Categorie: Mack vindt ergens wat van

Ik zag gisteren de film/documentaire “De Nieuwe Wildernis” over voornamelijk de grote grazers van de Oostvaardersplassen. De film is ingesproken door Harry Piekema, de vroeger leuke, maar inmiddels irritant geworden supermarktmanager. Grappig detail. Hoewel ik het vooraf niet had gedacht, slaagde de film mij er toch in mij verrast en trots te laten zijn op deze wildernis in Nederland. Er zijn, op een kort fragment van twee schaatsers na, geen menselijke invloeden in te zien. Geen hek, geen windmolens, geen wegen, geen trein, niks. Nou ja, een karrespoor dan. Een oneindige vlakte die je warempel laat denken dat dit gebied een echte wildernis is, vergelijkbaar met de steppes van Afrika of de toendra’s van Rusland. Het is absoluut een uniek natuurgebied met de grootste populatie wilde paarden en edelherten van Europa. De vos jaagt er overdag, iets wat zelden waargenomen wordt. Ik kreeg onmiddellijk het gevoel dat er wolven zaten. Maar die zitten er niet.

En al dat moois heeft een keerzijde. In de korte documentaire “De Nieuwe Wildernix” wordt die getoond. Nu zie je dezelfde vlakte maar aan het eind zie je een snelweg. Je ziet een edelhert bij een hek staan dat van de honger aan een boomschors knaagt. Je ziet grote grazers als verminkte, magere scharminkels rondlopen. Je ziet vele kadavers liggen, iets wat andere beesten weer ten goede komt. Maar anders dan op de Veluwe is er in de Oostvaardersplassen alleen in de vroege zomer voldoende voedsel. In de rest van het jaar is er onvoldoende tot niks. Waardoor de beesten de hele winter op hun reserves moeten leven en velen redden dat niet. De hele natuur is door overbegrazing kaalgevreten en de beesten kunnen er niet uit en worden niet bijgevoerd.

Twee kanten aan een verhaal, en de keerzijde doet je ineens beseffen dat beheer van de wildstand toch niet zo’n slecht idee is. Of misschien de terugkeer van de wolf, waar ik al jaren een voorstander van ben. Want beter is het als de zwaksten gedood worden door een troep wolven, dan dat ze een winter lang honger en kou lijden om uiteindelijk ergens te gaan liggen en dood te vriezen.

Ik heb vanavond frustratie en woede gezien. Herkenbare frustratie en woede tijdens the battles in The Voice of Holland. In het ene geval was een jongen van Griekse komaf het slachtoffer, in het andere geval een meisje uit Geldrop. Beiden waren goed. Als ze op de toppen van hun kunnen hadden gepresteerd, hadden ze hun tegenstanders kunnen hebben. Maar hun tegenstanders bezaten een flair waarmee ze de wedstrijd naar zich toetrokken en hun tegenstander eruit trapten. Een licht valse flair want ze waren egoïstischer. Hielden zich niet precies aan wat afgesproken was en hadden daar lak aan. Je kon het al aan hun kleding zien, vreemde kleding die alleen gedragen wordt door zonderlingen die geen schaamte kennen. Ze dansten om hun tegenstander heen en hielden zich niet aan het protocol. Maakten misbruik van het moment want tijdens de oefeningen konden ze zoiets niet flikken, dan zou de tegenstander onmiddellijk geprotesteerd hebben. Maar dat ging nu niet. Hun tegenstanders werden van hun stuk gebracht en vakkundig kansloos gemaakt door een stiekeme overtreding. Denk aan Patrick Kluivert die in de val van Lorenzo Staelens trapte in 1998. De eerlijke maar verontwaardigde Kluivert liet zich provoceren en kreeg de rode kaart. Denk aan Zinedine Zidane en Materazzi. Een smerige klem werd opengezet en Zidane trapte erop en de klem sloeg dicht. De woede spatte van de gezichten van de verliezers af. Hoe kon de jury dit niet gezien hebben? Waarom ging de jury, aan wie ze hun ziel hadden toevertrouwd, in zee met zulke lage levensvormen?

