Categorie: Mack vindt ergens wat van

Vaak luister ik ’s avonds even naar Radio Roeptoeter zoals Joost Eerdmans zijn programma ook wel noemt. Ongefundeerde en gefundeerde meningen over van alles en nog wat. Vóór én tegenstanders van de de door Joost geponeerde stelling komen aan het woord zodat je aan het denken wordt gezet over zowel de ene als de andere kant. Want links en rechts denken in 2013, ik zou haast zeggen dat dat niet meer van deze tijd is. Want behalve in de wiskunde kent een probleem niet slechts één volledig sluitende oplossing. Er zitten altijd meerdere kanten aan een stelling, zo ook die van vandaag, waarbij het ging over het registreren van gemaakte reizen door burgers, door de overheid in het kader van terrorismebestrijding.

Natuurlijk wil ik dat de overheid er alles aan doet om terroristen voor te zijn, en natuurlijk kan het me feitelijk niet schelen dat ze weten welke reis ik heb gemaakt. Als ze daardoor iemand op de korrel krijgen die de het afgelopen jaar drie keer een reis naar Syrië heeft gemaakt, prima, die moet misschien wat extra in de gaten worden gehouden. Maar waar ik wel een probleem mee heb is een overheid die via wetgeving gerechtigd is om burgers die nergens van verdacht worden, te bespieden, na te trekken en af te luisteren. Want dat is de essentie van het vrije land, een overheid die daartoe overgaat geeft de vrijheid van het land op. Ook onder het mom van terrorismedreiging.

De mooiste argumenten komen voorbij. Iemand beweerde dat het helemaal niks met terrorisme te maken had maar dat de overheid deze gegevens zo aan de belasting kon doorgeven zodat die ons in de gaten kon houden. Uiteraard werd de belastingdienst als vijand bestempeld en hadden die helemaal niks te maken met dat soort van gegevens. Je weet al dat je hier te maken hebt met een ontduiker die het niet eens is met het feit dat hij belasting moet betalen. Anderen uiteraard wel, maar hij niet. Verder werd gezegd waarom we ons nu zo druk maakten omdat de overheid echt alles al van ons weet. Onze gangen worden overal nagetrokken, computersystemen gehacked, onze geheimen zijn geen geheim voor de overheid. Prima denk ik dan, zolang het stiekem gaat vind ik het veel minder erg dan dat het wettelijk geregeld is. Bovendien, als de overheid alles al weet, weten ze ook alles van terroristen en is het probleem weg. Stiekem is het sleutelwoord.

En natuurlijk zijn er ook elke uitzending weer mensen die even kort op de stelling ingaan en vervolgens snel overschakelen op een onderwerp waar ze ook graag even over willen praten en dat niks met de stelling te maken heeft. Zo kwam Marine Le Pen voorbij, in de peilingen de volgende president van Frankrijk. De Fransen die vorige keer nog zo netjes een socialist kozen, kiezen nu met het zelfde gemak een extreemrechtse president. En zo gaat het niet alleen bij de Fransen, dat kan elk land gebeuren. En eindelijk gaat er daar wat gebeuren, wordt er gezegd. Ja, dat klopt, het land gaat naar de kloten. Het leidt tot de ondergang van de vijfde republiek en waarschijnlijk daarna tot stichting van de zesde onder de uitroep dat het jamais encore mag gebeuren. Maar enkele decennia in vrede leven is genoeg om te aandacht dusdanig te laten verslappen dat al het kwaad zich diep kan nestelen en zich vanuit het diepe kan verspreiden over een land. Uiteraard overwint het goede wel weer, en houdt veel langer stand, maar het duurt slechts tot het kwade weer de overmacht krijgt.

