Categorie: Mack vindt ergens wat van

Ik ving een deel van een gesprek op de radio op over oud-schaatser Jan Ykema. Kenners weten wel dat hij zilver op de Olympische Spelen haalde in 1988, net achter de man met de mooie naam, Uwe Jens May. Ykema stond in de belangstelling en als je dat aankunt is dat goed. Maar nog veel beter is het als de roem vergankelijk blijkt en mensen je niet meer interessant vinden, dat je dan ook met beide benen op de grond blijft staan. Veel mensen die het gebeurt raken depressief, en Ykema ging zelfs aan de serieuze drugs. Cocaine, heroine en speed. Inmiddels is hij weer afgekickt en staat hij weer op het ijs als trainer. Het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen, zeggen ze dan ook wel.

Natuurlijk is het fijn om in de belangstelling te staan en zeker als sporter of artiest, want dan doe je iets goed. Maar als gewoon mensch heb ik toch mijn vraagtekens. Ik ben zo’n gewoon mensch, en ergens is het knap zielig dat ik facebookstatussen plaats. Want ik deel niks nuttigs mee, ik doe het uitsluitend voor de aandacht. Ik ben een aap op de ladder. En dat baart mij zorgen. Want ja, facebookaandacht…ik steek er mijn hand niet voor in het vuur. Ook collegiale aandacht niet. Het is niks waard. Vrienden? Wie meer dan vijf vrienden heeft, heeft geen vrienden, luidt een oud Chinees spreekwoord. Ik weet niet hoe letterlijk die vijf genomen moet worden, maar ik begrijp het wel. Uiteindelijk zijn er niet veel mensen die je uit de stront trekken als je er diep in zit. Mensen zijn bang dat ze er zelf ook invallen, maar als je jezelf goed zekert, gebeurt dat niet. En als een familielid in de stront zakt, ben je automatisch mede-besmeurde, en is de drempel lager om hem of haar eruit te trekken.

Kortom, wederom is het mij niet gelukt de zin van het leven te doorgronden. Daarbij, als het mij wel gelukt was, wie zou me geloven? Dus ga ik maar gewoon door waar ik mee bezig was. Aan de sporen achter mij kan ik zien dat ik ongeveer de goede kant op ga.

Twee weken geleden bezeerde ik mijn pink toen ik een collega in een heupworp wilde nemen. Ik kon op dat moment niks laten merken, want dat zou afbreuk doen aan mijn heupworp. Mijn pink werd blauw, maar de pijn verdween redelijk snel. Een paar dagen daarna ging Tammar aan mijn pink hangen, en dat voelde niet goed. Daarna bleef mijn pink dik en zag hij er wat raar uit. Gisteren adviseerde een andere collega om er eens door een dokter naar te laten kijken, hetgeen ik vanochtend deed. Conclusie, gebroken en morgen word ik eraan geopereerd. Iets met een pinnetje erin of zo.

De huisarts stuurde me door voor een foto en had vast een spalk bij de apotheek besteld. Bij de röntgenafdeling zagen ze iets meer dan een scheurtje, wat voor hun reden was me door te sturen naar de spoedeisende hulp. Daar kon ik mijn auto al niet kwijt, daar begon het mee. Vervolgens meld je je aan en mag je plaatsnemen in de wachtruimte en word je verteld dat er zo een zuster komt. Die kwam na tien minuten, om te vertellen dat er zo een zuster kwam. Die liet op haar beurt een kwartiertje op zich wachten, en ik mocht meekomen naar een kamertje, alwaar mij verteld werd dat ik in een andere wachtruimte mocht plaatsnemen. Daar heb ik anderhalf uur gewacht, alvorens ik werd opgehaald door een verpleegkundige, die me vroeg plaats te nemen in de behandelruimte en even te wachten op een arts. Na een half uur kwam er een assistente, die de pink bekeek. Zij ging even overleggen met een ander, en vroeg me even te wachten. Twintig minuten later kwam ze terug met een andere assistent, en mijn pink werd weer onderzocht. De ene assistent legde de ander uit wat er aan de hand was, en men moest even overleggen met de arts. Ik werd weer een half uur alleen gelaten, en de assistent kwam terug. Ik moest geopereerd worden, anders zou ik last van die pink gaan krijgen. Dat ging hij even regelen, en weer zat ik zeker drie kwartier te wachten voordat hij terugkwam met de details. Ondertussen hoorde ik uit andere kamertjes allerlei onheilspellende gesprekken. Over of iemand gereanimeerd wilde worden als er bij de operatie is mis ging.

