Categorie: Mack vindt ergens wat van

Wat ik nooit zal begrijpen is de geldzucht van een voetballer of een coach. Ik weet wel, het sluipt erin en voor je het weet verloochen je jezelf en het standpunt wat je ooit innam. Maar kennelijk went het, of stomp je af. Ik doe mee aan de staatsloterij. Een soort vanzelfsprekendheid want ik kijk nooit of ik iets gewonnen heb, en volgens mij heb ik nooit meer dan €25 gewonnen. Maar als ik mij soms laat verleiden tot dromen over een grote prijs, neem ik ook nooit genoegen met een ton. Nee, als ik de tien miljoen win, hoor ik mezelf dan zeggen. Terwijl het toch al heel mooi zou zijn als je een keer een prijs wint met drie nullen. Maar nee, ik heb het gelijk over tien miljoen, omdat je dan kennelijk pas met je luie reet in een hangmat kunt liggen. Terwijl ik weet dat je hele leven naar de bliksem gaat als je tien miljoen wint. Je wordt onuitstaanbaar, je vrienden worden jaloers op je en gunnen het je niet, je gaat patsen met een dure auto, nee, zo blij moet je niet worden van zo’n prijs.

Vanavond zag ik een interview met Dick Advocaat, de trainer van het door mij zo geliefde PSV, dat weer de kans om uit te lopen heeft laten liggen, maar dat terzijde. Advocaat was bondscoach van België en verdiende daar € 600.000 per jaar. In het interview vond hij dat natuurlijk veel geld, maar niet in vergelijking met wat hij ooit verdiend had en dus verdween hij richting Rusland alwaar hij het tienvoudige ging verdienen. In België waren ook veel problemen en moest alles van de grond af aan opnieuw worden opgebouwd, zo verdedigde Dick zich, maar, denk ik dan, loop daar niet voor weg en zeker niet als je zoiets van te voren weet. Zes ton bruto, als je het een jaar of drie doet verdien je al bij elkaar wat een gewone sterveling in zijn leven bij elkaar verdient. Je kunt doen en laten wat je wilt en je kunt jezelf altijd recht in de spiegel blijven aankijken, en dat moet eigenlijk het belangrijkste zijn in je leven. Nu ben je een ordinaire geldwolf met miljoenen op de bank en mag je België niet meer in.

Weinig voetballers laten zich niet verleiden door het grote geld. Als Marco van Basten na een aantal jaren Ajax bij AC Milan gaat voetballen kan ik dat nog begrijpen, want zo’n talent wil zich eenmaal met de besten meten. De tijden van Willy van der Kuylen en Sjaak Swart zijn immers definitief voorbij, maar wat heb je als goeie voetballer te zoeken in Turkije, Rusland of het Midden-Oosten? Het is altijd makkelijk praten als je zelf ver van het grote geld verwijderd bent, maar ik moet me toch sterk in mezelf vergissen als ik geld het liet winnen van rechtvaardigheid en eigenwaarde. Afgezien van de vraag of ik zou kunnen verantwoorden of ik zes ton waard zou zijn. Waarschijnlijk wel als ik een supervedette in het voetbal zou zijn. Maar dan voetbalde ik mijn carrière lang voor PSV, tegen zes ton per jaar.

Wij versturen al jaren geen kerstkaarten meer maar maken het geld dat we daarmee uitsparen over aan een goed doel. Eigenlijk heb ik daar geen enkele stem in, want zodra ik zeg dat we wel kerstkaarten moeten versturen wenst Linda me succes en geeft ze me het adressenboekje. Dus ja, dan toch maar dat goede doel. Waarmee gelijk het hoe en waarom van deze als nobel vermomde daad onthuld wordt. Het is niet anders dan aan de postcodeloterij meedoen. Eigen belang.

Zodra er opoffering gevraagd wordt voor een goed doel wordt het denk ik anders. In Lukas 21:1-4 staat het verhaal van het penninkse der weduwe. De vrouw die gaf van haar armoede en niet van haar rijkdom, het toonbeeld van de ware opoffering. Daarom denk ik niet dat een oproep om in plaats van vuurwerk af te steken, het bespaarde geld aan een goed doel te geven, erg succesvol zal worden omdat er dan een opoffering van de man gevraagd wordt, en dat ligt toch wat lastig. Kom niet aan zijn speeltjes. Blijf af van vuurwerk, bier, auto’s, games, barbecues en sport op tv. Wij hebben al geen legale vuurwapens of limietloze autosnelwegen, dus het is hier al behelpen.