Ik vrees dat ik met de volgende bewering wat alleen zal staan en op veel weerstand zal stuiten. Maar dat Halloweenfeest wat ze in Amerika zo uitbundig vieren, kan dat nou nog wel in deze tijd? Ik bedoel, het vindt zijn oorsprong in een Keltisch gebruik waarbij de Kelten elkaar angst in boezemden door te vertellen dat de geesten van de doden op die dag probeerden bezit te nemen van het lichaam van een levende. Ik word niet vrolijk van dit soort bakerpraatjes. Ten eerste brengt het ons terug naar de tijd dat mensen klein werden gehouden door angst te zaaien. Ik weet niet of dat nu wel zo correct is. Jarenlang hebben wij erover gedaan om over zulk bijgeloof heen te komen, en nu wekken we de angstgevoelens weer op, zeker bij kleine kinderen. En iedereen weet waar het toe kan leiden als een kind angstig opgroeit. Ten tweede vind ik het respectloos naar de doden. Respect voor de dood, dat hebben wij in eeuwen opgebouwd, om hen zo hun rust te gunnen. Een vredig kerkhof waar de doden met rust worden gelaten. Halloween zou zo maar aan kunnen zetten tot grafschennis. U ziet het misschien als onschuldig vermaak, maar de oorsprong van het verhaal is wel dat de doden uit hun graven zouden komen.

Triest genoeg zijn er ook graven van kleine kinderen, moeten ouders die toch al met onmetelijk verdriet zitten dan geconfronteerd worden met de gedachte dat ook hun kleine lieveling als een zombie uit zijn grafje komt om bezit te nemen van het lichaam van een ander kind? En wat te denken van alle ouders van levende kinderen? Die gaan straks met een scheef oog naar de ouders van een overleden kind kijken, uit angst voor het binnentreden van de geest van het overleden kind in hun eigen kind. Misschien gaan ze elkaar mijden of erger, en dat alleen maar omdat geen gemeente wil meewerken aan de afschaffing van of tenminste een verandering aan dit zogenaamd onschuldige feest.

En dan heb ik het nog niet eens over al het snoep dat ermee is gemoeid. Miljoenen kinderen worden volgepropt met chemicaliën op de Halloweenavond. We zouden inmiddels toch beter moeten weten? En van mij hoeft het heus niet afgeschaft te worden hoor, maar men moet wel mee met zijn tijd. Men zou bijvoorbeeld Halloween in juni kunnen vieren als het nog licht is en het schrikeffect geminimaliseerd wordt. De verwijzing naar de doden moet er echter uit, dat kan gewoon echt niet meer in deze tijd. Het is beledigend en stigmatiserend, en het kan aanzetten tot haat, zoals ik uitlegde. En verder zouden volwassenen geen snoep meer moeten uitdelen aan de kinderen, maar iets gezonders, zoals een stukje komkommer of een kiwi.

Ik weet, het is geen populaire boodschap, en het zal op veel weerstand stuiten van wat koppige, aan tradities hechtende Amerikanen, maar dat moet dan maar. Het maatschappelijke belang is immers een groter belang dan het belang van een voortbestaan van een traditie.

Eenzaamheid is volgens dagblad Trouw een groot probleem onder Turken. Ze baseert zich op cijfers van het RIVM. Daaruit zou blijken dat zeven op de tien Turken zich in meer of mindere mate eenzaam voelt.

Luister nu naar dit fragment (doorspoelen naar 1:10): http://nos.nl/audio/560137-turken-eenzaam-lariekoek.html Het wordt door de Turkse schrijver Özcan Akyol afgedaan als lariekoek, omdat hij vindt dat er als er één hechte groep is in Nederland, het wel de Turken zijn. Ze komen bij elkaar in moskees, cafe’s, koffiehuizen en voetbalverenigingen en zijn erg naar binnen gekeerd en hebben aandacht voor elkaar. Dat is natuurlijk mooi, maar mij klinkt het in de oren als ontkenning van feiten. Niet dat ik de feiten kan staven, maar de manier waarop het wordt afgedaan heeft wat weg van Mohammed Al Sahaf, al leek die een stuk duidelijker niet in z’n eigen verhaal te geloven. De eenzaamheid waaraan wordt gerefereerd zou zich zomaar eens voor kunnen doen onder vrouwen. Ik weet niet of die veel in koffiehuizen en moskees komen, maar dat zou wel eens het probleem kunnen zijn. In elk geval lijkt het niet handig om dit veronderstelde probleem af te doen als lariekoek.