Uiteindelijk ben ik van half negen tot half drie in de weer geweest, en hebben er in totaal vier mensen naar mijn pink gekeken. Al met al heb ik met die vier mensen nog geen half uur gesproken. Toen ik wegging kreeg ik een verbandje (ik loop al twee weken zonder) en mocht ik vier uur afrekenen bij de parkeerplaats van het ziekenhuis. Ondertussen werd van mij verlangd begrip te hebben voor de lange wachttijden, terwijl de wachtruimte toen ik aankwam, leeg was. Je ziet wel honderd witjassen voorbij de wachtruimte lopen, en niemand wekt de indruk dat hij aan het werk is. Ik kreeg er niet echt het gevoel van een vlekkeloze efficiëntie bij. Maar je weet natuurlijk niet wat er achter de gesloten deuren gebeurt. Ik hoorde in elk geval geen pingpongtafels.

Morgen zullen we weten wie de aankomende vier jaar de president van the USA is. Veel Nederlanders hopen op Obama, waarschijnlijk omdat hij zo’n sympathieke man is. Want meer heb je als Nederlander toch niet te verwachten van een Amerikaanse president? Die Romney schijnt niet goed snik te zijn, maar dat heb ik van horen zeggen. Ik denk persoonlijk niet dat je je Nederlandse bloeddruk ervoor moet laten oplopen. Ik vond het altijd belangrijk dat een Amerikaanse president het gemiddelde stemgeluid van alle Amerikanen had. Reagan, die had dat. Die sprak met een licht dramatische toon, en trok daarbij een gemeend gezicht. Zo kon ik de president van Amerika herkennen. Dat het wel ernst was, als hij iets zei. Hoewel, vroeg ik me ineens af, is het wel zo dat je er in Nederland niks van merkt wie de Amerikaanse president is? Wat nou als Al Gore president was geweest op 11 september 2001? Zou die ook als een achterlijke hebben gereageerd en de halve wereld meegesleurd hebben in een war on Terror? Ik bedoel, prima natuurlijk dat Amerika kastanjes uit het vuur haalt en terroristen omlegt, maar ik heb wel het gevoel dat ik minder vrij ben. Ik mag geen flesje water meer meenemen in een vliegtuig, ik mag niet meer lachen op een pasfoto, ik mag niet meer als grapje roepen dat ik een bom bij me heb en ik heb het gevoel dat Amerika Nederland bestuurt via Mark Rutte. En dat onze laatste verkiezingsuitslag is gemanipuleerd door de CIA. En dat we nu extra zorgpremie moeten betalen om het gat in de defensiebegroting te dichten, omdat Amerika geeist heeft dat Nederland minimaal 100 JSF’s moet aanschaffen zodat zij die op afstand kunnen bedienen.

Dus in die zin is het misschien helemaal nog niet zo gek om er iets van te vinden, van die Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het zal mij benieuwen morgen. Ik hoop dat ik slaap.

Vanochtend liep ik met mijn kroost richting kerk. Het was een speciale “you’ve got talent” dienst voor school en sinds onze kinderen op een protestantse school zitten, schijnt daarbij te horen dat je dan als ouder meegaat naar de dienst. Ik ben veel meer van de Rooms-Katholieke diensten, met de pastoor in een sinterklaasgewaad zodat er geen twijfel over bestaat wie er de baas is, en gezangen in het Latijn, zodat je niet weet waar het over gaat en je je dus ook niet ongemakkelijk hoeft te voelen over of je wel achter de tekst staat, en hoppakkee die mis er doorheen jagen. Nu voelde ik me af en toe toch wat ongemakkelijk. Zo’n dominee, die gaat nog wel, maar de mevrouw die voor de dominee sprak over dat als het eens moeilijk is, of het zit tegen, wat eigenlijk het zelfde is, dat ik dan mág weten dat… En daar zit ‘m net de crux. In dat mógen weten. Daar kan ik niks mee. Ik wil iets weten of ik wil iets niet weten, maar ik wil niet iets mógen weten. Ik vind dat zo, tja, hoe zeg ik dat? Halfzacht bekeerderig? De tien geboden werden nog even uitgelegd door de dominee, en dan is het: “de Heer wil dat…” , en “de Heer wil niet dat..”, in plaats van “God wil dat” en “God wil niet dat…” Niet dat het erg is hoor, maar het zijn van die subtiele verschillen. Overigens verschillen de tien katholieke geboden lichtjes van de protestante, maar daarvoor moet u de geschiedenis van 1566 nog maar eens teruglezen.

