Categorie: Mack vindt ergens wat van

Ik klaag met de regelmaat van de klok dat er niets fatsoenlijks meer op televisie is. Vroeger barstte het van de goede programma’s. En nog helemaal niet zo heel lang geleden. Nu weet ik ook wel dat mijn klaagzang onterecht is, omdat ik toen ik jonger was een andere smaak had en ik tegenwoordig ook niet meer de tijd neem voor een serie. Vorige week woensdag heb ik Inspector Morse gekeken, voor het eerst, en dat was ronduit goed. Maar mag ik u eens mee terugnemen naar 1995/1996 toen Harry Vermeegen en Henk Spaan nog gezamenlijk programma’s maakten? Ik kwam er in bij Verona, en later was ik fan van “Die Twee”. Mijn zwager, die ik toen nog niet kende is eens in de uitzending geweest omdat hij zijn vader had opgegeven als de Kees Jansma Lookalike.

Harry Vermeegen die op bezoek gaat bij Ronaldo (de echte) en testte of hij appelmoes lekker vond. Want dat was een vereiste als je in Nederland kwam wonen. En het kleine jongetje dat hij meenam naar Barcelona om daar zijn held Koeman te ontmoeten? Het jongetje ging gewoon mee zonder dat hij wist wat er ging gebeuren. (ouders wisten ervan uiteraard) Of een horde meisjes die allemaal verliefd waren op Patrick Kluivert? En niet te vergeten de leukste voetbalvrouw ooit door mij waargenomen: Patsy Nilis?

Voetbal is een mooie sport, maar het wordt pas echt interessant als je het karakter van de voetballer kent. Overigens is de discussie al miljoenen keren gevoerd over wie de beste voetballer ooit was. Sommigen zeggen Pele, sommigen zeggen Cruijff, sommigen zeggen Maradona of Messi. Je hebt er zelfs bij die Beckenbauer noemen, maar die hebben nooit buiten Duitsland gekeken. De beste is denk ik de meest efficiënte, in die zin zou dat Beckenbauer kunnen zijn. Maar het mooist om te zien waren de vaardigheden van Johan Cruijff, de dribbelaar, die met zijn gebaartjes de loop van het spel bepaalde en wiens beelden in vertraging afgespeeld ware kunst vormen die in het rijksmuseum dient te worden tentoongesteld. Het mooiste doelpunt ooit werd gescoord door Dennis Bergkamp in een wedstrijd van Arsenal, waar hij geniaal de bal aannam en wegdraaide, de verdediger op het verkeerde been zette en vrij voor het goal kwam. De rest was simpel. Weet u ook weer hoe het echt zit met voetbal voordat anderen u leugens vertellen. Deze informatie is belangrijk als u naar het buitenland op vakantie gaat en u komt een buitenlander tegen die iets anders beweert.

Begon ik over televisie, kom ik bij voetbal. Nou ja, behalve soms een film is er ook niet veel meer dan dat op.

Door de schuld van John de Mol, ik controleer het niet eens meer, ik ga er tegenwoordig bij voorbaat vanuit dat het zijn schuld is, kan ik dit jaar geen Formule 1 zien. Want de rechten zijn verkocht aan een betaalzender en f*ck John, daar doe ik niet aan mee. Ik heb nog liever dat de Formule 1 uitsterft. Het mooiste ligt toch al achter ons. Maar goed, al zappend door 500 kanalen vond ik de ouderwetse RTL, u weet wel, van de blote borsten van vroeger, die het uitzond. Was ik gelijk van die irritante Olaf Mol af, met zijn totaal mislukte pogingen om niet over te komen als een oude dikke plofkop, door elke tien seconden een puberale en Amerikaanse term de huiskamer in te gooien. De betaalzender schijnt trouwens van commentaar te worden voorzien door Tom Coronel, die ook doet alsof hij bij de besten hoorde. Dus dan zou je dubbel genaaid worden door John de Mol.

