Categorie: Mack vindt ergens wat van

Wim Anker was vrijdag te gast in College Tour. Niet alle gasten weten van het begin tot het eind te boeien, maar Anker had er geen enkele moeite mee. Op de website van Anker & Anker advocaten staat te lezen dat er geen bijstand verleend wordt aan slachtoffers. Als je die emotieloze boodschap leest en daarbij in ogenschouw neemt dat Anker de advocaat was van Robert M., de kindermisbruiker, dan zou de indruk kunnen ontstaan dat je te maken hebt met een kille, harteloze advocaat. Maar niets bleek minder waar. Anker vertelde dat hij het natuurlijk verschrikkelijk vond voor de slachtoffers, maar dat het zijn taak niet was om de slachtoffers bij te staan, maar de verdachte. Waarbij hij erop wees dat 10% van alle verdachten uiteindelijk onschuldig werden verklaard. Hij voegde er aan toe dat geen van zijn cliënten monsters waren, alleen mensen die iets verschrikkelijks hadden gedaan.

Anker sprak vol afschuw over het populisme in de politiek, sprak zelfs Ivo Opstelten toe om voortaan eerst eens tot vijf te tellen voordat hij in het openbaar reageerde. Hij hekelde het tijdperk waar we in zijn aanbeland, omdat iedereen zijn mening en vonnis over een verdachte al klaar heeft, zonder zich te hebben verdiept in een strafzaak. De rechter is degene die bepaalt of een verdachte schuldig is of niet, en welke straf er bij een veroordeling wordt uitgedeeld. Tranen in zijn ogen (ook bij broeder Hans, die in het publiek zat) waren te zien er bij een verklaring van de vrouw en de zoon van Gerrit-Jan Heijn, waarin zij de dader Ferdi E. vergaven na het uitzitten van zijn straf.

Als het aan veel mensen ligt voeren we de doodstraf terug in. Sommigen zouden openbare martelingen weer willen invoeren. Zij voegen er dan aan toe dat het 100% bewezen moet zijn dat iemand schuldig is. Als je de ouder bent van een door Robert M., misbruikt kind, is de gedachte misschien te rechtvaardigen. Ik zou me kunnen voorstellen dat ik in zo’n geval dezelfde dingen zou roepen. Maar misschien moet ik dan toch maar blij zijn dat ik er niet zelf over beslis, maar dat anderen de regels van de beschaving toepassen. Het is moedig om wraak te nemen, het is grootmoedig om dat niet te doen.

Anker zette de oncollegiale collega Moscovitch op zijn plaats door niet de gelegenheid aan te grijpen terug te bijten op diens aanvallen richting kantoor Anker & Anker, maar door te laten blijken dat de sneren hem niet onberoerd lieten, maar dat hij er niet op wilde reageren. Een uiterst conservatieve man, Wim Anker, met veel humor, broederliefde en het hart op de juiste plaats.

Over een paar dagen is het zover, dan mag er weer gestemd worden. Wat een voorrecht toch, dat dat mag. In sommige landen mag je helemaal niet stemmen, of alleen onder toezicht van twee SS’ers met machinegeweren, bij ons kan het bijna elk jaar. Het wordt je alleen wel nagenoeg onmogelijk gemaakt om een mening te vormen, door al die verschillende invalshoeken. Alle politici willen naar Rome, alleen nemen sommigen een omweg. Maar zelf weet ik ook niet de kortste weg, ik heb een kaart nodig. In elk geval gaan we bij alle partijen uit de crisis komen, het maakt dus niet uit waar je op stemt. Net zoals dat het niet uitmaakt welk wasmiddel je koopt, de was wordt toch wel schoon.