Zelf steek ik al jaren geen vuurwerk meer af, dus ik heb makkelijk praten. Dat bespaarde geld overmaken naar een goed doel, dat is andere koek. Misschien moet ik volgend jaar toch gewoon weer eens kerstkaarten gaan schrijven. Want ik moet er niet aan denken, een december zonder kerstkaarten en gestreste postbodes.

Ik ving een deel van een gesprek op de radio op over oud-schaatser Jan Ykema. Kenners weten wel dat hij zilver op de Olympische Spelen haalde in 1988, net achter de man met de mooie naam, Uwe Jens May. Ykema stond in de belangstelling en als je dat aankunt is dat goed. Maar nog veel beter is het als de roem vergankelijk blijkt en mensen je niet meer interessant vinden, dat je dan ook met beide benen op de grond blijft staan. Veel mensen die het gebeurt raken depressief, en Ykema ging zelfs aan de serieuze drugs. Cocaine, heroine en speed. Inmiddels is hij weer afgekickt en staat hij weer op het ijs als trainer. Het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen, zeggen ze dan ook wel.

Natuurlijk is het fijn om in de belangstelling te staan en zeker als sporter of artiest, want dan doe je iets goed. Maar als gewoon mensch heb ik toch mijn vraagtekens. Ik ben zo’n gewoon mensch, en ergens is het knap zielig dat ik facebookstatussen plaats. Want ik deel niks nuttigs mee, ik doe het uitsluitend voor de aandacht. Ik ben een aap op de ladder. En dat baart mij zorgen. Want ja, facebookaandacht…ik steek er mijn hand niet voor in het vuur. Ook collegiale aandacht niet. Het is niks waard. Vrienden? Wie meer dan vijf vrienden heeft, heeft geen vrienden, luidt een oud Chinees spreekwoord. Ik weet niet hoe letterlijk die vijf genomen moet worden, maar ik begrijp het wel. Uiteindelijk zijn er niet veel mensen die je uit de stront trekken als je er diep in zit. Mensen zijn bang dat ze er zelf ook invallen, maar als je jezelf goed zekert, gebeurt dat niet. En als een familielid in de stront zakt, ben je automatisch mede-besmeurde, en is de drempel lager om hem of haar eruit te trekken.

Kortom, wederom is het mij niet gelukt de zin van het leven te doorgronden. Daarbij, als het mij wel gelukt was, wie zou me geloven? Dus ga ik maar gewoon door waar ik mee bezig was. Aan de sporen achter mij kan ik zien dat ik ongeveer de goede kant op ga.

Twee weken geleden bezeerde ik mijn pink toen ik een collega in een heupworp wilde nemen. Ik kon op dat moment niks laten merken, want dat zou afbreuk doen aan mijn heupworp. Mijn pink werd blauw, maar de pijn verdween redelijk snel. Een paar dagen daarna ging Tammar aan mijn pink hangen, en dat voelde niet goed. Daarna bleef mijn pink dik en zag hij er wat raar uit. Gisteren adviseerde een andere collega om er eens door een dokter naar te laten kijken, hetgeen ik vanochtend deed. Conclusie, gebroken en morgen word ik eraan geopereerd. Iets met een pinnetje erin of zo.

De huisarts stuurde me door voor een foto en had vast een spalk bij de apotheek besteld. Bij de röntgenafdeling zagen ze iets meer dan een scheurtje, wat voor hun reden was me door te sturen naar de spoedeisende hulp. Daar kon ik mijn auto al niet kwijt, daar begon het mee. Vervolgens meld je je aan en mag je plaatsnemen in de wachtruimte en word je verteld dat er zo een zuster komt. Die kwam na tien minuten, om te vertellen dat er zo een zuster kwam. Die liet op haar beurt een kwartiertje op zich wachten, en ik mocht meekomen naar een kamertje, alwaar mij verteld werd dat ik in een andere wachtruimte mocht plaatsnemen. Daar heb ik anderhalf uur gewacht, alvorens ik werd opgehaald door een verpleegkundige, die me vroeg plaats te nemen in de behandelruimte en even te wachten op een arts. Na een half uur kwam er een assistente, die de pink bekeek. Zij ging even overleggen met een ander, en vroeg me even te wachten. Twintig minuten later kwam ze terug met een andere assistent, en mijn pink werd weer onderzocht. De ene assistent legde de ander uit wat er aan de hand was, en men moest even overleggen met de arts. Ik werd weer een half uur alleen gelaten, en de assistent kwam terug. Ik moest geopereerd worden, anders zou ik last van die pink gaan krijgen. Dat ging hij even regelen, en weer zat ik zeker drie kwartier te wachten voordat hij terugkwam met de details. Ondertussen hoorde ik uit andere kamertjes allerlei onheilspellende gesprekken. Over of iemand gereanimeerd wilde worden als er bij de operatie is mis ging.