RTL, twee Duitsers presenteerden het en het ging prima van start. Beschaving tot en met, die Duitse sportcommentatoren. Tot en met ze het niet meer konden houden ja! Want sinds de opkomst van de Nazi’s heb ik niet meer met zoveel superlatieven over Duitsland horen praten. Er lagen twee Duitsers op kop, en er reed er nog eentje in de top zes. Doppelführung, doppelzieg, daar hadden ze het over. Wat ze in de Championsleague konden, konden ze ook in de F1. Geen woord over het feit dat Michael Schumacher poging tot zware doodslag op Ayrton Senna ten laste gelegd moet worden. Tot overmaat van ramp kwam er reclame. Die ging zo: eerst kwamen er allerlei zangers die het lied “My Way” slecht vertolkten. En toen kwam de Golf GTI in beeld en klonk ineens het My Way van Frank Sinatra. En wat kwam er in beeld te staan: Oft kopiert, nie erreicht. En toen brak mijn klomp. Geschiedvervalsing zoals alleen Duitsers dat kunnen. Ten eerste was de eerste hot hatch een Renault 5, ten tweede werd de lettercombinatie GTI al meer dan tien jaar voor VW gebruikt door Maserati, ten derde wordt de Golf GTI zoekgereden door de concurrentie, ten vierde had VW het lef om de lettercombinatie GTI te claimen terwijl ze daar geen enkele aanspraak op kunnen maken, en ten vijfde is het origineel helemaal niet van Frank Sinatra! Nondeju! Wat kan ik me daarover opwinden.

Nico Rosberg heeft gewonnen, tweede was Sebastian Vettel. Rosberg is de zoon van Keke Rosberg, de FINSE F1 coureur dus dat maakt hem een Fin, maar omdat zijn moeder Duits is en hij goede zuivere genen heeft vinden de Duitsers dat hij Duitser is. Nee, er is niks aan de hand, u kunt rustig gaan slapen.

Het bericht van de vermissing van de twee jongetjes en hun vader die zichzelf heeft gedood houdt waarschijnlijk iedereen wel bezig. Hier aan tafel hadden we het er ook over en Hans begreep het niet zo. “Ik snap niet waarom die meneer zichzelf heeft doodgemaakt,” zei hij eerst. Wij zeiden dat we dat ook niet wisten, maar dat sommige mensen in de war raken en dan zoiets doen. Je moet toch iets antwoorden. Je gaat toch niet depressiviteit bespreken met een kind dat nog geen acht is, als dat niet echt nodig is. Of dat sommige mensen heel weloverwogen de hand aan zichzelf slaan. Maar dat het lot van de jongetjes er niet best uit zag zat hem helemaal niet lekker. “Waarom maakt hij dan zijn eigen kindjes dood?” Wat moet je daar nu weer op antwoorden? Iets met boeven die stout doen en sommige ouders doen dat ook. “Maar jullie zouden dat toch nooit doen?” Linda pakte Hans even vast en zei op een toon die het midden hield tussen vrolijk en ontroerd: “Nee hoor Hans, dat zouden wij nooit doen.”

Inmiddels zijn er spullen van de jongens gevonden in het bos, lees ik net. Het ziet er slecht uit, voor zover het dat al niet zag. Het is diep triest dat zoiets gebeurt en het is diep triest dat Hans even bevestiging moest vragen. Wat mij bevreest is dat de betreffende man misschien ook ooit gedacht heeft dat wat nu is gebeurd onmogelijk was. Maar kan een gezond mens zo in de war raken dat hij hiertoe in staat raakt? M.a.w. zou het mij kunnen overkomen? Zit dit kwaad diep in een een man verscholen? Of mag ik toch uitgaan van het onbeschreven blad, de vrije wil en de eigen keuze? Zal de man gewoon te ziek voor woorden uit jaloezie hebben gehandeld? Hoe kan jaloezie hiervoor zorgen? Hoe erg ben je met jezelf bezig als je zoiets doorzet uit wraak?