Eenzaamheid is een probleem waar we ooit allemaal eens mee te maken krijgen, in meer of mindere mate. En aangezien er vaak wordt gezegd dat mensen kuddedieren zijn, is het voor mensen niet prettig om alleen te zijn en je verhaal niet kwijt te kunnen. Honden kunnen niet tegen alleen zijn, wat net weer anders is dan eenzaam. Sommige mensen kunnen uitstekend alleen zijn, maar niemand kan uitstekend eenzaam zijn. Eenzaam betekent dat je je verlaten voelt, dat je je onbegrepen voelt, of dat er niet naar je geluisterd wordt. In die zin kun je je in een groep eenzaam voelen. Dat komt in de beste families voor en het gevoel is nooit permanent, maar het kan leiden tot ernstige depressies. Om dan te doen alsof het in jouw gemeenschap niet voorkomt, daar kan ik slecht tegen. Dat doet me ernstig denken aan een vroegere streng gereformeerde baas, een eikel eerste klas, en niet omdat hij gereformeerd was, die zei dat scheidingen in hun kringen niet voorkwamen. Waarmee hij wilde zeggen dat hun huwelijken beter waren. Ik voelde me altijd ernstig eenzaam als ik bij hem in de auto zat.

Al jaren volg ik het weblog van Rob Hamilton. Eerst af en toe, maar al jaren dagelijks. Hij is niet de meest ontroerende schrijver, niet de meest kunstzinnige maar wel de meest veelzijdige en veruit de productiefste. Want minimaal drie logjes per dag, en dat al jaren aan een stuk, dat heb ik verder nooit gezien. Het heeft even geduurd voor ik doorhad, en ook nog pas nadat iemand mij er op attendeerde, dat zijn weblog een soort krant met vaste dagelijkse rubrieken is. Nog steeds heb ik de precieze volgorde niet door, maar op maandag start hij met muziek, op zaterdag is er “tien van toen”, op zondag is er een gedicht te lezen en tussendoor zijn er vele vaste rubrieken waarvan ik niet weet of ze vaste dagen hebben. Rob schrijft in lange zinnen die ik inmiddels moeiteloos zou herkennen als komende van zijn hand, maar die ik niet zou kunnen nabootsen. Want krijg het maar eens verzonnen, als een zin zo begint, komt hij van Rob.

Alles wat de krant haalt, en nog veel meer, komt in zijn weblog aan bod. Politiek heeft zijn grootste interesse, hij zit aan de linkerkant en schrijft daar veelvuldig over. Wat niet wil zeggen dat zijn eigen linkerkant er nooit van langs krijgt. Lang niet iedereen is het met hem eens, en soms is er felle tegenstand. Ik erger me dood aan zijn logjes over PSV, maar kleinigheidjes hou je toch. Maar zelfs als het onbeschofte tegenstand is blijft Rob een heer die vecht met argumenten en niet met scheldwoorden. En als de mond van de commentator niet gesnoerd is, volgt er een tweede uitleg, ook geheel in keurig nette taal. Ik ben zelf ook van de discussies, maar ik ben meer emotioneel, daar waar Rob rationeel is.

Rob weet privé en weblog strikt gescheiden te houden. Niet dat we niks over hem weten, maar zijn weblog is geen dagboek van zijn privé leven. Het geeft wel zijn politieke voorkeuren aan, zijn mening over binnenlandse politici, wereldleiders en over maatschappelijke zaken. Het is een gratis krant die al jaren verschijnt en waardoor ik nog meer dan uit mijn echte krant, op de hoogte blijf van wat er gebeurt in de wereld. Dat gecombineerd met het radio 1 journaal maakt dat ik redelijk weet wat er speelt in het nieuws. Mijn algemene- en geschiedeniskennis worden automatisch op peil gehouden.

