allemaal gelijk. Op de Mavo had je één of twee uitzonderingen. Op de (het) Havo voelde ineens de halve klas zich verheven. En nu zijn we allemaal in dienst getreden bij de firma Aftroef en partners. Op het onzinbudget van ons niks voorstellende bv-tje, hadden 100 bijstandsgezinnen een keer een dertiende maand kunnen krijgen. En dan heb ik het nog maar over een niks voorstellend bedrijfje van 10 man. Dat doet mij wel eens pijn. Ik had er graag een hoop onzin voor opgegeven. Waar is Robin Hood als je hem nodig hebt?

Donna, schrikkeldag, buien

Door de knierevalidatie van mevrouw Mack, heeft zij het gewaagd om Netflix aan te schaffen. Daardoor zitten wij nu avond aan avond aan de buis gekluisterd om Suits te zien. Minimaal twee afleveringen, soms drie. Je wordt er niet wijzer van, maar wel gelukkig. Ik identificeer mijzelf met Harvey Specter, al heb ik net zoveel van hem weg als van Louis Litt. Mevrouw Mack identificeert zich met Donna, dat weet ik gewoon. Niet dat ze er iets van weg heeft, maar die dingen voel je aan.

Verder had ik vandaag wat normale irritaties. Bijvoorbeeld over het feit dat het 29 februari is, en dat dat reden is om dat in meerdere malen in het nieuws te laten komen. Het is al eeuwen bekend dat het vandaag 29 februari zou zijn, maar toch trouwden er vandaag twee en een half keer zoveel mensen als op een normale maandag. Afhankelijk van de reden heb ik daar waardering voor of krijg ik er jeuk van. Als de reden is dat je je trouwdag dan maar één keer per 4 jaar viert heb ik er waardering voor. Als het een Willem en Maxima-achtige actie is, dan laat maar. Maar wat me het meest irriteert aan een schrikkeljaar is dat de lengte van een seconde niet juist is vastgesteld toen ze die vaststelden. Die had een fractie langer moeten zijn, dan was dat hele schrikkeljaar niet nodig geweest.

Wat ik ook echt niet leuk vind is dat we weer zijn aanbeland bij de Maartse bui. Het is precies dezelfde bui als die in februari of april, maar nu is het ineens een Maartse bui. Ik hou niet van dat soort grappen. Het is gewoon een bui die geheel onafhankelijk is van de maand waarin hij valt. Wat mij betreft kan een Maartse bui ook in april vallen. Of een Aprilse bui in maart.  Waarom weermannen zich met dit soort onzin inlaten, ik weet het niet.

Donna, dan maar. Om deze dag goed af te sluiten.

Donna

You Needed Me

Nu was het gisteren de sterfdag van mijn vader, heel lang geleden, en om het toch min of meer onder de aandacht te brengen had ik een nummer van Anne Murray op FaceBook geplaatst. You Needed Me werd op zijn crematie gedraaid. Toen draaiden ze nog echt. Tegenwoordig zoek je het makkelijk op op YouTube en dus zette ik het vanochtend in de auto aan. Het was wel weer even geleden dat ik het nummer hoorde, maar ik ken het te goed om me nog te laten verrassen.

Echter, de andere nummers die YouTube van haar toonde, en die ook op de Elpee stonden destijds, konden dat wel. Ik klikte op ‘I just fall in love again’  en werd ineens meegevoerd naar 1985, ik had nog niet eens een rijbewijs. Het cassettebandje van Anne Murray in de auto, ik zat op de voorstoel naast mijn moeder. Mijn moeder was pas 38 toen ze haar man verloor. Al die nummers op het bandje kon ze aan, behalve ‘You Needed Me’. Ik hoopte altijd dat ze niet zou huilen als het klonk, maar ze deed het altijd wel, en dat deed pijn. Want ik wilde dat ze ermee kon omgaan. Dat heeft ze nooit gekund.

We zijn 31 jaar verder, en het litteken zit dicht. Het is genezen, maar als je erop drukt dan voel je dat er pijn gezeten heeft. Bij mij kon het helen omdat ik een nieuw leven heb, maar mijn moeder heeft nog altijd haar oude en is maar deels betrokken bij mijn nieuwe.  Ik durf haar You Needed Me nog altijd niet te laten horen.