Ik doe maar wat veronderstellingen want wat er gebeurd is is nog onbekend, maar het zet me wel aan het denken. Kun je iets voor altijd beloven en kun je “nooit” zeggen? Natuurlijk kun je dat! Als je dan toch moeite hebt met nadenken, ram dan in je kop dat je je kinderen altijd beschermt, ongeacht wat. Bepaal van te voren grenzen en ga daar nooit overheen. Mocht uw oog u tot zonde verleiden, ruk het uit! Want dat is beter. Waarom, dat kunt u nalezen in een heel oud boek.

De laatste twee maanden hoorde ik zijn naam steeds vaker, Tommy Wieringa. En als je een onbekende naam steeds hoort ga je je toch afvragen hoe dat komt. Ik kwam erachter dat hij schrijver is en dat hij een column in de krant kreeg. Op een verjaardag liet ik zijn naam vallen en prompt kreeg ik een boek in mijn handen gedrukt: Joe Speedboot.

Een verhaal over de relatie tussen Fransje en Joe. Fransje is door een ongeluk zwaar gehandicapt geraakt en Joe Speedboot heeft zelf zijn naam veranderd omdat hij niet tevreden was met zijn echte. Niemand weet zijn echte naam, behalve zijn moeder en zus. Joe is een denker en een technicus, Frans is een observator. Het is in het begin goed de aandacht erbij houden anders mis je hoe een bepaald personage in het verhaal terecht komt, maar op een gegeven moment wil je maar doorlezen. Natuurlijk komt er een meisje tussen Joe en Fransje in te staan, maar wat is een levensverhaal zonder meisjes?

Ik vind het een aansprekend boek, goed genoeg om hier aan te bevelen. De definitie van literatuur is vaag, tenminste wel van wat je eronder kunt scharen. Maar ik heb het vermoeden dat mijn leraren Nederlands dit hadden geaccepteerd op de boekenlijst. Helaas was ik destijds nog helemaal niet in staat om literatuur te waarderen, en nog steeds heb ik daar moeite mee. Maar Joe Speedboot begon ik opnieuw te lezen toen ik het uit had. Gewoon om te begrijpen wat mij nu zojuist overkomen was.

Morgen mag ik ze weer ondergaan, de vernederingen van de Ajax “supporters” op mijn werk. Ze weten niet wie er in hun elftal speelt, en ze zijn er hooguit een keer geweest als ze gratis meemochten naar een skybox, en waaien met alle winden mee. PSV is het provincieclubje met het grote geld dat alleen maar kan kopen en geen eigen opleiding heeft, dat is wat ze nablaten, vergetend dat de begroting van Ajax groter is dan die van PSV. En vergetend dat Ajax in de top 10 van duurste aankopen uit de geschiedenis van de eredivisie het vaakst voorkomt en de hoogste plaatsen bezet houdt. Natuurlijk, het is een prachtige club, en de beste voetballers uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis hebben er gespeeld. Statistisch zijn ze ook de beste club van Nederland, en ze kunnen er ook niks aan doen dat ze, doordat ze het vaakst winnen, ook de meest oppervlakkige supportersschare achter zich hebben, maar die arrogantie van de supporters is totaal misplaatst. Massaal komen ze uit hun holen als er gewonnen wordt om een lange neus te trekken naar de rivalen, terwijl die met een bloedend hart op de grond liggen van verdriet. De Ajax supporter stapt na een verliespartij gewoon over naar hockey om daar in de waan van het feestgedruis mee te banjeren. Zo doorstaat de Ajax supporter barre tijden. Niet in staat tot het als een man dragen van het verlies, zoals ik wel doe.

Ik was zo gebrand op de overwinning vandaag, dat ik het niet aandurfde om PSV op facebook al aan te moedigen vanochtend. Op een kinderfeestje zag ik dat de stand 2-2 was, en na thuiskomst heb ik buurman Bolderbast niet horen schreeuwen ten teken dat zijn cluppie had gescoord, dus toen ik studio sport keek zag ik de 2-3 ook niet aankomen. Een blunder van jewelste van de keeper van PSV en een dolksteek in mijn hart.

