Illuminatie

Sommige mensen geloven dat de wereld geregeerd wordt door de 85 rijkste mensen ter wereld. De man die de slimste mens is geworden, is er eentje van. Ik geloof dat niet. Het is namelijk erg interessant om beweringen te doen die niet gecontroleerd kunnen worden. En hoe harder je het bewijs onderuit denkt te halen, hoe groter het complot en hoe minder je ervan weet, zegt de complotdenker. Zo zou een zekere familie Rotschild de wereld besturen zonder dat iemand er van weet. Alles wat Mark Rutte zegt, wordt hem ingefluisterd door een lid van de familie, en in ruil daarvoor krijgt Mark weer wat penningen. Het maakt de familie Rotschild niks uit wie er aan de macht is, want zij kunnen iedereen naar hun hand zetten.

Verder financiert de familie oorlogen om de wereldbevolking terug te brengen naar 500 miljoen mensen. Uiteraard is 9/11 ook door hen bedacht. Vanochtend nog in de krant. Bush heeft het gedaan, niet Osama Bin Laden. Complotdenkers worden nooit moe van zichzelf, want ze vinden altijd wel iemand die hun prachtige verhalen, want dat zijn het zeker, gelooft. Het zijn fases in mijn leven. Als ik weer even niks anders te doen heb, lees ik weer een mooie complottheorie om het leven op te leuken. Als kind geloofde ik dat ik een experiment was van robots. Ik was het enige echte mens en jullie waren allemaal als mens vermomde robots. Had ik uit een film.

Ik ken geen complottheorie die later waar bleek te zijn. Ik ken wel veel complottheorieën die nog steeds in stand worden gehouden omdat ze niet te controleren zijn. Kennelijk hoort het bij de mens. Het maakt zijn leven spannend. Trouwens, ik lieg. Ik ken natuurlijk wél één complottheorie die waar is. Maar omdat ik weet dat het waarheid is, valt hij bij mij al niet meer onder de complottheorieën. Elvis leeft.

Zwaardvis

Deze week was er een infoavond op de school van mijn kinderen. Het leuke was, ze mochten zelf individueel, één op één het verhaal aan hun ouders vertellen. De oudste zit in groep 8 en de jongste in 5. De jongste heeft wat moeite met haar concentratie, en daardoor raakt de mijne ook snel van de wijs. In haar hoofd is ze al met het volgende bezig, terwijl het huidige nog niet klaar is. Aandachtspuntje. Ik heb het probleem in elk geval nu voor het eerst onder woorden gebracht en volgens de vijf fasen van rouw zit ik nu bij acceptatie. Ze liet mij twintig gelijksoortige vragen beantwoorden op een pc, en ik vond het al vrij langdradig worden, maar volgens mijn dochter hoorde het erbij. Toen die goed beantwoord waren, mocht ze als beloning een spelletje spelen van de software, en dat ging ze doen. Had totaal niks te maken met de infoavond, maar ik was weer voor het karretje gespannen.

Mijn zoontje hield zich beter aan de opdracht en liet mij zien naast wie hij zat, hoe het digibord werkte, liet zijn reken- en taalboekjes zien en liet mij een paar opgaven maken. Sommen, dat ging nog wel, hoewel het de bedoeling was dat je bij een vermenigvuldiging op papier, het onthouden getal opschreef in de som. Dat was vroeger niet zo. Dan moest je het onthouden getal onthouden. U weet wel, vier opschrijven, één onthouden. Dit was meer: vier opschrijven, één vergeten. Verder leerde ik opnieuw wat de persoonsvorm was. Dat was ik totaal vergeten. “Was vergeten” is de persoonsvorm. De persoonsvorm geeft informatie over de zin. In welke tijd staat de zin, is het onderwerp in meervoud of enkelvoud, en in welke persoon -hatjsee- de zin staat. Goed onthouden!