Ik herkende het want het is me zo vaak gebeurd. Ik had ook de flair niet en ik was makkelijk te provoceren. Ik vond het ook pas gerechtigheid als de provocateur een kaakslag kreeg. Maar een kaakslag is een eerlijke, maar zichtbare overtreding terwijl de provocateur een geniepige, onzichtbare overtreding maakt. Je moet ermee leren leven. Inmiddels, door schade en schande wijzer, weet ik dat eerlijk het langst duurt. Dat flair ook andere uitingsvormen kent. En dat oneerlijk alleen leidt tot kortstondig succes en daarna een diepe val.

Het programma wat ik gisterenavond bij toeval zag had me vanochtend nog niet losgelaten. Een programma over een jong stel met een kind dat torenhoog in de schulden zat. Hij 28, zij 24, dochtertje een jaar of vier. John Williams schoot te hulp om dit stel weer op het goede spoor te zetten. Na een financiële check bleek dat er maandelijks €500,- meer uitging dan er binnenkwam. De vrouw had de naam van haar vriend op haar arm getatoeëerd. Maurice heette hij. Op een of andere manier leek ze afhankelijk van hem en hij liep de kantjes eraf. John en zijn team hielpen het stel en dienden tegelijkertijd het belang van RTL4. Het ging wat houterig maar de goede wil leek er. De man moest om financiële redenen stoppen met roken en de vier katten moesten het huis uit. Het abonnement op de sportzender werd opgezegd evenals de loterij. Zijn rijbewijs was ingevorderd wegens meerdere keren rijden onder invloed, maar deze man had ontdekt dat zijn auto het zonder rijbewijs ook gewoon deed. Nu leverde hij de sleutels van de auto in, als teken van goede wil.

Hij ging op gesprek bij een uitzendbureau, volgde een korte cursus en vond met hulp van John full time werk in plaats van de twee dagen per week die hij nu werkte. De schuldeisers werden gebeld, er werden afspraken gemaakt over de betalingen en je kreeg warempel de indruk dat ze in een aantal jaren de 40 duizend schuld die ze hadden veroorzaakt weer te boven konden komen.
Op de eerste werkdag van de man ging het mis. Hij kwam niet opdagen en bleef dagen onbereikbaar, ook voor de mensen van het tv-programma. Na een aantal dagen lukte het John om een hartig woordje met Maurice, die inmiddels weer rookte, te wisselen. Het kwam er op neer dat Maurice niet zo’n zin had in deze baan omdat die hem niet zo leuk leek. John sprong zowat uit zijn vel, maar kreeg het toch voor elkaar om de lapzwans zijn excuses aan te laten bieden aan zijn nieuwe baas, die warempel nog bereid was het door de vingers te zien en hem een tweede kans te geven. Gelukkig. Maar tegen ieders verwachting in sloeg de lapzwans ter plekke het bod af. En daar eindigde het programma.

Ik zag nog het beeld van de huilende vrouw en vooral van het dochtertje dat zonder zeuren een lepel ondefinieerbaar voedsel nam. En vanochtend zag ik het weer, het meisje dat de hap nam. En ik vroeg me af hoe zo iets kon. Hoe kan een vader zich beroepen op een recht terwijl hij in zijn situatie alleen plichten te vervullen heeft? Waar zit de kronkel? Waarschijnlijk op dezelfde plaats als de kronkel die ervoor zorgde dat de schuld opliep tot € 40.000,-