Maar goed, PSV heeft het dit seizoen niet verdiend om kampioen te worden, daarvoor werd er te slecht gespeeld. Teveel onnodig puntverlies van de club die onder druk staat. Bovendien, als ze kampioen waren geworden hoor ik alweer het deskundige commentaar van de meewaaiers: “Kampioen van de armoede.” De interviewer die Dick Advocaat aan de tand mocht voelen deed er ook een schepje bovenop: “Dit zou toch jullie jaar worden? Jullie zouden kampioen worden, Van Bommel werd gehaald en het was de 100e verjaardag?” Dick was zichtbaar geirriteerd, maar liet zich toch niet uit de tent lokken en zei dat Ajax het beter had gedaan. Ja, dat is zo. Frank de Boer heeft al dezelfde arrogantie over zich gekregen als waar hij zo tegen ageerde toen hij bij Ajax kwam voetballen en hij door de jongens uit Amsterdam als boertje werd bestempeld, omdat hij uit de provincie kwam, niet vanwege zijn naam.

Nu mag ik morgen de vernederingen ondergaan. Want ik ben vanaf mijn 9e al voor die arrogante club uit Eindhoven die alles met geld van Philips bij elkaar koopt.

Al jaren vraag ik me af waar je het nu, premier of president zijnde, over moet hebben als er een collega uit een ander land op bezoek komt. Kijk, als hij of zij uit het vliegtuig komt zetten zou ik het nog wel weten. “Goedendag, bevriend staatshoofd, welkom in ons prachtige land.” Maar dan hè? Er komt toch dat moment dat je met z’n tweeën tegenover elkaar komt te zitten en het over algemeenheden moet gaan hebben. Je bent beide geen specialist dus erg diep op de materie ingaan zal niet lukken. Het blijft dus beperkt tot wat er het afgelopen jaar in het nieuws is geweest. Kortom, je moet een bord voor je kop hebben en net doen alsof het gesprek van onschatbare waarde is geweest. Mark Rutte is dus dé juiste man op de juiste plaats. Want ik moet er toch niet aan denken om Poetin te moeten aanspreken op de rechten van homo’s in Rusland? Waarom niet? Omdat de ex-KGB baas namelijk geen enkele boodschap heeft aan wat ik zeg, en bij zich zelf denkt: “jij miezerig mannetje met je onbeduidende landje, ik heb schijt aan je en je moet blij zijn dat ik je kom opzoeken, ja?” Want dat denkt Poetin, en iedereen weet dat behalve Rutte.

Rutte heeft zijn bezorgdheid geuit over de mensenrechten in Rusland. En hij heeft een goede en constructieve dialoog gehad met Poetin. Wat dat heeft Rutte namelijk altijd, goede en constructieve gesprekken. Wat had hij anders kunnen zeggen? De persconferentie na afloop was van tevoren ingestudeerd, door zowel Poetin als Rutte, het eigenlijke gesprek ging hooguit over wat beide landen zoal te bieden hadden op vakantiegebied. Nee, dan Thatcher! Die zou hem de waarheid verteld hebben, onwrikbaar als ze was. Die liet niet met zich sollen. Doet me denken aan een grapje wat Freek de Jonge ooit vertelde.

Ronald Reagan, Michael Gorbatsjov and Margaret Thatcher appear before God. God to Reagan:
— Son, what have you done to deserve a place in Heaven?
Reagan:
— I brought the Evil Empire to its knees, freed millions of people from communism and ended the Cold War.
God:
— Very good my son, come sit by my right side.
God to Gorbatsjov:
— And you son, what have you done to deserve a place in Heaven?
Gorbatsjov:
— I introduced perestroijka and glasnost, and guided the Soviet Union away from communism while avoiding armed revolution and bloodshed.
God:
— Very good my son, come sit by my left side.
Next, God turns to Thatcher and says:
— And you sister, what have you done?
Thatcher replies — In the first place, I am not your sister, and in the second, get out of my chair!