Het mooie is, je weet nu al dat er straks drie partijen nodig zijn voor de meerderheid, dus dat er in elk geval helemaal niks gaat veranderen. We schijnen onlangs het meest rechtse kabinet sinds de tweede wereldoorlog gehad te hebben, heeft u er iets van gemerkt? Ik niet in elk geval. Ja, wat praatjes op televisie, maar daar bleef het ook wel bij. Dus ook deze keer gaat er niks bijzonders gebeuren en hobbelt het een beetje voort. En dat maakt ook niet uit, je moet eenmaal een regering hebben om buitenlandse staatshoofden te kunnen ontvangen, maar België bestaat ook nog steeds terwijl het anderhalf jaar zonder regering heeft gezeten. Ze kwamen er zelfs sterker uit.

Het zou voor Nederland ook wel eens goed zijn, een jaartje zonder regering. Volgens mij doet het wonderen voor het saamhorigheidsgevoel. Een beetje als het elftal waarvan er eentje met een rode kaart van het veld is gestuurd, zodat de rest er een paar schepjes bovenop doet. Eigenlijk zou Cruijff dit land gewoon moeten leiden.

Het vervelende aan zwevende kiezer zijn is dat je het gevoel hebt dat je een belangrijke plicht verzaakt. En dat de dreiging van de deadline boven je hangt als het zwaard van Damocles en je doorboort als je op 12 september nog geen keuze hebt gemaakt. De fout die ik in het verleden vaak maakte was om een week van tevoren een favoriet te kiezen, en daarna nog debatten of interviews met lijsttrekkers aan te horen. Want dan werd ik steevast aan het wankelen gebracht. Dus dit jaar stond mijn keuze al vast, dat scheelde weer een hoop tijd en kon ik lekker op de radio luisteren naar de geluiden van de tegenkandidaten.

Vanochtend op de radio, Mariana Thieme van de partij voor de dieren. Als ik ergens tegen ben is het onnodig dierenleed en dan vooral als het vergoelijkt wordt door een boer die zegt: oh, daar voelen ze niks van. Of, ze zijn er voor gemaakt. Nu moet ik even uitkijken met de term boer, want ik bedoel nu niet de boer die van beroep boer is, maar de boer waarvan het bij zijn geboorte al vaststond dat hij boer was. Want de beroepsboer is vaak nog wel goed voor zijn beesten, maar de aanlegboer heeft helemaal geen beesten, of hooguit drie schapen en praat mee alsof hij er ook verstand van heeft. Maar ik dwaal af. Thieme heeft dus enorm goede standpunten die mij zo over de streep zouden kunnen trekken. Dus de economie kwam pas aan de beurt als we netjes voor de aarde gezorgd hadden. Prima, want dat is lange-termijndenken. We weten natuurlijk niet of het zo gaat uitpakken als Thieme zegt, maar we weten eigenlijk niks zeker als het om de toekomst gaat. Dus je moet wat. Maar ja, ik had al gekozen.

Krijg ik vandaag de verkiezingslijst binnen, staat die flikker er helemaal niet op, verdorie! Ik had iemand van woorden, maar zeker ook van daden, van aanpak waar anderen het opgaven, kortom, echt mijn type. Het was dus Jan Kees, de belastingontduikersjager. Ik mag hem, en ik laat gelijk even zien dat ik niks tegen uit-de-kastkomers heb. Maar goed, hij doet dus niet mee dus nu overweeg ik Thieme, die eigenlijk veel meer mijn type is. Vooral zwart vind ik haar geweldig staan. Ik heb alleen nog niet nagekeken of ze wel op de lijst staat.

Vanochtend hoorde ik een alarmerend bericht. Dit jaar zou het poolijs wel eens twijfelachtig record kunnen breken, namelijk dat de oppervlakte nog kleiner wordt dan in 2007, houder van het huidige record. De oppervlakte van het ijs is nog 4 miljoen vierkante kilometer, en dat is ongeveer 2/3 van de oppervlakte van voor 2000.

4 miljoen vierkante kilometer, dat is nog altijd 100 keer zo groot als de oppervlakte van Nederland, maar eerdere berekeningen moeten bijgesteld worden. In plaats van het jaar 2100 zou er nu in het jaar 2040 al geen poolijs meer zijn. Dit geldt trouwens alleen in de zomer, niet in de winter.