Echter, we kregen ook een boekje van natuur en techniek. En daar stonden een aantal beesten in, en de snelheid die ze konden halen. Omdat ik daar ook wel in geïnteresseerd was, las ik die dingen vroeger ook. Een jachtluipaard kon ongeveer 110, en een antilope 70 of zoiets. Hier moest je vier beesten in volgorde van snelheid zetten. En de zwaardvis stond bovenaan met 130 km/u. Huh? Waarom wist ik dat niet? Ik besloot het thuis op te zoeken. En ja hoor, er klopt geen kont van. Er is precies één Nederlandse site die het heeft over 130 km/u, maar de meeste anderen denken dat het vlak onder de 100 ligt. Dat vind ik toch een heel verschil, 23%. En vooral omdat er geclaimd werd dat de zwaardvis sneller dan het snelste landdier is. Ze leren het hartstikke verkeerd daar. Nu al!

Het zweet des aanschijns.

Het is duidelijk dat ik op mijn werk weg moet. Niemand zegt dat, maar ik heb een managersfunctie gekregen zonder mensen onder me. Ik heb ook geen functieomschrijving en heb slechts een paar kleine verantwoordelijkheden. Ik rapporteer sinds kort wederom aan de controller. Dat wil zeggen, hij keurt mijn vrije dagen goed. Voor de rest heeft hij geen idee wat ik doe. En ik niet wat hij doet. Er worden in elk geval geen maandelijkse financiële cijfers in elkaar geflanst, zoals ik dat altijd deed. Ik weet niet wie in deze organisatie een idee heeft hoe het met ons bedrijf gaat. Wij waren Zweeds, toen werden we overgenomen door Amerikanen, en inmiddels zijn de Amerikanen overgenomen door Chinezen. Sinds de eerste overname ben ik bezig aan mijn derde manager. In het begin ben ik nog erg druk geweest om systeem A te integreren naar systeem SAP (Schreck, Angst und Paniek) en nu dat werkt, willen de Chinezen dat we weer terug gaan naar systeem A. Ik heb nog nooit zoveel verdiend als nu, en ik heb er nog nooit zo weinig voor hoeven doen. Niets uit het bovenstaande is overdreven. Ik zou mijn werk in 15 uur per week kunnen.

Vandaag ben ik het trappenhuis gaan stofzuigen. Dat wordt al maanden niet meer gedaan om een of andere vage reden, dus heb ik vier trappen gezogen. Mijn collega’s waren mij dankbaar. Tevens heb ik alle kapotte verlichting vervangen door lampen die boven in het gebouw brandden, daar waar toch niemand zit. Ik ben hartstikke creatief en handig aan het worden. Gezien het jaar dat we achter de rug hebben -kunstknie, opknappen van ons interieur, had ik een fijne baan. Wellicht dat er binnenkort nog een heup vervangen moet worden, dus misschien blijf ik nog wel even. Ik moet wel gaan nadenken over een andere auto. Mijn leaseauto mocht ik niet houden van de Amerikanen. Daar smijten ze dan wel weer een bak geld tegenaan ter compensatie, zodat ik straks echt dik moet gaan inleveren als ik ergens anders weer geld ga opleveren voor een baas.

Of zal ik dit gewoon lekker tot mijn 67e blijven doen in de hoop dat de Chinezen ons vergeten? Nah, niks voor mij. Ik moet zweten en afzien en weinig verdienen, zoals de VVD het graag wil. In het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen hebben ze in de bijbel laten opnemen. Dat hebben ze me verteld, en ik weet niet beter.

Wat een volk!

Ik kreeg vandaag een mailtje toegestuurd met daarin een linkje naar een filmpje op Geen Stijl. Ik heb het niet zo op Geen Stijl, en dat heeft alles te maken met Rutger Castricum. Die is begonnen. In het filmpje hield de politie een (waarschijnlijk) Marokkaanse mevrouw aan die vergeten was te integreren. Onbeschoft, dom, provocerend en wat mij betreft sloegen ze haar in de boeien om haar eens wat manieren bij te brengen. De agent die haar aansprak liet zich geenszins intimideren en ik meende zelfs te bespeuren dat hij haar extra zat te jennen met wat gevatte opmerkingen. De vrouw had een verklaring van de dokter naast zich liggen met daarin toestemming om geen gordel te dragen. De agent legde haar uit dat dat niet geldig was, en hoe de procedure dan wel werkte. Waarop de vrouw de gordel omdeed, en dus een valse doktersverklaring had. Nou ja, je hebt er echt helemaal niks aan, als samenleving.