Uiteindelijk ben ik van half negen tot half drie in de weer geweest, en hebben er in totaal vier mensen naar mijn pink gekeken. Al met al heb ik met die vier mensen nog geen half uur gesproken. Toen ik wegging kreeg ik een verbandje (ik loop al twee weken zonder) en mocht ik vier uur afrekenen bij de parkeerplaats van het ziekenhuis. Ondertussen werd van mij verlangd begrip te hebben voor de lange wachttijden, terwijl de wachtruimte toen ik aankwam, leeg was. Je ziet wel honderd witjassen voorbij de wachtruimte lopen, en niemand wekt de indruk dat hij aan het werk is. Ik kreeg er niet echt het gevoel van een vlekkeloze efficiëntie bij. Maar je weet natuurlijk niet wat er achter de gesloten deuren gebeurt. Ik hoorde in elk geval geen pingpongtafels.

Morgen zullen we weten wie de aankomende vier jaar de president van the USA is. Veel Nederlanders hopen op Obama, waarschijnlijk omdat hij zo’n sympathieke man is. Want meer heb je als Nederlander toch niet te verwachten van een Amerikaanse president? Die Romney schijnt niet goed snik te zijn, maar dat heb ik van horen zeggen. Ik denk persoonlijk niet dat je je Nederlandse bloeddruk ervoor moet laten oplopen. Ik vond het altijd belangrijk dat een Amerikaanse president het gemiddelde stemgeluid van alle Amerikanen had. Reagan, die had dat. Die sprak met een licht dramatische toon, en trok daarbij een gemeend gezicht. Zo kon ik de president van Amerika herkennen. Dat het wel ernst was, als hij iets zei. Hoewel, vroeg ik me ineens af, is het wel zo dat je er in Nederland niks van merkt wie de Amerikaanse president is? Wat nou als Al Gore president was geweest op 11 september 2001? Zou die ook als een achterlijke hebben gereageerd en de halve wereld meegesleurd hebben in een war on Terror? Ik bedoel, prima natuurlijk dat Amerika kastanjes uit het vuur haalt en terroristen omlegt, maar ik heb wel het gevoel dat ik minder vrij ben. Ik mag geen flesje water meer meenemen in een vliegtuig, ik mag niet meer lachen op een pasfoto, ik mag niet meer als grapje roepen dat ik een bom bij me heb en ik heb het gevoel dat Amerika Nederland bestuurt via Mark Rutte. En dat onze laatste verkiezingsuitslag is gemanipuleerd door de CIA. En dat we nu extra zorgpremie moeten betalen om het gat in de defensiebegroting te dichten, omdat Amerika geeist heeft dat Nederland minimaal 100 JSF’s moet aanschaffen zodat zij die op afstand kunnen bedienen.

Dus in die zin is het misschien helemaal nog niet zo gek om er iets van te vinden, van die Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het zal mij benieuwen morgen. Ik hoop dat ik slaap.

Vanochtend liep ik met mijn kroost richting kerk. Het was een speciale “you’ve got talent” dienst voor school en sinds onze kinderen op een protestantse school zitten, schijnt daarbij te horen dat je dan als ouder meegaat naar de dienst. Ik ben veel meer van de Rooms-Katholieke diensten, met de pastoor in een sinterklaasgewaad zodat er geen twijfel over bestaat wie er de baas is, en gezangen in het Latijn, zodat je niet weet waar het over gaat en je je dus ook niet ongemakkelijk hoeft te voelen over of je wel achter de tekst staat, en hoppakkee die mis er doorheen jagen. Nu voelde ik me af en toe toch wat ongemakkelijk. Zo’n dominee, die gaat nog wel, maar de mevrouw die voor de dominee sprak over dat als het eens moeilijk is, of het zit tegen, wat eigenlijk het zelfde is, dat ik dan mág weten dat… En daar zit ‘m net de crux. In dat mógen weten. Daar kan ik niks mee. Ik wil iets weten of ik wil iets niet weten, maar ik wil niet iets mógen weten. Ik vind dat zo, tja, hoe zeg ik dat? Halfzacht bekeerderig? De tien geboden werden nog even uitgelegd door de dominee, en dan is het: “de Heer wil dat…” , en “de Heer wil niet dat..”, in plaats van “God wil dat” en “God wil niet dat…” Niet dat het erg is hoor, maar het zijn van die subtiele verschillen. Overigens verschillen de tien katholieke geboden lichtjes van de protestante, maar daarvoor moet u de geschiedenis van 1566 nog maar eens teruglezen.