Ik ben maar even naar boven gelopen want beneden dreigde een programma te beginnen wat ik niet wilde zien. Op zich geen slecht programma, “Over De Streep”, het programma waardoor Johnny de Mol op het idee is gekomen voor zijn eigen antipestentertainmentshow. Maar ik zag een meisje dat vertelde dat een jongen met haar naar bed wilde, maar zij niet met hem. Dat was voor de jongen aanleiding om een mes op haar keel te zetten. Wat heb ik het toch verkeerd aangepakt vroeger. Ik had ze alle 362 een mes op hun keel moeten zetten. Nu konden ze het ook niet weten, die 362 meisjes want ik vroeg het niet. Maar ik wilde het wel. Maar ik vroeg het niet! En als ik al eens een afwijzing kreeg was het niet omdat ik vroeg of ze met me naar bed wilden, maar omdat ik aan lichaamstaal merkte dat ik niet verder moest aandringen. Dat was het moment voor het mes geweest. Maar nee, ik droop af, nam mijn verlies in stilte en hoopte dat de schande zou overgaan. Ik zou het liefst het bos in zijn gegaan om er nooit meer uit te komen, maar ja, Nederland hè? Te klein.

Neen, helemaal fout. Het lag niet aan mij maar aan de meisjes. En als die niet wilden dienden ze met een mes op andere gedachten te worden gebracht. Want zo zit het toevallig in elkaar. Afwijzingen komen in het woordenboek van de moderne jongeman niet meer voor. En zeker geen afwijzingen van het andere geslacht. Hoe halen die snollen het in hun verwaande hoofden? Weten ze eigenlijk wel met wie ze van doen hebben? Je moet ze mores leren, als ze maar wisten wat mores betekent. Nobody fucks with me! Klopt helemaal.

De tijden worden steeds beter en makkelijker, dat beaamt elke vorige generatie. Ik vertel Hans nu al wel eens over het internetloze tijdperk, en dat er overdag helemaal geen tv was. Dat leek hem niet zo’n leuke tijd. Over tien jaar moet ik hem voorzichtig vertellen dat we vroeger wel eens nee moesten accepteren, of zelfs een afwijzing van een meisje. Hij kijkt me dan niet begrijpend aan, knipt zijn knipmes open en vraagt of ze in die tijd meisjes daar gewoon mee weg lieten komen. Waarop ik beschamend bevestigend moet antwoorden. Maar we wisten niet beter in die tijd, Hans. Iedereen deed dat nu eenmaal zo. “Echt fokking maf,” zegt hij dan.

In een moment van zwakte bleef ik hangen op de real life soaps van Andy en dinges, en daarna nog een deel van Wesley en Yolanthe. Ik weet niet of het gepast is om te zeggen, maar ik had medelijden met ze. Wij, gewone deelnemers aan het leven op aarde, kunnen kijken naar ijdele apen. En de aapjes vinden zichzelf zo enorm interessant dat ze er geen moeite mee hebben om een camera toe te laten in hun miserabele bestaan. Andy schijnt een voetballer bij Ajax geweest te zijn, maar dat weet eigenlijk geen mens. Voor Wesley geldt hetzelfde, echter kent men hem voornamelijk van Yolanthe. Met de hele familie van Wesley werd kerst gevierd in Turkije, en naar goed Nederlands gebruik, horen daar cadeautjes en sinterklaasgedichten bij. Yolanthe kreeg een dildo en daar had de gever haar even mooi te pakken. De hele familie gierde het uit. Wesley’s vader verklaarde later dat dat echt Utrechts is, om iemand iets te geven waar hij of zij het schaamrood van op te kaken krijgt.

Er was een tijd dat ik trots was op mijn Utrechtse afkomst, maar die ligt al ver achter me. Zoals Freek de Jonge ooit al zei: Domstad. De Sinterkerst gedichten logen er ook niet om. Wesley werd misschien wel een echte dekstier, moest Yolanthe voorlezen, waarop zij verontwaardigd uitriep dat hij dat al was. Nu kunt u natuurlijk denken dat ik wat last heb van jaloezie. Op het geld van Wesley en zijn mooie vrouw. En dat ik het daarom maar wat zit af te zeiken. In dat geval heeft u gelijk. Maar ik keek mijn vrouw aan was toch onmundig blij met haar. Goed, ze heeft niet het figuur van Yolanthe, maar ze zal mij niet publiekelijk vernederen door een goed woordje te doen over mijn dekstiergehalte. Want, zo zegt het spreekwoord, goede wijn behoeft geen krans, maar Wesley wel. Wesley ging er uiteraard niet tegen in, en ging een beetje trots zitten kijken alsof hij het zelf geloofde.