Toevallig ben ik erg begaan met het lot van het poolijs in de zomer. Want de ijsbeer heeft het poolijs nodig in de zomer om te kunnen jagen. ’s Winters heeft hij er niks aan, want dan slaapt hij. In 2040 zal de ijsbeer dan waarschijnlijk uitsterven. De deskundige van het KNMI weet dit aan het broeikaseffect, wat volgens hem veroorzaakt werd door de verhoogde CO2 uitstoot. Het zal altijd wel een discussie blijven, maar veel heb je daar niet aan. Het poolijs smelt en het ijs op Groenland smelt mee. Dat Groenlandse ijs gaat zorgen voor een stijging van de waterspiegel. Immers, ijs op de Noordpool drijft al en u weet allemaal wel wat er met de colaspiegel in een glas gebeurt als een ijsklontje is gesmolten. Niks.

De ijsbeer sterft uit, er staat echter tegenover dat de gladde haai terugkeert in de Waddenzee. Dat schijnt ook met de opwarming van de aarde te maken te hebben. Echter, als de zeespiegel gaat stijgen is er straks geen waddenzee meer, want de waddeneilanden verdwijnen onder water.

De vraag is, is dit proces nog te stoppen? Zijn wij mensen niet verplicht de ijsbeer te redden omdat de ijsbeer zelf eenmaal geen weet heeft van zijn lot? Wat moeten we doen? Kunnen we wel wat doen? Heeft het wel zin om ons zorgen te maken? Moeten alle computers niet onmiddellijk uit of is dat een te groot offer? Bestaat er wel iets al een te groot offer als het gaat om het redden van de ijsbeer?

Dat weblog is nog steeds niet voor elkaar bij Sanoma hè? Op zich interesseert dat niet zoveel want ik doe er niks meer mee, maar ik hou het aan om twee redenen: 1. Ik weet niet hoe het te verwijderen en 2. ik heb de foto’s nog nodig. Ik had mij voorgenomen om als ik klaar was met mijn studie eens wat grondig weblog herstel te doen. Oude berichten -die ooit door iemand gelezen gaan worden- moeten dan wel voorzien zijn van de destijds geplaatste foto’s. En dat is een monnikenwerk want het moet handmatig. Vertel mij niet dat het automatisch kan, want dat kan niet. Natuurlijk, er is een importeerfunctie maar die gaat alles wat ik tot nu toe heb hersteld, weer grondig slopen.

Als ik elke avond eens een maandje archief herstel, dan ben ik over een maand of twee klaar. Maar goed, dan moet die weblog site van Sanoma wel meewerken natuurlijk. Die laadt nu regelmatig niet. Ik heb nog nooit zulke prutsers meegemaakt, en ik heb al heel wat prutsers meegemaakt hoor. Maar goed, u begrijpt wel dat wordpress gewoon tot in lengte van dagen, lang na het uitdoven van de zon, in ongewijzigde vorm blijft bestaan. Zo niet, vallen er doden.

SpetsNaz is een verzamelnaam voor Russische antiterreur eenheden. Ze zijn berucht en beroemd, en waarschijnlijk zijn Nederlandse commando’s en mariniers er kleine jongens bij. De SpetsNaz is bedreven in een Russische vechtkunst, het zogenaamde Systema. Systema is ongelofelijk. Alles mag, het gaat immers om het uitschakelen van de vijand. Toch is Systema geen keihard gebeuk, want de psyche lijkt de grootste rol te spelen.

