Het weblog van Rob Hamilton

Al jaren volg ik het weblog van Rob Hamilton. Eerst af en toe, maar al jaren dagelijks. Hij is niet de meest ontroerende schrijver, niet de meest kunstzinnige maar wel de meest veelzijdige en veruit de productiefste. Want minimaal drie logjes per dag, en dat al jaren aan een stuk, dat heb ik verder nooit gezien. Het heeft even geduurd voor ik doorhad, en ook nog pas nadat iemand mij er op attendeerde, dat zijn weblog een soort krant met vaste dagelijkse rubrieken is. Nog steeds heb ik de precieze volgorde niet door, maar op maandag start hij met muziek, op zaterdag is er “tien van toen”, op zondag is er een gedicht te lezen en tussendoor zijn er vele vaste rubrieken waarvan ik niet weet of ze vaste dagen hebben. Rob schrijft in lange zinnen die ik inmiddels moeiteloos zou herkennen als komende van zijn hand, maar die ik niet zou kunnen nabootsen. Want krijg het maar eens verzonnen, als een zin zo begint, komt hij van Rob.

Alles wat de krant haalt, en nog veel meer, komt in zijn weblog aan bod. Politiek heeft zijn grootste interesse, hij zit aan de linkerkant en schrijft daar veelvuldig over. Wat niet wil zeggen dat zijn eigen linkerkant er nooit van langs krijgt. Lang niet iedereen is het met hem eens, en soms is er felle tegenstand. Ik erger me dood aan zijn logjes over PSV, maar kleinigheidjes hou je toch. Maar zelfs als het onbeschofte tegenstand is blijft Rob een heer die vecht met argumenten en niet met scheldwoorden. En als de mond van de commentator niet gesnoerd is, volgt er een tweede uitleg, ook geheel in keurig nette taal. Ik ben zelf ook van de discussies, maar ik ben meer emotioneel, daar waar Rob rationeel is.

Rob weet privé en weblog strikt gescheiden te houden. Niet dat we niks over hem weten, maar zijn weblog is geen dagboek van zijn privé leven. Het geeft wel zijn politieke voorkeuren aan, zijn mening over binnenlandse politici, wereldleiders en over maatschappelijke zaken. Het is een gratis krant die al jaren verschijnt en waardoor ik nog meer dan uit mijn echte krant, op de hoogte blijf van wat er gebeurt in de wereld. Dat gecombineerd met het radio 1 journaal maakt dat ik redelijk weet wat er speelt in het nieuws. Mijn algemene- en geschiedeniskennis worden automatisch op peil gehouden.

Ik moest mijn waardering voor het weblog van Rob even zelf kwijt, want ik vind dat je soms gewoon je waardering moet uitspreken. Ik denk niet dat het nodig is voor zijn motivatie om door te gaan, maar kwaad zal het niet kunnen. Het zou zonde zijn van mijn waardering als ik het niet uitsprak. Dus beste Rob, hou ons nog vele jaren op de hoogte van wat je ervan vindt.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

4 gedachten over “Het weblog van Rob Hamilton”

  1. Te veel eer, veel te veel eer, waardoor ik mij niettemin gevleid voel. Want waarom zou ik geen last van ijdelheid hebben? Toch een paar inhoudelijke opmerkingen. Je zult het misschien niet willen geloven, maar de lengte van mijn zinnen hindert mij toch vaak. Waardoor ik mij heus wel inspan om daar een slag in te maken, om mij wat beknopter te formuleren. Maar wat er ooit ingestampt werd, verdwijnt niet een, twee, drie.

    En dan die scheiding van persoonlijk en niet persoonlijk. Weet dat ik genoeg te vertellen heb over wat er zoal de laatste jaren aan vervelende zaken en tegenslagen op mijn pad is gekomen. Alleen ben ik er erg terughoudend in omdat ik bijna zeker weet dat mijn naasten, vrouw en dochters, dat allemaal liever beperkt zien tot hun eigen kring. Bovendien denk ik dat het weinig toevoegt en oplevert. Hooguit wat obligate reakties. Vandaar dat ik die sores hooguit in het voorbijgaan meld en verder buiten het zicht houd.

    En voor de rest ga ik onverdroten op mijn manier verder, daarin zeker aangemoedigd door deze kroon die ik toch op mijn hoofd gezet voel. En waarvoor ik je echt erkentelijk ben.

  2. Zeer treffende beschrijving! Rob is ook een van de weinige schrijvers bij wie het aantal alinea’s van een stuk (vaak 2) nogal eens gelijk is aan het aantal zinnen (één per gehele alinea). ik moet wel goed uitgeslapen zijn om die te lezen, soms 🙂

  3. De weblog van Rob Hamilton lees ook ik vrijwel dagelijks.Alleen bij de troubles van web-log heeft het even geduurd, voordat ik zijn logs op wordpress terugvond. Ik heb grote bewondering voor zijn discipline om iedere dag weer het nodige te schrijven. De lange zinnen vind ik niet zo’n probleem. Slechts zelden heb ik de behoefte om te reageren, evenal op dit weblog van Mack (dat ik ook vrijwel dagelijks even bekijk).

  4. Rob is idd bewonderenswaardig productief en dat scheelt mij weer het lezen van de NRC. : – )

    Ik kom ook vaak langs om daar de reacties te lezen.

    Zelf vind ik het niet lekker lezen, maar dat komt omdat ik totaal geen lezer ben. Lange zinnen zijn dan lastig, maar het meeste hik ik aan tegen de lange indekkingen vooraf. Dat hoeft van mij niet en los ik tegenwoordig op door halverwege de stukjes te gaan lezen.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s