Heb ik nog verteld dat we vorige week tapas hebben gegeten bij de Mexicaan? Wat klinkt dat hè? Het was een tegoedbon die ons erheen bracht. In mijn herinnering is één van de lekkerste gerechten die ik ooit gegeten heb, iets met Mexicaanse kip na een dag honger lijden in Engeland. De verwachtingen waren dus hoog. Ik had nog nooit tapas gegeten, tenminste, als je het niet letterlijk vertaalt. Want we hebben allemaal wel eens een voorgerechtje gegeten natuurlijk. Als je in een tapasrestaurant eet, eet je voorgerechten als hoofdgerecht, dat is alles. Geef het een naam, en je hebt weer een rage. Ik weet wel, tegen de tijd dat ik de rage ontdek is hij allang weer voorbij, maar wij namen dus in de nasmeulende fase van het vuur plaats bij de Mexicaan. Een vriendelijke serveerster met donker haar moest voor Mexicaanse doorgaan, maar iedereen weet dat er helemaal geen Mexicanen zijn in Nederland. Ik mocht het menu even zien, maar wat we kregen stond al op de tegoedbon, onbeperkt tapas. Mijn oog viel op een biertje waar ik wel eens van had gehoord, Corona. Omdat ik dan toch bij een nep-Mexicaan zit, wil ik ook wel eens zo’n nep bier proberen. Even later werd het flesje voor me neergezet, een citroen in de hals gepropt en zoek het maar uit. Ik drukte onmiddellijk op de serviceknop. Waar mijn glas was? Corona gaat uit het flesje, meneer. Een variant op: “zit al in een glas.”

Om een lang verhaal kort te maken: ik schrijf het niet bij in mijn top 10 van gastronomische ervaringen. Kippenlever hoef je bij ons niet mee aan te komen en na drie olijven heb ik er wel genoeg. Daarbij werden de gerechten die wel lekker waren, want die zaten er ook tussen, onbeperkt nageserveerd per 10 gram tegelijk en met tussenpozen van drie kwartier. Bovendien was het niet meer precies hetzelfde. Wat in de eerste ronde ossenhaaspuntjes waren, was in de tweede ronde taaie biefstuk met een sausje om de aandacht af te leiden. Het beste nieuws was dat we maar 11 euro hoefden af te rekenen, vanwege de voedselbon.

Volgende keer gewoon weer de Chinees, die voor mij persoonlijk nog steeds hoog boven in de voedselketen staat.

Ik wil niet te vroeg juichen maar omdat mijn eigen geheimen nooit veilig bij mij zijn doe ik het toch: mijn rug voelt sterk. Het was niet zo dat ik constant pijn had, maar als ik veel moest bukken moest ik toch weer vaak rechtop gaan staan om stijfheid weg te laten trekken. Ik ben vorige week begonnen met hardlopen en wat simpele ouderwetse krachttraining van drie minuten per avond, en ik heb het gevoel dat ik weer alles aankan. Ik weet dat dat niet zo is, maar ik buk me een ongeluk en voel er niks van. Het zal ook de kick zijn van het hardlopen en misschien houden mijn hersenen me voor de gek, ik hou daar rekening mee. Maar feit is dat ik me nu weer onkwetsbaar voel en dat gevoel is lang weggeweest. Vorige week heb ik drie keer een klein stukje gelopen, de eerste keer ging goed, de tweede keer ging beter, maar na de derde keer keerde de pijn in mijn linkerbovenbeen terug. Ik heb de huisarts om advies gevraagd, maar geen probleem, gewoon nog radiculaire pijn. Prima, even rust gehouden deze week en hoppa, daar liep ik vanavond mijn eerste vijf kilometer sinds jaren. En eigenlijk was ik amper moe toen ik terugkwam, maar dat werd ook veroorzaakt door de kick van het weten dat ik u dit verhaal mocht gaan vertellen. De winnaar voelt geen pijn, dat effect.