Nu ben ik niet achterlijk en scheer niet alle moslims over één kam. De reageerders van Geen Stijl hebben daar helaas minder moeite mee. Hatelijke en racistische opmerkingen aan het adres van de vrouw, maar ook aan de kam. De hele bevolkingsgroep was achterlijk en moest weg, terug naar Islamië. Ik zou het méér kunnen waarderen als dergelijke anonieme grootspraak eens werd omgezet in een daad tegen extremisten die zich tegen Nederland gekeerd hebben en onze vrijheid en verworvenheden niet accepteren. Maar helaas.

Het feit dat Geen Stijl niet ingrijpt in de reacties maakt dat ik denk dat zij racisme goedkeuren. En dat mijn gevoel over Geen Stijl wel goed was. Maar ik schaamde mij wel voor de reacties. Een moslim die niemand kwaad doet en zulke reacties leest moet zich toch doodongelukkig voelen. “Wat een volk,” zo eindigden veel commentaren. En ik dacht precies hetzelfde.

 

 

 

Tante Riet

Morgen (vandaag) is Tammar jarig. Acht jaar wordt ze. Tammar is “me Tammartje en me liefie.” Toen ze net geboren was, lag ze met mij alleen in een ziekenhuiskamer en mama moest nog gehecht worden. Het was heel anders dan toen Hans geboren was en er verontrusting was. Dit ging allemaal goed, en ik mocht gewoon zonder arts, verpleegster of moeder met haar op één kamer wachten tot mama kwam.

Ze heeft zich ontwikkeld tot een jongensachtige meid. Ze is wild en onbezonnen, heeft haar benen altijd onder de blauwe plekken of korsten. Ze rent eerst, dan pas denkt ze na waarheen. Ze trekt even makkelijk een voetbalpak van Messi aan als een zomerjurkje, het staat haar allebei. Luisteren vind ze lastig, en als ik zou willen zou ik zo een stempel met ADHD kunnen halen bij de dokter. Maar dat doe ik niet, want ze is gewoon druk. En schattig.

Vanavond, op een andere verjaardag was er een oude tante van mevrouw Mack. Uit Leien ofzo. Met een Leiens accent, godvurregeme. Tammar had haar nog nooit gezien, maar ze was niet weg te slaan naast deze mevrouw. Ik was stomverbaasd over de klik die de tante en Tammar hadden. Tammar had haar al uitgenodigd op haar verjaardag en ze mocht ook blijven slapen, en ook heeft ze ons telefoonnummer gegeven zodat de tante morgen kan bellen. Geheel spontaan pakte de tante vijf euro en gaf die aan Tammar. Tammar was blij verrast en gaf tante Riet, want zo heet ze, een zoen.

Ik heb zelden zoiets meegemaakt. Daar zit je dan als vader te kijken naar je dochter die als het haar gevraagd werd zo zou overlopen naar tante Riet…

me tammartje

Eva en de Indiaan.

Ik ben geen groot fan van haar of haar praatprogramma’s, maar nu had ze toch een programma dat me vasthield. Eva Jinek reisde door haar geboorteland en gaf een inkijkje in de Verenigde Staten van Amerika. Precies het inkijkje dat ik wilde want normaal gesproken zie je alleen de extremen en krijg je het beeld van een volkomen geschifte bevolking. Ze bezocht mensen van verschillende bevolkingsgroepen en praatte met hen over het verleden, het heden en de toekomst.

Een van oorsprong Arabische mevrouw, een kapper in een zwarte wijk, een Mexicaanse immigrant, wat blanke bejaarden, allemaal hadden ze een verhaal en een voorliefde voor Amerika. Het verhaal wat vrijwel iedereen vertelde was dat iedereen Amerikaan kon worden, als je Amerika maar in je hart sloot. De zwarten vertelden over Obama, over hoe trots ze waren en over hoe ze nog dagelijks met racisme te maken hadden, en hun levens daarop aanpasten. Dat ze hun kinderen leerden hoe met de politie om te gaan omdat ze anders het gevaar liepen te worden doodgeschoten. Dat ze bang waren voor Trump. De Arabische mevrouw was hartelijk en vertelde dat ze zich had moeten aanpassen, maar ze hoefde haar afkomst en cultuur niet te verloochenen. Maar ook zij was bang voor Trump. De Mexicaanse man zei niet zoveel, behalve dat hij in Amerika een goed bestaan had weten op te bouwen. De blanken vonden het jammer dat er een steeds grotere groep Mexicanen kwam die het niet nodig vond om Engels te leren, en voelden zich een beetje verraden. Maar zeiden ze, we zijn allemaal immigranten, het maakt niet uit waar je vandaan komt, het gaat om wat je doet. De enige echte Amerikanen zijn de indianen.