Nee, tegen de tijd dat ik zo rijk ben, bedienden in mijn eigen huis aanneem om de drankjes te verzorgen, pikante passages uit gedichten niveau: -ABC, Henk nam Hilda mee- uitkraam en er dan hilariteit in de familie uitbreekt en ik dit ook nog vol trots op tv breng, nee, dan is er sprake van ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Volgende week kijk ik weer.

Ik hoorde een discussie op de radio over de dodenherdenking in Urk op 3 mei. Want 4 mei kan niet, want dat is een zondag. Er waren twee voorstanders om dodenherdenking gewoon op 4 mei te houden en één tegenstander. De tegenstander had een uitspraak van het Nederlands zoals je die zelden hoort. Elke letter sprak hij uit, vooral de r aan het eind. Dan moet u niet denken aan een Gooise air maar aan een rollende r. Alsof hij permanent aan het preken was. Zijn standpunt was al even duidelijk. Hij was vóór de zondagsrust, wat er ook gebeurde. Hij had tevens enorm veel respect voor de gevallenen in de oorlog, dat was het niet, maar de zondag is de heilige dag, en daar mag eenmaal niet aangekomen worden. De eveneens Urkse voorstanders vonden dat de man teveel in het oude Testament was gedoken om zijn mening kracht bij te zetten, en volgens hen had hij zich ook in het nieuwe Testament moeten verdiepen waarin Jezus aangeeft dat er gevallen zijn waarin men mag afwijken van de rust op de Sabbat. Waarop de tegenstander met de rollende r geëmotioneerd aanvoerde dat in het nieuwe Testament de vrouwen die Jezus graf bezochten dat deden toen den Sabbat voorbij was. De zondagsrust zou overigens door de dodenherdenking verstoord worden doordat er hekken geplaatst moesten worden, maar dit terzijde.

Het regende in de tussentijd verontwaardigde reacties van luisteraars. Of ze Urk niet af konden schaffen, dat het fundamentalisten waren, enz. En ja, ook ik kreeg er een onbestemd gevoel bij. Is zo’n man wel te vertrouwen? Want wederom loop ik er hier tegenaan dat een streng, diep en in zeer ernstige mate gereformeerde medemens een advies van Jezus in de wind slaat en een minder belangrijk persoon hoger aanslaat. Terwijl dat recht toch duidelijk is voorbehouden aan de katholieken, het zal even lekker worden! Om dezelfde redenen zijn streng, diep en in zeer ernstige mate gereformeerde medemensen vóór de doodstraf, hoe vaak Jezus het ook verbiedt. De conclusie is dan denk ik op zijn plaats dat streng, diep en in zeer ernstige mate gereformeerde medemensen niet zoveel op hebben met Jezus. Eigenlijk zijn ze van God los als je het mij vraagt.