Verder zette de dominee me nog even aan het denken. En dat is goed. Hij zei namelijk dat iedereen een talent heeft en daar ben ik het wel mee eens. Het hoeft geen groot talent te zijn, maar sommigen kunnen goed luisteren, anderen goed praten, weer anderen schrijven goed en nog weer anderen kunnen goed rekenen. Soms is een talent bij een kind verklaarbaar, zoals het racetalent van Max Verstappen, de zoon van Jos. Maar soms vraag je je ook af van wie een kind het talent heeft. Goed, de dominee vraagt zich dat niet af, die weet het immers, maar wij, gewone zielen, wel. In elk geval, de boodschap van de dominee, en die wilde ik toch even verder verspreiden, was: moedig talent aan! Zodat degene die bijvoorbeeld aardig kan schrijven bij zichzelf denkt: Hee, misschien kan ik dat toch wel aardig. Opdat diegene dat talent verder ontwikkelt. Begrijpt u?

Echt, het punt dat ik nu ga maken is zeer onbelangrijk, maar ik doe het toch even. Ik kwam het alweer tegen, ditmaal in de berichtgeving over het overlijden van Silvia Kristel, die is overleden aan de gevolgen van kanker. De gevolgen van kanker. Dus niet aan kanker, nee, aan de gevolgen van kanker. Wat voegt dat toe? Wat is dat voor onzin? Je overlijdt aan een enorm slopende ziekte, maar benoem het gewoon. Alsof het beter is te overlijden aan de gevolgen van kanker dan aan kanker zelf. Het is al een rotwoord, maar waarom moet ik nadenken over wat de gevolgen zijn? Je overlijdt trouwens altijd aan de gevolgen van je doodsoorzaak. Als iemand een kogel door zijn kop krijgt, dan overlijdt hij door de gevolgen daarvan, niet door de kogel zelf. De oorzaak is al erg genoeg, ik begrijp ook wel dat een oorzaak een gevolg heeft. Zonder gevolg zouden we lachen om de oorzaak. Sorry hoor.

Ik ken Silvia Kristel niet zo goed, weet dat ze in Emanuelle gespeeld heeft, maar ik zie daar vanavond pas voor het eerst fragmenten van. Ik ken haar eigenlijk alleen van de gevolgen van interviews die ze wel eens gaf. Een mooie vrouw, maar die conclusie kunt u zelf ook trekken als gevolg van wat uw ogen zien. Nee, soms is het beter direct te zijn en over de gevolgen na te denken in plaats van indirect te zijn en de oorzaak te devalueren, is mijn gevolgtrekking. Maar goed, veel wijzer zijn we hier niet van geworden, maar u was gewaarschuwd. Had u maar over de gevolgen van de eerste zin na moeten denken. Dan ga ik nu slapen als gevolg van het feit dat het bijna twaalf uur is. Rust zacht, Silvia.

Vorige week heb ik gezien hoe je geld vernietigt. Je pompt het in een bedrijfsevent en je nodigt sprekers uit. De hoofdact van wie ik de naam niet ga noemen, was weggegooid geld. Kon je net zo goed in de put gooien, zelfde resultaat. De ander was ook weggegooid geld, maar bracht tenminste nog een leuke act. Hij deed een cabaretstukje en had de lachers op zijn hand. De hoofdact, een positiviteitsgoeroe, klaagde achteraf over een moeilijke zaal. De cabaretier had ze al in een te positieve sfeer gebracht en voor hem was er geen eer meer te behalen. Ik heb aan zijn tegenvaller meegewerkt door mijn hand op te steken op de vraag wie er nu niet 365 dagen per jaar succesvol wilde zijn. Alsjeblieft zeg, ik wil daar niet eens mee bezig zijn, bovendien is het een schrikkeljaar. En klagen over de zaal als je positiviteitsgoeroe bent, tja…dan versta je je vak niet.

Eigenlijk is het raar dat bedrijven hier geld aan mogen uitgeven zonder dat ze ter verantwoording worden geroepen. Je bent overgeleverd aan de grillen van de directeur die dergelijke uitgaven kan doen. Terwijl het ook naar een goed doel had gekund. Of desnoods zou de defensiebegroting ermee gedicht kunnen worden. Maar dit? Nou ja, je kunt het ook positief bekijken. Het geld is niet echt weg, het is alleen van eigenaar gewisseld. Die zou het alsnog aan een goed doel kunnen geven natuurlijk, maar gezien het durven vragen van een bedrag met drie nullen voor drie kwartier slap gelul, acht ik die kans klein.