Ik moest mijn waardering voor het weblog van Rob even zelf kwijt, want ik vind dat je soms gewoon je waardering moet uitspreken. Ik denk niet dat het nodig is voor zijn motivatie om door te gaan, maar kwaad zal het niet kunnen. Het zou zonde zijn van mijn waardering als ik het niet uitsprak. Dus beste Rob, hou ons nog vele jaren op de hoogte van wat je ervan vindt.

Het is niet dat ik geen inspiratie meer heb, want mijn fantasie is onuitputtelijk, maar ik ben in een boek begonnen van bijna 900 bladzijden. En zelfs ik heb daar even tijd voor nodig. Het boek is getiteld 22-11-63 en geschreven door Stephen King. Ik lees zelden romans, maar deze werd mij opgedrongen door mijn vrouw, die hem zelf niet gelezen had, maar toch wist dat het een boek voor mij zou zijn. En dat klopt wel, want ik vind het een spannend verhaal. Moest er de eerste 50 bladzijden even inkomen, maar nu ik de 200 gepasseerd ben zit ik er middenin.

Wat deze lezer enorm interessant vindt is de tijdreis die de hoofdpersoon kan maken. De tijdreis wordt verder niet verklaard, de mogelijkheid is er gewoon. Maar afgezien daarvan zijn er wel strikte voorwaarden aan de tijdreis. En natuurlijk is de bedoeling om in te grijpen in het verleden om het zo anders te laten verlopen, zodat wij er in ons eigen heden, nu, ook nog profijt van hebben. De schrijver moet met zoveel dingen rekening houden en hij mag geen fout maken, anders haak ik af. Dat tijdreizen wil ik hem vergeven, want dat schijnt theoretisch te kunnen volgens een zekere Einstein. Maar na die absurditeit moet het verder kloppen. Ik wil niet aan het einde blijven zitten met vragen of tegenstrijdigheden, zoals in films die ik niet begrijp. Want daar heb ik een hekel aan. (Het is wit en rond en geen pingpongballetje? Stiekem toch een pingpongballetje!) Maar ik mag toch verwachten dat dat wel aan King overgelaten kan worden?

Ga ik nu weer even verder lezen.

Vanavond wilde Linda de documentaire Nachtvlinder zien, over een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was en zichzelf op haar verjaardag op euthanasie trakteerde. Ik voel nooit zoveel voor dat soort dingen om twee redenen. De eerste is dat ik vind dat je eigen leven al emotionele momenten genoeg heeft dus waarom zou je het leed van vreemden op je schouders nemen, en ten tweede ben ik nooit zo kapot van mensen die van hun uitvaart een feestje maken. Maar ik stemde in. Het begon al goed, met Amsterdammers die toeterend in de rouwstoet reden omdat Priscilla, de nachtvlinder, dat zo had gewild. Ik denk altijd dat Amsterdammers allemaal hetzelfde zijn: alleen geïnteresseerd in de naaste omgeving, een grote bek en een hart van goud, hetgeen zich uit in types als tante Leen, André Hazes, Koos Alberts die allemaal driehoog achter geboren zijn, schat.

Priscilla leek me geen schatje maar ook weer wel. Op jeugdige leeftijd was ze haar moeder verloren aan een slopende erfelijke ziekte, die zij zelf ook bleek te hebben. Ze was duidelijk een sloerie geweest, maar vertelde in het hospice dat ze nooit kinderen had gewild omdat zij haar ziekte zou kunnen doorgeven, en zou ze dat niet doen zou het kind hetzelfde moeten doormaken als zij, het al vroeg moeten missen van je moeder. Daarom zag ze niks in langdurige relaties en ruilde ze dat gemis om voor het nachtleven van Amsterdam. Op de avond voor haar geplande dood werd er in haar stamkroeg een afscheids- en verjaardagsfeest gegeven, waar ze nog bij kon zijn en waar ze zelfs zenuwachtig voor was. Het werd een spetterend einde, met huilende meisjes door het feestgedruis heen.