Wat instructeur Alexander Lavrov kan en doet gaat ver voorbij ons geloof. Hij laat zich bedreigen door iemand met een geladen pistool, en maakt het hem afhandig alsof er niks aan de hand is. Hij laat zich bij elk ledemaat vasthouden door vier soldaten en zonder moeite weet hij zich te bevrijden. Iemand slaat loeihard in de maag van een tegenstander, maar de tegenstander geeft geen kik en blijft staan. De instructeur geeft een klein tikje bij diezelfde man, en hij krimpt ineen. Een kickbokser gaat een Sytema te lijf, maar weet hem gewoon niet te raken. Maar wat alles slaat, is dat hij de vijand moeiteloos op de grond weet te krijgen zonder deze fysiek aan te raken. Met zijn gedachten weet hij een microfoon uit de handen van een journalist te laten vallen.

http://www.youtube.com/watch?v=1niUv0ieNSs&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=LhxtX2y_cNs&feature=relmfu

http://www.youtube.com/watch?v=hyqBebtX1YE&feature=related

Hoe kan dit? En waar kan ik me inschrijven?

Gisterenochtend las ik in de krant dat er een documentaire kwam over een man die als eerste van Tasmanië naar Nieuw Zeeland wilde oversteken in een kajak. De documentaire duurde tot 0:45 uur, maar ik wilde het zien. Opnemen had gekund, maar de praktijk is dan dat ik het niet meer terugkijk.

De Tasmaanse zee is zo ongeveer de ruigste zee ter wereld met golven van 15 meter hoog. Andrew had zich voorbereid maar toch vond iedereen het een krankzinnige stunt. Sommige mensen hebben zo’n hang naar het avontuur dat ze bereid zijn hun leven te wagen. Zijn vrouw huilde toen hij ging, zijn kleine zoontje riep hem vrolijk na, en hij barstte in een huilbui uit toen hij wegvoer, en vroeg zich hardop af waarom hij het deed. Dat was het moment waarop hij had moeten omkeren.

De kajak kon hij waterdicht afsluiten als de zee te ruig werd, en als hij moest slapen. Hij wurmde zich dan helemaal in de kajak, trok een deksel over hem heen en zo kon hij slapen, al was er minder ruimte dan in een doodskist.

Op de dag dat hij aan zou komen, dertig mijl uit de kust van Nieuw Zeeland kwam er bij de kustwacht een zwak noodsignaal binnen. Het was Andrew en zijn boot was zinkende. Zijn boot en zijn camera werden teruggevonden, Andrew nooit. De golven hadden hem toch te pakken gekregen.

Door deze stunt liet hij zijn vrouw en zijn kleine zoontje achter. Om zijn honger naar avontuur te stillen. Zijn intens verdrietige vrouw sprak geen kwaad woord over hem, maar ik vond de sympathieke Australiër maar een domme egoïst. Dat je dom bent daar kun je niet zoveel aan doen, maar dat je zo’n enorm risico neemt en je vrouw weduwe wordt en je zoontje zonder vader moet opgroeien door jouw onverantwoorde actie, daar kan ik geen waardering voor hebben. Wees dan een vent en ben wat laffer.

Lost Kayak at sea

Ik lees dat het weer bal is in Noord-Ierland omdat de protestantse bevolking een herdenkingsmars houdt door een katholieke wijk, en dat allemaal omdat ooit één of andere onbekende Nederlander gewonnen heeft met schaken van een katholieke Engelse koning. Het is toch van de zotte? Natuurlijk, je verloochent je afkomst niet en je vecht mee, ook al heb je geen idee waar het over gaat, en ook al gaat het nergens over zoals in dit geval. Maar als Ajaxsupporters hun 8-2 overwinning op Feyenoord uit 1983 gaan vieren door jaarlijks zegevierend door Rotterdam te trekken, dan zullen sommige Feyenoordsupporters misschien ook wel een wegwerpgebaar maken. Of het loopt helemaal uit de hand en er wordt eens “hondelullen” geroepen. Zoiets voel je op je klompen aan. Waarom ze dan ook niet zo’n mars verbieden is mij een raadsel. Of waarom ze de marcheerders niet verbieden in de katholieke wijken te komen, ook een raadsel. Kennelijk willen ze Noord-Ierland toch in het nieuws houden omdat het anders helemaal in de vergetelheid raakt.