Van 23 tot 26 maart gaat Nederland op slot. Kosten nog moeite worden gespaard om 60 wereldleiders te beveiligen die dan de nucleaire top in Den Haag zullen bezoeken. Eigenlijk gaat het maar om één persoon, Barack Obama. De Amerikanen willen dat er tijdens de top permanent 2 F-16 gevechtsvliegtuigen in de lucht zijn, die in de lucht worden bijgetankt. Het kan om kostbare minuten gaan als een lijnvliegtuig ineens van zijn koers afwijkt, en daarom is het beter de straaljagers in de lucht te hebben in plaats van startklaar. Of er ook is nagedacht over de vermoeidheid van de piloten weet ik niet, maar anders raad ik de terroristen aan om zo rond 25 maart aan te vallen. Het is compleet van de zotte wat er gaat gebeuren. Complete patriotraketlanceerinstallaties worden in stelling gebracht, marineschepen bewaken permanent de kust en vanuit het commandocentrum in Nieuw-Milligen wordt het luchtruim in de gaten gehouden. Waarom de Amerikanen dit willen is mij een raadsel, en waarom wij er in meegaan is mij nog een groter raadsel. Ik bedoel, wij hebben een koning, die wordt toch ook niet zo achterlijk beveiligd? Terwijl een koning niet eens vervangbaar is. Zou Obama morgen het loodje leggen kiezen ze in no time weer een nieuwe president.

Nee, je zal er maar wonen tijdens die dagen, je bent gevangene in je eigen stad. En wat denkt men er te bereiken? Nucleair terrorisme te voorkomen? De enigen die ooit aan nucleair terrorisme hebben gedaan zijn de Amerikanen zelf tijdens de oorlog in Japan. Het gaat mij wat ver allemaal, zo’n top in ons kikkerlandje. Natuurlijk, we willen internationaal meetellen, maar we hebben toch al 24 medailles gehaald laatst? En op Johan Cruijff teren we nog steeds. Ik vind dit soort toppen niks. Wij zijn laagland, wij doen niet aan toppen. Laat ze naar Zwitserland uitwijken. Daar hebben ze tevens een 27 kilometer lange ondergrondse deeltjesversneller, ideaal voor ondergrondse toppen. In de jaren ’80, toen was ik nog bang voor de Russen met hun atoomraketten, die later beschilderde bomen bleken te zijn, maar Poetin is onze grote vriend geworden. Trouwens, er wordt een Boeing vermist vlak voor deze top, is dat niet verdacht? Niet dat ik zie hoe je met een Boeing ongezien langs Nieuw-Milligen komt, maar toch. Ik rij trouwens dagelijks langs die bouwval daar, want zo ziet het het commandocentrum eruit. Je zou niet zeggen dat alle luchtvaartbewegingen in het luchtruim van de Navo vanuit deze plaats met 120 inwoners worden gevolgd, maar het schijnt zo te zijn.

Nee, ik hou niet van terroristen maar ik vind ook niet dat je de schietschijf hier naar toe moet halen. Dit soort toppen moet via video conference gaan, vanuit beveiligde atoomkelders. Dan geef je terroristen geen aanleiding en het volk wordt niet opgesloten. Ik ben benieuwd wat het gaat opleveren. Ik hoop dat het straks zonder brokken weer voorbij is. En dat Obama goed in de gaten wordt gehouden als hij straks het rijksmuseum bezoekt en voor de Nachtwacht staat. Misschien moet het voor de gelegenheid even achter gepantserd staal worden opgeborgen.

Als er een nieuwe staatssecretaris van Financiën aantreedt, volg ik dat met iets meer belangstelling dan normaal. Hij wordt immers de baas van de belastingdienst, en omdat ik een studie belastingrecht heb gedaan, moet ik wel even in de gaten houden wie de kar trekt. Willem Vermeend, prima. Wouter Bos, fantastisch. Jan Kees de Jager, super plus ultra. Maar toen kwam Weekers. Een docent zei destijds al dat we met hem de oorlog niet zouden winnen. En ja, ik moet hem gelijk geven. En nu een voor mij onbekende wethouder, Eric Wiebes.