Toen ik terugkwam en op de bank wat zat uit te hijgen, stond er een programma aan waar we allemaal wel van gehoord hebben. Help, mijn man is klusser. Wat een schandelijk programma! Ik had het nog nooit gezien maar zoiets vernederends heb ik zelden gezien. Goed, het enige wat de vernedering rechtvaardigt is het feit dat de man zijn vrouw laat wonen in een krot. Maar dat is geen kwade opzet, de situatie is hem gewoon boven het hoofd gegroeid. Hij wordt op straat overvallen door een presentator van wie ik zeker weet dat die nog nooit een hamer in zijn hand heeft gehad, en hij krijgt het ene verwijt na het andere. Dan gaat de presentator met hem mee naar zijn huis, alwaar hij de wind van voren krijgt van zijn vrouw, die in een tochtig en vochtig huis woont. De presentator neemt het volledig voor de vrouw op, en de man, nota bene in marineuniform, breekt op televisie. Hoe heeft hij haar dit aan kunnen doen? Hij belooft beterschap en aanvaardt de hulp van het klusteam, dat hem vervolgens vernedert door werkelijk het hele huis onder de loep te nemen en te melden waar de arme man het allemaal heeft laten verslonzen. Dan gaan ze aan het werk, hij moet meehelpen, maar hij wordt wederom vernederd, doordat hij naast het klusteam nogal stuntelig overkomt. Ja, vind je het gek? Laat dat klusteam eens een 40mm snelvuurkanon hanteren op een marineschip! Losers.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, was de vrouw zwanger -weet ik niet eens zeker- en moest ze naar het ziekenhuis voor een echo of iets dergelijks. De marine klusser heeft eindelijk zijn draai een beetje gevonden tussen het klusteam dat zijn huis aan het repareren is, komt die negroïde presentator die nog nooit een hamer heeft vastgehouden hem weer verwijten dat hij aan het klussen is terwijl hij in het ziekenhuis moet zijn bij zijn vrouw. De onhandige man weet zich niet goed raad, laat zich afbluffen en druipt af naar het ziekenhuis, alwaar zijn vrouw hem in de armen valt. Dat dan nog wel. Maar hij had in moeten grijpen. Hij had tegen die Winston moeten zeggen dat hij zich even lekker met zijn eigen zaken moest bemoeien en dat zijn vrouw zich prima zou redden met een echo. We hebben het hier over een marinier, die kan toch niet even te kakken worden gezet door Marvin die hem in een watje probeert te veranderen? Bah. Zijn collega mariniers hadden de presentator moeten zekeren aan een helikopter en hem een rondje boven de stad laten bungelen, met zijn betweterige gedrag. En de hele familie de Mol erbij.

Goed, de vrouw van de marineman, die al heel blij mocht zijn dat ze een marineman had weten te strikken, had misschien wel een klein beetje gelijk dat het zo niet langer kon met dat huis, maar ze mag wel eens even iets verzinnen om het goed te maken met deze sympathieke jonge militair. Zestig jaar lang de afwas alleen doen ofzo.

April 2005, de gloriedagen van dit weblog, Mevrouw Mack -zo heette ze toen nog- en ik waren op huwelijksreis. Nou ja, een weekendje Maastricht. Tijdens de pauze van een film in de bioscoop luidde de kerkklokken onophoudelijk. Ik hoorde zachte Limburgse stemmen: “de paus is dood, de paus is dood.” Het viel me op dat de woorden met eerbied werden uitgesproken. Heel anders dan de doorgaans ontoegankelijke sfeer op zaterdagavonden in een doorsnee stad. Maar Maastricht is geen doorsnee stad. Het is misschien wel de mooiste stad van Nederland. Het betrof toen Paus Wojtyla Johannes Paulus II, die al regeerde sinds 1978. Het maakte indruk op me, die woorden op die avond in Maastricht.

Inmiddels heeft zijn opvolger, Paus Emeritus Benedictus XVI het pontificaat alweer doorgegeven en zijn we aangekomen bij Fransiscus, een voor mij onbekende kardinaal. Zijn presentatie aan de gelovigen was mooi. Nederig en met zachte stem sprak hij: “buona sera” De man die nog nooit was betrapt op lachen, lachte en de aanhangers juichten. Het was een mooi moment. Het eerste teken dat er betere tijden aan zitten te komen. Ik vind ze prachtig die Rooms Katholieke tradities. Annuntio vobis gaudium magnum; Habemus Papam!