Ik ben momenteel niet geheel tevreden over de manier waarop onze overheid functioneert. Ik bedoel, wij zijn de burgers, om ons draait het. Zij zijn de overheid, zij moeten onze dienaar zijn. Wat valt mij op, de laatste uit de hand gelopen decennia? De overheid probeert alle kosten die zij maakt, te verhalen op de burger. Nu gaan bijvoorbeeld de administratiekosten bij verkeersboetes omhoog van 6 naar 7 euro. Het is de omgekeerde wereld. Sinds wanneer gaat de overheid uitrekenen hoeveel bepaalde handelingen kosten? Ze sturen de majesteit toch ook geen rekening als ze een reis heeft gemaakt? Nee, terecht niet. Maar waarom ons dan wel? Ik zal even uitleggen hoe het moet. De overheid moet, stel even dat we akkoord zijn over het opleggen van verkeersboetes, een legertje ambtenaren aannemen, die krijgen allemaal maandelijks salaris, en zij zorgen ervoor dat wij onze boete thuis gestuurd krijgen. Verder niks. Administratiekosten zijn in het salaris verdisconteerd. Nog een voorbeeld. Haren. De politie waarschuwt relschoppers zich te melden anders worden ze van hun bed gelicht. Nee, nu nog mooier! De politie wordt potverdorie te lui om zelf fatsoenlijk opsporingswerk te doen en stuurt daarom een blufboodschap de media in? Ik zal even uitleggen hoe het moet. Je bent van onbesproken gedrag, je hebt een blauwe pet op, en dan ga jij zelf achter je pc zitten en de hele dag filmpjes bekijken van relschoppers om ze te identificeren. En als dat gelukt is, ga je naar het huis van de relschopper en arresteert hem. Zo moet het. Verwende kereltjes. Laatste voorbeeld: Friesland. Duizenden mannen werden opgeroepen om even hun DNA af te komen staan zodat de politie alleen nog maar even de match hoeft te zoeken en de moordenaar te pakken kan nemen. Nog even en ze liggen met hun voeten op het bureau te twitteren dat de moordenaar zich moet komen aangeven. Bah. Horst Tappert zou zich omdraaien in zijn graf bij zoveel gemakzucht. Maar goed, die was dan ook van oorsprong boekhouder, en presenteerblaadjes zijn de boekhouder een gruwel.

De ING heeft momenteel een opvallend reclamespotje. (Kan ik nog zeggen “reclamespotje” of zit ik dan tegen beter weten in vast te houden aan wat was terwijl ik ook wel weet dat het “commercial” moet zijn?) Hoe dan ook, dit refrein kan niet alleen mijn aandacht getrokken hebben. Muziek, zeg ik altijd, is niet een kwestie van smaak, maar van interpretatie. Dit nummer is goed. Hoe ik dat weet? Omdat het via je oor binnen komt en via neuronenverbindingen een vloeiende, golvende weg naar het binnenste van je hersenen aflegt. Nergens hoeft er plotseling bijgestuurd of hard geremd te worden. ABS en ESP hoeven niet in te grijpen. Het is als de achttrapsautomaat van BMW. Aangenaam als The Carpenters.

Maar goed, daar gaat het niet over. Het gaat om die twee mensen in het spotje. En vooral die jongen. Die heeft alles mee. Mooi donker haar, krullen en een knap gezicht. Een glimlach die harten verovert. Daarbij is hij avontuurlijk want hij is ergens alleen aan het backpacken in Argentinië of iets dergelijks. Jaloersmakend. Zijn vriendin is uiteraard knap, in blijde afwachting van zijn terugkomst en hoeft haar hele leven nooit naar de wc. Kortom, ik zou nooit in zo’n spotje kunnen figureren, want ik heb niet zo’n hartveroverende glimlach.

Het kan nog erger hoor. Je kunt ook kalend zijn, een redelijk dikke kop hebben, je schedel kaal scheren en een grote zwarte vierkante bril opzetten. Echt, helemaal niet erg als je dat hebt, maar dan kun een hoofdrol in zo’n spotje helemaal wel vergeten. En da’s toch jammer. Gelukkig hebben wij zo’n spotje niet nodig en hebben we Facebook om de indruk te wekken dat we nooit naar de wc gaan.