Verder zette de dominee me nog even aan het denken. En dat is goed. Hij zei namelijk dat iedereen een talent heeft en daar ben ik het wel mee eens. Het hoeft geen groot talent te zijn, maar sommigen kunnen goed luisteren, anderen goed praten, weer anderen schrijven goed en nog weer anderen kunnen goed rekenen. Soms is een talent bij een kind verklaarbaar, zoals het racetalent van Max Verstappen, de zoon van Jos. Maar soms vraag je je ook af van wie een kind het talent heeft. Goed, de dominee vraagt zich dat niet af, die weet het immers, maar wij, gewone zielen, wel. In elk geval, de boodschap van de dominee, en die wilde ik toch even verder verspreiden, was: moedig talent aan! Zodat degene die bijvoorbeeld aardig kan schrijven bij zichzelf denkt: Hee, misschien kan ik dat toch wel aardig. Opdat diegene dat talent verder ontwikkelt. Begrijpt u?

Echt, het punt dat ik nu ga maken is zeer onbelangrijk, maar ik doe het toch even. Ik kwam het alweer tegen, ditmaal in de berichtgeving over het overlijden van Silvia Kristel, die is overleden aan de gevolgen van kanker. De gevolgen van kanker. Dus niet aan kanker, nee, aan de gevolgen van kanker. Wat voegt dat toe? Wat is dat voor onzin? Je overlijdt aan een enorm slopende ziekte, maar benoem het gewoon. Alsof het beter is te overlijden aan de gevolgen van kanker dan aan kanker zelf. Het is al een rotwoord, maar waarom moet ik nadenken over wat de gevolgen zijn? Je overlijdt trouwens altijd aan de gevolgen van je doodsoorzaak. Als iemand een kogel door zijn kop krijgt, dan overlijdt hij door de gevolgen daarvan, niet door de kogel zelf. De oorzaak is al erg genoeg, ik begrijp ook wel dat een oorzaak een gevolg heeft. Zonder gevolg zouden we lachen om de oorzaak. Sorry hoor.

Ik ken Silvia Kristel niet zo goed, weet dat ze in Emanuelle gespeeld heeft, maar ik zie daar vanavond pas voor het eerst fragmenten van. Ik ken haar eigenlijk alleen van de gevolgen van interviews die ze wel eens gaf. Een mooie vrouw, maar die conclusie kunt u zelf ook trekken als gevolg van wat uw ogen zien. Nee, soms is het beter direct te zijn en over de gevolgen na te denken in plaats van indirect te zijn en de oorzaak te devalueren, is mijn gevolgtrekking. Maar goed, veel wijzer zijn we hier niet van geworden, maar u was gewaarschuwd. Had u maar over de gevolgen van de eerste zin na moeten denken. Dan ga ik nu slapen als gevolg van het feit dat het bijna twaalf uur is. Rust zacht, Silvia.

Vorige week heb ik gezien hoe je geld vernietigt. Je pompt het in een bedrijfsevent en je nodigt sprekers uit. De hoofdact van wie ik de naam niet ga noemen, was weggegooid geld. Kon je net zo goed in de put gooien, zelfde resultaat. De ander was ook weggegooid geld, maar bracht tenminste nog een leuke act. Hij deed een cabaretstukje en had de lachers op zijn hand. De hoofdact, een positiviteitsgoeroe, klaagde achteraf over een moeilijke zaal. De cabaretier had ze al in een te positieve sfeer gebracht en voor hem was er geen eer meer te behalen. Ik heb aan zijn tegenvaller meegewerkt door mijn hand op te steken op de vraag wie er nu niet 365 dagen per jaar succesvol wilde zijn. Alsjeblieft zeg, ik wil daar niet eens mee bezig zijn, bovendien is het een schrikkeljaar. En klagen over de zaal als je positiviteitsgoeroe bent, tja…dan versta je je vak niet.

Eigenlijk is het raar dat bedrijven hier geld aan mogen uitgeven zonder dat ze ter verantwoording worden geroepen. Je bent overgeleverd aan de grillen van de directeur die dergelijke uitgaven kan doen. Terwijl het ook naar een goed doel had gekund. Of desnoods zou de defensiebegroting ermee gedicht kunnen worden. Maar dit? Nou ja, je kunt het ook positief bekijken. Het geld is niet echt weg, het is alleen van eigenaar gewisseld. Die zou het alsnog aan een goed doel kunnen geven natuurlijk, maar gezien het durven vragen van een bedrag met drie nullen voor drie kwartier slap gelul, acht ik die kans klein.