En dus bezocht Eva een indiaan, die woonde in een omgeving die je bij een indiaan zou verwachten. Hij werd gelijk spiritueel en Eva emotioneel. En ik dacht bij mezelf: Nou ben ik zo’n nuchtere en hoog opgeleide westerling geworden die niet gelooft in rokende stenen en de gebruiken van de Indiaan, maar alles in mij kreeg sympathie voor de Indiaan. Eva onderging de rituelen en moest huilen, en de Indiaan sprak ondertussen wijze woorden. Ik zou het ritueel ook ondergaan hebben, niet alleen om de Indiaan niet te kwetsen, maar omdat kennelijk alles in deze westerling verlangt naar de rust, de wijsheid en de spiritualiteit die de Indiaan bezat. Alsof in mijn DNA geschreven staat dat Indianen oneindig veel meer weten over het leven en de dood. Alsof mijn eerste natuur werd geraakt. Een oude Japanner zou waarschijnlijk een zelfde uitwerking op me hebben. Of een stamoudste in Afrika. Zorgelijk. Want ik ben een gejaagde westerling.

Vermoeid

Ik las een paar weken terug een boek van Jari Litmanen waarin hij schreef dat hij aan het einde van een bepaald seizoen doodmoe was. Dat hij zich pas na twee weken vakantie weer een beetje uitgerust voelde. Ik vond dat een beetje overdreven. Je krijgt tenslotte elke nacht rust. Maar nu, na al een aantal weken bezig te zijn in huis, weliswaar onderbroken door mijn werk, voelde ik vanochtend de vermoeidheid in mijn lijf.

Nu had ik gisteren 10 uur en 50 minuten nodig om een Ikea Pax kast in elkaar te zetten, dus dat hakte er wel in. Ik verlies vooral veel tijd met het constant zoeken naar mijn gereedschap, dat elke keer weg is. Het eindresultaat mag er gelukkig zijn, en mevrouw Mack is er helemaal blij mee. Maar vandaag moesten we weer verder met het gereed maken van de slaapkamers van de kinderen. Al maanden slapen ze bij elkaar, omdat we een kamer nodig hadden als opslagruimte. Nieuw behang, nieuw verfje, nieuwe vloerbedekking, nieuwe meubels, alles nieuw. Het was ook hoognodig, na 14 jaar in dit huis.

Nu ligt er boven vloerbedekking, en dat is wel zo fijn lopen als je net je bed uit komt. De kinderen hebben weer een eigen kamer, en langzaam begint het er weer op te lijken. Morgen even iets rustiger aan, want de vermoeidheid zit in me. Ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit eerder heb gevoeld, maar ik ben dan al ook al bijna 47. Jari was pas achter in de twintig. Wat dat betreft zou ik profvoetballer moeten zijn geworden. Tot mijn 47e niet moe te krijgen.

 

Rio de Janeiro 2016

Het valt wat tegen, de Nederlandse medailleoogst op de Spelen. Gelukkig is meedoen belangrijker dan winnen, hoewel dat natuurlijk alleen voor de sporters geldt. Voor de toeschouwers moet er gewonnen worden, want na winst mag je feesten, en feesten is een manier om het kneuterige bestaan even te doen vergeten. De ene na de andere medaillekandidaat vliegt er momenteel uit. In het Holland Heineken House staan ze te wachten tot het los kan barsten. Een judoka met brons, wat maakt het uit, we doen net of we eerste zijn geworden.

Vandaag kreeg ik een pushbericht. Ik dacht dat er een ramp was gebeurd. Gelukkig was het een gouden medaille voor Nederland. Twee roeisters die we niet kenden waren de beste van het toernooi. Ook wel eens fijn, na al die decepties tot nu toe. Het zal toch gebeuren dat je met je sponsors in het HHH staat te wachten en er komt geen succes! Dat zou toch uitermate irritant zijn. Sta je daar met je biertje. Een verregende vakantie!