Wim Anker was vrijdag te gast in College Tour. Niet alle gasten weten van het begin tot het eind te boeien, maar Anker had er geen enkele moeite mee. Op de website van Anker & Anker advocaten staat te lezen dat er geen bijstand verleend wordt aan slachtoffers. Als je die emotieloze boodschap leest en daarbij in ogenschouw neemt dat Anker de advocaat was van Robert M., de kindermisbruiker, dan zou de indruk kunnen ontstaan dat je te maken hebt met een kille, harteloze advocaat. Maar niets bleek minder waar. Anker vertelde dat hij het natuurlijk verschrikkelijk vond voor de slachtoffers, maar dat het zijn taak niet was om de slachtoffers bij te staan, maar de verdachte. Waarbij hij erop wees dat 10% van alle verdachten uiteindelijk onschuldig werden verklaard. Hij voegde er aan toe dat geen van zijn cliënten monsters waren, alleen mensen die iets verschrikkelijks hadden gedaan.

Anker sprak vol afschuw over het populisme in de politiek, sprak zelfs Ivo Opstelten toe om voortaan eerst eens tot vijf te tellen voordat hij in het openbaar reageerde. Hij hekelde het tijdperk waar we in zijn aanbeland, omdat iedereen zijn mening en vonnis over een verdachte al klaar heeft, zonder zich te hebben verdiept in een strafzaak. De rechter is degene die bepaalt of een verdachte schuldig is of niet, en welke straf er bij een veroordeling wordt uitgedeeld. Tranen in zijn ogen (ook bij broeder Hans, die in het publiek zat) waren te zien er bij een verklaring van de vrouw en de zoon van Gerrit-Jan Heijn, waarin zij de dader Ferdi E. vergaven na het uitzitten van zijn straf.

Als het aan veel mensen ligt voeren we de doodstraf terug in. Sommigen zouden openbare martelingen weer willen invoeren. Zij voegen er dan aan toe dat het 100% bewezen moet zijn dat iemand schuldig is. Als je de ouder bent van een door Robert M., misbruikt kind, is de gedachte misschien te rechtvaardigen. Ik zou me kunnen voorstellen dat ik in zo’n geval dezelfde dingen zou roepen. Maar misschien moet ik dan toch maar blij zijn dat ik er niet zelf over beslis, maar dat anderen de regels van de beschaving toepassen. Het is moedig om wraak te nemen, het is grootmoedig om dat niet te doen.

Anker zette de oncollegiale collega Moscovitch op zijn plaats door niet de gelegenheid aan te grijpen terug te bijten op diens aanvallen richting kantoor Anker & Anker, maar door te laten blijken dat de sneren hem niet onberoerd lieten, maar dat hij er niet op wilde reageren. Een uiterst conservatieve man, Wim Anker, met veel humor, broederliefde en het hart op de juiste plaats.

Over een paar dagen is het zover, dan mag er weer gestemd worden. Wat een voorrecht toch, dat dat mag. In sommige landen mag je helemaal niet stemmen, of alleen onder toezicht van twee SS’ers met machinegeweren, bij ons kan het bijna elk jaar. Het wordt je alleen wel nagenoeg onmogelijk gemaakt om een mening te vormen, door al die verschillende invalshoeken. Alle politici willen naar Rome, alleen nemen sommigen een omweg. Maar zelf weet ik ook niet de kortste weg, ik heb een kaart nodig. In elk geval gaan we bij alle partijen uit de crisis komen, het maakt dus niet uit waar je op stemt. Net zoals dat het niet uitmaakt welk wasmiddel je koopt, de was wordt toch wel schoon.

Het mooie is, je weet nu al dat er straks drie partijen nodig zijn voor de meerderheid, dus dat er in elk geval helemaal niks gaat veranderen. We schijnen onlangs het meest rechtse kabinet sinds de tweede wereldoorlog gehad te hebben, heeft u er iets van gemerkt? Ik niet in elk geval. Ja, wat praatjes op televisie, maar daar bleef het ook wel bij. Dus ook deze keer gaat er niks bijzonders gebeuren en hobbelt het een beetje voort. En dat maakt ook niet uit, je moet eenmaal een regering hebben om buitenlandse staatshoofden te kunnen ontvangen, maar België bestaat ook nog steeds terwijl het anderhalf jaar zonder regering heeft gezeten. Ze kwamen er zelfs sterker uit.

Het zou voor Nederland ook wel eens goed zijn, een jaartje zonder regering. Volgens mij doet het wonderen voor het saamhorigheidsgevoel. Een beetje als het elftal waarvan er eentje met een rode kaart van het veld is gestuurd, zodat de rest er een paar schepjes bovenop doet. Eigenlijk zou Cruijff dit land gewoon moeten leiden.