De volgende ochtend, op haar verjaardag kwamen haar naaste vrienden en familie afscheid nemen. Ze wist het nog steeds zeker. Een paar uur later kwamen drie huisartsen binnen. De euthanasie werd voorbereid. Ze ging naar haar moeder, daarvan leek ze overtuigd. Het volgende moment in de documentaire was ze gestorven, ze lag in een prachtige paarse jurk op haar bed, haar leven en dood zelf geregisseerd. Ze had in de interviews al iets liefs over zich, nu ze dood was deed ze me aan Doornroosje denken. Ze was gelijk geworden aan elke andere dode en kon zich niet meer onderscheiden. Ik kon het niet meer zonder tranen aanzien. Normaal doet alleen mijn keel zeer, maar dit was me te veel. Ik had respect gekregen voor deze vrouw. Respect voor iets waar ik helemaal niks mee heb, namelijk het vieren van de dood omdat het leven een feest was. En nog steeds heb ik daar niks mee. Ik kan er ook niks mee. Als ik verdriet heb vier ik geen feest, klaar. Dan ben ik ernstig of huil ik, maar dat is slechts mijn manier.

Somebody’s downloading porn, zei een Noorse consultant die mij hielp en constateerde dat het systeem traag was. Hij was vroeger de Finance manager van ons bedrijf in Noorwegen, maar hij heeft een overstap gemaakt. Hij is tien jaar jonger dan ik, rijdt een BMW, verplaatst zich minimaal 1 keer per week met het vliegtuig en staat genomineerd als Future leader van ons bedrijf. Persoonlijk schat ik hem hoog in op de lijst van “onmisbaren”. Daarbij zijn de vrouwen op ons kantoor meer dan gemiddeld geïnteresseerd in hem, en spreekt hij perfect Engels. Waar op vrijdagmiddag mijn voorraad Engels lijkt te zijn verbruikt gooit hij er gewoon nog vloeiend Engels uit. “Yes, that might be a possibility, but you really don’t want to do that.” Dus niet “wanna” maar “want to” Je hoort ook zijn perfecte th uitspraak. Hij spreekt in het Engels net zo makkelijk als in het Noors, en Zweeds of Deens verstaat hij ook. Hij helpt mij waar hij kan bij een lastige IT klus zonder zijn geduld te verliezen. Als hij niet zo’n aardige gozer was, zou ik hem wel een misselijk kereltje moeten vinden. En dan zou ik zonder twijfel worden beticht van afgunst.

Dus ik zou jaloers zijn op een etterbak, maar nu hij aardig is heb ik daar geen last van. Waarmee vastgesteld is dat jaloezie veroorzaakt wordt door de combinatie van succes hebben en een etterzak zijn. Zou iemand slechts een etterzak zijn, dan denk je: “wat een loser” maar je zegt het niet. Zou iemand een etterzak zijn en succes hebben, dan zeg je: “wat een loser” maar je denkt het niet. Je denkt: “hoe zorg ik dat die vent zo snel mogelijk verongelukt?” Maar als iemand aardig en hulpvaardig is en hij heeft succes, dan gun je hem zijn succes en prijst hem. Zoals ik nu doe. Je overweegt heel even homoseksueel te worden.

Het mooie is dat u nu weet dat als er ooit iemand in welk verband dan ook tegen u zegt dat u jaloers bent, dat er gewoon ergens een etterzak in het spel is en dat het dus niet aan u ligt.

Er is weer een nieuwe planeet ontdekt. Het is een grote en hij staat ver weg verscholen in het sterrenbeeld waterslang. Vreemd, ik ken wel waterman als sterrenbeeld, maar ik heb nooit gehoord dat iemand waterslang was. De nieuwe planeet staat veel verder van zijn eigen zon dan men dacht dat mogelijk was. Nou ja, het was wel mogelijk, maar niet in een kort tijdsbestek van 8 miljoen jaar. Daarvoor waren miljarden jaren nodig aldus een verbaasde sterrenkundige. Wat mij vooral irriteert is dat de sterrenkundige verbaasd is. Als je ergens heel veel van weet, kun je terecht verbaasd zijn als er ineens iets gebeurt binnen je vakgebied waarvan je niet wist dat het kon. Dus als ik een voorbeeld mag geven: Kasparov leest in een schaakboek dat je met de toren bij verdedigende zetten een paardensprong mag maken. Dan zal niemand Kasparov erop aankijken dat hij wat verbaasd is. Of stel Usain Bolt komt tot de ontdekking dat er een kortere weg bestaat op de 100 meter. Terecht dat hij verbaasd is.