Een alinea vol vraagtekens

Ik hoorde op de radio een item over het toegankelijk worden voor iedereen van een test om een ongeboren kind te beoordelen op het syndroom van Down. Het ging om een bloedtest die 99% uitsluitsel geeft, en die in IJsland er al bijna voor gezorgd heeft dat Down uit de samenleving is verbannen. Verbannen. Als je het zo zegt, en daar komt het eigenlijk op neer, dan klinkt dat gelijk heel eng. Alsof er geen mongolen (downsyndroom) in de samenleving mogen zijn. En alsof je mongolen (scheldwoord) uit de samenleving kunt bannen.

Ik weet dat vrijwel elke ouder hoopt op een gezond kind. En dat als het kind het syndroom van Down heeft, men even moet slikken. Maar dat dat van korte duur is en men houdt van het kind, ongeacht welk syndroom. Dat men het van tevoren wil weten kan ik me ook nog voorstellen. Maar als je dan besluit om het te aborteren, dan doe je dat voor jezelf, niet voor het kind. Hoewel we ook niet ouders een schuldcomplex moeten aanpraten, het is erg zwaar om voor een down kind verantwoordelijk te zijn. Maar het is wel een volwaardig kind. En laten we niet vergeten dat als het kind met het downsyndroom er eenmaal is,  geen ouder hem nog zou willen ruilen voor een ander kind.

Als in IJsland het syndroom van down uit de samenleving wordt verbannen, zegt dat dan iets over de samenleving, of over de ouders? Of over medici? Of zijn medici en ouders de samenleving? Moeten we alles wat medisch mogelijk is ook maar in de praktijk toepassen of zijn er grenzen? Kun je het ongeboren kind straks ook testen op intelligentie? Kun je het VMBO kind laten aborteren en doorgaan tot je een VWO kind hebt verwekt? Dan voelen we het probleem al aankomen. Wie gaat dan het uiterst belangrijke VMBO werk opknappen? Robots die door de VWO kinderen zijn ontwikkeld? En uiteindelijk, als we 1000 jaar verder zijn en er is een maakbare samenleving, is die dan nog één cent waard? Of gaat het zo geleidelijk dat we het niet merken er ineens in beland zijn? Zoals we nu ook al zijn waar we zijn? Een alinea vol vraagtekens.

Verslaving en een rammelend verhaal.

Volgens mij ben ik ongevoelig voor verslavingen. Ik weet dat natuurlijk niet zeker, maar ik denk het. Wat niet wil zeggen dat ik niet gevoelig voor verslavingen ben. Ik ben het misschien juist wel, alleen kan ik ze enorm goed weerstaan. Volgens Wim Kieft, wiens boek ik nu aan het lezen ben, is drugsverslaving een ziekte waaraan je kunt lijden zonder ooit drugs gebruikt te hebben. Je weet dan gewoon niet dat je  verslaafd bent omdat je nooit drugs hebt gebruikt. Maar zou je het gebruiken dan zit je er na de eerste keer aan vast.

Mijn rookverslaving is nooit een verslaving geweest. Geen lichamelijke en slechts in lichte mate een geestelijke. Maar zelfs al zou het een zware verslaving zijn, als de wil om ermee te stoppen nog sterker is, dan zou je het je lukken. Makkelijker dan bij iemand wiens afhankelijkheid slechts licht is, maar geen zin heeft om het op te geven.

Kinderen die geboren worden vanaf 2017 mogen straks helemaal niet meer gaan roken van de wet. Krijgen niet eens meer de kans om een rookverslaving te ontwikkelen. Ik erger me enorm aan zo’n plan. Het is jouw leven, het is jouw lichaam, het is jouw dood, hoor je steeds vaker mensen zeggen. Behalve als je rookt, dan staat je lichaam ter beschikking van de niet-rokers. Ik stond zaterdagochtend in de smerige kou langs het voetbalveld en ging dicht naast de man staan die een shaggie draaide om mee te kunnen profiteren van die heerlijke lucht. Laat die man vooral zelf weten of hij rookt. Ja, hij leeft minder gezond, maar al die gezonde sporters om me heen beginnen me zo langzamerhand ook de keel uit te hangen. Met hun sla en met hun pesto. En als we roken gaan verbieden, dan gewoon in één keer voor het hele land. Niet alleen voor mensen geboren vanaf 2017, want die kunnen er ook niks aan doen.

Schijnheilig genoeg zou ik het wel fijn vinden als mijn kinderen niet gaan roken. En ik vind het fijn dat mijn vrouw en ik eraf zijn. Ik vond roken altijd al smerig. Maar dat wil niet zeggen dat een ander die ik niet ken, en van wie ik geen verdriet heb als die dood gaat, niet gewoon zou mogen roken in een vrij land.