Ik ben momenteel niet geheel tevreden over de manier waarop onze overheid functioneert. Ik bedoel, wij zijn de burgers, om ons draait het. Zij zijn de overheid, zij moeten onze dienaar zijn. Wat valt mij op, de laatste uit de hand gelopen decennia? De overheid probeert alle kosten die zij maakt, te verhalen op de burger. Nu gaan bijvoorbeeld de administratiekosten bij verkeersboetes omhoog van 6 naar 7 euro. Het is de omgekeerde wereld. Sinds wanneer gaat de overheid uitrekenen hoeveel bepaalde handelingen kosten? Ze sturen de majesteit toch ook geen rekening als ze een reis heeft gemaakt? Nee, terecht niet. Maar waarom ons dan wel? Ik zal even uitleggen hoe het moet. De overheid moet, stel even dat we akkoord zijn over het opleggen van verkeersboetes, een legertje ambtenaren aannemen, die krijgen allemaal maandelijks salaris, en zij zorgen ervoor dat wij onze boete thuis gestuurd krijgen. Verder niks. Administratiekosten zijn in het salaris verdisconteerd. Nog een voorbeeld. Haren. De politie waarschuwt relschoppers zich te melden anders worden ze van hun bed gelicht. Nee, nu nog mooier! De politie wordt potverdorie te lui om zelf fatsoenlijk opsporingswerk te doen en stuurt daarom een blufboodschap de media in? Ik zal even uitleggen hoe het moet. Je bent van onbesproken gedrag, je hebt een blauwe pet op, en dan ga jij zelf achter je pc zitten en de hele dag filmpjes bekijken van relschoppers om ze te identificeren. En als dat gelukt is, ga je naar het huis van de relschopper en arresteert hem. Zo moet het. Verwende kereltjes. Laatste voorbeeld: Friesland. Duizenden mannen werden opgeroepen om even hun DNA af te komen staan zodat de politie alleen nog maar even de match hoeft te zoeken en de moordenaar te pakken kan nemen. Nog even en ze liggen met hun voeten op het bureau te twitteren dat de moordenaar zich moet komen aangeven. Bah. Horst Tappert zou zich omdraaien in zijn graf bij zoveel gemakzucht. Maar goed, die was dan ook van oorsprong boekhouder, en presenteerblaadjes zijn de boekhouder een gruwel.

De ING heeft momenteel een opvallend reclamespotje. (Kan ik nog zeggen “reclamespotje” of zit ik dan tegen beter weten in vast te houden aan wat was terwijl ik ook wel weet dat het “commercial” moet zijn?) Hoe dan ook, dit refrein kan niet alleen mijn aandacht getrokken hebben. Muziek, zeg ik altijd, is niet een kwestie van smaak, maar van interpretatie. Dit nummer is goed. Hoe ik dat weet? Omdat het via je oor binnen komt en via neuronenverbindingen een vloeiende, golvende weg naar het binnenste van je hersenen aflegt. Nergens hoeft er plotseling bijgestuurd of hard geremd te worden. ABS en ESP hoeven niet in te grijpen. Het is als de achttrapsautomaat van BMW. Aangenaam als The Carpenters.

Maar goed, daar gaat het niet over. Het gaat om die twee mensen in het spotje. En vooral die jongen. Die heeft alles mee. Mooi donker haar, krullen en een knap gezicht. Een glimlach die harten verovert. Daarbij is hij avontuurlijk want hij is ergens alleen aan het backpacken in Argentinië of iets dergelijks. Jaloersmakend. Zijn vriendin is uiteraard knap, in blijde afwachting van zijn terugkomst en hoeft haar hele leven nooit naar de wc. Kortom, ik zou nooit in zo’n spotje kunnen figureren, want ik heb niet zo’n hartveroverende glimlach.

Het kan nog erger hoor. Je kunt ook kalend zijn, een redelijk dikke kop hebben, je schedel kaal scheren en een grote zwarte vierkante bril opzetten. Echt, helemaal niet erg als je dat hebt, maar dan kun een hoofdrol in zo’n spotje helemaal wel vergeten. En da’s toch jammer. Gelukkig hebben wij zo’n spotje niet nodig en hebben we Facebook om de indruk te wekken dat we nooit naar de wc gaan.