Bij gebrek aan een leuk programma op televisie en omdat van onze 128 digitaal opgenomen programma’s er vrijwel niet één wilde afspelen, pakte ik een dvd met daarop de film “Earth”. Op 19 mei 2008, voor de geïnteresseerden, heb ik er al eens eerder over geschreven. Toen voelde ik hetzelfde als nu, sympathie voor de ijsbeer die al weken niet meer had gegeten, door honger gedreven een fout maakte die hij met zijn leven moest bekopen.

Hoe zou het nu, vier jaar later, met de ijsbeer zijn? Is de aarde nog steeds aan het opwarmen? Is er weer elk jaar minder poolijs en dus minder jachtgebied voor de ijsbeer? Is het de schuld van de mens of is de ijsbeer gewoon het volgende dier dat uitsterft, net zoals er altijd al diersoorten uitstierven ook toen er nog geen mens was? Ik vind het in elk geval erg, als de ijsbeer zou uitsterven en ik begrijp dan ook niet waarom we ze niet gewoon bijvoeren. Zou het smelten van het poolijs de schuld van de mens zijn, dan moeten we ook maar aan de goede kant ingrijpen.

Als ik wil weten of de gemiddelde temperatuur op aarde is gestegen in de laatste vijf jaar, dan kom ik daar niet achter. Gewoon nergens vind ik een duidelijke grafiek in graden celcius met daarop de jaarlijkse gemiddelde temperatuur op aarde. Het blijft bij vage grafiekjes met meerdere lijnen erin die duidelijk een stijgende lijn laten zien vanaf 1850 tot 2000. Om in 2020 tot onrustbarende hoogten te stijgen. En voorzien van zoveel onduidelijke tekst dat je nauwelijks meer van informatie kunt spreken. Maar wat is er voor de hand liggender dan een grafiek met verticaal de gemiddelde temperatuur op aarde, en horizontaal de jaren? Gewoon een meting, die door niemand bestreden kan worden? Kennelijk mogen we niet weten hoe de temperatuur het er de afgelopen jaren vanaf gebracht heeft. Of weet iemand hem toch te vinden?

Zondagavond zag ik een stukje van de tennisfinale op Wimbledon. Ik ben jaren geleden afgehaakt met tennis kijken, bij de opkomst van Pete Sampras. Niet dat ik iets tegen Pete had, integendeel, maar ik kon het niet meer bijhouden. Er stonden namen in de top vijf van de wereldranglijst waarvan ik nog nooit gehoord had dus ik besloot dat tennis niks voor mij was. Ik heb Roger Federer dan ook nog nooit aan het werk gezien. Tot zondag. Hij schijnt de beste tennisser aller tijden te zijn, maar hoe kan iemand met een babyface nu winnen van Ivan Lendl in zijn beste jaren? Of van Boris-boom-boom-Becker?

Ik vraag me zulke dingen vaker af. Zou het huidige Spanje een kans gehad hebben tegen het Nederlands Elftal uit 1974? Zou Dennis van der Geest overeind zijn gebleven tegen Anton Geesink? Zou Armstrong Eddie Merckx uit het geel hebben gereden? Was Schumacher sneller dan Gilles Villeneuve? Mike Tyson sterker dan Ali? Uiteraard denken we allemaal van wel, het niveau is met de jaren steeds hoger geworden.

Waarschijnlijk is het zo dat de moderne sporter het wel zou winnen van zijn vroegere tegenstander. Maar dat hij tegelijkertijd ook alles te danken heeft aan zijn tegenstander van vroeger die hij nooit ontmoet heeft. Want van hem heeft hij het geleerd. Alle worpen, slagen, hoeken, passes, manoevres en inzichten van de vroegere opponent moest hij zich eigen maken om de nummer 1 positie te bereiken. Misschien dat de eerste daarom wel de beste is.