Maar een aardse sterrenkundige! Iemand die nog nooit van deze aarde weg geweest is, en die alleen weet dat het heelal onmetelijke afmetingen heeft, en die er niet meer van heeft gezien dan laten we zeggen een molecuul ten opzichte van de Mount Everest, die gaat even verbaasd doen omdat er iets gebeurt dat hij nog niet wist. Nou, dan heb ik nieuws voor hem: er gebeuren triljarden dingen waar hij geen weet van heeft. En dan heb ik het alleen nog maar over zijn vakgebied. Verbaasd zeg, de arrogantie! Ik zeg toch ook niet tegen de huisarts: “nou dokter, dat verbaast me nu dat u denkt dat ik een hippolytushoef heb. Volgens Wikipedia loop ik gewoon wat mank.” Bah!

Nee sterrenkundigen, gij zijt geen haar beter dan de astrologen. Vroeger, toen uitsluitend de Egyptenaren uw beroep nog uitoefenden werd er nog vakwerk geleverd. Als er iets werd ontdekt wat men nog niet wist zei Toetanchamon: “Nou, Cleopatra, dus dat gaat zo! Spijker dat even bij op de rotswand, wil je?” Toen ging de Farao nog niet lopen pochen met zijn verbazing. Verbaasd kun je zijn als je ergens verstand van hebt, anders dien je het gewoon te bestuderen en het te aanvaarden. Die vervloekte aardse arrogantie ook.

Ik zit me af te vragen hoe ik het PRISM programma kan omzeilen. Het programma van de overheid dat met mij meekijkt of ik niet toevallig opvraag hoe ik een bom moet maken. Als ik daar nieuwsgierig naar ben en ik typ op Google in “hoe maak ik een bom?” gaat er ergens een waarschuwingslampje branden en wordt mijn ip adres gekoppeld aan mijn echte adres, wordt in mijn pinuitgaven bekeken of ik niet toevallig een pakketje uit Iran heb laten bezorgen, en de volgende ochtend staat er hier in de straat een onopvallende auto met daarin een spion van de geheime dienst. Want zo wordt over onze veiligheid gewaakt begreep ik. Mocht ik hier bezwaar tegen hebben dan klinkt uit alle hoeken dat als je niets te verbergen hebt, je ook niets te vrezen hebt. En dat is juist mijn grootste bezwaar. Ik wil iets te verbergen KUNNEN hebben in een VRIJ land.

In de voormalige DDR had ook niemand iets te verbergen, simpelweg omdat er te veel spionnen rondliepen. Als je gewoon vond wat de overheid vond, had je niks te vrezen. Maar dat is niet de bedoeling, dat je alleen nog afwijkende dingen mag dénken. Het is de essentie van de vrijheid dat je als vrij en nooit veroordeeld burger ook zo wordt behandeld door de overheid. Anders hadden we net zo goed het land aan de Duitsers kunnen laten. Want of zij je nu je gangen controleren of de Nederlandse overheid, dat maakt niks uit. Ja, het is een wat uitgesproken standpunt, wat ik hier inneem, maar ik haat preventieve controles. Als de politie in december aankondigt dat ze 10% meer bonnen gaan uitschrijven terwijl ze nog niet eens weten of er ook maar één iemand te hard gaat rijden in het nieuwe jaar, dan gaan mijn nekharen overeind staan. Vlegels. Dat ze hun fotoapparatuur verdekt opstellen als ik aan kom scheuren is tot daar aan toe, maar het liefst zouden ze een apparaat in mijn auto plaatsen dat registreert wanneer ik te hard rij en dat automatisch doorzendt naar Leeuwarden. Maar zo werkt het niet, de kat moet wel zijn best blijven doen om de muis te vangen.