Iemand heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat golf een Olympische sport is geworden. De toppers schitteren door afwezigheid. Zikavirus, zeggen ze. Schijnt alleen gevaarlijk te zijn voor golfers. Ondertussen staan zij ergens op een toernooi waar wel geldprijzen te verdienen zijn. Want meedoen is tenslotte belangrijker dan winnen.

Men zegt…

Men zegt dat je maar één keer leeft. Dat we zijn ontstaan uit een gaswolk en zwaartekracht. Dat we vroeger samenklonterden en zo de aarde vormden. En dat we begonnen als microben en uiteindelijk mensen zijn geworden. Dat we hier toevallig zijn en dat alles in chronologische vorm verloopt, van geboorte tot aan de dood. En na de dood, zegt men, zijn we weg, weten we niet meer, en kan niemand ons nog bereiken. Dat was het dan. We zijn hier toevallig en het dient geen enkel doel. Als de zwaartekracht ons niet gevormd had, had niemand geweten dat we er niet waren en was het heelal nu een plek waarvan niemand kon getuigen dat het er was.

Wij mensen kunnen ons afvragen waarom, alleen omdat we mensen zijn. Zou het niet verder gekomen zijn dan microben, dan zou dat zelfs niet gaan. Dan waren we gewoon. Dan had ik dit niet kunnen schrijven en niemand zou zich ooit over iets druk gemaakt hebben, want er was niemand. De aarde als eenzame planeet in een heelal dat niets om ons geeft. Jupiter, da’s de enige die om ons geeft en vangt voor ons veel klappen op. Daarom konden we uiteindelijk mensen worden, zo zegt men.

Het wordt nog erger. Uiteindelijk doven alle sterren uit en wordt het heelal één grote donkere leegte. Wij zijn er dan niet meer, alleen de leegte. Tja, en dat was het dan. In de tussentijd waren wij heel even hier, in een heel klein hoekje, om een foto te maken van wat er was. Die foto moeten we naar buiten zien te krijgen, opdat hij niet vergaat in dit heelal, waarin we hopeloos gevangen zitten. Zelfs onze gedachten, waarvan men zegt dat je ze nooit gevangen kunt zetten, weten er niet uit te komen. Het is een hopeloze en uitzichtloze situatie.

Je zou er haast gelovig van worden.

 

Milo

Dat leek me nu een leuk grapje, mijn vorige logje heet Millau, en deze heet dan Milo. Overigens spreek je Millau uit als Miejo,  dat wist u vast niet. Milo is onze logeerhond. Net zo groot als de onze, alleen met een wat breder lijf en een dikke doggenkop.
Milo

Een ontzettend lief beest, maar toch zal ik blij zijn als hij morgen weer wordt opgehaald. Het is best een opgave, als je ze alletwee uitlaat en ze beginnen te trekken. Dan moet je toch alle zeilen bijzetten om ze tegen te houden. En aangezien Milo een mannetje is en het niet accepteert als een ander mannetje iets te vrij met Randi omgaat, wil hij zich nog wel eens laten gelden. Verder is hij ongevaarlijk, behalve als je op de bank zit en hij komt je begroeten. Dan zet hij het liefst zijn poten op je schouders en begint je te likken. Zonder zwemdiploma’s overleef je dat niet. En je kunt een klap krijgen van zijn zwiepende staart als je niet uitkijkt.

De laatste tijd is het wat onrustig in de buurt en ik zag twee politiemotoren met zwaailicht achter twee rendende jongemannen aan zitten. De volgende dag hoorde ik de sirene van twee kanten komen. Gisteren was het weer raak met herriemakende jeugd en ik besloot er zelf heen te gaan. Uiteraard vergezeld van Randi en Milo. Ik trof twee jongens en twee meisjes aan, en vroeg of alles goed was. Dat was het, en of het met mij ook goed was. Ja, ook wel, en ik liep door. De honden trokken aan hun riemen, en wilden op de jongens af. Met kwispelende staarten, dat vond ik jammer. Maar dat zagen ze niet. Zometeen ga ik er weer even langs. Nobody fucks with Mack. Or Randi. Or Milo.