Laat ik voorop stellen dat ik de man niet ken, maar ik heb hem even vluchtig gescreend. In Delft geboren en werktuigbouwkunde gestudeerd. Dat roept een vraag op. Ligt zijn interesse wel op het juiste vlak? Werktuigbouwkunde is toch iets heel anders dan belastingrecht. Waarom niet iemand met verstand of op zijn minst affiniteit met belastingen? Waarom is de beste man geen werktuigbouwkundige geworden? Waar dienen die studies anders voor? In de politiek is het echter niet ongebruikelijk dat een minister wisselt van departement. Je kunt vandaag minister van Binnenlandse zaken zijn, morgen die van Defensie. Maakt kennelijk allemaal niet uit. Of toch wel? Jan Kees had economie en recht gestudeerd, dat noem ik affiniteit. Wouter Bos economie en politicologie. Hoppa. Willem Vermeend, hoogleraar fiscaal recht, tjakkaa. Weekers, economie, econometrie en rechten. Hmm, gaat dus niet helemaal op.

Goed, deze meneer Wiebes, we wachten het even af, maar hij moet denk ik alleen even op de winkel passen. En hoe lang die winkel nog open is weet ik niet, maar ik zie het geen koopavond worden.

De wetenschap blijft mij mateloos boeien. Ik heb zelf ook wetenschap gestudeerd, onder andere handelswetenschappen op de Havo. Maar daar is het helaas bij gebleven. Latere studies waren van geen wetenschappelijke betekenis. En dat is jammer want wetenschap is de enige manier om geschiedenis te schrijven. Als een wetenschapper iets constateert, dan is het zo. Alexander de Grote kon veroveren wat hij wilde, als de wetenschap ons niet over hem had verteld, wisten wij niks van hem. Laatst is er een stukje schedel onderzocht dat gevonden was op de Maasvlakte. Het bleek om een schedelfragment van de homo sapiens te gaan en de ouderdom bedroeg 9600 jaar. De vondst bewijst dat er 9600 jaar geleden al mensen aanwezig waren in het westelijk gebied van Nederland, wat nu overigens onder water ligt.

Onmiddellijk roept het bij mij de vraag op: hoe weet men zo zeker dat het stukje bot van een homo sapiens komt en niet van een witte haai? Vraag twee is, waarom bewijst het, als het al een mensenrest was, dat er toen mensen leefden in Nederland? Ik bedoel maar, laatst werd er een complete wolf gevonden in Luttelgeest, met kogelgaten door zijn vacht, daar werden toch wat vreemde conclusies over getrokken. Eerst ging men bekijken of het wel een wolf was, iedere leek zag dat al, en toen men dat had vastgesteld concludeerde men dat het beest naar Nederland was gekomen en hier was doodgereden. Maar een paar kogelgaten in zijn hoofd werden weken lang niet gezien. En nu, op basis van een stukje bot weet men dat het van een mens is, dat het 9600 jaar oud is, en dat er rond die tijd mensen leefden op de zeebodem.

Als ik zo’n stukje bot had gevonden had ik het niet herkend als bot. Ik had de zee in gescheerd om te kijken hoe vaak het zou stuiteren op het water, of ik had het meegenomen in de veronderstelling dat het een schelp was. Misschien liggen er tussen mijn schelpenverzameling bestaande uit één schelp, wel botsplinters van homo sapiens van 300.000 jaar oud. Destijds opgevreten door een witte haai voor de kust van Afrika en hier voor de kust van Scheveningen uitgekotst. Je weet het niet. Dan zou de conclusie geweest zijn dat er hier 300.000 jaar geleden al mensen leefden op de zeebodem.

Kijk, dat ze ondertussen kunnen bepalen hoe oud iets is, soit! Maar om dan maar gelijk te concluderen dat op basis van één stukje bot, het om een homo sapiens gaat en dat die hier destijds leefde, ik vind het nogal voorbarig. Maar goed, ik kan niet met tegenbewijs komen. Ik kan alleen vaststellen dat wetenschappers alles mogen concluderen wat overeenkomt met waarnemingen en dat mocht een volgende waarneming anders zijn, zonder verlies van geloofwaardigheid overgestapt mag worden op de nieuwe vaststelling. En dat men oneindig vaak van theorie mag veranderen. En dat je dus nooit weet hoe het nou echt zit.