Dus mocht het toch zover komen dat de NSA of welke overheidsinstantie bevoegd wordt om al mijn gangen na te trekken zonder dat ik mij ooit verdacht heb gemaakt, dan wordt het tijd voor een nieuw medium. Dan verstuur ik mijn logjes voortaan per ouderwetse post. Of, en dat zou nog veel leuker zijn, alle internetgebruikers zoeken voortaan drie keer per dag naar bommen op Google. Er is een bekende hacker die angstvallig in de gaten wordt gehouden door de geheime diensten, zijn naam is Jakob Appelbaum, die zich bezig houdt met anoniem internetten. Omdat hij vindt dat hij niks te verbergen heeft maar desondanks toch graag kleren draagt.

We waren uitgenodigd om ergens Surinaams te komen eten. Rotti, kousenband, u kent het wel. Erg lekker, maar daardoor waren wij een klein beetje later thuis dan de planning was. De kinderen moesten ook naar bed, weet u. Om negen uur lagen ze erin en ik stelde voor om een film te kijken. Ik had er een in gedachten die we al in februari hadden opgenomen, maar ik moest Linda nog zover krijgen, want als we laat aan de film beginnen, eindigt hij ook laat. Maar na licht aandringen stemde ze in. The Next Three Days. Vorige week had ik werkelijk een flutfilm uitgekozen, Ghost Rider met Nicolas Cage. Dus van deze hoopte ik dat hij beter zou zijn, want anders krijg je zo’n onterechte reputatie.

Nou, beter is een understatement. Russel Crowe speelde een man die koste wat kost zijn onschuldige vrouw uit de gevangenis wilde halen. Hij speelde een echte man die levensgevaarlijk spel speelde om zijn vrouw weer bij hem en zijn zoontje te krijgen. Daarna zouden ze moeten vluchten en alles achter moeten laten, maar zo zij het. Met een list had hij het voor elkaar gekregen dat zijn vrouw vanuit de gevangenis naar het ziekenhuis werd gebracht, en daar sloeg hij toe. Vermomd als ziekenbroeder dwong hij de agenten met een pistool hem zijn vrouw terug te geven. En toen sloeg het noodlot toe. John de Mol had besloten dat Hart van Nederland door de film heen werd uitgezonden. En daar hadden wij niet op gerekend. Dus het laatste deel vanaf de vlucht stond er niet meer op. Linda gilde en ik vervloekte degene die hiervoor verantwoordelijk was. En bij mij is dat automatisch John de Mol.

Daar zaten wij dan, verbijsterd achtergebleven op de bank. Ons restte niets anders dan elkaar te troosten en wraak te zweren. Linda ging huilend naar bed en ik ging verslagen op zoek naar het plot van het verhaal. Waardoor ik te weten kwam dat de vluchtpoging uiteindelijk lukte en ze in Venezuela terechtkwamen. De rechercheur die hen moest opsporen ontdekte dat de vrouw onschuldig was en besloot het erbij te laten. The End. Dat was het beste wat ik er nog van kon maken. Een beetje man download natuurlijk gelijk die film zodat het einde nog bekeken kan worden. Maar ik ben meer dan een beetje man, dus ik heb geen idee. Bij de eerste poging kwam er in beeld te staan dat het bestand dat ik wilde downloaden schade aan de computer kon veroorzaken en ik wilde het leed niet nog erger maken dan het al was. De komende drie dagen zullen duidelijk moeten maken of we met dit gemis aan kennis verder kunnen. Het zou mij niet verbazen als je hier in Amerika met succes een rechtszaak over kunt voeren. Zodat we die John de Mol in één keer leeg zouden kunnen trekken en hij het voortaan uit zijn botte inhalige hersens laat om zulk leed te veroorzaken bij de brave burger.